Spider-Man. Bajki 5 minut przed snem

Olbrzymi atlas prezentujący lokacje w świecie MLP oraz zawierający informacje o kucykach np. o rodzinie Fluttershy czy o Sassy Saddles. Przepięknie wydany, z mnóstwem ilustracji zawiera dodatkowo figurkę Spike'a(z grzebieniem ozdobionym brokatem), czyli naszego przewodnika po Equestrii ;) Myślę, że każdy fan ma tę pozycję w swojej kolekcji albo planuje ją mieć :)

Dwie książeczki, o których dziś chcę Wam opowiedzieć śmiało można nazwać bajkami terapeutycznymi czy bajkami, które leczą. To krótkie opowiadania o króliczku Franku, który uczy się dopiero o tym, jak traktować, kogoś, kto jest inny od nas, co to jest współzawodnictwo, przyjaźń czy koleżeństwo. Mój synek ma sześć lat i jest w wieku, w którym dzieci szybko "fochają" się kiedy przegrywają, płaczą, złoszczą czy nie potrafią odpowiednio zareagować na widok np. dziecka niepełnosprawnego. Nie jest łatwą rzeczą nauczyć go odpowiednich zachowań i zrozumienia danej sytuacji, co wiąże się często z brakiem akceptacji przez przedszkolną grupę. Z pomocą od zawsze przychodzą nam wszelkiego rodzaju książki terapeutyczne, które napisane przez specjalistów umieją, z pozoru zwykłymi bajkami, uświadomić dziecku co jest dobre, a co złe. Pierwsza opowiastka "Królik Franek i problem krótkiego ogonka" opowiada o tym, jak to do przedszkola Franka zawitała nowa koleżanka. Franek bardzo chce się z nią zaprzyjaźnić, jednak tylko do momentu, kiedy zauważa, że ma ona nienaturalnie krótki ogonek. Królik nie umiejąc poradzić sobie z niezrozumiałą przez siebie sytuacją, zaczyna wyśmiewać się z Pusi na tyle głośno, że słyszy go nie tylko cała grupa, ale również i Pusia. Jak się domyślacie dziewczynce jest bardzo przykro, a Franek ani myśli się zmieniać. Drugie opowiadanie, traktuje o tym, jak to Franek uwielbia współzawodniczyć, ale... niecierpi przegrywać i nie może zrozumieć, że przegrywanie również jest fajne. Z jego zachowaniem wiąże się całe mnóstwo pouczających sytuacji, które w zawoalowany sposób tłumaczą dziecku podstawowe wartości ważne w życiu. Czy zrozumiało treść można się przekonać, zadając młodemu czytelnikowi pytania zawarte na końcu lektury. Obie czytanki są napisane bardzo przystępnym językiem i są króciutkie. Kolejny raz przekonuję się więc, że mało słów może zawierać dużo treści. Każde dziecko czytając o przygodach króliczka może śmiało utożsamiać się z nim, bo zapewne nie znajdziemy takiego, które nie znalazło się nigdy w podobnych sytuacjach. Najważniejsze jednak jest to, że po minimum dwukrotnym przeczytaniu książeczek, nasze dziecko będzie w stanie zrozumieć wreszcie, że inny, wcale nie znaczy gorszy, a przegrywanie wcale nie jest takie złe. Dodatkowo przedszkolak uczy się nazywania własnych emocji i radzenia sobie z nimi. Opowieści o króliku Franku to idealne pozycje dla dzieci i rodziców, które maja problem z otaczającą ich rzeczywistością i kontrola uczuć oraz ich nazywaniem.

