Spójrz na mnie

#1514 - „Jeden miesiąc na miłość” - Gabriela Gargaś - Wydawnictwo Lekkie #184/2024 „Blanka weszła po schodach do eski. Tak jak lubiła biegać, ćwiczyć, tak nie znosiła wchodzić po schodach i kiedy tylko mogła, wjeżdżała windą. Sama nie wiedziała, dlaczego tym razem skorzystała ze schodów.” 📖 Książka ma 304 strony. 📅 Swoją premierę miała dnia 25.10.2023. 📘 Jest to pierwszy tom z cyklu – Jeden miesiąc na miłość. 🏠 Ksenia przyjmuje pod swój dach swojego przyjaciela geja. ❤️ Oboje zakładają się, że w ciągu miesiąca znajdą sobie partnerów. 📻 Czy Tinder, radio i przyjaźń mogą iść w parze? ✔️ Zdecydowanie tak, a przy tym dostarczają dużo dobrego humoru. https://www.facebook.com/photo/?fbid=1364295278199543&set=a.782581979704212

Jeśli lubicie film „Pretty Woman”, to ta książka z pewnością przypadnie Wam do gustu. Sama mam ogromny sentyment do tej historii- lubię do niej wracać. „Miasto grzechu” ma bardzo podobny klimat- ten sam vibe i tematykę. Dla mnie? Strzał w dziesiątkę! 💗 To jedna z tych książek, które pochłania się w jeden wieczór- dosłownie nie mogłam się oderwać. Historia wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała aż do zaskakującego, otwartego zakończenia, które zostawiło mnie z ogromnym niedosytem. Jest to historia Sophie, młodej kobiety, która żyje jako dziewczyna do towarzystwa, choć wie, że to nie jest to co by chciała od życia. Z drugiej strony mamy, Adama starszego o ponad 20 lat, bogatego mężczyznę, który przyjeżdża do Nowego Jorku w interesach i poszukuje towarzystwa na czas pobytu. Zawierają układ- kilka namiętnych chwil, bez zobowiązań z korzyściami dla obojga. Ale los bywa przewrotny i szybko okazuje się, że nie chodzi tylko o fizyczność. Relacja między bohaterami rozwija się błyskawicznie, co jest zarówno zaletą, jak i wadą. Z jednej strony dostajemy mocny ładunek emocjonalny, z drugiej czasem brakuje temu jakiejś większej głębi. Dużym plusem jest klimat, opisy Nowego Jorku oraz sztuki, która przewija się przez powieść, co tworzy ciekawą atmosferę. Z takich minusów nie pasowała mi trochę narracja trzecioosobowa, której nie jestem zwolennikiem. Styl pisania autorki jest lekki, emocjonalny, ale niebanalny. Porusza wątki: age gap, spełnianie marzeń, traumy z przeszłości, sponsoring... Każdy z nich został ciekawie zarysowany i dobrze poprowadzone. Historia idealna dla wszystkich fanek intrygujących i niesamowicie zmysłowych romansów, tajemnic, sekretów, które wciągają od pierwszej strony.

Tytuł: Nie nasza godzina Autor: Ewelina Dobosz Wydawnictwo: Amare ,,... Wiedziałem, że chodzi o Zoję. Powoli zaczynało do mnie docierać, że nie chciała ingerować teraz w nasze życie. Być może myślała, że któraś ze stron na tym ucierpi. Może bała się też zetknięcia bliżej z taką chorobą?..." Ona: Cicha i spokojna nauczycielka, która nie ma szczęścia w miłości, więc szuka jej w sieci. On: Mężczyzna poznany przez portal randkowy. Co się stanie, gdy postanowią, w końcu, spotkać się w realu??? Jejku... jak ta książka mnie sponiewierała!!! Piękna historia, opowiadająca o poświęceniu, miłości i tym jak człowiek potrafi się zmienić w obliczu tragedii. O tajemnicach, które potrafią skomplikować nie jedno życie. Jak to jest, gdy odnajdzie się miłość nie w tym czasie i, mimo wszystko, próbuje się o nią zawalczyć, gdy świat wali ci się na głowę 😢 Czy miłość tych dwojga jest na tyle silna, aby przetrwać tak ciężką próbę??? O tym musicie przekonać się sami... Zanim zaczniece, przyszykujcie chusteczki... @ewelinadoboszpisarka @wydawnictwo_amare #nienaszagodzina #nienaszagodzinaeweliadobosz #ewelinadoboszautorka #mojarecenzjaksiążki #mojaopiniaoksiążce

