Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Prawo do powrotu

Okładka książki Prawo do powrotu autora Janusz A. Zajdel,
Okładka książki Prawo do powrotu
Janusz A. Zajdel
6,8 / 10
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia fantasy, science fiction
222 str. 3 godz. 42 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Data wydania:
1975-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1975-01-01
Liczba stron:
222
Czas czytania
3 godz. 42 min.
Język:
polski
Średnia ocen
6,8 6,8 / 10
36 opinii 399 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Prawo do powrotu w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Prawo do powrotu

słoneczko
słoneczko
książek na półce przeczytane 2207 napisanych opinii 1476

Oceny książki Prawo do powrotu

Średnia ocen
6,8 / 10
399 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
10 ocen
9
22 ocen
8
55 ocen
7
172 ocen
6
89 ocen
5
37 ocen
4
10 ocen
3
4 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
239
168
Michał
04.10.2023
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Jak dobrze przeczytać tak dobrze ułożoną fabułę i pełną akcja. Autor zrobił mi psikusa początkową prostotą, odsłonięciem prawie wszystkich kart, do tego stopnia, że odłożyłem czytanie bo wiedziałem kto jest kim i co będzie dalej (to drugie że względu na tytuł). A potem następują takie zwroty akcji, że byłem zaskoczony. Zakończenie też bardzo dobre.
PS. Podobny motyw jest w opowiadaniu o milionerze owładniętym pasją przeradzającą się w manie zbudowania rakiety na Marsa. Jest tam piorunujące zakończenie. Nie pamiętam tytułu ani kto to napisał. Może ktoś będzie wiedział?

Jak dobrze przeczytać tak dobrze ułożoną fabułę i pełną akcja. Autor zrobił mi psikusa początkową prostotą, odsłonięciem prawie wszystkich kart, do tego stopnia, że odłożyłem czytanie bo wiedziałem kto jest kim i co będzie dalej (to drugie że względu na tytuł). A potem następują takie zwroty akcji, że byłem zaskoczony. Zakończenie też bardzo dobre.
PS. Podobny motyw jest w...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

685 użytkowników ma tytuł Prawo do powrotu na półkach głównych
  • 500
  • 185
191 użytkowników ma tytuł Prawo do powrotu na półkach dodatkowych
  • 143
  • 14
  • 7
  • 6
  • 6
  • 5
  • 5
  • 5

Tagi i tematy do książki Prawo do powrotu

powieść dla młodziezy

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Drugie spojrzenie na planetę Ksi Marcin Kowalczyk, Janusz A. Zajdel
Ocena 7,5
Drugie spojrzenie na planetę Ksi Marcin Kowalczyk, Janusz A. Zajdel
więcej
Janusz A. Zajdel
Janusz A. Zajdel
Ukończył Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Był pracownikiem Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie. Publikował poradniki i prace popularnonaukowe dotyczące bezpieczeństwa radiologicznego. Był działaczem międzynarodowego ruchu SF.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Drugie spojrzenie na planetę Ksi Janusz A. Zajdel
Drugie spojrzenie na planetę Ksi
Janusz A. Zajdel Marcin Kowalczyk
Godna kontynuacja książki Zajdla, bardzo dobrze się czytało. Dużo więcej jest tu akcji, ale i na socjologiczne rozważania znalazło się miejsce. Nie znam konspektu, na bazie którego powstała ta książka i ciężko mi było zweryfikować, co jest oryginalne, a co jest twórczym rozwinięciem. Czyli autor wykonał świetną pracę. Zakończenie, świeżo po przeczytaniu, mi się nie podobało, ale im dłużej o nim myślę, tym lepiej to wygląda. Jest w stylu Zajdla. Książka godna polecenia. Zwłaszcza, jak komuś mało Zajdla. A mało na pewno, niestety niewiele książek Mistrz pozostawił.
