SMS. Słowa mają siłę

Uwielbiałam tę książkę jako nastolatka. Identyfikowałam się z główną bohaterką - niepewną siebie, potrzebującą wzorców, podatną na wpływy Grace - i przypuszczam, że niejedna dziewczyna również będzie. Obecnie świadomość społeczna na temat anoreksji, bulimii i innych zaburzeń odżywiania jest dużo większa niż latach 90., powieść więc nieco straciła na świeżości. Zwłaszcza dlatego, że dydaktyczny charakter dzieła Martiny Evans z założenia miał dominować nad jego walorami stylistycznymi czy fabularnymi. Przeczytana ponownie po latach, "Uczta o północy" nie zrobiła na mnie wrażenia, no ale cóż - nie jestem już targetem tego rodzaju literatury.

Historia Romea i Julii w klimatach "Dzieci z dworca ZOO". Miłość ponad wszystko. A jakie czasy, takie przeciwności. Zamiast zwaśnionych rodów, dresy kontra punki, policjanci i nieco nawiedzeni pracownicy socjalni. Zamiast Ojca Laurentego przyjaciel transwestyta. Marzenie o wolności - ciała, ducha i poglądów, symbolizowane przez wyśnione góry. Czasem największym dowodem miłości może być zdrada. By ratować ukochana osobę przed nią samą.

"Uciekinierka" to książka, z którą powinien zapoznać się każdy rodzic czy pedagog. Nie jest to opowieść tylko i wyłącznie o zbuntowanych, rozpieszczonych nastolatkach, które przysłowiowo "szukają dziury w całym". Lektura ta pokazuje, iż nawet najprostsze znaki wysyłane przez dzieci mogą mieć ukryty sens. Każdy - tym bardziej nastolatek - potrzebuje rozmowy, zrozumienia i przede wszystkim miłości.

Książkę przeczytałam bardzo dawno temu, w wieku wczesno-młodzieżowym. Poleciła mi ją moja przyjaciółka, która zapytała mnie: Czy zdarzyło Ci się, że dotknełaś coś jedną ręką i musiałaś to zrobić drugą, tak dla równowagi? Tak. Zdarzyło się. I musiałam przeczytać. Miałam wtedy około 11lat i nie lubiłam czytać, książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, do dzisiaj pamiętam wyliczankę: stań na szczelinie, twoja mama zginie.

Książka Anny Onichimowska to opowieść o rodzinie Niwickich. Matka Grażyna - wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, ojciec Kamil - rzadko bywający w domu, pracoholik, Jacek - nastolatek, który próbuje zwrócić na siebie uwagę oraz siedmioletni Michał, który zapatrzony jest w swojego brata. Jednak w tej z pozoru normalnej rodzinie jest wiele tajemnic. Jacek zakochuje się w niewłaściwej dziewczynie, która wciąga go w świat narkotyków. Rodzice pochłonięci swoimi sprawami nie zauważają co się dzieje z ich synem. Pewnego dnia wydarza się rodzinna tragedia. Michaś z czystej ciekawości podkrada bratu skręta i chcę wypróbować co jest taka frajdą dla niego. I to jest ten jeden pechowy raz, który doprowadza do samobójczej śmierci siedmiolatka. Pod wpływem narkotyku chłopiec się powiesił. Wstrząsająca, jednak znakomicie napisana opowieść oparta na faktach. To idealna przestroga dla rodziców zabieganych, zajętych własnymi sprawami i codziennymi kłopotami. Nie zawsze poświęcają swoim dzieciom wystarczająco dużo uwagi. "Hera moja miłość" to powieść, która zostaje głęboko w tobie, porusza wyobraźnię, daje czas potrzebny na zastanowienie się co jest w życiu tak naprawdę ważne. Czy pieniądze, status społeczny, stanowisko - wszystko to reprezentowali rodzice Jacka i Michała, czy miłość, szacunek, zrozumienie i poświęcenie drugiej osobie czasu. To poruszająca lektura, którą polecam wszystkim tym, którzy chcą wiedzieć i zrozumieć drugiego człowieka. Każdy młody człowiek powinien się z nią zapoznać i zastanowić się nad tym, czy warto "wejść w nałóg", nieważne jaki, każdy prędzej czy później prowadzi do choroby i śmierci. Książkę czyta się szybko i przyjemnie, a jednocześnie posiada w sobie to coś, co nie pozwala nam się od niej oderwać, aż do ostatniej strony. Mnie zachęciła do sięgnięcia po kolejne tomy. Polecam!!!

