Prada. Historia rodziny

"Tym. Wolałbym być psem" Ryszarda Abrahama, to lekka i humorystyczna biografia jednego z bardziej znanych satyryków. Jest to jednak bardzo miła i ciekawa lektura, może dlatego, że dotyczy osoby czułej na krzywdę, ikony polskiego kina i kabaretu, chociaż jednocześnie wielkiego miłośnika zwierząt a zwłaszcza psów. "Zocha Czerwińska. Koleżanka. Sąsiadka. Oboje byli "symbolami Powiśla". Ona psiara, on też. Trudno rozstrzygać, które bardziej. Zocha powiedziałaby, że ona, Stachu przytaknąłby, a i tak wiedziałby swoje." Już sam tytuł wskazuje, że Stanisław Tym najbardziej utożsamia się z psami. Wielokrotnie powtarzał, że psy są mądrzejsze od ludzi i woli rozmawiać z psami niż z ludźmi, bo one nie kombinują tylko zawsze są szczerze oddane człowiekowi. Jego wrażliwość na zwierzęta pokazuje, że to był naprawdę człowiek otwarty o wielkim sercu. Zresztą ja się wcale nie dziwię, sama czasem wolę pogadać ze swoim kotem niż z wścibskimi sąsiadami... Chyba wszyscy znają jego role w "Rejsie" czy "Misiu", chociaż Stanisław Tym zagrał jeszcze w innych filmach, to te dwa nadal przyciągają do siebie widzów i mają coraz więcej fanów. Cytaty z tych ekranizacji są wielokrotnie powielane i stały się już wręcz kultowe. "Tym zagrał w wielu znaczących obrazach filmowych u ważnych reżyserów." "Staś w roli Ochódzkiego moim zdaniem osiągnął coś, o czym wielu aktorów marzy: wiarygodnie zagrał negatywną postać - a przy tym sympatia, jaką cieszył się u widzów, zupełnie nie ucierpiała." Ryszard Abraham bardzo ciekawie zebrał wiele anegdot dotyczących Tyma jak również różnych wspomnień z nim związanych. Czytając tę książkę czuje się w niej satyryczną duszę Stanisława Tyma. Ten felietonista, aktor i kabareciarz pisał również teksty piosenek, które były wykorzystywane i na scenie i w filmie. Tym zagrał w wielu znaczących obrazach filmowych u ważnych reżyserów. Jednak najczęściej wspominamy Bareję, z którym współpracował w kilku produkcjach. "Kiedyś Tadeusz Konwicki powiedział do Barei: "Panie Stanisławie, szczęśliwie trafił pan na Tyma". Reżyser ripostował: "Niech się Tym cieszy, że trafił na mnie, a nie na jakąś mendę!"." Stanisław Tym próbował swych sił na kilku uczelniach, lecz jakoś nie udało mu się żadnego kierunku skończyć. Imał się też różnych prac zarobkowych: w Zakładach Przemysłu Cukierniczego w Warszawie (dawnego Wedla), był też bramkarzem i szatniarzem w klubie "Stodoła", w którym później wystąpił jako aktor kabaretowy. Pisał teksty satyryczne dla wielu znanych aktorów a także dla kabaretu "Dudek". Stanisław Tym niezbyt lubił nowoczesne urządzenia. Telefon komórkowy posiadał, lecz używał go jak najrzadziej i nie lubił gdy zbyt często do niego dzwoniono. Gdy zachorował na raka, lekarze dawali mu małe szanse na powrót do zdrowia. Jednak udało mu się wyzdrowieć... Dzięki tej książce ponownie przypomniałam sobie kilka jego znanych tekstów, które poprawiły mi humor. Na koniec zacytuję jego znane pożegnanie: "Śmierć - niespecjalnie się tym przejmuję. Tyle osób umarło i jakoś to przeżyli. No, emocja jest... Życzę państwu zdrowia i opieki społecznej. - Stanisław Tym." Polecam, warto poznać bliżej tę postać. Książkę przeczytałam dzięki BONITO oraz serwisu Dobre Chwile.