Spytko - awatar Spytko
ocenił na 8 7 miesięcy temu
Wir pamięci. Rozpad połowiczny. Mord założycielski Edmund Wnuk-Lipiński
Wir pamięci. Rozpad połowiczny. Mord założycielski
Edmund Wnuk-Lipiński
Trylogia zaczyna się trochę jak "Pamięć Absolutna", tyle że w całości osadzona na Ziemi. Drugi tom koncentruje się bardziej na ludziach pracujących dla reżimu Apostezjonu, przybliżając nam ich rozterki i schematy działania, co jest zaskakujące i ciekawe. Finał Trylogii zbiera z kolei na arenie wszystkich bohaterów tomów poprzednich. Jest to fajne doświadczenie, a świat i owi bohaterowie na tyle dobrze opisani, że aż się proszą o ekranizację. Nie jest to najambitniejsze socjologiczne SF jakie czytałem, ale za to wartka akcja i wielowymiarowe postacie dają najwięcej frajdy z czytania. Apostezjon jest znacznie bardziej bezpośrednią krytyką systemów socjalistycznych i totalitarnych, niż książki Zajdla. Z drugiej jednak strony, jest światem bardziej żywym, bardziej barwnym, który chyba łatwiej może trafić do czytelników, którzy PRL już nie pamiętają. Zajdel swoimi książkami przede wszystkim pouczał czytelników, a Wnuk-Lipiński zdołał zbudować naprawdę fajną, dramatyczną opowieść, do której chce się wracać. Solidna ekranizacja mogłaby ukazać ludziom jakim skarbem było polskie socjologiczne SF. I przy okazji - mogłaby odświeżyć to dzieło, bo wiele wątków i opisów relacji damsko-męskich źle się dziś czyta. Sugestia o mesjanizmie Iry też była dość karkołomna.
I3althazar - awatar I3althazar
ocenił na 8 7 miesięcy temu
Arsenał Marek Oramus
Arsenał
Marek Oramus
Książki o pierwszym kontakcie to z jednej strony stała w literaturze sci-fi, z drugiej jednak zawsze będzie to loteria – czy autor czegoś nie powieli? Czy to będzie świeże spojrzenie? Czy da się jeszcze coś nowego w tej kwestii napisać, czy to już tylko mielenie tego samego schematu i temat raczej został wyczerpany? Marek Oramus bierze się za bary z problemem pierwszego kontaktu w swojej drugiej książce pt. Arsenał. Czy jest w tej pozycji coś nowego i ekscytującego? Tytułowy Arsenał to sonda kosmiczna w kształcie chmury i pyłu, która przybywa w okolice gazowych gigantów. Dociera do niego ekspedycja z Ziemi a do kontaktu z Arsenałem zostaje wytypowany Adam Nyad – buntownik i kabotyn, który początkowo staje w poprzek kapitana statku. Szybko jednak okazuje się, że Ci najbardziej podporządkowani są przez sondę ignorowani, a to Adam wydaje się najbardziej ciekawą dla Arsenału postacią. Oramus w Arsenale przedstawia kilka problemów na wielu płaszczyznach. Po pierwsze mamy tutaj problem wspomnianego pierwszego kontaktu – jak może przebiegać, czego możemy się spodziewać i jak to się może skończyć. Po drugie, są tu rozważania na poziomie religijnym - czy i jak intepretować to co dzieje się w kontaktach pomiędzy Adamem a Arsenałem. Ile jesteśmy w stanie poświęcić, żeby udobruchać obcą cywilizację? Wątki religijne zostały mi zresztą potwierdzone przez samego autora. Adam i Arsenał prowadzą ze sobą pojedynek myślowy – intelektualny. Zacierają się tutaj granice rzeczywistości. Nie wiemy często, gdzie zaczyna się fantazja a zaczyna prawdziwy świat przedstawiony. Ogromna moc Arsenału cały czas grozi spustoszeniem umysłu Adama, który staje się pośrednikiem pomiędzy obcą cywilizacją a Ziemią. Ludzie z góry natomiast skazani są na porażkę – Arsenał uznaje ich za słabych w ich materialnych powłokach, których powinni się pozbyć. Arsenał nie jest najłatwiejszą lekturą, czasami można było się zgubić w wątkach, chociaż pytanie czy nie taki był cel autora powieści – wywołać zamieszanie równie duże które przeżywał Adam? Warto pamiętać, że przy walce z taką siłą, przegrana jest nieunikniona. Pytanie jest, co z tej klęski wyniknie.
