Profilerka. Jastrë

Po poprzednich naprawdę dobrych książkach Pana Rozmusa, mam mieszane uczucia po przeczytaniu ,,W potrzasku,,. Moim zdaniem książka przez większość czasu była nudna, a niektóre problemy bohaterów nie potrzebnie zamulały historię. Do plusów można zaliczyć końcówkę książki, gdzie fabuła nabiera ciekawego tempa.

Przy rozbiórce domu robotnicy znajdują ukryte ludzkie kości. Czy jest to ciało zaginionego przed laty chłopca o którego morderstwo oskarżono syna właścicieli domu? Jednocześnie w mieście dochodzi do serii brutalnych napaści na kobiety. W obie sprawy zaangażowana jest policjantka Laura Halber nie spodziewająca się rodzinnych tajemnic, które ujrzą światło dzienne w toku śledztwa… Autor przedstawia historię na dwóch osiach czasowych - Sosnowiec 1997 i 2024. Trzeba przyznać, że klimat lat 90. jest dobrze oddany - muzyczne subkultury, wandalizm, problemy górników, czy alkoholizm w rodzinach. Bohaterowie są różnorodni, ale nie sympatyzowałam z żadnym z nich. Fabuła jest wielowarstwowa i nieprzewidywalna, ale książka pod koniec traci swój klimat na rzecz policyjnego śledztwa. Mały plus za wrzucenie serialu Fleabag w fabułę. Ciężko mi napisać coś więcej, bo nie porwała mnie ta historia, mimo że jest to poprawnie skonstruowany kryminał z ciekawym zakończeniem, to czegoś mi tu brakowało.

Niby wszystko się zgadza, ale... jest tu dużo "ale". Bohaterowie w porządku, rozwiązanie zaskakujące, atmosfera i tło lokalno-historyczne też są. A jednak nie czyta się tej książki zupełnie gładko, zbyt wiele zbiegów okoliczności odbiera historii wiarygodność, nie mówiąc już o tym, że warsztatowy zabieg "oni już wiedzą, ale czytelnikowi nie zdradzimy" jest tu nieznośnie oczywisty. Nie odradzam, ale w topce kryminałów ostatnich lat nie umieszczę - i to nawet mimo tego, że Kotlina Kłodzka jest mi bardzo bliska.