Znana bajka w nowej odsłonie! Włściwie z bajkowego pomysłu o rybaku i rybce Aleksandra Puszkina autor zaczerpnął tylko motyw złotej rybki spełniającej życzenia. W tej książce - próśb. Pozostała treść i oprawa to nowe pomysły autora dostosowane do mentalności dzieci XXI wieku i potrzeb ich rodziców, którym zależy na prospołecznym rozwoju swoich pociech. Rybka mieszka w oczku wodnym, spędzając czas na wykonywaniu codziennych czynności. Podczas golenia, jedzenia, czytania, nurkowania, prania i wielu innych, prozaicznych zajęć, przychodzą do niej różne zwierzęta. Wykorzystując dobroć rybki, każde prosi dla siebie o rzecz, której potrzebuje, pragnie i która go uszczęśliwia. Żyrafy o legginsy, struś o książkę, zebry o radio, krokodyl o melonik i batonik, a lew o pilnik do paznokci, wyczerpując pulę życzeń. Ostatnią prośbę wykorzystuje goryl, który prosi nie o rzecz, ale o przyjaciela. Wszystkie życzenia rybka spełnia. Nie komentuje, nie ocenia i nie prawi morałów, szanując wybory innych. Ostatniemu proszącemu oferuje siebie. Autor poprzez uczłowieczenie zwierząt, pokazuje dzieciom trudny problem współczesnego świata, jakim jest konsumeryzm, egoizm i niebezpieczne zastępowanie pragnień potrzebami. Dając zwierzętom głos i ludzkie pragnienia pozwala na łatwe porównanie, a nawet identyfikację dziecka potrzeb innych z własnymi. Swojego stosunku do innych osób. To bardzo ważna funkcja diagnozująca dla rodzica, który może rozpoznać w ten sposób etap rozwoju prospołecznego pociechy i odpowiednio zareagować. Zastanowić się z dzieckiem, a przy okazji trochę pośmiać się (humor to ważne narzędzie negatywizujące obserwowane zjawisko w tej książeczce), czy warto naśladować modę bez odrobiny krytycznego spojrzenia na przykładzie śmiesznie wyglądających żyraf w legginsach. Pomyśleć nad prośbą ryby głębinowej o zupełnie niepotrzebną jej parasolkę, która nie chroni na dnie morza ani przed deszczem, ani przed słońcem, ukazując absurdalność takich decyzji i bezrefleksyjne naśladownictwo. Przeanalizować z dzieckiem po kolei każdą scenę pokazującą skupianie się proszących na rzeczach materialnych, które dostarczają rozrywki, poprawiają urodę, ozdabiają ciało, chronią przed strachem, a nawet zaspokajają pragnienia wzorowane na innych, dając chwilową radość i zadowolenie. Ale czy uszczęśliwiają? Podkreślić wyjątkowość prośby małpy proszącej o wartość, której nie można dać czy kupić tak, jak rzecz. Trzeba ją ofiarować wraz z sobą. Autor przeniósł uwagę dziecka z rzeczy na wartości. Pokazał, gdzie należy szukać szczęścia, czyniąc człowieka jego jedynym źródłem. Książkę można wykorzystać nie tylko do diagnozy etapu rozwoju społecznego dziecka, ale również do jego ewentualnej korekty w pożądanym kierunku. Przecież chcemy, aby nasze dzieci były wrażliwe, empatyczne, altruistyczne, komunikatywne i otwarte na ludzi. Ta książeczka w prosty sposób podpowiada, jak zrobić tę trudną i skomplikowaną rzecz, jaką jest wychowanie prospołeczne. Zwłaszcza w dobie konsumeryzmu i egoizmu XXI wieku. Po raz drugi autor zachwycił mnie inteligentnie podanym przekazem w minimum treści uzupełnionej ilustracją. Książeczkę można czytać wraz z dzieckiem, a dla dzieci początkujących w składaniu literek to idealna okazja do nauki poprzez zabawę, ponieważ druk jest bardzo duży i złożony z wielkich liter, a tekst umieszczony jest na tle dominującego rysunku. Wszystko perfekcyjnie przemyślane – forma, treść, przekaz, morał i najważniejsze – odbiorcy. http://naostrzuksiazki.pl/