Autobiografia jednej ze światowych ikon popkultury. Wokalistka opisuje w niej swoje życie, które nie zawsze było usłane różami, jak ciężkim kawałkiem chleba jest życie na świeczniku, utrzymanie zainteresowania swoją twórczością, czy gdyby mogła wybrać to jeszcze raz wybrałaby taką drogę oraz przed jakimi wyzwaniami staje wiedząc, że za chwilę ma wejść na scenę i jak sobie z tym radzi. Wydaje mi się, że Cher, a właściwie Cherilyn Sarkisian LaPierre bardzo szczerze opisała całe swoje prawie 80-letnie życie, niczego nie koloryzując i nie udając. Przyznaje w niej, że mimo statusu gwiazdy nadal jest skromną osobą, ale korzysta z pewnych dobrodziejstw związanych ze swoim statusem. Oświadcza, że zawsze na scenie i w studiu nagraniowym starała się dawać z siebie 100%. No może nie na samym początku, bo jak sama przyznała była zahukaną, szarą myszką. Jest to dobra lektura dla fanów wokalistki bądź osób, które interesują się show-biznesem. Solidnie wykonana robota. Jedynie odrobinę ponaciągała pewne przemyślenia, tzn. ciężko mi uwierzyć w to by 4-letnie dziecko miało przemyślenia odnośnie swojego rodzica na poziomie osoby dorosłej, a tak Cher to zaprezentowała.

Chciałam przeczytać tę książkę podczas świąt wielkanocnych bo wyobrażałam sobie zajączka jako symbol tychże świąt. Aczkolwiek przeczytałam ją jeszcze przed świętami. Po prostu brakuje mi słów. Dla mnie jest to smutna pozycja, wzruszająca..... jak niewiele, a może i wiele trzeba, aby oddać trochę naszego świata przyrodzie by móc razem współistnieć.

Książka o chwytliwym tytule, który obiecuje nam przekazanie perspektywy na rok 2100, a mam wrażenie że jest to tylko chwyt marketingowy, bo nie widzę by historie w niej opisane sięgały tak dalekiego horyzontu czasu. Może co najwyżej 10 lat w przód. Nie zmienia to jednak faktu, że dowiedziałem się ciekawostek o wielu krajach Azji z zakresu codziennego życia mieszkańców oraz kultur politycznych tych krajów.

Książka uczy nas, że życie nie kończy się wtedy gdy dostaniemy np. Pozytywny wynik testu na daną chorobę, możemy cieszyć się życiem i zdrowiem póki nie mamy objawów. Gdy ktoś z naszej bliskiej rodziny wie, że jest chory, na chorobę genetyczną to nie oznacza, że my także na pewno będziemy się musieli zmierzyć z tą że chorobą. Nie powinniśmy przyjmować tzw efektu nacebo bo to tylko pogarsza sytuację. Z książki możemy wynieść wiedzę w jaki sposób pomóc sobie w chorobie co robić aby łatwiej było nam przez to przechodzić, co możemy zrobić by np. nasze dzieci nie musimy przechodzić przez to samo.

Trochę historia o odnalezieniu swojego miejsca na ziemi, drodze do zrozumienia siebie, przyjaźni, trudzie życia, miłości, powołaniu, ale bez fajerwerków, wielkich słów, konfetii i szansy na rychłą hollywodzką ekranizację. Spokojna, melancholijna wręcz, ale bardzo ludzka. Bliżej jej do dziennika i spisywania myśli i zdarzeń w zależności od dnia i nastroju niż do książki z okładką "milion sprzedanych egzemplarzy, zachwyceni czytelnicy na całym świecie!!". Może jestem jak Ingvild, zmęczona tymi bestsellerami na każdym kroku, doceniłam prostotę tej książki.