Z pewnością każdy z nas ma swoich ulubionych autorów, po ich książki sięgamy bez większego zastanowienia. Ja też mam kilku. Wśród nich jest Wojciech Wójcik. Dlatego też nie mogłam się doczekać momentu, aż jego "Kapsuła" trafi w moje ręce. Jego książki są charakterystyczne już z samej objętości, chociaż okładki przyciągają również do siebie. Zagadkowy tytuł skojarzył mi się od razu z wydarzeniami z przeszłości. Przeszłość zawsze ma wpływ na teraźniejszość i chociaż czasami wiele tajemnic jest ukrywanych głęboko, to jednak najczęściej wychodzą na jaw w najmniej sprzyjających i nieoczekiwanych okolicznościach. Legionowo to dla mnie również powrót do przeszłości, mam wiele wspomnień ze szkolnych lat. A właśnie w szkole w Legionowie autor umiejscowił fabułę tej powieści. Wszyscy bohaterzy książki realistyczni, tylko jak dla mnie, Justyna - bibliotekarka jest osobą dość specyficzną, nie dało mi się jej polubić. Justyna zajmuje się organizacją obchodów czterdziestej rocznicy szkoły. Tak naprawdę, to została do tego zmuszona. "Ta kapsuła czasu była felerna. Czułam to od samego początku, ale swoje podenerwowanie kładłam na karb stresu. Nie lubię publicznych wystąpień, jednak w tym wypadku niewiele mogłam zrobić. Polecenie dyrektora to rzecz święta. Także dla nauczyciela takiego jak ja, czyli szkolnej bibliotekarki." Może niektórym wydaje się, że taka organizacja rocznicowych uroczystości to nic trudnego, ale gdy robi się to jeszcze pod przymusem, nic nie przychodzi łatwo. Przypadkiem bibliotekarka dowiedziała się o szkolnej kapsule czasu, która została zakopana kilkadziesiąt lat temu. To może być gwóźdź całej imprezy. Zamknięte wspomnienia w kapsule czasu to jak przesłanie z przeszłości... To musiało chwycić? Przynajmniej w teorii. Tym bardziej, że wszyscy lubimy lubimy wracać do wspomnień, a nawet wzruszamy się i ronimy przy nich przysłowiową łezkę. A takie wydarzenia sprzed lat, pokryte kurzem i zapomniane mogą być miłym akcentem na takiej imprezie. Jeden z nauczycieli, który pomaga Justynie w prezentacji ocalałych pamiątek, organizuje projektor, na którym będą wyświetlane stare zdjęcia. Wszystko początkowo idzie bardzo dobrze, ale nieoczekiwanie na jednym ze slajdów jest... naga dziewczyna a właściwie kobieta. Uroczystość zostaje przerwana a Justyna wezwana na dywanik... "Nie wiedziałam jeszcze, że dywanik u szefa to pikuś. Prawdziwe problemy, to najpoważniejsze z poważnych, miały dopiero nadejść. Czaiły się tuż za rogiem." Tylko to nie ona przygotowywała zdjęcia do pokazu. Kto więc to zrobił? Kto podmienił zdjęcia? Justyna podejrzewa uczniów, którzy mieli pomagać w tej prezentacji. Zaczyna prowadzić małe dochodzenie. Gdy w pożarze na terenie szkoły ginie nauczyciel pomagający jej w organizacji imprezy a uczennica przygotowująca slajdy do wyświetlenia zniknęła i nie ma o niej żadnej informacji, wszystko powoli zaczyna wymykać się prostym wytłumaczeniom. Kto i dlaczego zepsuł szkolną uroczystość? Kim była naga kobieta ze zdjęcia? Dlaczego zginął nauczyciel zajmujący się przygotowaniami do tej uroczystości? Gdzie zniknęła sumienna uczennica? Jakie tajemnice ukrywają się w przeszłości? Opowieść wciągnęła mnie tak bardzo, że mimo sporej objętości, książkę przeczytałam w dwa wieczory. Zagadka ciekawa, sporo wątków przeplatających się wzajemnie oraz szkolna atmosfera sprzyjała lekkiej i szybkiej lekturze. Polecam.

W centrum wydarzeń stoi Emmy Clifton, zastępczyni szeryfa, której losy śledzimy w dwóch przeplatających się liniach czasowych. Ten podział to jeden z najmocniejszych punktów konstrukcyjnych książki. Pierwsza oś czasu sięga dwanaście lat wstecz, kiedy to North Falls wstrząsa zaginięcie dwóch nastolatek - sprawa nierozwiązana, rzucająca cień na teraźniejszość. Ważna dla Emmy przede wszystkim dlatego, że jedno zaginione dziecko było bliskie jej najlepszej przyjaciółce. Druga rozgrywa się obecnie, gdy znika kolejna dziewczynka, co natychmiast budzi demony przeszłości i sugeruje powrót psychopaty. A to z kolei źle wpływa na wściekłych, żądnych zemsty i zdolnych do linczu domorosłych „mścicieli”. Kumulacja takich emocji nie mogła skończyć się dobrze… Autorka doskonale operuje klimatem mroku i beznadziei. Jej styl jest bezkompromisowy, nie unika trudnych tematów i brutalnych opisów. Każdy ponury detal służy budowaniu przejmującego portretu zła i jego wpływu na ofiary oraz śledczych. Poznajemy Emmy nie tylko w pracy, ale i w kontekście życia osobistego, które, jak to u Slaughter bywa, jest skomplikowane. Z drugiej strony ujęła mnie jej relacja z ojcem i synem, fakt, że zapewniają sobie poczucie bezpieczeństwa i bezwarunkowej miłości. Powieść to pełen napięcia wyścig z psychopatą. Autorka zręcznie wodzi czytelnika za nos, a kolejne zwroty akcji są wprost genialne. W momencie, gdy wydaje się, że rozwiązanie jest na wyciągnięcie ręki, Slaughter serwuje kolejny wstrząsający moment, który całkowicie zmienia perspektywę. Tytuł idealnie oddaje poczucie zbiorowej odpowiedzialności, refleksję, że wszyscy musimy być czujni, jednocześnie podkreślając, że trudno nie dać się zmanipulować zręcznemu, inteligentnemu socjopacie. W przejmujący sposób potrafi oddać uczucia rodziców zaginionych dzieci - trzymanie się nadziei aż do bólu, dławienie się niewiedzą, upadanie pod ogromnym ciężarem przygniatającym pierś.

