Szachownice nad Berlinem

Tygrys, czyli Pz. Kpfw VI legenda II wojny światowej został opisany na 64 stronach przez Tomasza Szlagora. Ciężki i szybko psujący się czołg sukcesywnie niszczył alianckie zagony pancerne. Plusem książki jest dosyć szczegółowe przedstawienie jednostek SS wyposażonych w Tygrysy w czasie walk Charkowie, Kursu, Dniepru, Normandii i Berlina.

Bardzo fajna praca - jeśli idzie o układ to wstępne rozdziały zajmuje historia doktryny użycia wojsk pancernych, zmiany organizacyjne i sztabowe związane z jednostkami szybkimi, szkolenie i centra szkoleniowe, budżet, zakupy broni, opisy użytkowanych przez WP konstrukcji, miejsce broni pancernej w planach polskich i miejsce oraz plany wojsk niemieckich co do użycia czołgów w kampanii wrześniowej. Następnie mamy pokazany udział poszczególnych oddziałów czołgów, tankietek, samochodów pancernych w wojnie obronnej w układzie horyzontalnym (na różnych odcinkach frontów) i wertykalnym (chronologicznie). Na zakończenie całkiem interesujące wnioski co do braków, błędów ale i sukcesów (zresztą niewielkich) pododdziałów czołgowych WP. W całości brakuje mi niestety jedynie bardziej szczegółowego potraktowania strać w których strona polska atakowała i lepszych mapek (oraz większej ich ilości). Poza tym bardzo dobra praca warta polecenia każdemu zainteresowanemu tematyką wojsk pancernych.

Po pierwsze zaznaczę, że nie jestem w kwestiach militarnych czy historycznych ekspertem, a mimo to nie miałam najmniejszego problemu ze zrozumieniem "Pojedynków snajperskich". Cała seria opowiadań jest napisana w sposób przejrzysty i łatwy do zrozumienia, a przy tym precyzyjny i profesjonalny. Autor niewątpliwie posiada ogromną wiedzę, lekkie pióro i swoisty talent gawędziarski, potrafi przelać na papier postacie, miejsca, zdarzenia tak, by nie straciły swego kolorytu, a jednocześnie nie przytłoczyły czytelnika precyzją i rozmiarami opisu. Słowem bardzo ciekawa i wartościowa lektura.

Oto książka, którą otrzymałem od kogoś w prezencie i niejako z obowiązku zacząłem czytać, wzbudziła moje zainteresowanie tematyką lotnictwa (inne książki, filmy), a to - jak przypuszczam - przez swadę, humor i wiadomości, jakimi raczy nas autor. Pozycja godna szacunku i polecenia, nie trzeba interesować się lotnictwem, wystarczy nieco zainteresowania techniką lub militariami i dajemy się wciągnąć. Serio, warto. A ryzyko finansowe niewielkie, bo pozycja leciwa i kosztuje grosze. Po niej sięgnąłem np. po OSTATNIA WALKA (Jan Zumbach).

Taki mix - trochę faktów historycznych, trochę historii dodanej od autora. Jeżeli się nie mylę jest to baza dla filmu Wróg u bram. Ze względu na fakt, że film był dobry jest to rzadki przypadek kiedy nie powiem, że książka była zdecydowanie lepsza od filmu.