Charles Spencer, 9. hrabia Spencer w "Szkole bardzo prywatnej" przedstawia przemujacy obraz brytyjskiej prywatnej edukacji. Przemoc, dręczenie i znęcanie się było codziennością wychowanków elitarnej szkoły dla chłopców, do której uczęszczał. Książka zawiera nie tylko jego wspomnienia, ale i jego kolegów, których udało mu się namówić do zwierzeń. Mocna ksiązka o systemie edukacji, który znacząco różni się od naszego. Nie wiem czy wiecie, ale Charles Spencer to brat księżnej Diany.

Co przychodzi nam na myśl, gdy słyszymy słowo „Paryż”? Czy jest to majestatyczna Wieża Eiffla, spacer wzdłuż Sekwany, monumentalny Luwr czy tajemnicza katedra Notre Dame? A może elegancja domów mody, które stworzyły legendy takie jak Coco Chanel czy Christian Dior, albo światła i muzyka słynnego Moulin Rouge? Dla mnie jednak Paryż to coś znacznie więcej niż tylko symbole znane z pocztówek. To miasto, które od dawna zajmuje szczególne miejsce w moim sercu. Każdy, kto mnie zna, doskonale wie, jak bardzo kocham Paryż, jego atmosferę, historię, kulturę, a także język francuski, który od zawsze mnie fascynuje. W jego brzmieniu jest coś niezwykle pięknego i eleganckiego, coś, co sprawia, że jeszcze bardziej chce się poznawać to miasto i jego duszę. Paryż to dla mnie nie tylko cel podróży, ale także inspiracja i marzenie, które towarzyszy mi każdego dnia. To miasto, do którego myślami wracam nieustannie i które za każdym razem odkrywam na nowo z tą samą ciekawością, zachwytem i miłością.

Jakoś wymęczyłam tę książkę do końca. Mam niebywałe wrażenie, że jest przereklamowana (było o niej głośno). Znalazłam kilka chwytliwych kawałków, ale w gruncie rzeczy jest to sentymentalna, ciągnąca się jak flaki z olejem paplanina o sobie samej. Plus - za rozprawienie się z mitem romantycznej miłości - to jest tylko idea przez którą niektórzy cierpią całe życie.

"Notatki dla Johna" to tytuł, który może sugerować zbiór prac autorki nad jej różnymi książkami, lecz nic bardziej mylnego. Jest to relacja z ponad roku terapii Joan Didion, bardzo osobista, dająca duży wgląd w funkcjonowanie ich rodziny, opublikowana po śmierci autorki. Przedstawiono tu zapis rozmów z poszczególnych sesji z terapeutą, z których większość dotyczyła relacji autorki z ich adoptowaną córką, Quintaną, która zmagała się z problemem alkoholowym. Gdyby to była fikcja, pewnie byłby to główny temat tej książki, ale z uwagi na to, że to samo życie, to jest tu też cała masa innych powiązań i nawiązań. Poruszony został temat dzieciństwa autorki, relacji z jej rodziną, podejścia do pracy, różnych cech oraz schematów zachowań. To bardzo wartościowy tekst dający pogląd nie tylko na poruszane tematy, ale też wgląd w przebieg terapii. Ze słów terapeuty można wyczytać wiele mądrości, które są przydatne dla każdego. Ponadto dużą wartość ma tu aspekt rodzicielstwa, relacji z dorosłym dzieckiem, metod wychowawczych itp. Szeroki i ważny temat. Ten tekst jest tak osobisty, że momentami czułam się niekomfortowo z myślą, że zostałam wpuszczona głębiej w problemy tej rodzinny niż powinnam. Ze względu na poruszone, niejednkrotnie bliskie mi tematy, to była trudna lektura, ale był to czas niesamowicie wartościowy, obfitujący w wiele przemyśleń. To angażująca książka, wymagająca uwagi i skupienia, utrzymana w stylu z jakiego znamy Didion - logika, trafność przemyśleń, analityczność, to wszystko tu jest. Ale jednocześnie światło dzienne ujrzały jej problemy, traumy, obawy i wątpliwości. To jedna z najbardziej osobistych książek, jakie dane mi było przeczytać.