Lubicie jeździć na ryby ? 😁 Pierwsza styczność z twórczością autorki a na dodatek z debiutem, który w moich oczach wypadł rewelacyjnie! Cała historia wciąga niczym wir. Styl pisania Pani Kaliny lekki, co sprawia, że jak już wpadniesz, to ciężko wyjść. Już od samego początku mamy mocne wejście. Sprawa odnalezienia sprawcy poprowadzona znakomicie. Czuć w książce gęsty i tajemniczy klimat. Czytając, ciągle myślałam, kto się przyczynił do całej tragedii. Głównym motywem jest śmierć pięciu osób znalezionych nad łowiskiem, bez znacznych śladów na ich ciałach, to już grubsza sprawa i zagwozdka. Powieść także opowiada o ogromnym bólu po stracie najbliższych, żałobie i radzeniu sobie z nową rzeczywistością. Lubię książki, które pokazują prawdziwe emocje, wydarzenia z życia bohaterów, które działają jak lustro, odbijając się na naszej psychice. Zakończenie, zaskakujące, którego się nie spodziewałam.😳🔥 Moim zdaniem ta książka zasługuje na ogromną uwagę. Osobiście bardzo polecam i czekam z niecierpliwością na kolejną powieść autorki.❤️

Nie tak dawno pisałam o serii książek z Ugne Galantem w roli głównej. I pisałam również, że fascynuje mnie ta postać literacka. I tym razem nie zawiodłam się...ani na fabule, ani na postaci Ugne. A to już 5 część serii. I mam nadzieję, że nie ostatnia:) "Latawiec" kończy się scenę, gdy Ugne wkracza na teren Zakładu Zdrowia Psychicznego MSW - Oddział Terapii Uzależnień. Jednak to nie jest tytułowy Kurort. Albowiem "Kurortem" nazywane jest jedno ze skrzydeł tejże placówki, w której przebywają dzieci. No i właśnie....dzieci, które zostają tam skierowane przez placówki wychowawcze, wbrew własnej woli. A dlaczego? Ponieważ sprawiają problemy wychowawcze. Szok. Mało tego, dzieci te zostają poddawane różnym eksperymentom medycznym tylko dlatego, że kierujący zakładem ośrodkiem profesor Szafir, ma chore ambicje i układy z SB oraz z władzami PRLu. Rządza władzy, rządza bezkarności pochłania go do granic obłędu. Wydaje mu się, że nic i nikt go nie zatrzyma. Jednak zarówno Szafir i jego "ludzie" nie przewidzieli jednego...Że trafi im się w ośrodku Ugne Galant - bohater pozornie gruboskórny, alkoholik, ale mega empatyczny. Bohater bez peleryny. Bohater, który walczy ze swoimi słabościami, wadami, demonami. Bohater na odwyku. A jednak...nawet w takim miejscu podejmuje walkę z chorym systemem. Postanawia walczyć do utraty sił o sprawiedliwość, chroniąc przy tym własne poglądy i ludzi słabych, stłamszonych przez machinę okrutnego systemu i bezwzględności przesiąkniętym złem ludzi. Na szczęście, pomimo swojej gruboskórności ma serce i ma sojuszników. A przede wszystkim i jest wrażliwy na krzywdę dzieci. Co najważniejsze, moim zdaniem, działa Ugne i jego sojuszników, sprawiają, że pojawia się światełko w tunelu. A ja trzymam kciuki żeby Ugne wyszedł na prostą, bo wierzę w niego:) Dla mnie Ugne Galant to taka polska wersja Bonda...szczególnie w scenie ucieczki z dzieckiem z ośrodka na Junaku. Po prostu ...sztos:) Ta książką nie jest łatwa do czytania. To lektura dla wytrawnych czytelników mrocznych thrillerów, silnych bohaterów ze swoimi wadami, ale także skłaniająca do refleksji nad "złem", które spora część ludzi udaje, że nie widzi. I tak jest po dziś dzień. Niestety. Na zakończenie dodam tylko, że fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Krychowicach pod Radomiem. I ja takie powieści, czyli oparte na prawdziwych wydarzeniach, uwielbiam. Gorąco polecam Wam tę piątą część z Ugne, pomimo trudnej tematyki tamtych lat.

