Smocza Magia

Drugi tom serii, trzeba przeczytać pierwszy, żeby orientować się w akcji. Losy znanych już postaci i kolejnego pokolenia bardzo zgrabnie się splatają. Duża przyjemność czytania i obserwowania rozwoju akcji, porównywalna z "Grą o tron". Tutaj też Winter is comming... :)

„Cień Albionu” to powieść historyczna z elementami fantas autorstwa Andre Norton i Rosemary Edghill. Stanowi ona pierwszy tom cyklu „Carolus Rex”. Główną bohaterką powieści jest Sara Cunningham, traperka z Baltimore. Na skutek magicznych zabiegów i bliżej nieokreślonych rytuałów zostaje przeniesiona do alternatywnego świata, w którym Wielką Brytanią rządzi dynastia Stuartów, a Ameryka nadal jest dominium brytyjskim. Dziewczyna zostaje zmuszona podstępem do odgrywania roli angielskiej arystokratki markizy Roxbury, a jej zadaniem jest zażegnanie kryzysu angielskiej monarchii, przeszkodzenie Francji w realizacji jej planów i ocalenie świata przed bliżej nieokreślonym zagrożeniem. Jakby tego było mało, Sara zostaje zmuszona do zawarcia politycznego małżeństwa. Książka „Cień Albionu” jest przykładem powieści o ogromnym potencjale, który niestety nie został wykorzystany. Motyw podróży między wymiarowych był wielokrotnie wykorzystywany w literaturze , ponieważ pozwala na tworzenie alternatywnych rzeczywistości, w których „czarne jest białe, białe jest czarne”. Niestety w trakcie czytania miałem wrażenie, iż autorki nie przyłożyły się należycie do merytorycznej części książki, zupełnie jakby uważały, że Anglia jest "pępkiem świata" i to, co się tam dzieje jest najważniejsze, a reszta się nie ma znaczenia. Choć akcja toczy się przejściowo w Ameryce, Francji i Danii, a wśród bohaterów pojawia się Polak (Kościuszko), w książce nie ma prawie żadnych informacji o tym, co dzieje się w tych państwa w czasie wojen napoleońskich. Przebrnięcie przez pierwsze rozdziały książki, również nie było proste, opisy były bardzo szczegółowe, a wydarzenia w nich ukazane nie były ze sobą spójne. Dopiero po przebrnięciu przez pierwsze 100 stron, książka nabrała tępa, a jej lektura stała się przyjemna. Najciekawszym dla mnie elementem były przygody księcia Wessex i jego wiernego druha Kościuszki. Panowie uzbrojeni nie tylko we wrodzony urok i spryt, ale również gadgety przypominające te wykorzystywane przez agenta 007, walczyli z agentami obcych wywiadów. „Cień Albion” autorstwa Andre Norton i Rosemary Edghill to powieść, która pod wieloma względami mnie zawiodła, choć należy docenić starania autorów w stworzenie oryginalnego świata w niej ukazanego. Jeżeli lubicie cykl „Cykl Estcarp” myślę, że i ta książka przypadnie Wam do gustu.

Najbardziej w tej powieści zachwycił mnie magiczny świat, jaki ukazał czytelnikowi autor. Polubiłam również bohaterów i ich oryginalne zdolności. Całej książce towarzyszy fantastyczny klimat magii. Z drugiej jednak strony wydała mi się trochę zbyt monotonna, a zakończenie zbyt oczywiste. Znudziła mnie już na początku, przez co ciężko było mi dobrnąć do końca.

Kolejny tom cyklu. Kolejna historia. Właściwie nie trzeba znać poprzednich tomów, każda jest odrębną całością. Czyta się przyjemnie. Jest i magia i intryga i trochę walki, a także dylematów moralnych (nie za dużo więc w czystej rozrywce nie przeszkadzają). Jako lektura przed kominkiem w wyjątkowo paskudny wieczór godna polecenia.