StrongSilentType__ - awatar StrongSilentType__
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Lalande 21185 Janusz A. Zajdel
Lalande 21185
Janusz A. Zajdel
--- Har Adler, astronauta, szef informacji i dokumentacji naukowej na pokładzie astrolotu z napędem stellatronowym "Cyklop" budzi się po 3 latach snu anabiotycznego. Jest członkiem 17to osobowej załogi rozpoznawczej, która po niespełna 18tu latach podróży dotarła do układu 4 planet Czerwonego Słońca, tytułowego Lalande. Dwie mniejsze z nich - Orfa i Flora - dają nadzieję na występowanie na ich powierzchni życia. "Orfa, a w jeszcze większym stopniu Flora - rokowały nadzieję na lądowanie, budowę bazy i możliwość szeroko zakrojonych prac badawczych." --- Poza Harem i paroma członkami załogi obserwujemy głównie dwóch nastoletnich członków załogi, urodzonych i wychowanych już na Cyklopie - 15to letnią "romantyczkę" Ewę i 16to letniego "zadaniowca" Teda. Osią akcji jest eksploracja Orfy a następnie znacznie ciekawszej Flory w celu zgromadzenia niezbędnych danych dla przyszłych ekspedycji. Jest też trochę rozważań na temat możliwych dróg rozwoju i potencjalnych przyczyn upadku cywilizacji Flory... --- Reasumując jest to niespełna 230to stronicowa powieść SF o eksploatacji obcych planet z wątkiem przygodowo-młodzieżowym z 1965 roku, podzielona na 13 rozdziałów, każdy z podtytułem w kilku wyrażeniach opisującym przyszłe wydarzenia. Narrator trzecioosobowy, skaczący po kilku bohaterach przemiennie w zależności od wymogów fabuły. Jest tu oczywiście kilka archaizmów technicznych, jakichś mało wiarygodnych zachowań czy skrótów fabularnych, ogólnie jednak dobre czytadło SF (czuć potencjał, który nadejdzie w kolejnych książkach autora).
WissQuek - awatar WissQuek
ocenił na 7 6 miesięcy temu
Senni zwycięzcy Marek Oramus
Senni zwycięzcy
Marek Oramus
Przeczytawszy komentarze pod tą książką odnoszę wrażenie, że niektóre osoby tracą przyjemność z czytania, jeżeli nie można czytać szybko, szybko się dowiedzieć, co dalej w fabule. Jeżeli twórca stosuje różne zabiegi, żeby nas rozruszać, może warto się podjąć tej zabawy. Przecież czytelnik też musi coś robić. Nie bądźmy leniuchami! Gorąco polecam nie upadać na duchu pomimo narastającej dezorientacji trwającej ze dwa pierwsze rozdziały. Oramus stworzył niewielki, ale całkiem bogaty światek przypominający panopticum i warto tam zajrzeć. Sposób narracji wielu tutejszym czytelnikom nie przypadł do gustu, a mnie akurat tak. ^^ Język powieści jest raczej surowy, a autor co jakiś czas wprowadza własne terminy, jak nazwy zjawisk, których znaczenia wcale nie objaśnia, czy przedmiotów, których wcale nie opisuje. Jest to nieco dysturbujące, szczególnie na początku książki, kiedy po prostu chcemy się dowiedzieć, co się tu w ogóle dzieje! Wówczas należy (nie upadając na duchu) mocno skupić wzrok na kontekście i silniej zagrzechotać wyobraźnią. Jest ogromne pole to interpretacji. Każdy czytelnik zobaczy coś innego, ale czy to nawet nie ciekawiej? :) Z kolei, kiedy autor pokazuje nam daleki wszechświat albo wizje czy sny bohaterów, zastępuje zwyczajny język niemal prozą poetycką. Sama "tkanka" tekstu potrafi zmienić jakość książkowej rzeczywistości na iluzoryczną i jest to odczuwalne. Jakby się założyło do czytania okulary innego koloru. :) A jeżeli chodzi o „poszatkowane sceny”, na które wielu tutejszych czytelników narzeka, to uważam ich (scen, rozumie się) wzajemne przenikanie za jednen z najfajnieszych zabiegów w książce! Nie zdarza się to wcale tak często. Miło było czasem w zaskoczeniu przyglądać się temu jednemu zdaniu spajającemu dwie różne sceny i rozczytywać w nim jednym nałożone na siebie dwa obrazy. Ale żeby to zobaczyć, trzeba przystanąć. Nie bądźmy leniuchami!