„Nie sposób zapomnieć” Imogen Clark to poruszająca i pełna emocji opowieść o rodzinnych sekretach, pamięci oraz sile więzi międzyludzkich. Autorka z wyczuciem i wrażliwością prowadzi czytelnika przez historię, w której przeszłość splata się z teraźniejszością, a odkrywanie tajemnic staje się początkiem uzdrawiania starych ran. Bohaterowie są autentyczni, wielowymiarowi i łatwo się z nimi utożsamiać, co sprawia, że ich losy angażują od pierwszych stron. Styl Imogen Clark jest lekki i pełen emocji, dzięki czemu książkę czyta się płynnie i z dużą przyjemnością. To idealna propozycja dla osób lubiących wzruszające historie z nutą tajemnicy i refleksji nad tym, jak wspomnienia kształtują nasze życie.

Druga część cyklu "Facetom wstęp wzbroniony" moim zdaniem wypada słabiej niż poprzednia. Gdyby wyciąć to całe byczenie się na plaży, wizyty w restauracji i barze, to te ważne wydarzenia i zwierzenia z tej książki można by było upchnąć w poprzedniej części. Książka nie jest zła, natomiast uważam ją za takie urlopowe czytadło dla relaksu i nic więcej.

Jak to się skończy" to powieści o singielce Amy, która ma niesamowity dar. Gdy kogoś pocałuje, widzi wizję, która pokazuje zakończenie relacji. I niestety miała w swoim życiu pecha i trafiała na same nieszczęśliwe zakończenia. Jednak los jej sprzyja - na weselu przyjaciółki Amy całuje trzech chłopaków, i przy jednym pocałunku widzi szczęśliwe zakończenie. Jest jednak pewien problem, ponieważ Amy sporo wypiła i nie jest pewna, kogo pocałowała tej nocy. Ma jednak cel - musi znaleźć tego jedynego! Lubię komedie romantyczne, choć większość ich jest banalna i stereotypowa, to jednak inne składniki świadczą o wartości takiej literatury. W tej książce znalazłam powiew świeżości, jakim jest świetny dar Amy i jej przyjemną paczkę przyjaciół, których od początku darzyłam sympatią. Charlotte i May to dobre przyjaciółki, które znają sekret Amy. W ich towarzystwie widzimy także Garetha. Książka naprawdę bawi do leży, bo Amy jest oryginalna, ma świetne teksty i jest odważna! Kocham takie damskie postacie ❤️ Książka potrafi rozświetlić najbardziej pochmurny dzień i poprawic humor w najbardziej depresyjny wieczór. Uwielbiam takie lekkie i zabawne lektury, od których ciężko się oderwać. Sama zaczęłam się również zastanawiać, co by było mieć taki dar...

Są takie książki, które po prostu bolą. „Pod skrzydłami żurawi” to historia, która całkowicie mnie rozbiła i zostanie we mnie na bardzo długo. Od pierwszej strony czułam ogromny ciężar emocjonalny, a los Flynna był dla mnie jak prawdziwy cios prosto w serce. Najbardziej uderzyło mnie jego cierpienie, które nie jest tylko kwestią wyboru czy lęku. Flynn jest uwięziony w klątwie trwającej od pokoleń, przez które każda bliska mu osoba naprawdę cierpi. Krzywda dzieje się realnie, a on musi z tym żyć, wiedząc, że jego obecność przynosi ból tym, których kocha. Czytanie o jego samotności i o tym, jak bardzo został złamany przez to przeznaczenie, wywoływało we mnie smutek. Bardzo współczułam mu tego, że świat zamiast mu pomóc, po prostu go potępił i zostawił samego z tym ciężarem. Olive, mimo świadomości tego zagrożenia, próbuje stać się dla niego bezpiecznym schronieniem. To nie jest lekka lektura, która pozwoli Ci spokojnie zasnąć. To bolesna, ale piękna lekcja o tym, jak trudna i ryzykowna jest droga do uzdrowienia, gdy przeciwko sobie ma się siły, których nie da się kontrolować.

