Rozmiar szczęścia nie daje. O zaburzeniach odżywiania i nie tylko

Już czytając krótki wstęp do książki, pt. "Co wie twój pies?", dowiadujemy się, co nas czeka w trakcie jej czytania. Badania naukowe, genetyka, świadomość, inteligencja, psie zachowania i jego natura, to podstawowe tematy, na które dostajemy tutaj odpowiedź. Autorka Sophie Collins zgłębia zagadnienie, a nawet zapoznaje nas z podstawami tresury psa. Książka- poradnik bardzo interesująca, pełna ciekawostek, nawet tych mniej znanych. Każdy potencjalny miłośnik psów, powinien zapoznać się z tą lekturą, przed decyzją posiadania zwierzaka na własność. Znajdziemy dużo bardzo cennych wskazówek, podpowiedzi, jak postępować, jak celnie odczytać zachowanie psa, jak reagować w sytuacjach patowych. Z ciekawostek wyczytanych. Naukowo psy zaczęto badać dopiero około 20 lat temu. Nigdy wcześniej nie dociekano, co wie, umie, rozumie nasz pies. Pies i wilk, pomimo innej mentalności mają te same geny. Są rasy psów, które nie szczekają, tylko wydają dźwięki podobne do ludzkiego śmiechu lub jodlowania. Polecam tę wartościową lekturę każdemu, kto kocha psy, ma je u siebie lub chce dopiero z nimi się zaprzyjaźnić🐶🦮🐕‍🦺🐩🐕 Mały format książki, liczne zdjęcia, rysunki, indeks, bibliografia, słowniczek są pomocniczymi elementami także. Za egzemplarz recenzencki pięknie dziękuję Wydawnictwu Alma-Press📙📖🧡

Na rynku znajdziemy całą masę poradników, które wskazują, jak radzić sobie z życiem, z problemami, z codziennością. Do takich też możemy zaliczyć “Nie odkładaj życia na później”. Autorka jest terapeutką i coachem. Pomaga wprowadzać pozytywne zmiany w życiu. Zwraca również uwagę na najczęściej popełniane błędy, pułapki i radzi, jak ich unikać. Pokazuje, jak podążać, co zmienić, by w końcu być szczęśliwym. Z każdej strony książki bije ogromne doświadczenie, dogłębna znajomość tematu i chęć pomocy osobom zagubionym w życiu. Potrafi zainteresować każdym tematem, a także dodaje od siebie sporo ćwiczeń. Są one urozmaicone i pasują do każdego tematu. Poradnik Joanny Godeckiej może nam pomóc - przynajmniej mi pomógł. Nigdy nie wierzyłam w nie i choć nie we wszystkich aspektach udało mi się pracować, to sama w sobie zauważam niewielką zmianę. Nie mogę mówić o czymś wielkim, ale takim mikro procencie. Co już samo w sobie uznaję za plus. Autorka omawia problemy, takie jak stres, codzienność, brak umiejętności wypoczywania (z tym rozdziałem się utożsamiam, bo nie potrafię tego robić), dreptanie w miejscu, brak elastyczności i inne. Druga część książki dostarcza nam “Dziesięć zasad dobrej codzienności”, czyli konkretne zalecania, które mogą pomóc w zachowaniu równowagi. Sam poradnik napisany jest językiem przystępnym, zrozumiałym. Ale żeby przekonać się o tym, co autorka radzi, polecam samemu sięgnąć po tę pozycję!

Autorka chce zmienić swoje życie,znaleźć faceta,być szczuplejsza,bogatsza i bardziej zorganizowana. Chce zmienić siebie i w rok ma zamiar tego dokonać przy pomocy poradników, a rady które są w nich zawarte,całkowicie wcielić w życie. Oczywiście ta zmiana dokonuje się i uświadamia sobie,że to czego potrzebuje ma obok siebie. Najważniejsza jest miłość,akceptacja siebie i drugi człowiek. Refleksyjna, momentami zabawna, dobra książka,demaskująca poradniki. "Wniosek: jeśli jesteś na właściwym miejscu,robisz to, co powinieneś robić, posiadasz niesamowitą siłę. Jeśli jednak znajdziesz się tam, gdzie nie chcesz być,tam, gdzie ktoś cię wepchnął(w pracy, w związku itd.), będzie ci źle,będziesz zmęczony i słaby. W taki sposób właśnie żyje większość z nas". Fragment książki. Polecam,bo autorka obnaża w niej siebie, prawidziwe eksperymentuje na sobie, dostrzegając,że w życiu można wiele zrobić i co najważniejsze,nie ma takiego nachalnego,poradnikowego bełkotu.