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2018/04/historie-z-moraem-krolik-franek-marta.html Staram się ograniczać swoje nabytki książkowe, jednak dziecięcym lekturom nie potrafię odmówić, dlatego biblioteczka mojego syna rozrasta się w ekspresowym tempie. Jednak kiedy docierają do nas takie cudowne lektury, jak seria o Króliku Franku, to nawet brak miejsca nie jest nam straszny. Franek jest mistrzem gry w memo, czym lubi się chwalić. Kiedy wygrywa jest zachwycony, ale nie zawsze można być zwycięzcą, co spotyka się z dezaprobatą króliczka. Można wtedy grać w pojedynkę, nieustannie wygrywając, ale czy nie lepiej rywalizować z kimś i spędzać miło czas w czyimś towarzystwie? Ta krótka historia w wymowny sposób pokazuje, że nie zawsze wygrywamy, a ogromnym sukcesem jest zaakceptowanie swojej przegranej. Nie wolno obrażać się na innych, kiedy sami poniesiemy porażkę. To normalne, że czujemy się źle, gdy przegrywamy, ale jeżeli notorycznie będziemy unosić się dumą, to szybko nikt nie będzie chciał przebywać w naszym towarzystwie. Dodatkowym atutem tej książeczki jest pokazanie, jaką frajdą jest spędzanie wolnego czasu z rodziną - nie przed telewizorem i ze smartfonami w dłoniach, ale podczas wspólnego grania w planszówki. To naprawdę buduje i wzmacnia więzi rodzinne, które należy pielęgnować. Mam nadzieję, że niejedna rodzina dzięki tej lekturze zapoczątkuje weekendowe czy wieczorne maratony gier. Mam nadzieję, że Marta Krzemińska planuje wydanie kolejnych książek w tej serii, bo zdecydowanie stała się ona jedną z moich ulubionych. Prosty tekst z dużą czcionką, bogata kolorystyka i delikatne ilustracje, a do tego to, co najważniejsze - ciekawa historia z morałem! Te lektury przydadzą się nie tylko w każdym domu, ale także w pracy nauczyciela wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego. Na dwóch ostatnich stronach znajdują się pytania dotyczące przeczytanej opowieści, ale nie dotyczą one ściśle wysłuchanego tekstu, a raczej emocji, jakie targają człowiekiem w danej sytuacji. To idealna okazja do przeprowadzenia rozmowy z dzieckiem - wysłuchania jego poglądów, zrozumienia oraz ewentualnego pokierowania na odpowiednie tory.