Książka dostaje 8 - mimo tego, że jest bardzo nierówna - za bardzo udane rozdziały dotyczące karabinów z którymi autor miał do czynienia (sporo broni na szkodniki). Ta część pracy jest jak dla mnie wręcz wybitna. Natomiast część będąca rysem historycznym jest baaardzo nierówna. Sowiecka interwencja i chwalenie pod niebiosa SMLE to jakaś pomyłka. Zaś stwierdzenie, ze na dystansie 200m SMLE miał jakąś zdecydowaną przewagę nad sowieckimi kałachami (w tym momencie już na amunicje 5.45 mm) to brednia. Każdy kto mógł porównywac i strzelać z obu karabinów wie, że AK na nowszą, mniejszą amunicję, na tym dystansie jest bardzo celny i strzela równie celnie co SMLE a za to dużo szybciej. Różnice zaczynają się pojawiać na 400m gdy dużo lżejszy pocisk kałasznikowa jest bardziej podatny na podmuchy wiatru i spowodowany tym znos. Nota bene autor twierdzi, że celność brytyjskiej konstrukcji jest jakaś nadzwyczajna ale parę -naście stron dalej porównuje ze sobą Mosina (jedną z gorszych konstrukcji tego typu) i Mausera - porównanie wykazuje, ze oba karabiny na dystansie 200m nie różnią się zasadniczo celnością (a wręcz SMLE z którego strzelał autor wypadło najgorzej!). Baa sam autor też przyznaje, ze Afgańczycy nie dysponowali nowymi karabinami a starymi, mocno zużytymi - co nie poprawia celności. Jak ktoś nie miał okazji strzelać z obu broni może poszukać np na YT kanału 9 holes review. Panowie, zawsze ci sami, strzelają przy użyciu stałych przyrządów do celów ustawionych na dystansach, 150, 200, 250, 300, 350, 400, 450 i 500m i każdy trzeba trafić dwa razy. Daje to minimum 16 strzałów. W tym teście SMLE musiało oddać No4 Mk1 musiało oddać 25 strzałów by wykonać zadanie, AK 74 30 strzałów a dla ciekowści - wedle autora mniej celne niż SMLE SWD Dragunowa na tym samym dystansie zużyło 18 strzałów. Mówiąc krótko jakaś nadzwyczajna celność starych, zużytych SMLE, z co najmniej starą amunicją to bujda na resorach i mit. Celność ta zapewne nie odbiegała (a pewnie i ustępowała) nowym AK 74 i dalece ustępowała SWD Dragunowa. Zresztą sami mudżahedini o tym wiedzieli i jak tylko mogli się dozbroić na sowieckich żołnierzach (czy poprzez zabranie broni trupowi, czy poprzez kradzież z bazy albo zakup) to to robili. Pod koniec interwencji trudno jest znaleźć bojownika bez sowieckiego karabinu a przecież na tym etapie dostawali wsparcie z USA w postaci najnowszych pocisków ziemia-powietrze więc i amunicje typu 303 British mogli sobie zażyczyć. Kolejną dziwnostką jest stwierdzenie, ze karabin to po rosyjsku "pur". Otóż karabin to po rosyjsku wintowka. SWT-40 to samozariadna wintowka tokariewa czyli samoładujący karabin tokariewa (literalnie). SWD to samozariadna wintowka dragunowa etc etc. KM to puljemiot. Pistolet maszynowy to pistoletnyj puljemiot. Skąd autorowi wziął się ten "pur" to naprawdę nie wiem. Mimo tych wpadek we wstępie w momencie w którym autor przechodzi do opisu karabinów które zna lepiej i którymi posługiwał się częściej (a przynajmniej takie odnoszę wrażenie) praca staje się diablo lepsza. Dlatego myślę, ze mimo wszystko warto ją polecić.

Wielokrotnie przeze mnie przewertowana w czasach szkolnych konkursów historycznych. Mnóstwo, cieszących oko, map i ilustracji militariów, umundurowanych żołnierzy i map. Bardzo dobre opracowanie tematu. Warto pamiętać, że Polacy walczyli w II wojnie światowej od Norwegii po Libię i od Lenino po Atlantyk. Ta książka tę wiedzę przybliża.