Dawno nie czytałam ciekawej książki o zdrowiu i dbaniu o siebie. Temat niby powszechnie znany i przerabiany kilkanaście razy, jednak czasami lubię sięgnąć po poradnik w ramach przypomnienia, zdobycia dodatkowej wiedzy, czy motywacji, ale dalej jako tako się prowadzić Tym razem w moje ręce wpadła książka dr Frederica Saldmanna, lekarza francuskich gwiazd, który pokazuje nam jak dzięki naturalnym metodom wydłużyć swoje życie, zachować zdrowie i pogodę ducha. Pełna recenzja książki na stronie: http://moznaprzeczytac.pl/recepta-na-dobre-zdrowie-frederic-saldmann

Typowa amerykańska retoryka, ale przyjemnie się czyta. Po opisie książki spodziewałam się czegoś nieco innego, ale z racji, że jej ona dość merytorycznie napisana (plus zawiera konkretne zalecenia dot. diety eliminującej/ograniczającej cukier oraz przepisy) to czas poświęcony na jej przeczytanie nie uważam za stracony.

Nie lubimy mówić o problemach. Na pewno nie o swoich. Wolimy problemy innych ludzi, nowinki „ze świata”, sensacyjne tytuły z okładek kolorowych magazynów. Ciężko nam się przyznać przed kimkolwiek, że coś nam nie wyszło, że zdrowie, praca, relacje rodzinne szwankują. Ba, jakże często przyznać nam się do tego nawet przed samymi sobą. Nieprzepracowane problemy, konflikty, bolesne przeżycia z przeszłości, trudny czas teraźniejszy – to wszystko „odkłada się” w nas z tygodnia na tydzień, miesiącami, latami, z czasem uwierając coraz mocniej. Nie potrafimy również rozmawiać. W dobie Internetu, przelotnych znajomości i polubień na portalach społecznościowych zatraciliśmy umiejętność rozmowy twarzą w twarz, proszenia o pomoc najbliższych, a nawet napotkane na swojej ścieżce osoby, które nierzadko próbują wyciągnąć do nas pomocną dłoń. A gdy już ktoś spojrzy na nas uważniej, boimy się konfrontacji z własnymi demonami, boimy się, że ktoś zauważył coś, co podskórnie i nas od dawna boli. Wtedy kluczymy, szepczemy pod nosem. Przedstawiana dzisiaj książka poraziła mnie swoją niesamowitą prostotą, jasnym przekazem i jakąś taką paradoksalną radością i nadzieją w pisaniu o swoim cierpieniu. Autorka pisze o codzienności i kłodach rzucanym przez życie pod nogi jak o czymś w pewnym okresie życia stałym, wiadomym - co najprawdopodobniej wcześniej czy później musi doprowadzić do tragedii i zamętu w życiu, ale także nieuchronnej zmiany – i to jest najjaśniejszy punkt tej książki. Pani Agata Komorowska otwiera nam oczy na jedną, istotną prawdę w życiu – nie jesteśmy robotami, mamy prawo do bólu, chorób, rozstań, depresji, nieradzenia sobie z dziećmi, partnerem, z codziennością. Bo takie jest życie, tak po prostu jest i nikogo to w pewnym momencie życia nie ominie. Autorka, jako samotna matka czwórki dzieci, w tym niepełnosprawnego synka, jest dla mnie siłaczką, wzorem, osobą, o której myślę zawsze, gdy wydaje mi się, że już dalej nie pójdę, nic nie osiągnę. Życie to nieustanna zmiana, jak rzeka, gdzie wszystko przepływa a nic nie zatrzymuje się na stałe, no może na krótką chwilkę. Podoba mi się to, że Komorowska, chociaż chciałaby się pozbyć tej duchowej męki i trudów codzienności (co jest wiadome – szczęście, pieniądze, wielka miłość, brak stresu, zdolne dzieci, cudownie ułożony pies! Kto o tym nie marzy?), jednak mierzy się z nią. Mierzy się z życiem, siłuje