W którym momencie zaciera się granica między rzeczywistością a snem? Co się wydarzy, kiedy okaże się, że ten o którym śnimy istnieje w rzeczywistości? A tak naprawdę co jest snem a co jawą? Oliwia pisze książki. Ma chłopaka Czarka, przyjaciela Tomka, który jest jej menadżerem, który również pisze książki, przyjaciółkę Magdę, która jest weterynarzem. Matka nie akceptuje tego, że pisze i siedzi domu. To jej realny świat. We śnie spotyka Mirona. Znajduje się w stworzonym przez niego świecie. On już potrafi świadomie śnić. Potrafi sam tworzyć światy senne. Pojawiają się w nim różni ludzie, stwory, miejsca. Zawsze inne, on również z każdym snem się zmienia. Miron w pewnym sensie zostaje patronem sennym Oliwki. W świecie realnym coraz bardziej mija się z Czarkiem,. On rozwija swoją firmę i ma coraz mniej czasu dla Oliwki. A ona zakochuje się w mężczyźnie ze snu. O wszystkim mówi Tomkowi i Magdzie. Na początku ciężko mi było odnaleźć się w akcji. Za dużo było w pewnym momencie wyjaśnień odnośnie świadomego śnienia. Jednak w miarę czytania ta sytuacja uległa radykalnej zmianie, jak życie bohaterki. Z początku eksperyment, ciekawość przerodziła się w miłość. Brak bliskości w realnym życiu został zastąpiony bliskością we śnie. Jednak los lubi płatać figle i to co miało być snem stało się rzeczywistością. Nagle te dwa światy wzajemnie się przeniknęły. Sen okazał się lekarstwem. Pomógł odnaleźć wyjście z sytuacji, która wydalała się beznadziejna. Ucieczka w sen, okazała się pułapką. Na szczęście pomoc przyszła we właściwym momencie. Również miłość była blisko, na wyciągnięcie ręki. POLECAM!!! Czytam dla przyjemności dziękuje za udział w Book Tourze.

Czy rozwód jest równoznaczny z końcem znajomości❓️ Dla wielu tak. Jednak nie dla Ani i Tomka, którzy początkowo też tak uważali. Tomek- pisarz romansów, zatracony w swoim zawodzie nie dostrzegł jak bardzo oddalił się od żony. Anna- pracownica wielkiej korporacji po czasie nie odnajdywała się w życiu z Tomkiem. Choć początkowo pisarz romansów był jej idealnym dopełnieniem. Po rozwodzie mężczyzna nie może się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Zamiast wrócić do pisania częściej zagląda do kieliszka niż w ekran laptopa. Anna zaczyna układać sobie życie z innym mężczyzną. Jednak kiedy przychodzi wiadomość o śmierci bliskiej osoby i spadku ich rzeczywistość ulega zmianie. Byłe małżeństwo musi odnaleźć się w roli współwłaścicieli gospodarstwa agroturystycznego. Tomek nie tylko chce dzięki temu odzyskać wenę, ale również żonę. Oboje są zdziwieni tym, jak doświadczenia życiowe ich zmieniły, ale czy będą potrafili odnaleźć się na nowo? Książka choć krótka to bardzo mi się podobała. Przemiana bohaterów, próba walki o coś, czego już nie powinno być, a jednak wciąż się tli... Choć postaci czasem mocno mnie irytowały to finalnie polubiłam historię Ani i Tomka. Dostałam tutaj zupełnie inną stronę twórczości Klaudii Bianek, ale zdecydowanie nie żałuję, że ją poznałam 😊 Trudne tematy ze szczęśliwym zakończeniem, którego w wielu przypadkach brakuje... Tak bym podsumowała tę historię.