gośka - awatar gośka
oceniła na 6 8 miesięcy temu
List pożegnalny Janusz A. Zajdel
List pożegnalny
Janusz A. Zajdel
Pośmiertne wydanie krótkich opowiadań SF Janusza Zajdla dotychczas albo nie publikowanych, albo rozproszonych po różnych periodykach. Ułożone chronologicznie pozwalają prześledzić rozwój twórczości autora, a zarazem są dobrą próbką obrazującą ewolucję SF na rodzimym podwórku. Publikację dopełniają wspomnienia o autorze i konspekty publikowanych lub zamierzonych prac. Gratka to wielka dla czytelników którzy zapoznali się z powieściami autora i przeczytawszy konspekty sami mogą ocenić ewolucje utworów i ich ostateczny kształt. I gdy kończy się czytanie dostrzega się jak wielką stratą dla polskiej SF była przedwczesna śmierć autora.
100mk - awatar 100mk
ocenił na 8 1 rok temu
Arka Adam Wiśniewski-Snerg
Arka
Adam Wiśniewski-Snerg
Czytanie Snerga jest trochę jak podróż surrealistycznym tramwajem. Widzisz tory i przystanek, stajesz na nim, przyjeżdża tramwaj, ale nie dociera na przystanek, tylko nad rzekę. I w sumie wydaje się, że już zaczynasz rozumieć, o co chodzi – skaczesz, wsiadasz i okazuje się, że to przystanek odjeżdża. Z jednej strony to niesamowita umiejętność oddać tak duszący i zniewalający obraz dzikiej niesamowitości – bo tego nie udało się nawet Philipowi K. Dickowi. Ale z drugiej, wejście w tak absurdalny obraz sprawia, że zarówno fabuła, jak i ciąg przyczynowo-skutkowy zanikają. Łowienie sensu w tej opowieści zamienia się w nurkowanie w głębiny absolutnego odmętu – co momentami może być przyjemne. Mamy tu miejscami nielichą przejażdżkę przez fascynujące koncepcje z pogranicza filozofii, psychologii, seksuologii. Wywody ilustrowane są na niezwykle wnikliwym poziomie analitycznym – ich głębia i perspektywa raz odstraszają, a raz przyciągają. Jednak w pewnym momencie czytelnik musi zadać sobie pytanie: czy to obraz snuty przez geniusza, którego można zrozumieć tylko w kontekście absurdyzmu PRL-u, świata, gdzie w minutę cała historia i rzeczywistość mogą się zmienić bez najmniejszego powodu – czy raczej wizja szaleńca, którego udręczone zmysły skaczą z tematu na temat pozornie bez udziału logiki? „Arka” jawi się dla mnie jako gorzka wizja życia w świecie wariatów i bycia zmuszonym do uczestnictwa w zbiorowej hekatombie samoistnego absurdu. Jest z jednej strony wołaniem o pomoc i sens, a z drugiej – psychologicznym horrorem człowieka, który nie może już odnaleźć sensu w otaczającej go rzeczywistości. Widać w tym herosie, podejmującym raz za razem próbę narzucenia swojej wizji realności innym, pewne odbicie samego Snerga. Można dostrzec tu również niezwykle głębokie i podświadome rozdarcie pomiędzy jego światem a światem wszystkich, którzy go otaczają. Dla autora nie ma jednak pociechy w czymś wyższym czy lepszym od ludzi – w jego zimno logicznym świecie nie ma miejsca nawet na sztuczny absolut. Ważne jest też to, że choć pozornie na koniec bohater otrzymuje upragnione ukojenie, pozostaje ono dla odbiorcy niepełne, a może nawet oszukańcze. https://www.instagram.com/p/DN767t9iDNz/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==
Klaudiusz Książki-Koniecznej - awatar Klaudiusz Książki-Koniecznej
ocenił na 6 4 miesiące temu
Nagi cel Adam Wiśniewski-Snerg
Nagi cel
Adam Wiśniewski-Snerg
“Nagi cel” jest powieścią, w której akcja sensacyjna jest pretekstem do poruszenia zagadnień ludzkiej świadomości i granic percepcji. Wątek sensacyjny jest, nie przebierając w słowach, po prostu gówniany; Snerg nie popisał się ani w kwestii budowania napięcia, ani przy kreacji bohaterów. Na szczęście autor ma do zaoferowania znacznie więcej, bo śledztwo, którego muszą podjąć się bohaterowie jego książki, jest tylko narzędziem (może trochę prymitywnym i w dodatku tępym, ale zawsze narzędziem! 🤓) służącym głębszej filozoficznej refleksji.   Główny bohater “Nagiego celu” w jednej chwili podróżuje spokojnie samolotem, a w następnej, BAM!, w wyniku gwałtownych zdarzeń, staje się tajnym agentem z misją zlokalizowania śmiercionośnej bomby. Jak do tego doszło, nie wiem. To znaczy, domyślam się, ale nie chce psuć zabawy potencjalnym czytelnikom. Zdradzę tylko, że kluczowym motywem jest projekcja, światy równoległe, symulacja ...taka sytuacja. Książka liczy sobie 175 stron, więc w ogólnym rozrachunku dłużej się ją analizuje, niż faktycznie czyta.