,,Przyjacielu, jeśli będzie ci dane żyć sto lat, to ja chciałby żyć sto lat minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie’’. ,,A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy? Nic wielkiego – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika’’. Pamiętacie te cytaty z ,,Kubusia Puchatka’’ A. A. Milne’a ? Świadczą o wielkiej przyjaźni i miłości z obydwu stron Krzysia i misia. I odwrotnie. Dla nich ponadczasowe. I chyba nic się nie zmieniło? A może jednak… Książka wtórna dla dzieci na podstawie filmu,, Krzysiu gdzie jesteś?’’ o zmienionym tytule ,, Chłopiec, balonik i miś’’, okrojona w treści. Na jak wiele to zrobiono, tego nie wiem. Filmu nie oglądałam. Trzymam się wyłącznie faktów na podstawie przeczytanej książki. Lektura dla dużych i małych i dla tych już bardzo , bardzo dorosłych , dla wszystkich wielbicieli Kubusia Puchatka , Krzysia oraz ich przyjaciół ze Stumilowego Lasu – postaci z książek ,,Kubuś Puchatek’’ oraz ,, Chatka Puchatka’’. Akcja książki toczy się w Stuwiekowym Lesie. Nazwa ze Stumilowego Lasu została zmieniona w 2000 roku nie tylko z wymogu płacenia praw autorskich. Powiedziałabym , że w tej części akurat doskonale ta nazwa tu pasuje. Stumilowy Las był wielki dla małego Krzysia i jego pluszaków. Jak się jest dzieckiem , to wszystko wydaje się takie ogromne, co nas otacza. Zrozumiałe , jesteśmy mali. Dorastamy i to co wydawało nam się olbrzymie jest raczej normalnej wielkości. Za to my jesteśmy starsi. Biorąc pod uwagę cytat o stuletniej przyjaźni z ,,Kubusia Puchatka ’’ zmiana nazwy lasu wydaje się umyślna od samego autora. Pluszowi przyjaciele nie zmieniają się , tkwią zawsze na posterunku. Natomiast Krzyś robi się coraz starszy z każdym dniem i staje się Krzysztofem dorosłym mężczyzną. Ale wystarczy odkurzyć wspomnienia , poszukać w pamięci, zwolnić tempo życia, zatrzymać się na chwilę. O tym właśnie jest ta książeczka. Dorosły Krzysztof zapracowany po uszy nie wiedzie spokojnego , beztroskiego życia. Zapalony biznesmen biega z teczką z papierami , gnając przed siebie i spiesząc się niezmiernie. Pewnego wietrznego dnia Krzysztof jak zwykle wraca z pracy w odświętnym płaszczu, w kapeluszu i pod krawatem, z teczką skórzaną pod pachą. Głowę ma całą zaprzątniętą obowiązkami. Wiszą nad nim ważne zobowiązania jak miecz Damoklesa. Gonią terminy spotkań. Podświadomie chciałby oderwać się od tego na chwilę. To przecież ten sam Krzyś tylko starszy i większy. Tli się jeszcze w nim dusza dziecka, choć sam może jeszcze o tym nie wie. Odnajduje stary , dobry las z dzieciństwa oraz Kubusia Puchatka. Miś nie zmienił się wcale, w porównaniu z Krzysiem. Dla Krzysztofa to dawne wesołe miejsce staje się ponure, przytłaczające. Zapewne to nie ten las tak wygląda tylko wizualizacja kłopotów w pracy, z którymi nie radzi on sobie. Próbuje powrócić do dziecięcych lat, przyjaciół, którzy zawsze na niego czekają. Ewidentnie nie wychodzi mu spotkanie i rozmowa z misiem. Wiatr targa jego połami płaszcza, zrywa kapelusz z głowy , wyraźnie kpi sobie z Krzysia. Ostatecznie mężczyzna upuszcza teczkę z ważnymi dokumentami na ziemię, a wicher rozsyła kartkę po kartce w różnych kierunkach. Tego Krzysztof nie jest już w stanie znieść. Zaczyna krzyczeć i wrzeszczeć na swojego małego pluszowego przyjaciela, jakby to on był wszystkiemu winien. Miś jeszcze do końca próbuje go pocieszyć jak umie, wręcza mu czerwony balonik. Nie pomaga to jednak wcale Krzysiowi , jakże trudno przedrzeć mu się przez powłokę zwaną dorosłością. Dla Kubusia to ciągle jest ten sam Krzyś, ale na odwrót to niestety nie działa. Co może być ważniejsze dla Krzysia , od papierów z teczki , które rozpierzchły się po całym lesie. Puchatek znika nagle bez śladu , tak jak się pojawił. Pogoda zaczyna się jeszcze bardziej psuć. Dochodzi potworna ulewa. Krzysztof próbuje odnaleźć Kubusia oraz zaginione dokumenty. Ślizga się w błocie i upada do kałuży. Po pewnym czasie podnosi się i brnie dalej. Kubusia nadal nie ma. Natomiast natrafia na dość specyficzny widok dryfującego z nurtem rzeki do wodospadu Kłapouchego. Ratuje go , wyławiając z rzeki. Jest już cały przemoknięty i jeden i drugi. Osiołek zwierza mu się z kłopotów , jakie mają mieszkańcy lasu ze złymi hefalumpami. Krzyś postanawia pomóc dawnym przyjaciołom. Kogo jeszcze z dawnej drużyny przyjaciół spotyka dorosły Krzyś w Stuwiekowym Lesie? Jakie szkody uczyniła przyjaciołom wichura ,ulewa , a może hefalumpy? Czy Krzyś skutecznie pomoże przyjaciołom w ich kłopotach? Czy Puchatek w końcu się odnajdzie? Czy niemożliwe stanie się możliwe i jest jeszcze szansa na dalszą przyjaźń misia i Krzysia? O tym wszystkim przeczytacie w tej książeczce, obejrzycie piękne ilustracje. Przypomnicie sobie sentencje Kubusia Puchatka te dawne i te zupełnie nowe. Czasami rzeczywiście warto wrócić , choćby myślami do dzieciństwa ,a nie zadzierać głowę ,że się jest dorosłym ponad wszystko. Odrzucać miłe wspomnienia ,tylko dlatego, że to już w pewnym wieku nie wypada. Może nie trzeba wszystkich zabawek dziecięcych kierować do utylizacji, których nie używa się już. Warto zostawić jakiś drobiazg, chociażby , żeby kiedyś wasze dziecko miało do czego wracać.