Książka opowiada o losach Emily Ammerman, instruktorki narciarstwa pracującej w górskim kurorcie Snowdrift Summit w Kolorado, co nadaje historii wyjątkowy, nastrojowy klimat. Górska sceneria, śnieg i atmosfera spokoju kontrastują ze światem sławy i blasku fleszy. Życie dziewczyny ziemnia się, gdy do kurortu przyjeżdża Zach Ryder, znany aktor filmowy, który chce przygotować się do nowej roli. Emily ma byx jego instruktorką narciarstwa. Początkowo ich relacja ma charakter zawodowy, jednak z czasem przeradza się w coś głębszego. Autorka pokazuje zderzenie dwóch różnych światów: spokojnego, uporządkowanego życia Emily oraz pełnego presji i pozorów życia celebryty. Bohaterowie są przedstawieni wiarygodnie, a ich emocje i dylematy łatwo zrozumieć. Szczególnie interesujące jest ukazanie Zacha nie tylko jako gwiazdy filmowej, lecz także jako człowieka zmagającego się z samotnością i oczekiwaniami innych. Fern Michaels zwraca uwagę na to, że miłość nie zawsze jest łatwa i wymaga odwagi oraz zaufania. Książka napisana jest prostym i przyjemnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko. Zimowa sceneria gór nadaje historii wyjątkowy klimat. Fabuła nie jest skomplikowana, ale porusza ważne tematy, takie jak miłość, zaufanie, wybory życiowe oraz odwaga w podążaniu za uczuciami. Uprzedzam od razu - jest to typowy romans, taki dla oderwania się od codzienności. Dla mnie to typ książki, przeczytane - zapomniane.

Jedna z najlepszych książek z motywem: "właściwa osoba, zły czas" jaką czytałam. Historia pewnej telefonicznej pomyłki i wynikającej z niej przyjaźni, przeradzającej się w miłość, dla której odległość jest tylko jedną z wielu przeszkód, opóźniających upragniony happy end.

Wzruszająca książka o losach małżeństwa, miłości gdy każdy chce dobrze, a nawet jeszcze lepiej od drugiego i każdy w trosce o los drugiej polowy, zamartwia się i boi o siebie wzajemnie. Zupełnie jak ja zawsze na zapas się martwię i nie potrafię tego wyłączyć. Dobrze się czyta. Polecam.

Podobała mi się tematyka i przedstawienie seniorów nie jako czekających na śmierć starców, ale po prostu ludzi, którzy chcą i mogą pięknie żyć, pomimo wieku. Niestety zupełnie nie przekonał mnie sposób, w jaki ta książka została napisana. Trójka głównych bohaterów jest tak mdła, że nie wzbudzają żadnych emocji, o kompletnie pozbawionym chemii wątku romantycznym nie wspominając...

Ktoś Mi Bliski Uszanowanie Moi Drodzy. Lena i Zoja Wiśniewskie to były pracowite kobiety. Prowadziły antykwariat o nazwie Fortuna Vintage i sprzedawały swoje obrazy. Pewnego dnia przyszedł do nich pewien pan, który dał im znaleziony w swoim mieszkaniu skarb. Dostały ten skarb pod warunkiem, że część z jego sprzedaży przekażą na opiekę nad zwierzętami.   Wśród tego skarbu był medalion należący do babci Jakuba. Jego babcia chciała go odzyskać, bo należał do jej ojca, który przez przypadek zginął i do dziś nikt nie wiedział dlaczego? Był nawet na zdjęciu. Dopiero dowiedziała się prawdy po przybyciu Stanisława, chłopaka, którego kilkanaście lat temu kochała. Wnuk Celiny z kontaktował się z Leną prosząc o zwrot tego medalionu. Gdy się spotkali to nieoczekiwanie zakochał się w jej siostrze Zoi. Historia jest super. Jaką tajemnicę tak naprawdę kryje medalion i czy Zoja i Jakub zakochają się w sobie? Czy pojawi się ojciec dziewczyn, którego tak dawno nie widziały? Cała akcja toczy się w Warszawie. Powiem Wam szczerze, że każda historia autorki kryje w sobie jakąś tajemnicę. Bardzo mi się to podoba. Moja ocena to: 10/10 punktów. Nie może być inna. Polecam Wam czytać ciekawe książki i tą niezwykłą historię. Pozdrawiam Serdecznie.

