Ślady dusz: Podszewka zaświatów. Tom 3

[książkę przeczytałem w ramach ruchu Zew Zajdla 2022] Kontynuacja przygód niezdarnej, pechowej Agaty, jest jeszcze lepsza niż 1 część. Jest jeszcze niebezpieczniej, poznajemy więcej magów, dowiadujemy się więcej o 'szarych eminencjach' magicznego świata. Mamy też jeszcze więcej polskości, bo okazuje się że w poszukiwaniu zaklętej broni zdolnej zabić demony, bohaterowie ruszają... na Podlasie. A przy tym nadal jest tyle dramaturgii i przemocy że to aż zaskakujące, bo na 1 rzut oka książka brzmi raczej lekko i przygodowo. Podtrzymuję też moje skojarzenia o polskiej Buffy - choć biorąc pod uwagę charakter, należałoby raczej rzec, że Agata Filipiak jest jak Xander w serialu "Buffy".

Kilka zdań, które (mam nadzieję) zachęcą Was do sięgnięcia po #piekielnanarzeczona 🩶 Fantastycznie wykreowany świat, przygoda, poświęcenie, nienawiść i szczera miłość – w dodatku spisane przez #polskaautorka 🩶Silna bohaterka, która dla swojego brata jest w stanie zrobić wszystko – nawet wziąć udział w intrydze, która zagraża nie tylko jej życiu, ale też istnieniu Niebieskich. 🩶 Okrucieństwo Czerwonych przedstawione przez kobietę – nie, nie oczekujcie pominięcia 🩸scen. Jest dosadnie. Brutalnie. Boleśnie. 🩶 Zdrada, intryga, kłamstwo wiszące na włosku. Bohaterka nie wie, komu może ufać, a kto wbije nóż w jej plecy. ♥️ A mimo to rodzi się nieśmiała nadzieja, że za złem, które otacza bohaterkę, kryje się ta subtelna, poszarpana nić dobroci. Wszystko to, a nawet o wiele więcej, znajdziecie w historii Lethy i Aidena. A co jest najlepsze? Nie trzeba czekać na kolejne części, wszystkie już są dostępne 😍 Czytaliście? Macie ochotę zanurzyć się w świecie pełnym barw i… przemocy?

W tym tomie poznajemy historię oczami Storma i bardzo podobał mi się ten zabieg. Historia jest krótsza i nadal wartka. Niestety według mnie nieco gorsza od poprzedniego tomu. Zakończenie jest otwarte i chętnie poznałabym dalsze losy Lavender. Lubię intensywność emocji, które kreuje autorka w swoich książkach zarówno te miłe jak i trudne.

Zoja wyjechała. Ani ona ani Adam nie kontaktują się ze sobą. Przyjaciółka Sara wpada na szalony pomysł i umawia go z dziewczynami. Dzięki takiej randce poznaje Damrokę, która robi na nim wręcz piorunujące wrażenie. Agata - Baba Cmentarna, która ma piecze nad Adamem namawia go, aby w końcu pojechał do rodzinnego domu Karskich – w okolice Kartuz i uporządkował sprawy dotyczące babci Anieli oraz rodziców. W końcu jedzie. Zabiera ze sobą psa Syriusza i kotkę Ninję. Na miejscu okazuje się, że dom skrywa wiele tajemnic. Jedną z nich jest Strażnik, który Adamowi się objawił oraz „łazi” za nim krok w krok. Poznaje sąsiadkę Hankę - zielarkę, która przyjaźniła się z babcią Anielą i w wielu sprawach jej doradzała. Odnalazła się Zoja. Mieszka u Szamana Snowida. Pomaga mu w przygotowaniach do Równonocy z okazji Ekwinokcjum, na które przyjadą wszyscy szamani z Polski a nawet z zagranicy. Okazuje się, że ciemna Moc jest tak silna, iż z dnia na dzień Szaman słabnie. To Adam ma mu pomóc aby on mógł pomóc Jemu. Dzieję się. Duchy, magia, obrzędy równonocy, nocne rozmowy ze zwierzętami a jednocześnie rodzinne nieporozumienia, tajemnice i zazdrość. Wszystko pięknie nam czytelnikom podane. Więcej się dzieje w tej części niż w pierwszej. Niestety dalej Adamowi brakuje pewności siebie, ale uczy się jej pod bacznym okiem Szamana, Hanki a przede wszystkim Strażnika. Dar i Klątwa w jednym ciele. Uzupełniają się, stanowią jedność. Adam musi nauczyć się jednocześnie daru oraz kontrolowania klątwy. Musi nauczyć się z nią żyć, oswoić ją, bo ona wywołała nieodwracalne skutki w jego umyśle, ciele a przede wszystkim zachowaniu. Musi nauczyć się kontroli nad sobą, nad tym co w sobie ma, nad jasną i ciemną stroną samego siebie. Bo swoje miejsce już znalazł i nawet ochroniarza. :) POLECAM!!! Czytam dla przyjemności dziękuje za udział w Book Tourze.