"Jak odzyskać siebie. Kobieca twarz depresji" jest zbiorem czternastu poruszających rozmów z kobietami, które znalazły się w bardzo trudnym momencie swojego życia. Każda z tych historii pokazuje, jak niepozorna i podstępna potrafi być depresja oraz jak często pozostaje niezauważona przez otoczenie. Opowieści bohaterek ukazują codzienność pełną napięcia: pracę ponad siły, przekraczanie własnych granic i odkładanie odpoczynku na później. Przez długi czas próbują radzić sobie same, tłumiąc emocje i przekonując siebie, że „jeszcze dadzą radę”. To właśnie ta presja, narzucana zarówno przez społeczeństwo, jak i przez nie same, sprawia, że w końcu ich codzienne życie staje się ciężarem, z którym trudno sobie poradzić. Uważam, że to ważna i potrzebna lektura, nie tylko dla osób, które same zmagają się z podobnymi trudnościami, ale także dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć osoby mierzące się z depresją.

Książka „Niebo. Pięć lat w sekcie” to przejmujący zapis losów Sebastiana Kellera, który jako dwudziestolatek dał się wciągnąć w orbitę wpływów Bogdana Kacmajora. Moja ocena 7/10 wynika z faktu, że autorowi udało się przelać na papier coś niezwykle trudnego: ewolucję od całkowitego zaślepienia do bolesnego przebudzenia, w którym głównym katalizatorem zmian nie była logika, lecz miłość. Najmocniejszym punktem tej relacji jest wątek relacji Sebastiana z Anetą. W hermetycznym świecie sekty, gdzie każde uczucie musiało być filtrowane przez wolę „apostoła”, ich miłość stała się aktem najwyższego buntu. Keller pokazuje, że to właśnie więź z żoną – paradoksalnie poznaną wewnątrz grupy – stała się bezpieczną kotwicą, która pozwoliła mu nie oszaleć. To fascynujące studium psychologiczne: w miejscu zaprojektowanym do łamania charakterów, autentyczne uczucie dwojga ludzi stało się siłą, której guru nie był w stanie w pełni kontrolować. Miłość do Anety dała Sebastianowi odwagę, by zakwestionować boskość Kacmajora i ostatecznie zerwać z fałszywym prorokiem. Keller z dużą wnikliwością opisuje również mroczną stronę duchowości lidera. Dostrzega w nim demoniczne emocje – specyficzny rodzaj destrukcyjnej energii, która zasilała autorytet „apostoła”. Autor nie zatrzymuje się na powierzchownej ocenie; analizuje, jak gniew, pycha i manipulacja lidera rezonowały z lękami członków grupy, tworząc toksyczne sprzężenie zwrotne. To spojrzenie na sektę jako na byt niemal metafizycznie zły dodaje książce ciężaru i sprawia, że czyta się ją z dreszczem niepokoju. Literacko książka bywa surowa, niemal reportażowa, co momentami odbiera jej głębię, na jaką zasługuje tak dramatyczna historia. Niektóre opisy codziennej egzystencji w komunie są powtarzalne a wydarzenia czasami opisywane są asynchronicznie, co może nużyć czytelnika szukającego szybszego tempa akcji. Niemniej jednak, jako dokumentacja wychodzenia z „piekła na ziemi”, jest to pozycja bezcenna. Podsumowując, „Niebo” to nie tylko ostrzeżenie przed sektami, ale przede wszystkim opowieść o triumfie ludzkiej podmiotowości. Sebastian Keller udowadnia, że nawet w najbardziej opresyjnym systemie, gdzie pranie mózgu jest codziennością, głos serca i lojalność wobec drugiej osoby mogą stać się najskuteczniejszą bronią przeciwko manipulacji. To solidne 7/10 za szczerość w opisie walki o prawo do bycia mężem, ojcem i po prostu wolnym człowiekiem, z dala od cienia fałszywego mesjasza.