z własnymi słabościami – przestawia wektor na jasną stronę i przekonuje z wielką czułością i zaangażowaniem swoich czytelników, że tak, optymizm to mimo wszystko wybór – oczywiście wypracowany z mozołem, ale jednak wciąż wybór. Zastosowania nie ma tutaj ta banalna prawa, w myśl której doceniamy coś dopiero wtedy, gdy to utracimy. Nie! Właśnie dlatego, że utraciliśmy, otwiera się przed nami nowe, na początku nieznane, ale ostatecznie gdy spojrzymy po czasie wstecz - okaże się, że było warto. Oczywiście, jeśli damy sobie na to przyzwolenie i także o tym jest ta książka, a autorka jak dobry przyjaciel przytula nas swoimi słowami do serca. Jej historia może, a pewnie często już jest, także naszą, musimy się do tego tylko przyznać. Jeśli możemy coś wybrać, to już jesteśmy na wygranej pozycji, jesteśmy panami swojego losu. Będąc w „najczarniejszej dziurze”, wciąż mamy wybór, możemy podjąć decyzję, że chcemy się z niej wygrzebać na powierzchnię i wystawić twarz do słońca. Brzmi banalnie, cukierkowo, ale nie będzie tak słodko i prosto – przez ten proces przeprowadza nas autorka umiejętnie, spokojnie i stopniowo, ale nie obiecuje od razu "złotych gór" i jest to uczciwe podejście do tematu. Książkę można przeczytać za jednym zamachem, ale polecam raczej zaglądanie do poszczególnych rozdziałów i w odpowiedzi na pytanie „Po co tutaj jesteś?” czerpanie z mądrości kobiety doświadczonej. Co ważne dla mnie, jako czytelnika, w zalewie setek poradników, książek uczących nas „jak żyć”, „co jeść”, „z kim się spotykać”, etc. konkretnie i rzetelne, bez żadnego wodolejstwa zostaniemy tutaj poprowadzeni przez znane ludzkości problemy i tamy, hamujące nasz rozwój i codzienne zmagania. Nauczymy się walki nie walcząc, siły nie siłując się, nauczymy się wyjścia z butów biednych, niekochanych i opuszczonych przez świat istotek. Co sobie nie wymarudzimy to sobie "wyszczęśliwimy" 🙂 Krok po kroku, na przykładzie autorki, poznamy zasadę pozytywnego przyciągania zdarzeń, przychylnych nam ludzi, co z czasem, wierzę za autorką, wejdzie nam po prostu w krew. U Komorowskiej jest nadzieja i jest rozwiązanie, naprawdę dla każdego. Doskonałe studium ludzkiej kondycji psychicznej, wewnętrznej walki z samą sobą, gdy na zwycięstwo szans brak. Mimo, że będzie i pot, i łzy, i czasem zwątpienie (bo wszyscy jesteśmy tylko ludźmi!), jedno wysuwa się na plan pierwszy - jakaś walka, jednak podejmowana i kontynuowana, byle nie stanąć w miejscu, by wreszcie przynieść nam wytchnienie, wygrane życie. Pesymizm zamieniony w optymizm – rewelacyjne! Motywacja, ukojenie i „balsam dla zbolałego serca” dla wszystkich, niezależnie od płci, wieku oraz miejsca w życiu, w którym się obecnie znajdujemy... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Zachwycona jestem tą książeczką. Maleństwo jest doprawdy uroczo wydane, więc samo przeglądanie jej sprawia przyjemność. Jest to też wydanie dobrze pomyślane - zmieści się nawet do torebki. Bardzo fajne "prompty" do spacerowania - nic łatwiejszego niż cyknąć fotkę, złapać ołówek, swój notes albo pojedynczą kartkę i działać. A jeśli stracicie ochotę na inspirowanie się cudzymi ścieżkami, czeka na was kilka pięknie wybranych cytatów, które można sobie łagodnie obracać w myślach, spacerując niespiesznie. Samo dobro!