Wśród późniejszych ksiażek z uniwersum Świata Czarownic, pisanych głównie przez zupełnie inne autorki, ta zaskoczyła mnie nawet przyjemnie. Po pierwsze wreszcie ktoś opisuje dokładnie Alizon i to w sposób całkiem sensowny. Po drugie, wypadałoby nareszcie nieco ocieplić wizerunek Strazniczek, co tutaj się udaje. Historyjka jest przyjemna, choć brak w niej może heroizmu i patosu, który pojawiał się w innych częsciach. Niemniej może to i dobrze? Jak pokazuje przykład "Paktu Sokolników" nie zawsze doklejanie wątku ratowania świata wychodzi dobrze. Tutaj zaś mamy opowieść pełną niebezpieczeństw z jednej strony, ale z drugiej też pewnego ciepła i nadzieji. Można powiedzieć, że jest to historia o pewnym odrodzeniu się Czarownic po Wielkim Poruszeniu. Ujęcie jej z perspektywy dzieci to zabieg ciekawy, który pozwala także zbudować pewną narrcję, jakiej od dłuższego czasu brakowało mi w cyklu. Mam tutaj na myśli narrację dziewczynek które posiadają talent magiczny i chcą go rozwijać. Bowiem mam wrażenie, że od "Czarodziejki ze Świata Czarownic" dominuje zwykle stanowisko przeciwne: kobiet utalentowanych magicznie, które bronią się jak mogą przed rozwijaniem swego talentu w Przybytku Mądrości. Co było zawsze w mym odczuciu trochę mało wiarygodne. Opowieść tutaj przedstawiona w pewien sposób więc wyrównuje ten deficyt. Przy czym także nie stroni od elementów mrocznych, jak choćby przedstawienie okrócieństwa Alizończyków czy Kolderczyków. Pojawia się także element walki sił Światła i Ciemności, który jest dodany sensownie, nie narzuca się i ma swoje miejsce. Tak więc zdecydowanie jest to jedna z lepszych książek w cyku Wielkie Poruszenie.

Najlepszy chyba tom z późniejszych części, w którym poznajemy córkę Elys oraz dalsze losy bohaterów związanych z dziedzictwem Gryfa. Historia sama w sobie jest ciekawa, bohaterowie doswiadczają wielu przygód, mocie Ciemności są nadal mroczne, czego nie psuje nawet wykorzystanie wątku kelipaina półkrwi. Jedynie na końcu ma się wrażenie, iż zjawia się zbyt wielu protaginistów na raz. Niemniej, jeśli ktoś ma sentyment do sagi o Gryfie powinno mu się to sposobać. Ja się nie nudziłem.

Piękna opowieść o posłuszeństwie, oddaniu, lojalności, o Chinach. Dawnych Chinach. Młoda dziewczyna trafia na dwór cesarza, gdzie wplątana w intrygę popada w niełaskę władcy. Zapomniana, cicha i spokojna czeka w Zimowym Pałacu na odmianę swego losu. Jakże los potrafi zaskoczyć! Z przepychu pałacowych komnat trafia na odległe równiny jako nowa żona podstarzałego wodza plemienia nomadów. Tam gdzie jest władza, tam jest też żądza bycia ponad innych. Czy Pani Srebrzysty Śnieg podoła wyznaczonemu zadaniu? Czy uchroni sie przed intrygami? Jaka bedzie jej rola w walce o władzę? Zapraszam do lektury, bo warto.

Kolejny tom lubianej przez mnie sagi, wyczekiwany. I..drobny zgrzyt. Przeczytałam, podobał się, tylko jakby mniej. Czyta się świetnie, nie ma dłużyzn, nie zniechęca do następnych tomów, tylko wrażenie, że to już nie to. Jednak literatura rozrywkowa pierwsza klasa, dla fanów z wyobraźnią:)

Ten tom był znacznie lepszy od poprzedniego. Wydaje mi się, że ten tom zawiera dużo więcej akcji niż dwa pozostałe tomy razem wzięte. Ciekawe, że między tym tomem a poprzednim upłynęły trzy lata. W tym czasie Joisan stała się Mądrą kobietą. Wydaje się, że tylko Kerovan się nie zmienił - nadal jest uparty i nie akceptuje swojego dziedzictwa. Na szczęście w trakcie tej książki dojrzewa i zachodzą w nim zmiany na lepsze. Zakończenie jest satysfakcjonujące i zamyka wszystkie wątki. Zdecydowanie polecam!