Bardzo ciekawe, ale to jest chyba po prostu rozszerzone wydanie ksiazki [i]Wspomnienia socjalnej - inspirowane prawdziwymi wydarzeniami [/i] bo jakieś takie podobne są te historie. Nie mam obu ksiązek aby je porównać, ale większość historii wydawała mi się znajoma. Jakbym już je wcześniej czytała

Zachwycał się nim Degas, Matisse, van Gogh. Zaczynał od kopiowania Cezanne'a, aby znaleźć swój osobisty styl i podążać obraną drogą wbrew czyimkolwiek oczekiwaniom. Unikał linearności- przeciwny realizmowi w malarstwie zwracał się ku syntezie, aluzyjności i chaosowi. Jego obrazy kipią kolorami, szaleją wściekłymi feeriami barw, przez co płótna wyróżnia nasycony przepych niczym w baśniach – stąd drzewa o powykręcanych konarach i gałęziach, pejzaże z nienaturalnymi kolorami, które nie odzwierciedlają rzeczywistości, ale są odbiciem natury samego malarza. Przedmioty wzięte z codzienności czy z natury stanowią jedynie pretekst do stworzenia własnej kompozycji linii i kolorów tworzących swoistą symfonię, która pobudza wyobraźnię. Sam siebie nazywał "dzikusem z Peru", gdzie sztuka otaczająca go w dzieciństwie wpłynęła na postrzeganie świata, a paryska awangarda dopełniła sztukę. Zafascynowany idylliczną wyspą Tahiti, jej prostymi, wręcz prymitywnymi mieszkańcami zamieszkał tam, by cofnąć się do samych źródeł i dokonać czegoś nowego. Jego barwne płótna opisują, czym oddycha Polinezja. Towarzyski introwertyk - mimo że był odludkiem, rozumiał człowieka, lubił przebywać z ludźmi przy jednoczesnym zachowaniu pozycji obserwatora. Ostatnie lata życia spędził na Markizach, gdzie bronił miejscowych przed francuskim wyzyskiem, zaostrzając konflikt z kolonialną władzą, dlatego postrzegany był jako "wichrzyciel". Niezwykła biografia artysty ukazuje ludzi, miejsce, idee, które go ukształtowały. Borykał się z biedą, niezrozumieniem, odrzucony przez żonę, odciął się od cywilizacji, by poświęcić życie sztuce.