Sieć. Tom 1: Czas Adeptów to wciągająca historia, którą można określić jako polscy X-Men. Fabuła skupia się na Nicku – chłopaku o wątpliwej przeszłości, który dzięki swoim zdolnościom trafia do tajemniczej organizacji. Kluczową postacią jest również Gia, a relacje między bohaterami świetnie napędzają historię. Książka oferuje mnóstwo akcji i dynamiczne tempo. To naprawdę spoko pozycja, idealna dla fanów młodzieżowego sci-fi szukających rodzimego odpowiednika opowieści o ludziach z nadnaturalnymi talentami.

To jest książka, którą można przeczytać i zapomnieć o niej. Ale to też historia, która może pozostać w głowie na baaardzo długo. To powieść o tym, z czego się składamy jako ludzie. Z czym się rodzimy i co przekazujemy dalej. Jakie jest nasze dziedzictwo duchowe. To, że nie powstajemy z niczego, a jesteśmy jak pudełeczka, do których każdy z naszych przodków coś włożył. A co my z tego pudełeczka wyciągniemy i wykorzystamy, zależy tylko od nas. Obyśmy i my włożyli do tego pudełeczka coś więcej niż tylko pustkę i przekazali swoim potomnym. To moje przemyślenia po przeczytaniu tej historii. A skoro myślę o niej, to może oznaczać tylko jedno... to była bardzo dobra historia. Za możliwość przeczytania dziękuję autorce oraz Dziewczynom z Czytam dla Przyjemności- organizatorkom book tour-u.

Wyobraźcie siebie w roli grabarza? W historii tej autorka przedstawia nam Ludwika Popiołka, pełniącego tę funkcję w małej śląskiej miejscowości Mogiłka. Jest to spokojny, starszy pan, który swoje już przeżył. Zajmuje się pochówkiem oraz dba o stary cmentarz. Pewnego dnia powierzono mu ważne zadanie, musi pomóc duszom, które nie przeszły na drugą stronę. A jest ich trochę. Jest to bardzo specyficzna lektura. Mamy tu elementy fantastyczne, mitologii słowiańskiej, trochę kryminału, lekki humor i dużo obyczaju. Poznajemy historie poszczególnych bohaterów, którzy w większej mierze nie żyją, ich czas się zbliża lub opłakują zmarłych. Nie jest to książka stricte o śmierci, lecz o tym, jak żyli i co odczuwali. Pełno tu miłości i bólu, radości i tęsknoty, żalu i wdzięczności. To historie, jakich mnóstwo w rzeczywistości. Może nie jest to arcydzieło literackie, lecz przyjemnie się czyta. Wszystko zgrabnie połączone jest w jedną całość, a główną łączącą to klamrą jest wieś, tajemniczy kamień na cmentarzu i Popiołek. Trochę było smutno, trochę ciekawie, nawet wesoło momentami. Bo jak ma być, gdy koło siebie żyją między innymi prostytutka, zroczpaczona matka, tajemnicza Babuszaka, w rzece czai się topielec, morderca poluje na kolejną ofiarą a bohater rozmawia z duchami? Mi się książka podobała. Jeśli lubicie takie lekko pokręcone fabuły, to polecam.