Poprzeczka po "Domie Zła" została postawiona wysoko - "Tarocista" jest po prostu dobry, ale nie tak dobry. "Tarocista" jest drugą po "Domie Zła" książką, w której spotykamy podcastera Jacka Gadowskiego próbującego rozwiązać zagadkę z mordercą w tle. Natomiast w porównaniu do pierwszego tomu mam wrażenie, że tutaj wkładu Jacka jest zdecydowanie mniej chociaż wciąż to on odnajduje najbardziej istotne dla śledztwa tropy. W odniesieniu do pierwszej części tutaj już akcja jest dużo szybsza, nie budziła we mnie takiego napięcia, ponieważ cały czas coś się działo, natomiast sama nie wiem dlaczego to już nie były te emocje co wcześniej. Zdecydowanie więcej mamy tu akcji poprowadzonej z punktu widzienia policji a mniej klimatu wywołanego samym wątkiem podcastu, który w "Domie Zła" był kluczowy. Pomysł powiązania zbrodni z tarotem jest świetny i osobiście bardzo lubię tego typu połączenia, jednak mam wrażenie, że trochę już ten temat został oklepany w przeróżnych horrorach (w szczególności w filmach) i ciężko mnie w tego typu fabule oraz pomysłach na jej wykonanie zadowolić. W "Tarociście" ten wątek został wrzucony dość zgrabnie, ale naprawdę sama nie wiem czego mi brakowało, ale czegoś na pewno. Nie wiem także czy to wina "Domu Zła" i poznania sposobu działania autora do szukania winy w najbardziej niespodziewanym czy po prostu historia jest tutaj bardziej przewidywalna ale dość szybko zaczęłam się domyślać rozwiązania akcji i poznania sprawcy. Same szczegóły co i dlaczego nie były możliwe do przewidzenia i faktycznie zaskoczyły, natomiast kto za wszystko odpowiada już tak. Czekam na kolejne książki Pana Rutki, ponieważ z chęcią poznam dalsze losy Jacka Gadowkskiego i świty z policji.