MIŁOŚĆ POD WŁOSKIM NIEBEM Kocham Italię i zawsze z ogromną przyjemnością sięgam po każdą książkę osadzoną we włoskich klimatach. Okolice jeziora Como to region, którego na razie nie miałam okazji odwiedzić, więc tym chętniej sięgnęłam po powieść Edyty Folwarskiej "Romans nad jeziorem Como". Nie liczyłam na jakieś wielkie emocje i fajerwerki, ale nastawiłam się przede wszystkim na możliwość delektowania się piękną Italią w tle. A tymczasem okazuje się, że wydarzenia opisane w książce wywołują mnóstwo emocji i wzruszeń, jakich się nie spodziewałam. Fabuła powieści jest prosta i początkowo wydaje się mało odkrywcza. Bo oto Anna na swoim własnym ślubie w najgorszy możliwy sposób dowiaduje się, że jej mąż Robert od pół roku ma romans z jej przyjaciółką i swiadkową. Kobieta czuje się oszukana przez dwie najbliższe jej osoby, jest zdruzgotana i wściekła. Aby otrząsnąć się z tych przykrych wydarzeń i odzyskać spokój ducha Ania otrzymuje niecodzienną propozycję od swojej ciotki Beci. Bohaterka zostaje zaproszona do Włoch, aby tam pomóc w prowadzeniu rodzinnego pensjonatu Rosa dei Venti położonego na wzgórzu nad jeziorem Como. Podróż obfituje w niespodzianki, ale ostatecznie kobieta trafia do ośrodka, poznaje jego właścicieli - ojca i syna, czyli Luciana i Akessandra oraz małą grupkę pracowników pensjonatu. Bohaterka szybko aklimatyzuje się w nowym miejscu, interesuje się historią rodziny i odkrywa tajemnice bezpośrednio związane z jej ciotką Becią. Tylko zjawiskowo przystojny i bardzo zagadkowy Alessandro trzyma chłodny dystans, przyciąga Anię, by potem ją od siebie zrazić. Funduje Polce prawdziwy rollercoaster emocji. Skąd się biorą u Akessandra takie zmienne nastroje i mylne sygnały? Czy Ania jest gotowa na nowy związek? Jakie tajemnice skrywa włoska rodzina i co ją łączy z Becią? Jak już wyżej wspomniałam, nie spodziewałam się po tej powieści zbyt wiele, jedynie jakiegoś niezbyt wymyślnego romansu w pięknych okolicznościach przyrody, ale ostatecznie jestem pozytywnie zaskoczona tą historią. Autorka zaskoczyła mnie kierunkiem poprowadzenia zdarzeń. Co prawda udało mi się rozszyfrować zamysł autorki - na szczęście tylko częściowo, więc ostatecznie pozostał jeszcze mały element zaskoczenia. Finalnie opowieść nie jest tak banalna i naiwna, jak romans z kategorii harlequinów. Coś się tu ewidentnie wydarzyło, są uczucia i emocje, jest element zaskoczenia i w efekcie otrzymujemy słodko - gorzką opowieść o życiu, miłości, zaufaniu oraz wybaczeniu. Edyta Folwarska w dużej części skupiła się na przemyśleniach głównej bohaterki. Anna analizuje przeszłość, zmaga się ze zdradą najbliższych osób. Dzięki niej autorka próbuje wniknąć nieco głębiej w psychikę. Stara się przyjrzeć się skomplikowanym międzyludzkim relacjom, a po zakończonej lekturze pozostaje nam sporo refleksji do przemyślenia. Zdecydowałam się na audiobook w bardzo dobrej interpretacji Mikołaja Roznerskiego. Muszę przyznać, że aktor świetnie sprawdził się w roli lektora. Tym niemniej zwróciłam uwagę na infantylny styl autorki, który pozostawia trochę do życzenia. Miałam wrażenie jakbym słuchała opowiadania nastolatki, chociaż na pewno podczas samodzielnej lektury byłoby to bardziej męczące. Zauważyłam też kilka niespójności w tekście - brakuje konsekwencji. Powieść "Romans nad jeziorem Como" to miła, lekka, łatwa i przyjemna propozycja na urlop, czy wakacyjny wyjazd. Osoby o większej wrażliwości powinny pamiętać o chusteczce, gdyż pod koniec łezka może spłynąć spod powieki. Mnie powieść umiliła podróż pociągiem i przekonała do wyjazdu nad jezioro Como, które kusi jakiegoś już czasu. Idąc za tym książkowym poleceniem zamierzam wybrać się tam podczas najbliższej podróży do Włoch.