Drugi tom podobał mi się równie mocno jak pierwszy. Mamy tu rozwinięcie relacji Lethy i Aidana, podoba mi się jak została ona przedstawiona - zmiany w tej relacji są powolne, subtelne i urocze, oparte na zaufaniu, wzajemnym poznawaniu się, a nie gwałtowne i bardzo powierzchowne jak to często bywa w tego typu powieściach, gdzie wystarczy, że facet ma sześciopak na brzuchu a pannie już miękną kolana i fruwają motyle w brzuchu. Poza kwitnącym wątkiem romantycznym dalej mamy do czynienia z brutalnością tego świata, są wojny, tortury, przemoc i niesprawiedliwość. Bohaterowie muszą podejmować niekiedy bardzo trudne decyzje, często sprzeczne z własnymi wartościami i niosące przykre konsekwencje. Ja jestem zachwycona i od razu odpalam finałowy tom. Polecam!

PIEKIELNICE Anna Chełminiak "Nie dam ja rady przed całym złem świata go obronić. Przed tym najgorszym mogę tylko próbować małego mojego ukryć." Wiecie, co kocham najbardziej w polskiej fantastyce? To, że wśród gąszcza powtarzalności, utrwalonych schematów, najbardziej popularnych motywów pozwala odnaleźć tchnienie świeżości, a jeszcze częściej trudno uchwytną i pozornie nieoczywistą unikatowość. Piszę Wam o tym, ponieważ dokładnie taka "czarna" perełka autorstwa Anny Chełminiak trafiła w moje ręce, a jej tytuł to "Piekielnice". Pierwsze, na co zwróciłam uwagę podczas lektury powieści to fakt, iż zestaw, zdawałoby się, dobrze znanych motywów, takich jak czarownice, wampiry, magia, chowańce, został nader pomyślnie, w nieoczywisty właśnie i bardzo oryginalny sposób przeistoczony w świetny zamysł fabularny. Co więcej, pomysł nie tylko niósł ze sobą dobrze rokujący potencjał, ale także został przekształcony w fabułę ciekawą, wciągającą, na pewno niepowtarzalną, a także fascynującą i zupełnie nieprzewidywalną. "Piekielnice" to jedna z tych powieści, co do których nie miałam pewności, czy będzie odpowiednia dla mnie - zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać - a okazała się ogromnym pozytywnym zaskoczeniem. Fabuła powieści jest nieoczywista, dosyć zawiła, poprzetykana rozlicznymi wątkami, które pozornie nie wiedzieć do czego prowadzą, a ostatecznie okazują się sprytnie uknutą, dobrze zaplanowaną i z pewnością nieprzewidywalną strategią fabularną. Dużą zasługą dla nieprzewidywalności fabuły jest pierwszoosobowa narracja powieści prowadzona z perspektywy głównej bohaterki - wprawdzie w danym momencie opowieści nie mamy oglądu na całość zdarzeń, wiemy dokładnie tyle, ile bohaterka będąca jednocześnie świadkiem, obserwatorką, detektywem i uczestniczką zdarzeń, ale za to odkrycie wszystkich zależności przyczynowo-skutkowych staje się dla czytelnika przeogromnym zaskoczeniem - dla mnie to wielka zaleta powieści. "Piekielnice" wyróżnia dynamiczna akcja, chociaż wydarzenia bardziej wyróżnia narastające napięcie niż ogromne ich tempo. Wynika to po części właśnie z tego, iż wszelkie zdarzenia są "przefiltrowane" nie tylko przez bezpośrednią obserwację, ale także myśli, domysły, założenia, osobistą ocenę i stosunek do nich samej bohaterki. Ale cóż to były za obserwacje - bynajmniej nie "chłodne", a pełne emocji, oceniajacego zacięcia, sarkastycznych uwag i niekoniecznie "białego" humoru. Stąd też bierze się unikatowy klimat powieści - mroczny, z gęstniejącą, podsycaną