Książka, która tak naprawdę stanowi relację uczestnika Kampanii Wrześniowej od zmobilizowania i pierwszych bojów granicznych aż do... no właśnie? Nie było kapitulacji, była za to determinacja i chęć walki z najeźdźcą, poszukiwanie miejsca do przegrupowania i kontruderzenia. Nie wprost ale doskonale opisane jest zderzenie doświadczeń I Wojny Światowej i Wojny z Bolszewikami z Blitzkriegiem. Relacja wstrząsająca, "bo nie ma szarż na czołgi z lancami i szabelkami" tak jak chcą nam to wmówić "sojusznicy i uczeni". Jest za to biedne państwo, które zamiast czołgów ma tankietki, zamiast piechoty zmotoryzowanej i grenadierów pancernych ma kawalerię (bo jesteśmy biedni) i kilka okopanych armatek przeciwpancernych. Ale za to nie brak odwagi, determinacji, sprytu i woli walki. Tak naprawdę w czytaniu przeszkadza na początku i końcu lektury "politykowanie" autora i czasem "luki w pamięci" które pewnie powstały na skutek działania cenzury. W dzisiejszych czasach książka niezwykle potrzebna, żeby uświadomić zarówno młodszym jak też i starszym, że były czasy w których honor, ojczyzna i męstwo naprawdę wiele znaczyły, ani były tylko pustymi frazesami. Polecam każdemu kto chciałby poczuć jak zimny potrafi być Wrzesień pomimo świecącego słońca. No i jeszcze jedno. Na Zachodzie pewnie postarano by się o ekranizację chociażby w postaci serialu. A u nas? Moda na M jak sami wiecie co. Polecam nie tylko miłośnikom historii.

Książka ma swoje lata i swoje mankamenty. Bywa, że jeszcze teraz ktoś powołuje się na błędną informację o kilkunastu 7TP w wersji wzmocnionej wyprodukowanych w ostatniej chwili. Dziś pewnie ta książka wyglądałaby inaczej. Ale nadal jest to ważna, jeśli nie sztandarowa pozycja dla zainteresowanych tematyką. Przejrzysty układ, ładne zdjęcia, przyjemne ilustracje, a przede wszystkim sporo informacji.

To nie jest książka z rodzaju tych, po które biegnie się z wywieszonym jęzorem do księgarni, albo klika drżącym paluchem na "Kup teraz". Jest ona jednak na tyle wartościowa, że po prostu przyjemnie ją mieć. "Samoloty bombowe pierwszej wojny światowej" została wydana w 1986 r. przez Biblioteczkę Skrzydlatej Polski. Jest to dość typowe budżetowe wydanie dla schyłkowej ery PRL-u: kiepski papier i niewyraźne zdjęcia, ale całkiem wysoki poziom merytoryczny. Na 151 stronach autor zawarł sporo informacji o bombowcach sprzed 100 lat z okładem. Książka jest podzielana na rozdziały i po kolei zostały omówione maszyny lekkie, średnie i ciężkie, a także ich uzbrojenie i organizację lotnictwa bombowego. Na samym końcu znajdują się kolorowe plansze ukazujące malowanie i oznakowanie wybranych samolotów. Ogólnie jest to sympatyczna lektura. Szczególnie dobre wrażenie robią wyraźne schematy, oraz tablice z wykazem maszyn, oraz informacji o tym, jakie miały wymiary, silniki, moc, załogę, czy uzbrojenie. Bardzo to jest przydatne. Tak jak pisałem, nie jest to książka w żadnym wypadku i pod żadnym pozorem przełomowa, ani ze względu na objętość, ani ze względu na jakość opisów czy zdjęć. Po prostu fajnie ją odnaleźć w starym księgozbiorze albo kupić za góra 5 zł.

Pomimo dość małej objętości książka wyjątkowo dobrze wyczerpuje historię sabotażu, przeprowadzanego przez komandosów norweskich i brytyjskich, w fabryce ciężkiej wody w Vemork. Autor zawarł wszystkie istotne fakty o tej brawurowej akcji. Nie ma w niej zbędnych opisów, które często pojawiają się w tego rodzaju publikacjach. Można powiedzieć, że jest samo "gęste". Wydaje mi się, że lepiej nie można było opisać tego wydarzenia, które miało ogromny wpływ na powstrzymanie niemieckiego programu atomowego. Polecam każdemu zainteresowanemu operacjami specjalnymi z okresu II wojny światowej, szczególnie osobom, chcącym poznać kulisy działalności podziemia norweskiego i oddziałów dywersyjnych działających na terenie Norwegii.