„ Kiedy wierzysz, że świat jest piękny, we wszystkim potrafisz znaleźć coś ładnego. Kiedy wierzysz, że życie jest niebezpieczne, zawsze znajdziesz powód do strachu.” Trudno mi napisać, czy ta książka mi się spodobała. Autorka w nieco baśniowy sposób pokazuje wędrówkę człowieka w celu zmierzenia się z własnymi strachami, traumami, gnębiącymi go potworami. Po kolei odwiedza baśniowe krainy i po kolei weryfikuje własne, mniej lub bardziej prawdziwe „Potwory Strachu, Nienawiści i Nieufności”, które dotąd karmił swoim postępowaniem. Magiczne ptaki, drzewa, smoki, ślimaki i inne stworki w niekonwencjonalny sposób uczą człowieka jak zwolnić w życiu, jak być bardziej uważnym, jak własnymi uczynkami nie dokarmiać „Potworów”. Zamysł, przesłanie tej książki jest dobry. Jednak w mojej ocenie było za dużo baśniowości, za dużo magicznych doradców, za długa do zawartych treści. Nie wykluczam jednak, że może niektórym czytelnikom pomóc i zainspirować do refleksji. Jedna gwiazdka więcej za ciekawe rysunki wykonane przez autorkę.

W sposób niezwykle lekki opisana osobista droga C. Carvey. Autorka rozpoczyna swoje literackie spotkanie z czytelnikami od wspomnień o swoim rozwodzie, o diagnozie stwardnienia rozsianego, następnie przechodzi do opisu odkrycia własnej recepty na szczęście. Pisze o sposobie uproszenia życia poprzez pozbycie się niepotrzebnych (obciążających pamięć i zabierających czas) rzeczy, o pozbyciu się długów, o odkryciu swoich potrzeb i życiowych priorytetów ... o życiu w poczuciu ładu i spełnienia ... Książka inspiruje do działania, do przyjrzenia się swojemu wykorzystaniu czasu, ... zachęca do refleksji na temat tego co dl nas ważne:) Warte uwagi.

Lieberman David J. – „Nie wpadaj w złość” Jedna z najciekawszych pozycji na temat pochodzenia złości, gniewu, utraty samokontroli. Jak rozwiązywać konflikty, jak budować poczucie własnej wartości od której wszystko się zaczyna. Łamiąc przy tym powszechne stereotypy, pomaga przeprawić się na dobrą stronę mocy. Bardziej chodzi o rozbudzenie pasji i naukę poddawania się miłości, niż „walki ze złem”, a nawet złe odreagowywanie. „Samokontrola rozwija w nas poczucie własnej wartości. Kiedy nie potrafimy nad sobą panować mu-simy poczuć, że kontrolujemy kogokolwiek lub cokolwiek, żeby odzyskać poczucie władzy. Niska samoocena może być przyczyną, palącego pragnienia, by uzurpować sobie władzę, przekraczać gra-nice czy znęcać się nad tymi którym na nas zależy”.

Jeśli ktoś myśli, że nauczy się z książki jak oszczędzać, nie kupować, dążyć do minimalizmu - to tak, na ostatnich jej ok. 30 stronach. W treści, gdy autorka dzieli rok na rozdziały - miesiące trudno doszukać się czegoś na temat. Opowiada o rodzinie, znajomych, pracy, uzależnieniu.... o wszystkim, ale najmniej o tym unikaniu zakupów. Ogółem dobrze się czyta, ale można być zawiedzionym.