emocjami atmosferą, przemieszaną z budzącymi przerażenie zbr0dniczo-magicznymi, około nekromanckimi rytuałami oraz wspomnianym już specyficznym humorem. Przyznam, że to zadziwiajace połączenie wywarło naprawdę dobre wrażenie na mnie, a przy tym przyjemność z lektury była ogromna. . Jeśli chodzi o kreację postaci, to w "Piekielnicach" naprawdę dobrze i pod każdym względem poznajemy jedynie główną bohaterkę Rózię oraz częściowo jej niezwykłego syna Jerzego. Pozostałe postaci zostały potraktowane dosyć zdawkowo, pobieżnie i trudno mówić o możliwości ich dokładnego poznania, choć w zasadzie dla znaczenia całej opowieści taka ich kreacja wydaje się być wystarczająca. Myślę, że Rózia "nadrabia" temperamentem, osobowością, a nawet inteligencją za wszystkich bohaterów - choć jej kreacja jest dominująca, to w niczym zupełnie to nie przeszkadza. . Tym, co również urzeka w powieści "Piekielnice" zdecydowanie jest styl i język wypowiedzi, które są idealnie dostosowane do charakteru i klimatu powieści, a przy tym przesycone są sarkazmem i dobrym humorem. Dzięki temu powieść czyta się szybko, płynnie i, nie ukrywam, z wielką przyjemnością. Myślę, że również w stylu uwidacznia się swoiste przełamanie mroku, m@kabry, krw@wego zacięcia powieści poprzez właśnie humor oraz użycie swobodnego i płynnego języka. . "Piekielnice" to powieść spod znaku wiedźm, wampirzej dominacji, zbr0dniczych występków, krw@wego i rytualnego anturażu, ale napisana w jakże nieoczywisty, unikatowy i zdecydowanie wciągający sposób. Powieść okazała się nad wyraz fascynującą i zaskakującą opowieścią, o której śmiało mogę rzec, że jest robiącym ogromne wrażenie "powiewem świeżości" w fantastyce. Jeśli lubicie niesztampowe, ale też podsycone nutą odmienności i szczyptą "dziwności" historie, to gorąco polecam Wam "Piekielnice" Anny Chełminiak! . #książki #annachełminiak

Wciągająca, jeszcze lepsza niż tom pierwszy. Poza intrygującą akcją, ciekawe przemyślenia. Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Ulubiony cytat z 44 rozdziału: "I moja rada. Większość swego życia spędzisz w swojej głowie, powiedziała cicho, i lepiej zrób niej miłe miejsce. Gorszy dzień zamienia się w tydzień, miesiąc, rok"

Jest to książka skierowana bardziej dla młodzieży w wieku licealnym. Opowiada o uczniach drugiej klasy jednego z krakowskich liceów. Wracają oni do szkoły po wakacjach, znają się już rok, ale nie są zgraną klasą. To się zmienia, gdy do klasy dołącza Kaśka Makowska. Kaśka łatwo nawiązuje kontakty a co za tym idzie, nowe znajomości. Nawet organizuje Róży imprezę urodzinową. Jednak dlaczego Kaśka zmieniła szkołę ? Dlaczego musiała opuścić poprzednie liceum ? To jest niestety tajemnicą. Tymczasem Jakub, który na co dzień gra w The Tonacji, zaczyna grać także z nowym zespołem Szatnia, który założył z Filipem i Markiem. Nie podoba się to kolegom z The Tonacji. Jednak Jakub postanawia wziąć udział w szkolnym konkursie kapel z oboma zespołami. Czy chłopaki się dogadają, mimo tego, że nie pałają do siebie sympatią ? Czy wystarczy im czasu, żeby przygotować się do konkursu ? Sięgnijcie po książkę, a wszystko, no może prawie wszystko, wyjaśni się. Ja ze swojej strony polecam i będę sięgać po kolejne części, żeby poznać dalsze losy uczniów klasy drugiej.