Sympatyczny i ciekawy świata trzyletni króliczek to świetny bohater pozwalający przybliżyć dziecku wiele ważnych spraw, oswajający z wyzwaniami codzienności. Mały bohater przeżywa przygody przypominające te, których doświadczają nasze pociechy. Z opiekunów przyjaciół Binga bije spokój, szacunek. Nie ma tu miejsca na klapsy, kary, wrzaski. Wszystko powoli i stopniowo objaśniane, problemy rozwiązywane, a mali bohaterzy przekonują się, że wywołujące w nas złość czyny innych są wynikiem nieświadomości tego, że mogą nas skrzywdzić lub wynikają ze zbiegu okoliczności i zamiast się denerwować powinniśmy wytłumaczyć i dać jasno do zrozumienia, że one nam przeszkadzają. W każdym opowiadaniu Bing z przyjaciółmi Sulą i Pando oraz kuzynostwem Koko i Charliem muszą poradzić sobie z codziennymi dziecięcymi wyzwaniami. Czasami są mniej lub bardziej samodzielni i zawsze mogą liczyć na pomoc swoich opiekunów. Flop zostawia Bingowi sporą przestrzeń do rozwijania nowych umiejętności, kształtowania zachowań społecznych i zawsze jest na wyciągnięcie ręki, aby pokazać króliczkowi, jak radzić sobie z emocjami, dlatego zdecydowanie polecam zarówno serial animowany, jak i wszystkie książki wydawane przez HarperKids o tym bohaterze. Zwłaszcza, że każda zaskakuje pięknymi ilustracjami. Solidna okładka i bardzo dobrze zszyte strony dopełniają całość i sprawiają, że lektura jest trwała.

Jest to niesamowita książka, która pomimo swojej prostoty, zdecydowanie wzmacnia poczucie wartości oraz uczy dzieci samodzielności i wytrwałości. Pokazuje również ile satysfakcji niesie za sobą umiejętność jazdy na dwóch kółkach, co z pewnością czyni dziecko bardziej dojrzałe i dorosłe (w jego własnej ocenie). Myślę, że książka spodoba się każdemu maluchowi, który ma przed sobą naukę jazdy na dwóch kółkach. Lektura Moich dwóch kółek z pewnością oswoi i przygotuje go do tego ważnego w jego życiu wydarzenia. Więcej we wpisie: https://karolinalubas.pl/2020/02/29/recenzja-moje-dwa-kolka/

To całkiem przyjazna seria dla każdego małego zwierzo- i bibliofila. Charakterystyczne okładki z wizerunkiem przedstawianego zwierzęcia i lasu w dwukolorowej tonacji tła oraz wesołe rysunki zachęcają małych czytelników do sięgnięcia po nie. A co w środku? W „Pan elegant Lis” nie tylko zobaczymy rewię mody w wykonaniu projektanta Lisa, ale także ciekawy pomysł na zbudowanie tratwy dla pingwina. Więcej na: https://konfabula.pl/najciekawsze-komiksy-dla-dzieci-tadam/