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

"Rodzina zwyczajna, normalna, jak wszystkie". Cóż kryje się za tymi słowami? A no na pewno to, że na pierwszy rzut oka zawsze wszystko jest w porządku, jednak w rzeczywistości nic nie jest takie jakim by się wydawało, a prawdę znają tylko cztery ściany. "Śmierć w skalnym lesie" Agnieszki Jeż to historia, która rozpoczyna się jedną wielką niewiadomą, aby pomału odkrywać przed nami swoje karty. Zazwyczaj zaczyna się tak samo... Zauroczenie, wielka miłość, ślub i nieuniknione zderzenie z rzeczywistością. Tak było również i w tym przypadku. Zakochana Anna wyrusza na południe Polski w ślad za ukochanym Staszkiem, aby tam zostawiając za sobą wszystko inne, rozpocząć lepsze życie u jego boku. Rzeczywistość okazuje się jednak zgoła inna, niż zakładała. Mąż zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze, a jego rodzina jak i sąsiedzi, starają się niczego nie widzieć. Alkohol, przemoc, brak wsparcia. Może Anna by i uciekła, gdyby nie to, że na pokładzie pojawiła się dwójka dzieci. Pewnego dnia Anna zgłasza na policji zaginięcie męża. I wszystko może by zostało uznane za normalne gdyby nie to, że Staszek wyszedł z domu trzy miesiące wcześniej... Po 10-latach od niewyjaśnienia sprawy, krakowskie Archiwum X postanawia ją wznowić. Przez ten czas zmieniło się wszystko, przede wszystkim technologia. Czy ślady potrafią wygrać z czasem? Czym tak naprawdę jest poświęcenie? Czego nie robi się w imię prawdziwej miłości? Jak bardzo można zatracić się w swojej rzeczywistości? Mówić głośno i reagować, czy milczeć i odpuścić? Powiem tak. Początek historii w ogóle do mnie nie przemówił. Nie wiem dlaczego. Jednak z każdą kolejną stroną historia pochłaniała mnie bez reszty. Przemoc, czy to psychiczna, czy fizyczna, zawsze odciska piętno na osobach nią dotkniętych. Myślą oni, że tak jest w każdym domu, że to normalne. Siedzą w tej swojej zamkniętej bańce do czasu, aż w końcu zapali się w nich jakaś iskra, która skłoni ich do podjęcia pewnych działań. Zazwyczaj jest to impuls, którego później nie są w stanie zrozumieć. Kto najbardziej cierpi? Nie ma tutaj licytacji. Zarówno małżonkowie osób znęcających, jak i jego dzieci, zostają skrzywdzeni na swój własny sposób. Powieść pokazuje typowe polskie realia. 'Wiem, że coś się dzieje, ale to nie moja sprawa. Niech się tam pozabijają, byleby mnie w to nie wciągnęli.' Tak właśnie jest... Widzimy cierpienie drugiego człowieka, ale w obawie o własne bezpieczeństwo nie reagujemy. Czy można nazwać to samolubstwem? Wydaje mi się, że nie, bo gdzieś boimy się również o siebie. Ale bycie totalnie nieczułym na takie sytuacje jest po prostu wręcz nieludzkie. Nie zawsze trzeba brać czynny udział. Czasami wystarczy pokazać osobom pokrzywdzonym, że mogą przyjść, porozmawiać, wyrzucić z siebie cały ten ciężar. Pokazać, że nie są same, że ktoś to wszystko widzi i nie jest obojętny. Że takie zachowania nie są akceptowalne. Agnieszka bardzo, ale to bardzo dobrze oddała zarówno i emocje, jak i uczucia "ofiar". Jeżeli chodzi o jej styl - rewelacyjny. Książkę czytało się naprawdę bardzo, ale to bardzo dobrze. No wciągała. Chociaż początek totalnie mnie nie przekonał, tak później zatraciłam się. Mimo, iż gdzieś już w 3/4 powieści domyślałam się co tam się tak naprawdę stało, to końcowe utwierdzenie mnie w tym podkreśliło tylko, iż mam zdolność wyłapywania szczegółów oraz szybkiej analizy faktów. Ogólnie jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją. To było moje pierwsze zetknięcie z piórem Autorki i już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie

Jestem na nie, a nawet na tak ;) Czyli – pomysł dobry, prowadzenie fabuły też i niby powinnam być zadowolona z lektury, ale… no właśnie. Nie do końca wiem co mi się nie podobało, narracja, sposób pisania, nie wiem, ale od początku w czytaniu cały czas coś mnie uwierało. Na pewno zbyt teatralne zbrodnie, lecz nie takie rzeczy czytałam, choć kamykiem sporym w tym uwieraniu było. Szczerze powiedziawszy nie chce mi się zastanawiać nad tym co to jeszcze może być. Jak kiedyś jeszcze coś autora przeczytam to może wtedy wyklaruje się o co mi chodzi, albo problem zniknie.