CiemnaStronaRacucha - awatar CiemnaStronaRacucha
oceniła na 7 5 miesięcy temu
Mord założycielski Edmund Wnuk-Lipiński
Mord założycielski
Edmund Wnuk-Lipiński
W porównaniu do poprzednich części książka niestety słabsza. Zaczęło się ciekawie - Wargacz powoli podburza niższe warstwy społeczne do działania, pojawia się wątek zawodów przypominający Igrzyska Śmierci, który nie jest zbytnio rozbudowany (a szkoda). Spodziewałam się jakiegoś rodzaju konfrontacji Vittolinich albo Wargacza z resztą Rady, a niczego takiego nie było. Nie dowiedzieliśmy się też nigdy co jest poza Wyspą. Przyznam szczerze, że nawet nie zakodowałam kiedy Ira zginął 😅 Koniec końców zrobiono z niego Chrystusa tamtych czasów, co mi osobiście raczej się nie podoba. Seria warta przeczytania ale niestety zakończenie mnie rozczarowało.
Agata - awatar Agata
oceniła na 6 1 miesiąc temu
Małe zielone ludziki Krzysztof Boruń
Małe zielone ludziki
Krzysztof Boruń
Fantastyka bliskiego zasięgu. Gdzieś w Afryce pojawia się anomalia, Vortex P. Zjawisko nieznanego pochodzenia (obcy?, natura?, ktoś z Ziemi?), wykazuje spore podobieństwo do Zony z "Pikniku...". Oddziałuje silnie na ludzką świadomość i rzeczywistość fizyczną. Z miejsca staje się ośrodkiem zainteresowania rozmaitych podmiotów życia geopolitycznego - lokalne państewka, agencje wywiadu, terroryści, naukowcy, religijni nawiedzeńcy, itp. Na tym tle mamy sensacyjną fabułę. Napisane to wszystko dość sprawnie (choć jest tu kilka mielizn, gdy autor przy pomocy bohaterów rozwlekle teoretyzuje na temat ekologii, dynamiki społeczeństw, teorii władzy i państwa, geopolityki i rozmaitych aspektów parapsychologii (dziś to śmieszy, ówcześnie był to temat modny) tudzież należałoby głębiej pomyśleć nad konstrukcja postaci), na bogato, z rozmachem. Rzecz jest dość kompleksowa, uwikłanych tu mamy wiele aspektów współczesnej rzeczywistości, i wbrew pozorom, powieść niespecjalnie się zestarzała. I choć autor nie ustrzega się chwilami banału, to nie raz i nie dwa bywa interesujący w spostrzeżeniach i celny w przewidywaniach. Ciekawe też jest uczynienie główną postacią kobiety i prowadzenie narracji z tej perspektywy. Sytuacja dość niecodzienna w zaangażowanej fantastyce tamtych czasów. Gdyby ktoś skłonił autora do pewnych skrótów i poddał tekst solidnej redakcji, mogłaby ta powieść być zaliczana do jednych z najważniejszych w dorobku polskiej fantastyki. Bo takiego np. Zajdla bije na łeb w każdym, w zasadzie, aspekcie. Zajdel jednak był o wiele prostszy w interpretacji i prostszy w ogóle, każdy łatwo odkrywał przesłanie (ten zły totalitarny ZSRR). W efekcie jego popularność była znacznie szersza. Mimo wszystko dziwi mnie nadzwyczaj niska recepcja tej pozycji w świecie miłośników fantastyki. Wysłuchałem w interpretacji Katarzyny Tokarczyk. W pierwszych chwilach jej wykonanie wydało mi się trudne do przyjęcia, jednak po krótkiej chwili przyzwyczaiłem się i słuchałem z przyjemnością. Finalnie uważam, że to była zupełnie niezła robota. Może trochę zawyżam, ale uważam, że to powieść którą warto poznać. 8/10
Fidel-F2 - awatar Fidel-F2
ocenił na 8 1 rok temu