Trzecia (i ostatnia) część serii ŚNIEŻYSKA okazała się najsłabsza. Takie połączenie wątków z dwóch poprzednich tomów i wrzucenie wszystkiego do jednego, świątecznego worka. Sielski klimat górskiej miejscowości obsypanej śniegiem w obliczu jarmarków świątecznych i przygotowań do Wigilii taki jak w poprzednich częściach i robił tu całą robotę, gdyż nastrajał pozytywnie i wprowadzał w zimowo-świąteczną atmosferę, zachwycały smaki i zapachy, kolory, ale perypetie bohaterów już mnie tak mocno nie wciągały, gdyż odbywało się to wszystko na zasadzie "odgrzewanych kotletów." Ponownie jesteśmy w Lenartówce, w której mieszka pani Wiktoria z dobrze znaną nam parą, będącą małżeństwem a mianowicie Laurą i Marcinem. Zaginiony wnuk Bruno nadal się nie odnalazł i w jego zastępstwie księgarnię prowadzi Laura. Pewnego dnia trafia tam zabiedzona i głodna dziewczynka Ala, która mieszka z bardzo schorowaną babcią. To dziecko całkowicie skradło serce nie tylko bohaterów książki, ale również i moje. Wciąż zachwyca przytulność tej księgarni oraz atmosfera życzliwości jaka tam panuje. Na odległość można poczuć ogromny szacunek do książek, ale i do drugiego człowieka. Posłużę się tu cytatem: "Do książek zawsze z szacunkiem i czystymi dłońmi". Do Śnieżyska przyjeżdża na dwa tygodnie urlopu znana piosenkarka Magda (pseudonim artystyczny Madlenne), która chce w tym urokliwym miejscu wypocząć, przemyśleć różne sprawy osobiste i może napisać kilka nowych piosenek. Tymczasem poznaje tam bratnią duszę, może nawet miłość, ale na drodze tej znajomości stoi wiele przeszkód, które wydają się być nie do pokonania. Dziewczyna sprawnie wtopi się w lokalne środowisko i nawiąże z kilkoma osobami serdeczne relacje. Bohaterkę poprzedniej części Juliannę autorka zepchnęła gdzieś na margines. Pojawia się w książce tylko po to aby pisać listy do Bruna. Zmienia się to nieco pod sam koniec książki, ale czy nie za późno? Można było poprowadzić ten wątek w taki sposób, aby Julianny było tu więcej, tym bardziej, że to dosyć ciekawa postać, a zeszła gdzieś na trzeci czy nawet czwarty plan. Akcja ponownie dzieje się w okresie około świątecznym, ale momentami za dużo jest tu lukru, przez co całość trochę przesłodzona i chwilami strasznie infantylna. Niektóre dialogi pomiędzy bohaterami były wręcz żenujące. Natomiast podobała mi się pomoc sąsiedzka (ustanowiono nawet Dzień Sąsiada) oraz to, że cała społeczność Śnieżyska skrzyknęła się aby zebrać środki na pomoc dla babci Ali - pani Irenki. Ludzie tam odnoszą się do siebie z szacunkiem i troszczą jeden o drugiego. W pamięci utkwił mi cytat: "Pozostawienie blisko emocjonalnie, to czasem znaczy więcej niż przygoda na jedną noc". Całą serię o Śnieżysku czytało mi się przyjemnie, tym bardziej, że robiłam to w okresie świąteczno-noworocznym. Nie jest to wybitne dzieło, ale lektura, która pozwala wczuć się w klimat świąt, pomimo, że są tu one zbyt wyidealizowane. Troszkę to wszystko naiwne, ale celem tego typu książek jest głównie rozrywka i wprowadzenie w cały ten świąteczny galimatias, a to się autorce udało idealnie. Dobrze się przy tej serii bawiłam, bo mnie mocno odprężyła i chyba o to w tym wszystkim chodzi.

Książka jest świetna. Bardzo szybko się ją czytało, choć z każdą stroną wiedziałam, że koniec jest coraz bliżej i to mnie martwiło. Chciałam zostać z tą książką na dłużej . Na początku nie miałam przekonania do kultury koreańskiej i k-popu bo to nie moje klimaty, ale pomimo tego była bardzo przyjemna, a te wątki zostały wplecione w idealny sposób.Myślę, że druga część byłaby strzałem w dziesiątkę(na pewno kupię), tym bardziej że koniec nie jest jednoznaczny. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki tej autorki.