Pani Agnieszka napisała poradnik, który pozwala nam na głębsze poznanie nieustannie zachodzących w nas procesów energetycznych. Na początku bardzo nie spodobało mi się podejście autorki do tak wspaniałego zjawiska. Odniosłam wrażenie, że Pani Agnieszka nie jest zainteresowana tematem o którym pisze i sama nie wierzy w słowa, które zostawia na papierze. Autorka wielokrotnie powtarza, że praca z czakrami to efekt placebo. Nie wiem jakim cudem według Pani to "placebo" ma działać skoro czytelnik na każdym kroku dostaje informacje o tym, że autorka sama w to nie wierzy. Poza tym burzliwym początkiem, książka posiada w sobie masę przydatnej wiedzy. Faktycznie jest to praktyczny poradnik, który ma w sobie sporo ćwiczeń i naprawdę istotnych informacji, bez zbędnych opisów. Wyciągnęłam z tej pozycji bardzo dużo i na pewno chwycę po nią w papierze. Znajdziecie w niej wiele informacji o kolorach związanych z czakrami, o tym jakie funkcje pełnią, asanach, zapachach i kamieniach odpowiadających czakrom, ćwiczenia do współpracy ze swoim wnętrzem, pytania na sprawdzenie stanu swoich ośrodków energetycznych i wiele życiowych sytuacji, które ściśle wiążą się z tematem. Jeśli stawiacie na rozwój duchowy lub interesuje Was temat pracy z ośrodkami energetycznymi to na pewno mogę Wam polecić ten poradnik, bo naprawdę posiada w sobie skoncentrowaną samą najistotniejszą wiedzę, która potrzebna Wam jest aby zacząć pracować ze swoimi czakrami.

Lubię tę lekkość Pawlikowskiej – bez patosu, a jednak trafiającą do serca. Twórczość Pani Beaty towarzyszyła mi w cięższych momentach i dawała nadzieję, kiedy szczególnie jej potrzebowałam. To nie jest książka, którą czyta się ciurkiem – raczej taka, do której się wraca. ⭐ Ocena: 8/10

"Nie umiera się przez wpadnięcie do rzeki, lecz przez pozostawanie w niej. Podobnie nikt nie może uniknąć przeciwności, nieszczęść bądź problemów, ale może uniknąć przykucia do cierpienia. Wszyscy potrzebujemy czasu na odnalezienie się w obliczu nieszczęścia; czasu na przemyślenia". Kintsugi to japońska sztuka, która polega na naprawianiu rzeczy, które uległy zepsuciu. Miejsca, w których pojawiają się ślady pęknięć ozdabia się złotem w celu podkreślenia wyjątkowości i tego, że pomimo uszkodzenia zostały one naprawione, przez co tylko zyskały na wartości. Zniszczona ceramika jest przykładem swojej kruchości. Odnowiona ceramika, w której zamaskowany jest fakt, że jej fragmenty zostały złączone, nie ukazuje nam całej swej wartości. Mistrzowie kintsugi są tego świadomi i chcą uszanować najistotniejszą wartość odnowionej ceramiki – jej bliznę. Zainspirowany tego rodzaju sztuką Tomas Navarro postanowił odnieść się w swojej książce do sytuacji, w których następuje nasz pozorny upadek, a z których to wskutek uzyskanego doświadczenia możemy wyciągnąć lekcje i podnieść się niczym feniks z popiołu. Znany psycholog napisał poradnik pod którego wrażeniem pozostaję przez dłuższy już czas. Poprzez odniesienia do filozofii wschodu nadaje pewnym opowieściom wieloznacznej głębi, przekonuje, że pomimo trudów nie jesteśmy więźniami swojego przeznaczenia, błędów, czy też pojawiających się nieszczęść. Cała sztuka polega na tym, aby upaść i potrafić się podnieść, bo życie wcale nie jest sprawiedliwe ani bezproblemowe. Ażeby pokonać wszelkie zwątpienia i trudności, a dodatkowo dokonać przełomowej zmiany, należy naprawić to co się zepsuło, uporać się z towarzyszącym temu cierpieniem oraz w sposób świadomy osadzić swoje jestestwo w teraźniejszości. Autor w podzielonej na trzy części książce ukazuje szereg pomysłów i rozwiązań, które mają pomóc w pokonaniu sytuacji kryzysowej. Podczas wciągającej lektury spotykamy się z szeregiem nowych pojęć wywodzących się z języka japońskiego. Stajemy przed koniecznością dokonania autorefleksji, odpowiedzi na szereg pytań. Jakie jest Twoje Ikigai? W czym dostrzegasz sens życia, co powoduje, że rano chce ci się wstać z łóżka? Autor ukazuje nam jakie są style reagowania, przestrzega przed poddawaniem się szkodliwym nawykom i radzi by już, jeśli dokonujemy czynności wzmacniających, to muszą one być inspirujące, a nie przygnębiające. W kolejnych częściach otrzymujemy odpowiedzi na to czym jest siła emocjonalna, jakie są możliwości jej rozwoju, pracy nad jej ukształtowaniem. Dowiadujemy się czym jest pewność siebie, jak ją kształtować, wskazuje kroki do zyskania pewności siebie, do których należy zrozumienie zagrożenia, wykrycie go, czy też wykorzystanie. Ukazuje piętnaście czynności, które uleczą ranę emocjonalną, a więc pozwolą na opracowanie planu działania, po to aby przyczynić się do wyciągnięcia wniosków z przeżytych wydarzeń oraz pomóc w wyjściu w sposób wzmocniony z doświadczonego nieszczęścia. To tylko część przykładów, które można znaleźć w tejże książce, która w moim zdaniem jest nieocenionym źródłem wiedzy i inspiracji. Książka poświęcona tematyce związanej z uzyskaniem siły z trudnych sytuacji życiowych jest według mnie niezwykle ciekawą pozycją. Wywarła na mnie bardzo duże wrażenie i skłoniła do refleksji. Dawno nie czytałam tak fascynującego poradnika.