Dałam 7 gwiazdek za piękne ilustracje Gosi Herby, które pięknie oddają charakter sennych rojeń, a które poznaliśmy i spodobały nam się w książkach o muzyce z serii "Sonia w krainie Sonostworów". Jeśli chodzi o wiersze, to jestem trochę rozczarowana, bo są nierówne. Niektóre są świetne, wpadają w ucho i aż chce się je czytać. Inne mają dziwny rytm i trudną do zrozumienia treść (nawet dla dorosłego).

Kolejna warta uwagi książka mojego synka. Treści edukacyjne związane z ciekawostkami dotyczącymi różnych krajów zostały wplecione w przygody psa nie przepadającego za podróżami -a raczej za długim pobytem w trasie, bo na miejscu zawsze mu się podoba ;) Często wracamy do Momo, jako że nie mamy w bloku miejsca dla psa, to czytamy sobie psie przygody w ramach zastępstwa. Książkę kupiłam synkowi podczas warsztatów w księgarni poświęconych psiej tematyce. Książka jest zabawna, a z moich obserwacji wynika iż dziecko więcej zapamiętuje z książek w których wiedza wpleciona jest w fabułę (choć pięknie ilustrowane wydania encyklopedyczne też posiadamy i zaglądamy do nich regularnie).

PRZYGODY WSPÓŁCZESNE, CZYLI JAKIE? Nowe przygody Bolka i Lolka to zbiór piętnastu opowiadań, spośród których każde jedno ma swój inny, atrakcyjny dla młodego czytelnika motyw przewodni. Są zmienne pory roku, a co za tym idzie, łatwe do wychwycenia ważne wydarzenia będące nieodłącznym elementem życia każdego polskiego dziecka. Choć historie uwite są wokół prozaicznych czynności takich jak zabawa z przyjaciółmi, lekcje, sprzątanie, zakupy czy wyjście na basem można doszukać się nieuciążliwych i niezagłuszających całości akcentów typowego, współczesnego życia – a trafnym tego przykładem są kwadratowe postaci ze snu wyjęte jakby rodem z gry Minecraft. PIES TO NIE ZABAWKA Tuż obok pozytywnych opowieści mieszczą się sprytnie ukryte lekcje dobrego postępowania. Przezwyciężanie swoich lęków, bezinteresowna pomoc, w końcu mocno akcentowana odpowiedzialność konsekwentnego dbania o czworonoga przygarniętego ze schroniska pojawiająca się w wielu rozdziałach. Zwierzę, to nie tylko przyjemność, ale także obowiązki, a najlepszym testem weryfikującym gotowość posiadania takiego pupila są między innymi pytania zawarte na końcu książki, na które zainteresowani tematem młodzi odbiorcy publikacji powinni sobie szczerze odpowiedzieć. ILUSTRACJE Niniejsza publikacja to przeszło czterysta stron kartek zapisanych wygodną, dużą czcionką, której towarzyszy kreska Sary Szewczyk wiernie oddającej obrazem klimat poszczególnych opowieści. Książka jest kolorowa, ładnie wydana, w solidnej oprawie. Przyciąga oko młodszego i starszego czytelnika, przyciągnęła i uwagę mojej czterolatki, z którą czytałam każdego wieczoru po pół rozdziału przed snem. I jedynie historia o cieczce wprowadziła mnie w drobne zakłopotanie, bo musiałam gęsto tłumaczyć maluchowi to i owo, reszta była dla niej przystępna i budziła emocje, od śmiechu po dreszczyk strachu. PODSUMOWANIE Powiew świeżości dla wielbicieli przygód Bolka i Lolka, w szczególności do samodzielnego czytania dla dzieci we wczesnych klasach szkoły podstawowej. Zabawna, pozytywna, poprawiająca humor i pouczająca publikacja z wielotematyczną treścią. Bo nie trzeba fantastycznych historii z paranormalnymi mocami, by móc się dobrze bawić i zadowolić apetyty dzisiejszych młodych czytelników. https://ktoczytaksiazki-zyjepodwojnie.blogspot.com/2018/12/bolek-i-lolek-zupenie-nowe-przygody.html