„Zęza” autorstwa Ewy Przydrygi to książka, po którą sięgnęłam w ramach mojego czytelniczego wyzwania #12książekw12miesięcy. To polecajka, a jednocześnie moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, więc tym bardziej byłam ciekawa, jakie wrażenie zrobi na mnie ta historia. Już sam początek mocno przyciąga uwagę. Jakub Szado wraca z połowu i na morzu natrafia na dryfujący jacht swojej żony Giny (znanej piosenkarki). Na pokładzie znajdują się ślady krwi, ale kobiety nigdzie nie ma. Od tego momentu zaczyna się historia, która z pozoru wygląda jak klasyczny thriller o zaginięciu, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie bardziej złożonym. Byłam przekonana, że będziemy głównie śledzić poszukiwania Giny i próbę odkrycia, co wydarzyło się tej nocy. Tymczasem z każdą kolejną stroną ta opowieść zaczyna się coraz bardziej rozrastać. Pojawiają się kolejne tajemnice i wydarzenia sprzed lat, które nagle zaczynają mieć ogromne znaczenie dla całej historii. Bardzo podobało mi się to, jak autorka stopniowo odsłania kolejne elementy tej układanki. Informacje są dawkowane powoli, dzięki czemu przez większość czasu próbowałam sama domyślać się, co tak naprawdę się wydarzyło. Kilka razy wydawało mi się, że już wiem, w którą stronę to wszystko zmierza, ale po chwili pojawiały się nowe fakty i wszystko znowu się komplikowało. Bohaterowie to zdecydowanie najmocniejszy element tej historii. Nie są idealni, każdy z nich ma swoje sekrety, błędy i doświadczenia, które w jakiś sposób wpływają na to, kim są teraz. Autorka bardzo mocno skupia się na psychologii postaci i relacjach między nimi. Dzięki temu „Zęza” jest nie tylko thrillerem, ale też historią o ludziach, ich traumach, emocjach i o tym, jak przeszłość potrafi wracać po latach. Bardzo spodobał mi się też ogólny klimat. Nadmorskie krajobrazy, Bałtyk, rybackie życie i latarnia w Stilo tworzą naprawdę mroczną i niepokojącą atmosferę. Morze w tej historii jest czymś więcej niż tylko miejscem akcji. Miałam wrażenie, że żyje razem z bohaterami. Nie mogę nie wspomnieć o samym tytule książki, tak bardzo symbolicznym. Zęza to najniżej położona część statku, miejsce, gdzie zbierają się wszystkie zanieczyszczenia. I w pewnym sensie dokładnie tak samo jest z bohaterami tej książki. Każdy z nich ma swoje „dno”, miejsce, gdzie przez lata odkładały się sekrety, traumy i rzeczy, o których najchętniej by zapomnieli. Problem w tym, że prędzej czy później wszystko zaczyna wypływać na powierzchnię. To nie jest łatwa lektura ani książka „na raz”. Momentami emocje w niej są przytłaczające, ale dzięki temu historia naprawdę mnie wciągnęła i poruszyła. Cieszę się, że pojawiła się w moim wyzwaniu czytelniczym. Bez tego pewnie odkładałabym ją na później, a tak mogłam odkryć na prawdę wspaniałą pozycję. I nie będę ukrywać, teraz mam ochotę poznać więcej historii napisanych przez autorkę. Jeśli wszystkie są tak emocjonalne i wielowątkowe jak „Zęza”, to zdecydowanie mam jeszcze sporo dobrego czytania przed sobą.