Kiedy pierwszy raz zabierałam się za czytanie tej książki, nie wiem dlaczego. Ale miałam o niej zupełnie inne wyobrażenie, myślałam że to kolejna historia mlm. A tymczasem dostałam młodzieżówkę, w klimatach po trochu słowiańskich i baśniowych. Której fabuła całkowicie mnie wciągnęła. Głównym bohaterem tej historii, jest nastoletni Jan Głos. Pochodzący z rodziny szeptuch, pierwszy od dawna męski szeptun. Jan nie ma łatwo, wszyscy w jego szkole wiedzą czym zajmuje się jego rodzina. I uważają go za dziwaka, przez co chłopakowi ciężko znaleźć przyjaciół. A jego życie komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy nadchodzi dzień kiedy będzie mógł oficjalnie przyjmować pacjentów. A w jego drzwiach, staje najpopularniejszy chłopak w szkole, na którego ktoś rzucił klątwę. Przyznaję że bardzo polubiłam postać Jana, jest on bardzo ciepłą i inteligentną osobą, z dosyć dużą dawką cierpliwości. I na szczęście nie jest typem bohatera, który co stronę będzie podnosił nam ciśnienie. Co osobiście bardzo doceniam. Jego późniejsi towarzysze i przyjaciele, są również do polubienia. Chociaż całkowicie różnią się charakterami oraz celami, które motywują ich do wspólnej współpracy. Calkiem nieźle potrafią razem działać, i nie pozabijać się przy tym. Spodobało mi się też to, że rodzina Jana odgrywa tu ważną funkcję, i jest dużym wsparciem dla chłopaka. Cała historia jest naprawdę interesujaca, jedna zagadką ciągnie za sobą następną. Uwierzcie mi, mężczyzna we mgle to nie jedyny problem naszej czwórki bohaterów. Jego obecność, zwabia dosyć kłopotliwych gości. Oprócz szeptuch, możemy tu też natknąć się na przedstawicieli innych magicznych profesji np. guślarzy czy magów, oraz istoty znane z mitologii słowiańskiej. Przedstawiony w tej historii świat jest barwny i ciekawy, a zakończenie sprawia. Że człowiek, ma ochotę od razu złapać za następny tom. Może warto też co niektórych uprzedzić, abyście nie nastawiali się tu na romans mlm. Dostaniecie tu tylko jeden pocałunek, i to taki w tle. Czy polecam? zdecydowanie tak. Mi bardzo spodobała się ta historia, która w dalszych tomach tylko się rozkręca.