Urocza książka, idealna na wolny wieczór, który chcemy spędzić w miłym towarzystwie przy rozpalonym kominku. Rozczuliła mnie historia Ambarasa oraz jego przyjaciół, których zdobywa dzięki swoim analitycznym zdolnościom dedukcji oraz brakiem najważniejszego zmysłu dla Wilka: węchu. Brakowało mi nieco rozwinięcia relacji wilk-człowiek, która została niedoprowadzona do końca… Z książki płynie przesłanie, że swoje największe słabości nie zawsze okazują się tak ogromne, jak nam się wydaje oraz że porównywanie do innych nie jest zawsze właściwe.

Zabawny cykl opowiadań o pewnej służącej, która bierze zbyt dosłownie co się do niej powie. Bardzo ciekawie zastosowany humor językowy, który unaocznia jak nasz jężyk jest wieloznaczny i zależny od kontekstu w jakim się go użyje. Duży plus za ilustracje, jak również dla tłumacza za to, że potrafił ten językowy humor przełożyć na polski.

Pierwsza część o Gangu Słodziaków. Te książeczki miły jeszcze piękne morały i prostotę. Cudowna obrazkowa książeczka dla dzieci. Historyjki tak miłe, że i dorosłemu zrobi się przyjemnie w takcie czytania. Poznajemy w kolejnych rozdziałach poszczególnych bohaterów i ich cechy oraz przygody :) - Jeż Jerzyk - ciekawski, który szukał swojego miejsca; - Sowa Zosia - latająca nad polaną z dobrą radą dla każdego; - Bóbr Borys - z wielkimi marzeniami ;); - Zajęczyca Zuzia - z wielkim sercem i nadopiekuńczością <3' - Lis Lucek - świetny przyjaciel gotowy do poświęceń z piękną ruda kitą; - Ryś Rysio - szukający swojego ja :) Świetna bajeczka. Piękne ilustracje.

Wydawnictwo TADAM przekazuje w nasze ręce cudowną książkę dla dzieci i młodzieży. Nie będę oszukiwać dorośli też popadną w zachwyt nad wykonaniem takiego cudeńka. Przepięknie ilustrowany zielnik Pana Profesora Parzyziółko odkryje przed nami fascynujący świat ziół i przypraw. Ujawni też kilka ciekawostek oraz przepisów na zastosowanie tych niezwykłych roślin. Krótkie opisy w lekki i zabawny sposób przybliżają nam kilka podstawowych faktów. Dowiemy się co potrafi złagodzić swędzenie po ukąszeniu komara, co chroni zęby przed bólem. Nie zabrakło też przepisu na eliksir miłości. W książce znajdziemy legendę, gdzie poszukiwać konkretnych roślin oraz instrukcję ich samodzielnego hodowania. Fajnym dodatkiem jest kilka przepisów na wykorzystanie nowo zdobytej wiedzy w kuchni, by tworzyć kulinarne cuda. Mała rzecz a cieszy i zachwyca. Polecam każdemu.