Trzecia część z serii "Małomiasteczkowy" i żal, że trzeba się rozstać. W tej części jest najgęściej. Wkraczamy w świat gangów, walki o wpływy, pracy policyjnych "przykrywkowców" i wkurzamy się na policyjnego kreta. Momentami można się pogubić, ale zakończenie warte jest tego błądzenia.

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Widzę, że książka ma bardzo dobre opinie. Nie jest tak, że daję 6, bo jest zła. Po prostu się zmęczyłam czytaniem, dzieło opasłe, pisane dobrym językiem, bohaterowie z ikrą, mają swoje historie, są tacy z krwi i kości, podobnie miejscowość, w której się dzieje akcja. Ale... Tam się nic nie dzieje. Nagle się spotyka kilka osób, które mają wspólną przeszłość i gadają i wspominają i gadają. Zginęła dziewczyna. I gadają o niej i przesłuchują i totalnie nic się nie dzieje. Do czegoś dochodzą, ale tylko lazeniem i gadaniem. Dopiero na koniec wielka akcja, finał. Trochę tak, jakby autorka dużo czasu poświęciła bohaterom , spisała ich życiorysy, historie i szkoda było nie wsadzić do książki i nie wydać. Jak dla mnie trzeba to było rozłożyć na kilka serii z kilkoma wątkami kryminalnymi. Wtedy takie życiorysy są dobrym tłem. A tu mamy love story, w tle zginęła dziewczyna.

Moja pierwsza styczność z autorką i bardzo udana. Ciekawie napisana książka, ciekawa fabuła - trochę inna niż większość. Jest zbrodnia, są tropy, jest śledztwo. Ale jest też tytułowy "wzrok", a raczej ktoś kto wykorzystuje ten zmysł. Oczywiście można było pominąć te opisy tego wzrokowca, ale to nie przeszkadza w żaden sposób całościowo książce. Pozytywnie zwieńczenie dnia. Jestem miło zaskoczony tą pozycją.

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to lektura, która całkowicie mnie pochłonęła i potrząsnęła moimi emocjami. Autor nie serwuje nam tu chłodnego, skandynawskiego kryminału, lecz brutalnie wciąga w duszny, przerażający klimat polskiej prowincji. Zło w tej powieści nie atakuje nagle – ono powoli dojrzewa, osacza czytelnika i przypomina cichy, nieuchronny koszmar czający się tuż za ścianą. To prawdopodobnie najmroczniejsza pozycja w dorobku pisarza. Styl twórcy jest niezwykle oszczędny, a zarazem piekielnie trafny. Każde zdanie rezonuje w głowie, zmuszając do głębokiej refleksji i konfrontacji z własnym wnętrzem. Powieść rozwija się niespiesznie, by na samym końcu uderzyć z potężną siłą. Finał historii absolutnie mnie zdruzgotał. To dzieło, po którym naprawdę trudno się otrząsnąć.