Te wybitne dzieło jak na połowę lat 90, było nie bywałym sukcesem autorów. Zostały przetarte szlaki, a Panzerwaffe na zawsze trafiła do serc Polskich pasjonatów historii. Praca zawiera w sobie czytelny i jasny podział sprzętu niemieckiego na poszczególne rodzaje techniki wojskowej. Dodatkowo otrzymujemy ogólny obraz użycia wojsk pancerno - zmechanizowanych na wszystkich frontach II WŚ od strony Niemieckiej. Zaletą ksiązki są rysunki techniczne oraz przykładowe malowanie sprzętu pancernego. Ogólny zarys historii poszczególnych dywizji pancernych też robi kapitalną robotę. Polecam przeczytać dosłownie każdemu, to podstawa, aby uzyskać podstawową wiedzę na temat Niemieckiej Broni Pancernej.

Pomimo 30 lat od publikacji na rynku wydawniczym, książka stanowi podstawowe kompendium wiedzy z zakresu techniki morskiej. Bardzo udanie autor wprowadza nas w świat końca ery żagla oraz początku ery pancerza, jak również końca tej ery. Polecam wszystkim miłośnikom wojen na morzu. Pozycja broni sie doskonale, czuje się nie dosyt, że tak szybko się kończy historia pancernika. Zapraszam wszystkich na mój Podcast Wojenne Recenzje na YouTube.

Nie żebym celebrował okresu międzywojennego, jednak koncepcje i prototypy stały na całkiem wysokim, europejskim poziomie. W żaden sposób nie odbiegały od tego, co się działo na Zachodzie (np. PZL-37). Czego brakowało? Odpowiednich silników (śmierć konstruktora "Foki"), odpowiedniej kardy zarządzającej, która miała "wizje" i ciężkiego przemysłu (np. spore trudności niosło wykonanie chowanego podwozia).

Bardzo dobra, merytoryczna pozycja książkowa, która mimo upływu lat się nie zestarzała, a zawarte w niej informacje są dobrą podstawą do rozszerzania informacji w szerszym zakresie. Mimo stosunkowo niewielkiej ilości stron, autor przekazuje nam naprawdę multum skondensowanych danych. Oczywiście nie jest to "Strzelectwo bojowe" traktujące stricte o strzelaniu - tu pan Kochański z właściwą sobie, ogromną wiedzą, daje w przystępny sposób informacje na bardzo szeroki temat - i w bardzo interesujący sposób. Polecam.

William Breuer to jeden z najpopularniejszych amerykańskich historyków wojskowości. Autor ujawnia niewiarygodne wydarzenia związane z poszukiwaniem nowych, najbardziej skutecznych broni. I gigantyczne wysiłki czynione po obu stronach frontu, żeby te nowatorskie wynalazki wykorzystać – często za pomocą tajnych misji, spisków, mistyfikacji, szpiegostwa i jego nowej gałęzi: wywiadu elektronicznego. Odtajniona nieznana wojna wywiadów i naukowców. Zakulisowy pojedynek intelektów toczony pomiędzy naukowcami, kryptoanalitykami wszystkich walczących stron w II wojnie światowej. W swoich książkach, napisanych żywo i z rozmachem, dociera zawsze do niepublikowanych informacji i przedstawia je w tempie najlepszej powieści sensacyjnej, które zdecydowały o wyniku wojny.

Książka stanowi zbiór 21 opowieści niemieckich podwodniaków zebranych po ponad półwieczu od zakończenia ich służby. Jest ciekawa, zawiera wiele wątków opisujących najbardziej pamiętne sytuacje z ich życia na okrętach. Czytelnik nie znajdzie tutaj opisu standardowego dnia czy opisów stanowisk. Bardziej należy się przygotować na opisy ucieczek z amerykańskich obozów koncentracyjnych czy niecodziennych akcji na morzu. Czyta się szybko.