Po przeczytaniu "Diety (nie)życia" o anoreksji, przyszedł czas na równie ciekawy temat, jakim jest bulimia. Książka pisana w formie dziennika prowadzonego przez nastolatkę, co od razu razi czytelnika- poprzez mało wyszukane słownictwo, krótkie zdania, urwane myśli. Pojawia się podczas czytania taka refleksja, czy mamy więc do czynienia z rozkapryszoną nastolatką, która nie do końca wie, jak jej życie powinno wyglądać, czy z dziewczyną, która nie ma tak naprawdę swojego miejsca na ziemi i desperacko prosi o uwagę, popadając w psychiczny żywieniowy obłęd. To akurat jest tu minusem. Książkę jednak ratują komentarze od autorki, które co jakiś czas się pojawiają i ilustrują nam sytuację, dodają pewnych informacji a także pozwalają trochę na utożsamienie się z bohaterką. W książce tej autorka nie tyle skupiła się na poruszeniu tematu choroby, w którą popadła, jak bardziej na jej przyczynie. Głównym wątkiem jest niezrozumienie wśród rodziny i rówieśników, próba dążenia do spełnienia oczekiwań, na końcu terapia. Wątki dotyczące objawów choroby pojawiają się bardzo epizodycznie. Bardzo podobał mi się też realizm tej książki. Opis rozmów, przeżyć (na przykład Ronny'ego, który stracił matkę i popadł w anoreksję). To były wzruszające, przejmujące momenty, które idealnie współgrały z całością. Faktem jest, że to lektura na jedno popołudnie, krótka, bardzo zwięzła, aż nawet za bardzo, bo pozostawia po sobie pewien niedosyt, który w tym wypadku przekłada się na moją ocenę. Mimo wszystko jest to pozycja godna polecenia, bo poza ilustrowaniem problemu, jakim jest bulimia, mamy też pokazany obraz typowej, niby normalnej rodziny, konfliktu pokoleń, potrzeby akceptacji i ślepego dążenia do doskonałości przez młodych ludzi. Dużo ciekawych, mądrych motywów, to zdecydowane atuty tej książki. Zabrakło jedynie trochę bardziej rozbudowanej treści.. Ale pomimo tego- polecam.

Wróciłam do tej książki po 20 latach i podobała mi się jeszcze bardziej niż wtedy, kiedy byłam nastolatką. Nie przepadam za młodzieżówkami, ale tę chciałabym polecić czytelnikom w każdym wieku. Nie bez powodu ta książka odniosła tak ogromny sukces w latach 90-tych w Australii. Jest to mądra lektura, ma wspaniale wykreowanych bohaterów i błyskotliwe dialogi. Porusza ważne tematy, ale robi to w sposób bardzo wyważony. Można jej zarzucić naiwność, ale nie każda książka musi nas dołować, żeby uznać ją za realistyczną. Uwielbiam główną bohaterkę i jej mamę, babcia też zdobyła moją sympatię. Drugoplanowi bohaterowie też są w większości do polubienia mimo że każdy z nich ma mnóstwo wad. Jest to świetna lektura. Cieszę się, że wróciłam do niej po latach.

Historia opowiadająca o nastolatce szesnastoletniej Dorze, która marzy o wielkiej karierze w telewizji i o sławie.Pragnie zostać prezenterką telewizyjną. Robi program dla miejscowej stacji, zapoznaje się z mediami z drugiej strony od kulis jak powstaje jest bardzo temu ciekawa fascynuje ją to. Chce wiedzieć jak skonstruowana jest telewizja dużo się dowiedzieć o programach telewizyjnych, dziewczynę to interesuje. I szybko się przekonuje, że mikrofon i kamera oparte są na kłamstwach, manipulacji. Przez te ambicje można sporo stracić. Książka młodzieżowa, przyjemna, lekka na odstresowanie po całym dniu dla mnie, fajna lektura przyjemnie się mi ją czytało.

Dobra fabuła. Zaskakujaca,mroczna,opowiadająca o dziewczynie która zamieszkała po rozwodzie z matką która związała się ze światowej sławy skrzypkiem,który po za sceną okazuje się zupełnie inną osobą. Jedna z pierwszych poważniejszych książek na moim koncie którą czytałam parę lat temu i powiem szczerze,że nie zawiodłam się.