Trzeci tom serii autorstwa Nadii Szagdaj i Grzegorza Filarowskiego to kolejny emocjonalny nokaut, który tylko potwierdza, jak niezwykle dopracowany i wciągający jest cały cykl. „Rak. Teraz gramy po mojemu” to prawdziwy rollercoaster emocji. Na maksa intensywny, niepokojący i absolutnie nieodkładalny. To jedna z tych książek, które pochłaniają czytelnika bez reszty, nie dając chwili wytchnienia. Tym razem cofamy się do początków historii Iwo Raka, bohatera, który od pierwszych stron budzi niepokój i fascynację jednocześnie. Autorzy odsłaniają przed nami mechanizmy, które doprowadziły do jego przemiany, pokazując, jak rodzi się manipulacja, jak stopniowo budowana jest kontrola nad drugą osobą i jak cienka bywa granica między pozornym urokiem a niebezpieczeństwem. To prequel, który nadaje całej serii jeszcze głębszego znaczenia. Pozwala nam zrozumieć nie tylko „co”, ale przede wszystkim „dlaczego”. Fabuła skupia się na relacjach, które z pozoru wydają się zwyczajne, a z czasem przeradzają się w coś mrocznego i destrukcyjnego. Autorzy niezwykle sugestywnie pokazują, jak działa manipulacja psychiczna. Bardzo subtelna, niemal niewidoczna na początku, a z czasem coraz bardziej wyniszczająca. To właśnie ten aspekt sprawia, że książka jest tak poruszająca. Nie ma tu miejsca na przesadę czy sztuczność. Wszystko wydaje się boleśnie realne i prawdziwe. Największą siłą tej części jest emocjonalna intensywność. Czytelnik niemal fizycznie odczuwa napięcie, frustrację i bezsilność bohaterów. To historia, która angażuje w 100%. Nie tylko na poziomie fabularnym, ale też emocjonalnym. Uwielbiam tę serię właśnie za to, jak umiejętnie balansuje między thrillerem a psychologicznym studium postaci. „Teraz gramy po mojemu” to nie tylko opowieść o konkretnych wydarzeniach, ale też swoisty przewodnik po mechanizmach manipulacji i toksycznych relacji, podany w formie wciągającej fabuły. Czytelnik nie tylko śledzi historię, ale też zaczyna analizować zachowania bohaterów, dostrzegać sygnały ostrzegawcze i wyciągać własne wnioski. Nie sposób nie docenić również stylu autorów, surowego, bezpośredniego, a jednocześnie niezwykle sugestywnego. Każda scena ma znaczenie, każde zdanie buduje napięcie. Nie ma tu zbędnych ozdobników. Jest konkret, emocje i prawda, która momentami potrafi być niewygodna. To książka szokująca, momentami trudna, ale jednocześnie niesamowicie wciągająca. Zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony i zmusza do refleksji. Jeśli ktoś zna poprzednie tomy, ten z pewnością doceni, jak wiele wnosi ta część do całej historii. A jeśli dopiero zaczyna swoją przygodę z serią… będzie trudno o bardziej intensyjne wejście w ten świat. „Rak. Teraz gramy po mojemu” to kolejny dowód na to, że ta seria trzyma niesamowicie wysoki poziom – i zdecydowanie nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

„Statysta” to doskonały thriller psychologiczny, kryminalny. W książkę poznajemy Maję Nowicką - młodą, ambitną i inteligentną Panią prokurator, do której trafia sprawa okrutnego, wręcz bestialskiego morderstwa w ekskluzywnym klubie dla swingersów. Wejście w ten skrywany przed większością świat pokazuje Pani prokurator zupełnie inną stronę życia, w jakim nie ma wszystko jest takie jakie się wydaje. „Statysta” to pierwsza książka Piotra Chomczyńskiego jaką czytałam i jestem pod wrażeniem. Ta pozycja bardzo mi się podobała. Autor odkrywa przed nami świat dla większości nieznany, właściwie temat tabu, porusza temat nie tylko erotyki, ale też obsesji i podwójnej tożsamości. To pozycja dla miłośników mocnych trailerów psychologicznych, gdzie to co pokazujemy światu, nie zawsze jest odzwierciedleniem naszego wewnętrznego ja. Gorąco polecam!

Książki Kasi zawsze mi się podobają, chociaż nie do końca polubiłam styl pisania autorki, jednak już przyzwyczaiłam się :) akurat Nic Takiego słuchałam audobook i mam jedną uwagę, w tle pojawiały się różne odgłosy, akurat mnie bardzo rozpraszały i chwilami miałam wrażenie, że bardziej skupiam się na tle niż na słowach... 2 część już będę czytać :)