Głowa Kasandry Marek Baraniecki
Głowa Kasandry
Marek Baraniecki
Dość wysoki próg wejścia, autor tracił mnie gdy intensywnie używał swojego specjalistycznego żargonu. Niemniej wykreowany świat i zakończenie bardzo mi się podobało. Ciekawie poprowadzone wątki biblijne. Wizja świata post-apo naprawdę nie odstaje od tych bardziej znanych, zagranicznych.
Betty - awatar Betty
ocenił na 6 3 miesiące temu
Proxima Krzysztof Boruń
Proxima
Krzysztof Boruń Andrzej Trepka
czytałem te ksiązkę papierową z wydania 1956 roku, a potem doczytałem całą trylogie. Jednak "Proxima" wywarła na mnie największe wrażenie. Pomijając wstawki socjalistyczne rozwoju społeczności, technologia drukarek 3D, czy pamięci mieszczące tysiące książek wyprzedzały tamte czasy ! Wspaniałe przygody i akcja najwyższej jakości. Marzy mi się film (serial) na bazie tej książki.
Tomasz - awatar Tomasz
ocenił na 10 7 miesięcy temu
Człowiek Plus Frederik Pohl
Człowiek Plus
Frederik Pohl
Podbój kosmosu to jedna z tych gałęzi nauki, ekonomii i pokonywania ludzkich słabości, która interesuje chyba w mniejszym lub większym stopniu każdego. W okresie zimnej wojny kosmiczny wyścig był elementem walki – ideologicznej, technologicznej a także światopoglądowej. Rządy głównie USA i ZSRR prześcigały się w tym co kto zrobi pierwszy – co dość ciekawe, do czasu misji Apollo 11 wyścig ten wygrywał Związek Sowiecki. Pierwszy sztuczny satelita? Sputnik-1. Pierwsza żywa istota w kosmosie? Łajka. Pierwsze udane lądowanie na innym niż Ziemia ciele niebieskim? Łuna 9. Obsesja Amerykanów żeby w końcu przegonić Rosjan była ogromna. Podobnie jest w powieści Frederika Pohla. Chociaż brzmi kusząco, Człowiek Plus to nie nazwa nowego programu społecznego wprowadzanego na terenie Rzeczpospolitej. Człowiek Plus to główny bohater książki Pohla – cyborg, ulepszony człowiek, a w zasadzie maszyna z ludzkimi elementami. Główną osią fabuły Człowieka Plus jest wyścig i założenie kolonii na Marsie. Ziemia, przeludniona, zniszczona, targana konfliktami i wciąż będąca w zimnej wojnie, stoi w punkcie zwrotnym. Albo coś się zmieni, ludzie zaczną podbijać kosmos – albo zniszczą się na swojej rodzimej planecie. Amerykanie wymyślają więc program, który ma na celu założenie stałej kolonii na Czerwonej Planecie. Zbiegiem okoliczności w centrum tego programu staje Roger Torraway – krajowy bohater, który z przerażeniem dowiaduje się, że po śmierci swojego przyjaciela musi zostać poddany fizycznym zmianom, żeby przystosować jego ciało do życia na Marsie… Człowiek Plus to ciekawa historia. To opowieść o poświęceniu, o tym jak wiele jesteśmy w stanie oddać, żeby zrealizować wizję i plany swojego państwa. To opowieść o zdradzie, o tym jak bardzo ludzie, którzy nas otaczają nie doceniają tego poświęcenia, któremu się poddaliśmy, jak bardzo chcą nas wykorzystać i zostawić, kiedy cel został już spełniony. To opowieść o niewierności, o ludzkiej głupocie, o fałszywych przyjaciołach. O samotności. Ale to też opowieść o nadziei. O ratunku. O wielkich czynach. O miłości odkrytej i wielkiej. O Bogu. A także o maszynach, które budują świadomość.