Wow! - myślę, że to dobre określenie wyrażające moje odczucia po przeczytaniu tej książki. Z początku byłam do niej sceptyczna. Przeczytałam na jej temat sporo krytykujących opinii i tak troszeczkę się zraziłam do niej. Lecz gdy wzięłam ją do rąk, zachwycała mnie już od pierwszego rozdziału, pierwszej części. Cudownie mi się ją czytało. Byłam zachwycona postacią Jenny - dziewczyny, która w wieku 16lat uciekła z domu, od złych doświadczeń, wspomnień. Zaimponowała mi swoją odwagą, siłą i tą nutką tajemnicy, którą w sobie nosiła. Natomiast Chris, siedemnastoletni chłopak, który zakochał się w Jenny był usposobieniem chłopaka, który mnie się osobiście podoba. Akcja sama w sobie jest prosta do zrozumienia. Język przejrzysty i łatwo się czytało. Czasami nie warto wierzyć w to co piszą inni czytelnicy, ponieważ wszyscy bardzo się różnimy i podobają nam się różne książki, dlatego ja na pewno jeszcze nie raz sięgnę po tę książkę w niedalekiej przyszłości. Szczerze polecam!

Bardzo fajna książka z którą spędziłam przyjemne chwile. Coś cudownego dwoje nastolatków, którzy oprócz tego, że spotykają się normalnie to wysyłają sobie e-maile. Tylko te e-maile nie są takie zwyczajne bo to wiersze. Poezja w najczystszej postaci. Znajdziecie tutaj wiersze znanych , ale również mniej znanych poetów. Oprócz tego cytaty wpływowych kobiet Emily Dickinson, Sylwii Plath itp. Wszystko to dzięki pewnemu psu. Polecam !!!

Dobra książka, ale sequel moim zdaniem o wiele lepiej wykonany. Two girls one cup jak dla mnie wygrywa pod względem fabuły, tworzenia bohaterów (czy raczej bohaterek) i ich wzajemnych relacji. Szczerze polecam dla fanów i fanek pierwszej książki z tej serii.

Nie wiem z czego to wynika, ale jest to jedna z moich ulubionych książek. Czytałam ją już dwukrotnie i pewnie jeszcze do niej wrócę. Może dotarła do mnie z prostego języka, którym została napisana, może z powodu wyrazistych przeżyć głównej bohaterki, a może i mi marzyłoby się takie życie w teraźniejszości pozbawione zmartwień i dylematów jakie prowadzi tytułowa suka gdy już pogodzi się ze swoim losem? Polecam

Powieść Andrzeja Klawittera zaskoczyła mnie pozytywnie dramatyczna, wzruszająca i to prawdziwa historia nastolatki siedemnastoletniej Basi osieroconą przez matkę mieszka z ojcem i rodzeństwem w starej kamienicy. W ubóstwie, biedzie żyją ale muszą dać radę sobie. Bardzo zaprzyjaźniłam się z główną bohaterką Basią jest ciepłą, miłą dziewczyną jej młodsza siostrzyczka Iga lubi bawić się lalkami, sympatyczna,kochana dziewczynka. Basia pomaga rodzinie,na pomoc zawsze może liczyć na ciocię ukochaną Halinkę, chętnie pomoże przy dzieciach. Poruszająca,emocjonalna książka wciągająca historia, a zakończenie smutne. Bardzo dobrze mi się czytało, ujęła mnie za serce...wzruszyła mocno!!!

Dobra kontynuacja, rozwój wydarzeń z poprzedniej części. Podoba mi się, że problemy głównych bohaterek nie są błahe, tylko poruszają ważne tematy. Teraz już rozumiem skąd pojawiły się różne wątki w drugim filmie z tej serii :) Oczywiście zabieram się za 3 część!