Rewelacja, coś od czego nie można się oderwać. To była moja druga książka o tematyce fantasy po zbiorze opowiadań "Ostatnie życzenie" i mimo tak wysoko postawionej poprzeczki wyłączyła mnie z życia na dwa dni ;) Po wielu wielu latach wróciłem do niej by zrozumieć, że się nie "zdeaktualizowałem" Po latach hehe kilkudziesięciu wciąż pamiętam tę książkę to chyba o czymś świadczy ;)

Starsza fantastyka, od której wielu odbija się jak od ściany, tylko dlatego, że nie są do niej przyzwyczajeni, nie są wręcz wychowani. Jak wyglądała moja sentymentalna podróż do przeszłości? Oj, całkiem nieźle. Choć nostalgicznie trąca myszką, to w całokształcie bawiłam się nieźle. Jak na dobrym ciastku na deser ;) Więcej? Zapraszam: https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/02/92024-230-andre-norton-marion-zimmer.html

Muszę przyznać, że czytając historię o bezwzględnej rasie elfich panów, ludzkości zepchniętej do roli niewolników, o skazanych na zagładę mieszańcach półkrwi i magicznym, niesamowitym rodzie smoków, spędziłam niezwykle przyjemne chwile z lekturą. Działo się tak zarówno podczas czytania tej opowieści jak i przy pierwszej części Kronik Półkrwi. Autorki starannie scharakteryzowały poszczególne rasy i stosunki między nimi panujące. Na tym tle umieściły szereg postaci, których losy i przygody przeplatają się ze sobą. "Ponad podziałami" zawiązują się przyjaźnie a nawet pojawiają delikatne romanse. W wykreowanym świecie króluje magia - wszystkie rasy obdarzone są własnymi magicznymi umiejętnościami. Władza i bogactwo, jak również możliwość ocalenia zależą od siły tych zdolności, choć także od postaw i determinacji bohaterów. Pomimo że tempo akcji nie było oszałamiające, to dałam się wciągnąć do tego zaczarowanego świata i ujęła mnie baśniowa atmosfera książki. No i nie ma to jak pozytywne zakończenie zmagań bohaterów.

O pierwszej części szerzej pisałam już tutaj - i kurcze, zdania nie zmieniam. Co więcej, na dwójce bawiłam się równie dobrze, jak nie lepiej. Toż to esencja, klasyka lat 70tych i 80tych, magi i miecza, czarodziejek, magów, wojowników i dziwnych istot ożywianych magią kukiełkową. Zaskakująco miła odmiana po tych wszystkich nadętych i pustych wydmuszkach pornotazy. Może nie była to lektura najwyższych lotów, ale bawiłam się nieźle, niemal w wyobraźni widząc kolejne scenki rodem z kaset VHS. Helloł, palec pod budkę, kto za dzieciaka czy młodego dorosłego nie oglądał klasyków fantastyki właśnie w ten sposób, bo w TV to kanałów było ledwie kilka do wyboru, a wielka era "telewizji cyfrowej" dopiero do Polski nadciągała...? :D https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/10/842024-marion-zimmer-bradley-julian-may.html

Powracam z zaświatów z książką, którą już lata temu czytałam. Z książką, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie uparcie i wcale nie skrycie, trochę w związku ze wspomnieniami i grą tekstową, trochę z racji tęsknoty za klasyką i zwyczajnym fantasy, które wzbudzi we mnie łezkę wspomnień... Ja wiem - to nie jest seria dla współczesnych miłośników romantasy, dla tych, co wszystko mają na tacy - i dlatego świetnie rozumiem zniesmaczenie osób, które siadają do tego tytułu, oczekują cudu, a dostają... no właśnie. Skomplikowany na swój sposób świat, język, zależności i historię, która nie pasuje do współczesnej nowomowy, bo trąca myszką. Ale pod warstwą patyny czają się liry, cheysuli, tahlmorra... czar wspomnień i czasów, kiedy fantasy było fantasy, kiedy wszystko odkrywało się powoli, świat, choć niezbyt skomplikowany, porywał, a Jennifer Robertson pokazała, że choć się zestarzała, to jednak wciąż wywołuje rodzaj sentymentu... Hah! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/03/232026-jeniffer-robertson.html

Trochę zapomniana, starsza fantastyka/SF - w zasadzie miks, bo odległa, poatomowa przyszłość, w której ludzie żyją jak w przeszłości. Książka drogi, zmiany, o wężach i nadziei. Dla fanów Ursuli LeGuin, ale nie tylko :) Więcej? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/03/192024-239-vonda-mcintyre-opiekun-snu.html