Ostatnio mało piszę o książkach dziecięcych, bo pewnie one zdominowałyby moją biblioteczkę. W przypadku tej książki jednak postanowiłam napisać opinię, ponieważ ta książka jest wyjątkowa i uważam, że zdecydowanie warto na nią zwrócić uwagę. Ta pozycja w pierwszej chwili przyciąga uwagę grafiką, która jest przepiękna i wyjątkowa. Autorem ilustracji jest sam autor. Samą tą warstwą już można się zachwycić. Idąc dalej mamy język. Piękny, elegancki, wcale na tak często spotykany w literaturze dla dzieci. Czytanie tej książki dzieciom sprawiło mi mnóstwo przyjemności. Poza tym mamy tu historię kryminalną dla dzieci, ale autor zadbał również o rodziców i wplótł tutaj poczucie humoru i spostrzeżenia godne dorosłego czytelnika. A na koniec, jak wisienka na torcie, mamy temat. To jest też książka o sztuce. Właściwie historia jednego obrazu, podana dzieciom w tak przyswajalny sposób, że aż trudno w to uwierzyć. I to jest to, co dopełniło mojego zachwytu. W zalewie książek dla dzieci, które wielokrotnie są powielane, ta to prawdziwa perła. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć, jeśli macie ochotę na coś nietuzinkowego, kulturalnego, zabawnego i napisanego niepospolitym językiem. Cudo!

Jestem tą książką oczarowana. Rysunki, okładka, ramki dookoła stron - absolutnie piękne. Do tego mnóstwo informacji nie tylko na temat najbardziej znanej pszczoły miodnej, ale przede wszystkim o dzikich zapylaczach, o których istnieniu zdecydowana większość osób nie ma pojęcia. Fantastyczna lektura dla dużych i małych.

Proszę Państwa, oto Detektyw Pingwin! Zanim wręczę dziecku książkę, zabieram się za jej lekturę. Wolę wiedzieć, co mały szkrab dostanie w prezencie. Pierwszą część cyklu o Detektywie Pingwinie znalazłam jakiś czas temu na lubimyczytac.pl i od razu mnie zainteresowała. Historia wydaje się dosyć niepozorna. Pan Pingwin, wraz ze swoim przyjacielem – pająkiem Colinem, otwierają biuro detektywistyczne. Nasz bohater, jako Profesjonalny Poszukiwacz Przygód czeka na pierwsze zlecenie. W pewnym momencie dostaje telefon od właścicielki Muzeum Obiektów Exstraordynaryjnych . Kobieta prosi go o pomoc w odnalezieniu zaginionego skarbu. Pan Pingwin i Colin od razu zabierają się do pracy. „I co się stanie, gdy Przygoda okaże się NIEBEZPIECZNA?” No właśnie, bałam się bardzo. Tylko nie tego, że przygoda będzie niebezpieczna, ale że się zawiodę. Podejrzewałam, iż zagrożenie będzie na infantylnym poziomie, jak to w książkach dla dzieci. Jedno małe „BU” i nic poza tym. Jakże się myliłam! Było zagrożenie, była intryga i zwroty akcji. Historia wciąga od pierwszej strony i nawet dorosły nie może się oderwać. Sama książka wydana w bardzo ładny sposób. Znajdują się w niej ciekawe i przyjemne dla oka ilustracje, a kolorystyka ograniczona jest do czerni, bieli i odcieni koloru pomarańczowego. Z wielką chęcią sięgnę po kolejną część Przygód Detektywa Pingwina.

Bardzo sympatyczna opowieść dla młodszych (ale nie najmłodszych dzieci). Mój synek docenił ją gdzieś dopiero gdy skończył 3,5 roku. Wcześniej przyciągały go bardzie obrazki (dobre choć nie kapitalne). Teraz możemy się skupić na tekście. A ten mówi o relacjach i wzajemności. Nikt nie jest samotną wyspą. Nawet wyderka żyjąca w wielkich ocenach będąc świetnie do tego przystosowaną. Potrzebuje drugiej wyderki, tak jak my potrzebujemy innych ludzi. I choć młodsze dzieci tego jeszcze intelektualnie nie łapią to jednak gdzieś w sercu czują, że tak właśnie jest. Potrzebujemy innych, tak samo jak inni potrzebują nas. Uczmy tego nasze dzieciaczki