StrongSilentType__ - awatar StrongSilentType__
ocenił na 7 7 miesięcy temu
Gniazdo światów Marek S. Huberath
Gniazdo światów
Marek S. Huberath
Bardzo udana powieść science-fiction z krajowego podwórka. Książka opiera się na ciekawym pomyśle typu "matrioszka", przy czym najlepiej nie czytać żadnych opisów fabuły przed lekturą i odkrywać jej zawiłości z poziomu czystej karty. Powieść ma dość wysoki próg wejścia - początkowe rozdziały mogą powodować mętlik w głowie, jednak w mniej więcej 20% książki akcja zaczyna się rozkręcać i klarować. Książka wydana została w 1999 roku, jednak jest utrzymana w klimacie typowym dla science-fiction z lat 1960-80, jest napisana przystępnym językiem, bez przesadnego filozofowania i "technologizowania", często obecnych w pozycjach z nurtu s-f. Trochę tu Philipa Dicka, trochę Janusza Zajdla, ogólnie - pozycja warta przeczytania.
drawn - awatar drawn
ocenił na 7 4 miesiące temu
Próg nieśmiertelności Krzysztof Boruń
Próg nieśmiertelności
Krzysztof Boruń
Jose Braga - alkoholik i kiepski pisarz umiera na raka, zostawiając w trudnej sytuacji finansowej żonę i syna. Kilka lat po jego śmierci ukazują się jego kolejne (wcześniej nikomu nieznane) książki, które robią furorę. Ale prawa do nich ma instytut medyczny, w którym pisarz się leczył i zmarł. Wdowa po pisarzu z pomocą adwokata walczy o prawa do tych książek i stara się wyjaśnić czy jej mąż na pewno zmarł (bo może jest w tym instytucie więziony?). Połączenie literatury obyczajowej z fantastyką, elementami filozofii i teologii (dualizm ciała i duszy). Czy osobowość człowieka da się zapisać w maszynie? Jak (jeżeli to się uda) będą patrzeć na "zdigitalizowanego" jego bliscy, Kościół, sąsiedzi? I jak on będzie traktował sam siebie? Po pół wieku od napisania książka trochę się zestarzała (scenografia, która miała przerażać czasami śmieszy). Warto jednak po nią sięgnąć, bo zarówno reakcja otoczenia na "nieznane" jak i poruszane problemy etyczne są nadal aktualne.
Andrzej Korecki - awatar Andrzej Korecki
ocenił na 8 4 lata temu
Miasto na Górze Kir Bułyczow
Miasto na Górze
Kir Bułyczow
Miałam wielką przyjemność z lektury tej powieści. Najbardziej chyba podobał mi się jej klimat, odpowiedni dla powagi samej treści. Opisy podziemnych wędrówek, zwłaszcza na początku książki, zachwyciły mnie i szybko wciągnęły w opowieść. Polubiłam głównego bohatera, dobrego człowieka, który nie zastanawia się, jak powinien postępować - po prostu to wie. Zupełnie nie przeszkadzało mi, że miejsce zostało nakreślone "po łebkach", jak zarzucają inni czytelnicy, ponieważ jest to opowieść o ludziach i naprawdę nie potrzeba tutaj wielkich opisów historyczno-politycznych czy nie wiadomo jakiej konstrukcji świata. Mamy ciemność, podziemia i człowieka, co w zupełności wystarczy. Przyznam, że pierwsza połowa powieści podobała mi się bardziej niż druga. Gdy pojawiają się inni narratorzy (sama nie obraziłabym się, gdyby cała akcja została opowiedziana z perspektywy Kroniego), rozmywa się nieco mroczny i jednocześnie spokojny nastrój, zaś akcja staje się trochę zbyt pospieszna. Na wielki plus jednak brak cukierkowego happy endu, dzięki czemu powieść zostaje utrzymana w odpowiednim tonie. Polecam!