Uwaga! Zanim zaczniesz czytać tę opinię, zaloguj się na allegro i zamów egzemplarz tej książki. Szybko! Można ją dostać za jakieś śmieszne pieniądze, wyceniana jest mniej niż butelka koncerniaka w biedronce, więc w najgorszym razie Ci się nie spodoba a przynajmniej oszczędzić sobie smaku żółci bydlęcej. Już? Zamówione? OK, to lecimy. Prawie nie sięgnąłem po “Z wody zrodzonego”, obawiając się, że to kolejny średniak pokroju “Miecza Mroków”. Niestety nie mam szczęścia do wydawanego przez Zysk i S-ka fantasy. Opis książki nie pomagał… bohater z magicznym mieczem, księżniczka, podróż… Z założenia nic w tym złego, ale jednak próba odtworzenia monomitu w nurcie fantasy w dziewięciu przypadkach na dziesięć kończy się bolesnym średniactwem, a ja poszukuje ostatnio dobrej jakości. Dorobek autora też nie zachęcał, powieści ze świata gier komputerowych, powieści na podstawie filmów… meh. Jak dobrze, że zabrałem się za tę książkę, oj jak dobrze. Nie wiem skąd autor, Greg Keyes, ja wytrzasnął, nie zdziwiłbym się jakby była podarunkiem od czarodziejki z innego wymiaru, takiego w którym istnieją tylko dobre książki... Nieważne, ważne że jest i mam ją w swoich łapskach. Bardzo potrzebowałem tej książki w moim życiu. To była wspaniała podróż. Idealna dla fantasy mieszanka świeżości i tego co znajome. W “Z wody zrodzonym” wszystko jest takie jakie powinno być w dobrej powieści. Świat przedstawiony jest oryginalny a żyjące w nim społeczeństwa wiarygodne i ciekawe. Gdy wchodzą one ze sobą w interakcje to widac dzielące je różnice. Keyes pięknie poradził sobie z zagadnieniem “pokazuj, nie mów”. Świat poznajemy oczami bohaterów, dla których oczywiście jest to widok znajomy. Nikt nie zatrzymuje się i nie tłumaczy czytelnikowi tego co akurat pojawia się na scenie. Strona po stronie sami odkrywamy kolejne wspaniałości, ze świata powieści. Postaci, niby archetypowe, ale jednak kipią życiem i uczuciami. Od Głównego bohatera, po służącą w kuchni, każdy wywoływał we mnie jakieś emocje. Są ciekawe, zachowują się racjonalnie i odpowiednio do wieku i statusu. W trakcie powieści widzimy zachodzące w nich zmiany, może nie jakieś głębokie, ale jednak wiarygodne i zrozumiałe. Powiem szczerze, nie pamiętam kiedy ostatnio tak bałem się o życie jakiejś postaci, lub cieszyłem się, że jakaś postać wraca na scenę. Jest to jednak wciąż tylko powieść przygodowa fantasy, nie doszukiwałbym się w niej głębszych znaczeń, chociaż kilka ciekawych motywów jest momentami widoczne. Na pewno możemy poczęści "Z wrody zrodzonego” nazwać bildungsromanem. Jest też dość mocno wyczuwalny wątek szeroko pojętej wolności: co oznacza być wolnym, jak się to traci, jak odzyskuje. Nie zawsze to co zniewala człowieka to kajdany, czasem jest to coś co nosimy w sobie. Na siłę moglibyśmy też dopatrzeć się wątku lekko anarchistycznego, gdzie jednostki słabe próbują wyzwolić się spod swych władców i zmienić porządek świata. Mimo wszystko, w tej książce skupiłbym się jednak na wierzchniej warstwie, ponieważ jest wystarczająco dobra sama w sobie :) Rytm fabuły pomimo “dwutorowości” jest idealny. Tempo jest odpowiednie, nie ma tu żadnych dłużyzn, ale akcja nie pędzi też w zawrotnym tempie. Mamy tu wspaniałe rozwiązanie wątku fabularnego powieści, które następuje akurat wtedy kiedy trzeba. To jest coś czego tak bardzo brakuje mi w fantasy. Wątki nie są rozwiązywane, tylko ciągną się ślamazarnie przez niezliczone tomy a gdy już dochodzi do ich zamknięcia, to zamiast oczekiwanego wybuchu i fajerwerków dostajemy co nieśmiałe purtnięcie, w najlepszym razie okraszone kleksikiem. Nie tutaj, w “Z wody zrodzonym” zamknięcie pięknie stawia kropkę na końcu zdania, zarazem nie zamykając drzwi do kontynuacji. Kontynuacja swoją drogą istnieje i sięgnę po nią jak tylko będę mógł. Dawno już nie cieszyłem się tak, z powodu tego, że czeka na mnie kolejny tom :) W skali od jednego Miecza z Mieszkającym w Środku Bogiem do dziesięciu daje siedem!