Książkę „Z magią jej do twarzy” jednocześnie chciałam i nie chciałam kończyć czytać, ponieważ oznaczało to z opuszczenie uniwersum cyklu „Między światami”. Niestety wszystko, co dobre, niestety kiedyś się kończy. Tym razem Agata miała tylko jedno zadanie – przygotować się do własnego ślubu. Zdecydowanie do zadań panny młodej nie należy ingerowanie w konflikt między półdemonem a Międzynarodowym Kongresem Iskier. Niestety Agata została w ten problem wplątana, a to pociągnęło za sobą całą lawinę zdarzeń, które mocno rzutowały na przyszłe życie i szczęście głównej bohaterki. Tak naprawdę Agatę albo się lubi, albo nienawidzi. Po trzecim tomie mogę powiedzieć, że jestem naprawdę mocno rozczarowana jej zachowaniem. Już pomijam to, że początkowo kompletnie nie umiała ulokować swoich uczuć, a kiedy już postanowiła to zrobić, to wybrała najgorszy możliwy sposób. Dodatkowo jeszcze przez jakiś czas nie potrafiła się do tego przyznać. Ogólnie główna bohaterka miała bardzo słabe wyczucie czasu. Co do Dawida…lubiłam go przez dwa poprzednie tomy, ale w tym jakoś tak stracił mocno w moich oczach. Znaczy wiem, że jest demonem i jego kompas moralny jest na trochę innym poziomie niż mój, ale no nie. Nie po tym, co nawyprawiał. Po skończeniu tej książki przez jakiś czas bolało mnie serduszko, a samą końcówkę trawiłam przez kilka kolejnych godzin. Nasuwało mi się tylko jedno pytanie: „Jak Agata mogła to zrobić?”. Dostałam taki rollercoaster emocji, że musiałam odczekać kilka dni, zanim w ogóle znów mogłam zacząć myśleć o tej powieści. Mimo wszystko cieszę się, że mogłam zapoznać się z tą historią i tak naprawdę czekam na kolejne tytuły z uniwersum Iskier.

Hej, hej. Moliki książkowe ❤️‍🩹 „Mrok duszy. Część 2” Klaudii Max to tom, który nie daje czytelnikowi ani chwili komfortu. To kontynuacja świadoma, cięższa emocjonalnie i znacznie bardziej pogłębiona niż wcześniejsze odsłony cyklu „Czerń rubinu”. Luiza po śmierci Dawida nie jest już tą samą bohaterką. Mrok, który wcześniej jedynie ją muskał, teraz wpełza pod skórę i zaczyna przejmować kontrolę. Autorka bardzo mocno akcentuje psychologiczny aspekt żałoby, gniewu i obsesyjnej potrzeby zemsty. Pierwsze partie powieści są bardziej statyczne, niemal intymne, pełne zapisków, myśli, wewnętrznych rozliczeń. To moment zatrzymania, który jednych może zaskoczyć tempem, ale dla mnie był potrzebny: pozwala wejść w głowę bohaterki i zrozumieć, dlaczego zaczyna balansować na granicy. Dopiero później fabuła stopniowo rusza naprzód, odsłaniając kolejne warstwy uniwersum. Dziewięć Wymiarów, siedem ras, znane i nowe postacie. Ten tom porządkuje świat przedstawiony i nadaje mu wyraźniejszą strukturę, choć nadal nie zdradza wszystkich kart. Retrospekcje i niedopowiedzenia budują napięcie, a echo nadchodzącej wojny staje się coraz głośniejsze. Relacja Luizy i Luki to jeden z najmocniejszych punktów książki. Napięcie między nimi jest wyczuwalne od pierwszych scen i narasta w sposób daleki od banału. Klaudia Max pokazuje, że nie trzeba przekraczać oczywistych granic, by wywołać silne emocje u czytelnika. Jednocześnie Luiza bywa irytująca, impulsywna, pełna sprzeczności, ale paradoksalnie to działa na korzyść historii. Jej zagubienie i moralne rozdarcie dodają opowieści ostrości i autentyczności. Widać wyraźny progres autorki, większą kontrolę nad narracją, bohaterami i emocjami. „Mrok duszy. Część 2” to nie tylko romans paranormalny, lecz mroczna, intensywna fantastyka, która zostawia czytelnika z niepokojem i masą pytań. To tom przejściowy, ale bardzo ważny. I zdecydowanie zapowiedź tego, że ta historia jeszcze uderzy ze zdwojoną siłą..