O tej książce słyszałam kilka lat temu w moim ulubionym książkowym podcaście ("Girls Like Us"); nie sądzę, bym bez tego kiedykolwiek po nią sięgnęła, a na pewno nie w polskim tłumaczeniu (ten tytuł! Ta okładka!). I myślę, że sporo bym straciła, ponieważ Curtis Sittenfeld wydaje się bardzo świadomą autorką, która doskonale wie, dlaczego coś umieszcza albo pomija w swoich książkach, i że nie jest twórczynią, której prace można brać powierzchownie. Z pewnością sięgnę po inne jej książki, ale może wróćmy do "Prep" (odmawiam używania polskiego tytułu). Przede wszystkim, Sittenfeld z niesamowitą pieczołowitością, a zarazem naturalnością oddaje atmosferę bycia nastolatkiem z wiecznym lękiem, odgrywaniem ról i byciem niesympatycznym - ponieważ *żaden* z uczniów Ault nie jest do końca sympatyczny, ale to chyba najbardziej nastoletnia rzecz, jaką można znaleźć w bohaterach mających być nastolatkami: że są okropni, a autor nie boi się tego pokazać. Lee, nasza główna bohaterka, nie odstaje od tej reguły; Lee jest zresztą nie tylko bohaterką, ale również narratorką - nigdy jednak nie przestaje być postacią. Wszystkie opisane w książce wydarzenia relacjonuje z perspektywy około kilkunastu lat później, jako dorosła kobieta, i choć widzimy, że pewnych rzeczy się nauczyła poprzez pytania, które zadaje zarówno nam, jak i sobie (dlaczego taka była? Dlaczego myślała tak, nie inaczej?), innych wciąż nie jest świadoma. Sittenfeld do końca pozostawia bez jednoznaczego komentarza w tekście choćby rasizm Lee - a jednocześnie pojawia się pod koniec scena, która nie pozostawia wątpliwości, że autorka wszystko, co mogło unosić brew współczesnego czytelnika, umieściła tu właśnie w celu zbudowania pewnego większego obrazu, a nie z powodu własnej nieświadomości. Spotkałam się z opinią, że Sittenfeld pisze o rasizmie, nie eksploatując doświadczeń, których mieć nie może, tylko z perspektywy białych ludzi z klasy średniej, w przyziemności i lekceważeniu, jakie okazują pewnym sytuacjom, tworząc komentarz - jednocześnie nie traktuje czytelnika jak idioty, pozwalając mu odejść z jakimś własnym wnioskiem. Chociaż jest to książka o nastolatkach, zdecydowanie nie powiedziałabym, że jej targetem jest młodzież. Nie z powodu jakichś wyjątkowo wulgarnych scen, ale po prostu dlatego, że nastolatka mogłaby znudzić; mógłby jej po prostu nie zrozumieć, gdyż nie jest przypadkiem, że Lee opisuje swój pobyt w Ault już jako dorosła. Pewne wrażenia, nierozerwalnie związane z pozytywnym odbiorem tej książki, są ściśle wplecione w dorosłość, kiedy można się obejrzeć za siebie - niekoniecznie z tęsknotą za nastoletnimi latami, ale ze współczuciem dla młodszej, głupszej wersji siebie. Na koniec bardziej osobista refleksja: bardzo lubię książki o szkołach z internatem, niestety dwie ostatnie, na jakie trafiłam ("W moich snach to ja trzymam nóż" i "Moja mroczna Vanesso") wchodzą w tę nieznośną dla mnie narrację, że pochodząca ze średniej klasy nikta dostaje się w takie miejsce i ma ogromny potencjał, ale nikt go nie dostrzega; Sittenfeld z kolei idzie w ślady Tartt, tworząc postać, której cała wyjątkowość znajduje się w jej głowie i jeśli nikt jej nie dostrzega, jest to wyłącznie kwestia faktu, że jej nie posiada. Na szczęście dla mnie, bo taka kreacja jest nie tylko realniejsza, ale również ciekawsza. Niesympatyczni celowo protagoniści zawsze są lepsi od tych, którzy wychodzą tacy przypadkiem.

Książka daje do myślenia. Należy uważać z kim się pisze na czacie. Tacy faceci jak ten w książce z pozoru wydają się idealnymi do póki nie dojdzie do spotkania na żywo. Wiele sytuacji było,że dziewczyna umówiła się z facetem poznanym w internecie i została zgwałcona. Dlatego uważajcie z kim piszecie !

Byłam ogromną fanką filmu o tym samym tytule jako nastolatka i po latach postanowiłam przeczytać pierwowzór. Znałam tę historię, nie licząc kilku zmian w fabule niektórych bohaterek (w filmie poprowadzili je zupełnie inaczej). Jakie było moje zaskoczenie kiedy pochłonęłam książkę w niecałe trzy dni, a na końcu uroniłam kilka łez! Nie sądziłam, że jest to możliwe, a jednak. Czytało się super! Fabuła prze do przodu, ciągle coś się dzieje — na mój dzisiejszy, sprany aplikacjami mózg, który potrzebuje ciągłych bodźców, ta książka okazała się strzałem w dziesiątkę. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w kolejnych częściach tej serii, bo oczywiście następną część filmu również bardzo lubiłam i męczyłam na płycie :)

Książka „Magda.doc” Marty Fox to jedna z tych pozycji, które kiedyś dały mi coś ważnego. To właśnie ona zasadziła we mnie ziarnko, które z czasem wykiełkowało i dało mi siłę, by sama zacząć pisać. Czuję, że ta książka otworzyła we mnie przestrzeń, która trwa do dziś. Jej styl jest dość unikalny, inny niż to, do czego byłam wcześniej przyzwyczajona. Dzięki temu zaczęłam rozumieć, że książki nie muszą wyglądać tak samo, aby poruszać. Mogą być proste, a jednocześnie uderzać w najczulsze miejsca. To lektura, która dała mi dużo do myślenia i do której mam ogromny sentyment. Dla mnie była ważnym początkiem.