KatarzynaClio Gucewicz - awatar KatarzynaClio Gucewicz
ocenił na 8 9 miesięcy temu
Kosmiczni bracia Krzysztof Boruń
Kosmiczni bracia
Krzysztof Boruń Andrzej Trepka
Trzeci tom znanej Trylogii Międzygwiezdnej. Klasyka SF, oczywiście nie dla każdego, choć amatorzy gatunku z pewnością docenią lub już dawno docenili. A być może są wśród nich i tacy którzy swoją przygodę z gatunkiem rozpoczęli właśnie od tego dzieła. To w końcu jedno z pierwszych dzieł tego typu wśród powojennych evergreenów polskiej fantastyki.
Sirius - awatar Sirius
ocenił na 10 5 lat temu
Zwycięzca Jerzy Żuławski
Zwycięzca
Jerzy Żuławski
Nawiązując do pierwszej części, w drugiej ukazano jak rodzi się fanatyzm religijny (i nie tylko), mitologizacja pewnych osób, a także jak ktoś wynoszony na piedestał, może stać się ofiarą ukamienowania. Uwagi i obserwacje cenne, choć forma dla mnie czasem przydługa i męcząca.
athaiya - awatar athaiya
oceniła na 6 2 miesiące temu
Pieprzony los kataryniarza Rafał Ziemkiewicz
Pieprzony los kataryniarza
Rafał Ziemkiewicz
Jeden z najlepszych cyberpunków jakie ostatnio wpadły mi w ręce. Bardzo fajny i ciekawy paszkwil na wolną Polskę, w której niby zmieniło się wszystko, ale jednocześnie zmieniło się bardzo niewiele. Kilka słów krytyki i refleksji nad tym jak wygląda codzienność i społeczeństwo. Czytanie tego w latach 90. musiało być świetnym doświadczeniem. I pod wieloma względami nadal takie jest - to nadal jest polski cyberpunk, przełożony na polskie realia. Nie mamy generycznego amerykańskiego świata bezprawia i beznadziei, tutaj świat jest znacznie bardziej zniuansowany, a jego problemy - bliższe czytelnikowi, zrozumiałe i realne. No i ma dużo ciekawsze opisy technologii niż standardowy cyberpunk. Już nawet sam tytułowy koncept Kataryniarzy zdradza, że autor stworzył tutaj coś subtelnie swojego i oryginalnego. Szkoda tylko że wiele zawartych w książce komentarzy społeczno-politycznych jest tak wycelowanych w problemy współczesne Ziemkiewiczowi, przez co nie wszystkie są dziś (przynajmniej dla mnie) aż tak czytelne. Z takim warsztatem, autor mógłby stworzyć świat o wiele ciekawszy niż Cyberpunk 2077. Mógłby to być naprawdę świetny pomnik polskiego cyberpunku. Naprawdę szkoda że nie ciągnął dalej tego uniwersum, albo że nie kontynuuje go dzisiaj. Czytałbym.
I3althazar - awatar I3althazar
ocenił na 7 6 miesięcy temu
Przenicowany świat Arkadij Strugacki
Przenicowany świat
Arkadij Strugacki Borys Strugacki
Strugaccy to gwarancja jakości. Jak zwykle mądrze i bezpretensjonalnie, tym razem bardzo politycznie. Totalitarny świat jest dobrze wykreowany, a dzięki lubialnemu, niemal nieśmiertelnemu bohaterowi-zwiadowcy poznajemy go z każdego kąta. Mimo że całość się spina (choć kilka rzeczy może umknąć między wierszami),‎ to zabrakło jednak jakiejś większej kumulacji znaczenia na przestrzeni całej historii.
Polduan - awatar Polduan
ocenił na 7 1 rok temu

Cytaty z książki Prawo do powrotu

Więcej
Janusz A. Zajdel Prawo do powrotu Zobacz więcej
Janusz A. Zajdel Prawo do powrotu Zobacz więcej
Janusz A. Zajdel Prawo do powrotu Zobacz więcej
Więcej