"Ostatnia wiadomość" Magdaleny Krauze to książka, która porusza cicho, ale bardzo mocno. Nie epatuje dramatem, za to trafia w miejsca dobrze znane każdemu, kto choć raz czuł się niesłyszany lub emocjonalnie samotny. Autorka z dużą wrażliwością pisze o relacjach, o tym, jak łatwo można się od siebie oddalić i jak trudno czasem nazwać własne uczucia. To powieść pełna niedopowiedzeń, wewnętrznych rozterek i emocji, które długo w nas pracują. Bohaterowie są nieidealni, prawdziwi — dzięki temu łatwo się z nimi utożsamić. To książka, która zatrzymuje i skłania do refleksji, bardziej do przeżywania niż oceniania. Po lekturze zostaje lekki smutek, ale też myśl, że każda historia — nawet trudna — może być początkiem zmiany. Polecam ją wszystkim, którzy szukają emocjonalnej, życiowej lektury, a nie tylko lekkiej rozrywki. 📖✨

„Zimowe zapomnienie” to lekka, świąteczna opowieść romantyczna, która od początku zapowiada się znajomo – i dokładnie taka jest. Bogaty, przystojny i inteligentny Piotr ulega groźnie wyglądającemu wypadkowi samochodowemu. Trafia do niewielkiego szpitala w małym miasteczku, gdzie otrzymuje pomoc i poznaje ambitną lekarkę, która na co dzień mierzy się nie tylko z trudnymi przypadkami, ale też z bezsilnością wobec braków finansowych placówki. Wypadek powoduje u Piotra amnezję – wybiórczą. Pamięta swoje życie zawodowe, znajomych i fakty, które definiowały jego „dawne ja”, ale nie potrafi przypomnieć sobie narzeczonej. To właśnie ten brak staje się punktem wyjścia do całej historii. Do pytań o to, kim naprawdę jesteśmy i czy czasem los nie zabiera nam czegoś po to, by zrobić miejsce na coś nowego. Fabuła rozwija się dokładnie tak, jak można się tego spodziewać po świątecznej historii. Jest przewidywalnie, momentami wręcz banalnie, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie — czytałam ją z przyjemnością i lekkim przymrużeniem oka. To jedna z tych książek, po które sięga się po to, by odpocząć, wyciszyć głowę i na chwilę zanurzyć się w ciepłej, zimowej atmosferze. Autorka przypomina, że każdy z nas może dostać drugą szansę. Pytanie tylko, czy będziemy mieli odwagę ją wykorzystać. Trochę humoru, sporo lekkości i klasyczna romantyczna historia sprawiają, że „Zimowe zapomnienie” idealnie sprawdzi się jako lektura na zimowy wieczór — z herbatą, kocem i bez oczekiwania literackich fajerwerków, ale z nastawieniem na czystą przyjemność z czytania.

"Okruchy lodu" to na pewno książka nieszablonowa. Patrycja Żurek potrafi pisać tak, że przyciąga uwagę czytelnika. Generalnie nie lubię powieści z tak dużą ilością bohaterów, bo to powoduje rozdrobnienie zainteresowania i emocji. Ale autorka przedstawia postaci ze swojej książki w sposób magiczny. Z jednej strony widzimy osoby niespotykanie dobre, obdarzające innych swoją troską, zainteresowaniem i pomocą, co w zwykłym życiu jest sytuacją niespotykaną. Po drugiej stronie poznajemy ludzi okrutnych i ich zło przytłacza swoim ciężarem i pewnego rodzaju powszechnością, przy jednoczesnym braku reakcji otoczenia. A w tym wszystkim jest magia małej społeczności, która w trudnych momentach potrafi się zjednoczyć i nieść wzajemną pomoc. Książka nie ma zawrotnego tempa akcji, chociaż dużo się w niej dzieje i na pewno nie jest nudna. Może tylko smutnym przesłaniem jest fakt, że więcej w niej ludzkich dramatów niż radości. Ale w zalewie sztampowych powieści obyczajowych "Okruchy lodu" wznoszą się ponad przeciętną i warte są uwagi wielbicieli tego gatunku.