To jest książka bardzo przydatna, z której nauczyć się można bardzo wiele i bardzo ułatwia opanowywanie kolejnych języków, ale pod kilkoma warunkami. 1. poświęciło się już wcześniej całkiem sporo czasu na WŁASNĄ naukę języków i zaczyna się widzieć schematy i podobieństwa, 2. rozumie się, że język służy DO KOMUNIKACJI i z myślą o takim wykorzystaniu się go uczy, 3. przeczyta się ją DO KOŃCA i wykona wszystkie lub większość zaproponowanych zadań. Poświęcona jest w zasadzie językowi angielskiemu jako przykładowemu języku i jeśli ktoś z myślą o nim sięgnął po tę książkę, powinien bardziej poczuć jej przydatność. W innych językach trzeba włożyć trochę więcej własnej pracy, ale dokładnie o to chodzi, żeby załapać "metodę".

"There is no such thing as disciplining your cat" "Kocie mojo, czyli jak być opiekunem szczęśliwego kota" - to szczegółowa instrukcja budowania świadomej relacji między człowiekiem a zwierzęciem, oparta na prostym, ale kluczowym założeniu: kot nie jest złośliwy - on jest po prostu... kotem, działającym zgodnie ze swoją naturą. Najmocniejszą stroną książki dla mnie okazał się sposób, w jaki autor tłumaczy zachowania kotów przez pryzmat ich wrodzonych instynktów. Koncepcja „pierwotnego kota” żyjącego w każdym domowym mruczku pozwala spojrzeć na codzienne problemy (drapanie mebli, nocne gonitwy, unikanie kuwet) nie jako przejawy złośliwości, a jako sygnały wynikające z biologii i potrzeb gatunku. A z tego wynika, że odpowiedzialność za jakość relacji nie leży po stronie zwierzęcia, lecz człowieka, który decyduje się wprowadzić je do swojego świata. Galaxy konsekwentnie pokazuje, że większość konfliktów to efekt niezrozumienia kociej natury, a nie „trudnego charakteru” pupila. Autor opiera się na wieloletniej pracy ze zwierzętami, także tymi po przejściach, dzięki czemu proponowane rozwiązania są konkretne i możliwe do wdrożenia. Czytelnik dostaje nie tylko wyjaśnienie dlaczego kot zachowuje się w określony sposób, ale też jak reagować, by poprawić i jego dobrostan i własny komfort życia. "As I said, I always prefer, for the sake of Cat Mojo, for cats to feel like they are making the decisions" Trudno nie uznać tej pozycji za podstawę dla każdego obecnego lub przyszłego opiekuna kota - szczególnie dla osób, które widzą w zwierzęciu dodatek do mieszkania, a nie żywą, wymagającą istotę. Galaxy skutecznie obala mit kota jako stworzenia „samowystarczalnego”, pokazując, że jego niezależność nie wyklucza potrzeby uwagi, struktury i środowiska dostosowanego do jego natury. Jednocześnie książka potrafi momentami przytłoczyć. Skala zaleceń dotyczących przestrzeni, liczby zasobów czy organizacji kociego środowiska może wywołać w czytelniku poczucie, że bez idealnych warunków nie jest się wystarczająco dobrym opiekunem. W efekcie zamiast motywacji pojawia się chwilami presja jakby szczęście kota wymagało infrastruktury na miarę specjalistycznego centrum behawioralnego. To jedyny zgrzyt w publikacji, która poza tym jest napisana z autentyczną pasją i realną troską o dobro zwierząt.