Najciekawiej się dzieje jak Laura przebywa z Dimitrim.Pod względem uczuć jak i głównej historii.Dimitri to wyróżniającą się postać,nieprzewidywalny,bezwzględny i podstępny.Często jego zachowanie względem Laury rozczarowuje i wnerwia,jednak i i tak liczę na to,że w końcu będą razem.Nijaki Gabriel nie ma tu szans,szkoda -dobry chłopak też powinien mieć jakiś charakter.Nie jest źle, ale mnie przy tej serii trzyma tylko wątek z Dimitrim,reszta dość przeciętna.

Drugą część fantastycznego (nie tylko jeśli chodzi o przypisanie do gatunku) "Stażysty" przeczytałam już jakiś czas temu, ale chciałam Wam pokazać powieści dostępne wcześniej w formie e-booka i audiobooka, również w wersji papierowej, którą nadal lubię najbardziej. I znów z przyjemnością podążyłam za zaskakującą wizją zaświatów przedstawianych przez Autora. Kontynuacja przyniosła ponownie sporo zaskoczeń i śmiechu, ale też okazała się zdecydowanie głębszą, zachęcającą do przemyśleń. Niespodziewane zakończenie egzaminu na urzędnika, który mogliśmy śledzić w części pierwszej sprowadza Darwina na Powierzchnię. Tu, zamieszkując u kuzynki Doroty mogliby wraz z ogarem Felusiem poczuć się jak na wakacjach, gdyby nie świadomość, że Łowcy już ruszyli ich tropem. Nie przeszkadza im to jednak w poznawaniu zwyczajów panujących na ziemi i w popełnianiu wielu gaf wynikających z niewiedzy. W urzędzie tymczasem sytuacja kryzysowa ujawnia zgniliznę kryjącą się za fasadą pozorów, brak jednomyślności i krótkowzroczność. Okazuje się też, że instytucja ta skrywa od wieków tajemnicę, która ukazuje ją w zupełnie innym świetle. Ciekawą postacią okazuje się Henryk, ochroniarz w galerii handlowej zafascynowany życiem po śmierci i próbujący od wielu lat odpowiedzieć na pytanie co dzieje się z człowiekiem po przekroczeniu tej granicy. Bohaterom towarzyszymy nie tylko w próbach poznania przez Darwina własnej przeszłości i informacji dotychczas przed nim ukrywanych, ale też w zaskakujących rozgrywkach pomiędzy Łowcami i wrogami Podziemia, bo jak w każdym urzędzie tak i tu toczy się walka o władzę i wpływy. I choć opowieść kończy się na dwóch tomach, to zakończenie pozostawia otwartą furtkę do kontynuacji, której będę wypatrywać, bo Marcin Kowal udowadnia, że potrafi tworzyć ciekawe i nieszablonowe historie, które bawią i angażują czytelnika.

To debiut literacki autorki i muszę przyznać, że całkiem niezły. Ktoś powie, że przewidywalny, że niczym nie zaskakuje i pewnie będzie miał rację, ale nie każdy potrafi pisać tak, by wzruszyć do łez, a to się akurat tutaj udało. Dobra lektura na letni relaks i oderwanie od codzienności. Polecam

Przy tej książce powinno figurować ostrzeżenie, że "czytasz na własną odpowiedzialność". Mocna, ciężka historia o tym, jak przedpotowy konserwatyzm i nietolerancja potrafią zniszczyć człowieka i doprowadzić do rodzinnego dramatu. Świetny materiał dla Smarzowskiego na kolejny film. Jedyne, czego mi brakowało, to lepszego oddania klimatu "tamtych lat". Poza tym sztos.

Drugi tom był dużo spokojniejszy i wprowadzał zbyt dużo wątków moim zdaniem autorka chciała za dużo wątków rozwinąć, ale ostatecznie fabuła była niejednoznaczna z jednej strony ciekawy temat, z drugiej można łatwo pogubić się w historii Darii Teowoja, Stworzycieli i zaklinaczy. Mnie historia końca nie do końca mnie ujęła i spodziewałem czegoś innego Sami spróbujcie i oceńcie.