I choć autor poświęca, moim zdaniem, dużo więcej miejsca nowoczesnym technologiom niż stricte samej samotności, to jednak porusza wiele ciekawych wątków. Książka jest dla mnie opisaniem pewnego projektu autora przyjrzenia się samotności (i tu sięga on do filozofii, literatury, przywołuje rozmowy ze swoimi przyjaciółmi czy znajomymi) i doświadczeniu samotności (samotna wyprawa, bycie tylko ze sobą). W tym kontekście samotność jawi się jako sytuacja nie do końca łatwa do udźwignięcia, ale i czasami jednak wskazana, dająca szansę na spotkanie się ze sobą, swoimi myślami, pragnieniami, celami ... porządkująca i inspirująca ... Zaciekawiła mnie też opisana na początku lektury historia osadzonej w więzieniu doktor Edith Bone, którą w żaden sposób jej własna samotność nie zniszczyła. Czas izolacji lekarka wykorzystała na kontakt samej ze sobą ... Opisana historia przypomina doświadczenie V. Frankla i jego spostrzeżenie, że rzeczywiście wiele zasobów mamy w sobie i jesteśmy w stanie dać radę w różnych okolicznościach ... Warto więc polubić i pozytywnie wykorzystać okresy własnej samotności;) sprawić, aby ta była dla nas budująca!

Bardzo kompletna pozycja. Temat potraktowany dogłębnie, począwszy od biochemicznych podstaw i budowy naszego mózgu, poprzez opis funkcjonowania wyuczonych mechanizmów, opis i analiza stanów, w których odczuwamy największy emocjonalny dyskomfort (lek, depresja, stres), aż po bogaty zbiór strategii motywacyjnych i technik medytacyjno-relaksacyjnych. Osobiście wyłuskałam tutaj aż 20 stron przydatnych fragmentów, co biorąc pod uwagę rozmiar książki jest wynikiem dosyć imponującym.

Całkiem dobra książka jak na początek dla kogoś kto chce zacząć biegać. Choć ja biegam i prowadzę aktywny tryb życia przez cały czas to jednak ta książka zmieniła moje podejście do biegania diametralnie. Juz nie biegam szybko i na czas tylko w tempie slow. Dobra książka opisująca podstawy slow biegania :)

Jako osoba, która od dawna eksperymentuje z dietami i oczyszczaniem organizmu, czułam się tu jak ryba w wodzie. Mosley pisze z lekkością, ale jednocześnie rzeczowo — widać, że nie jest to kolejna książka z kategorii „fit motywacja”, tylko faktycznie opracowany system oparty na badaniach. Cenię autora za odwagę w promowaniu diety tak niskokalorycznej, bo to temat, którego większość lekarzy woli unikać. Czyta się szybko, a co ważniejsze – daje się zastosować w praktyce. Mnie przekonał. ⭐ Ocena: 7/10