Marek Sekielski  "Polka na odwyku" Reportaż czyli dwanaście rozmów z kobietami uzależnionymi od alkoholu i narkotyków. Znane i anonimowe. Każda jest w trakcie lub po terapii, więc mogą bardziej świadomie określić czynniki,  które spowodowały,  że zaczęły pić alkohol albo brać narkotyki. Właściwie można stwierdzić, że za każdym razem było u nich podobnie. Jako powód uzależnienia wymieniają brak opieki rodziców, brak zdrowych relacji z ojcem i matką, poczucie osamotnienia, brak wsparcia, miłości, zwyczajnej czułości. Dom rodzinny nie musi być "meliną" i powtórzeniem wzorców, żeby pić alkohol.  O tym można poczytać w książce.  *** Ten dopisek to rodzaj mojej własnej próby działalności edukacyjnej i przeciwko nałogom. Problem alkoholizmu nie ma ani wieku, ani płci. Nałogowo piją już dzieci, bo cena i dostępność alkoholu sprzyja wczesnej inicjacji, a innym utrudnia życie w trzeźwości. Kobiety nie piją rzadko. To stereotyp, że ten nałog ich nie dotyczy. Owszem piją, uzależniają się i z tego powodu tracą pracę, związek, dzieci, szacunek do siebie, zostają wykluczone ze społeczeństwa.  U kobiet uzależnienie rozwija się szybciej, w krótszym czasie niż u mężczyzn. To tzw. "efekt lunetowy". Wynika to z budowy ciała (mniej wody, mięśni, a więcej tkanki tłuszczowej). Wypiją mniej, w krótszej przestrzeni czasu, a potem są ciągi " opilcze" lub codzienne "sączenie " piwa, wina, wódki czystej lub w drinku. Kobiety piją dyskretnie, w tajemnicy i po cichu. Piją ukradkiem, wstydliwe i z eleganckiej buteleczki. Sięgają po piwo i smakowe kolorowe "małpki" w egzotycznych smakach. Piją w domu i raczej nie spotkamy ich kroczących ulicą marynarskim krokiem. Wstyd zamyka je w domu. Niestety mniej chętnie szukają pomocy. To znowu pokłosie przekonań, że kobiety to madonna, matki, opiekunki, piastunki, które chronią ognisko rodzinne, poświęcają wychowaniu dzieci. Powinny być nieskalane i wolne od złych zachowań i nawyków. Za to mężczyźni..wiadomo. Im można pić. Czytałam też, że kobiety " kiepsko się leczą ". Gdy wejdą w nałogi, to głęboko, na umór. Z pewnością brak wsparcia otoczenia, większe potępienie i odrzucenie społeczne utrudnia im zdrowienie. Dawno temu uświadomiłam sobie, że nie czuję się wolna od schematów myślenia. Zwrócę większą uwagę na kobietę, co kupuje piwo. Skrzywię się na widok pijanej kobiety na ulicy. Przyznaję, że widok pijanej matki zezłości mnie bardziej niż pijanego ojca. Walczę z tym, bo nałogi są bezpłciowe. Tymczasem kobiet alkoholiczek przybywa. Lobby piwowarskie i od innych alkoholi nie próżnuje, ma dużo pieniędzy na działania mniej lub bardziej zgodne z prawem, a specjaliści obmyślają reklamy "dedykowane" dla pań. W każdej z nich picie alkoholu to wspaniała zabawa, rozrywka, niewinny wybryk w sobotni wieczór. Chciałabym, żeby obrazki z izby wytrzeźwień mogły trafić do młodych ludzi. Może choć niektórych przekonałyby do tego, że używki mogą prowadzić do stanu, którego sobie nie wyobrażają. Bo widok pijanego w kałuży moczu i rzygowin nie jest atrakcyjny. Padaczka alkoholowa to nie są taneczne podrygi. Za to majaczenie alkoholowe (delirium tremens) to stan bezpośredniego zagrożenia życia. Tyle że to brzydkie widoki, więc lepiej je ukryć i udawać, że to się nie dzieje, nie zdarza itd. W reklamach świat po wypiciu alkoholu jest kolorowy, piękny i atrakcyjny; tylko pić. Na koniec- znam pewną panią, ktorej córka od lat pije alkohol nałogowo. Miała liczne odtrucia, "odwyki", spotkania AA. Były próby wyciągania jej za uszy z bagna, w które dawno temu wpadła, ale gdy ktoś nie chce czegoś zrobić, to się niczego nie zdziała. Jej nie pomógł nawet pobyt w więzieniu (chyba za drobne kradzieże). Miała tam przymusową abstynencję i odwyk, co skończyło się jak zwykle, czyli powrotem do picia po miesiącu od wyjścia na wolność. Jej dzieci są już dorosłe i nie chcą mieć z nią kontaktu. Któregoś dnia jej syn przechodził ulicą w okolicach warszawskiego dworca centralnego. Wśród zataczających się i pijanych postaci zauważył swoją matkę. Nie potrafię ubrać w słowa swoich odczuć. Przerażające.  Wracając do książki, to polecam przeczytać. Krótka, na dwie godziny z dobrą kawą lub herbatą.  

Chylę czoła przed autorka! Kawał dobrej roboty reporterskiej. Nie mogłam się oderwać! To nie jest tylko historia o samej zmarłej Agnieszce Kotlarskiej, ale pełna ciekawostek opowieść o latach 90tych, konkursach piękności, Wrocławiu, światku mafijnym, o psychologii sprawcy. Niesamowita pozycja i jak na końcu napisała autorka do kolejnego przeczytania - nie mogę się doczekać czym tym razem zaskoczy Pani Ewa!

A Wy - macie psiaki po przejściach? A może adoptowaliście kiedyś psa ze schroniska? Opowiedzcie mi o nich! Słuchajcie, Markus Zusak. Już samo to nazwisko wywołuje we mnie taki miks emocji, że aż mnie ściska. Złodziejka książek to jedna z tych historii, które absolutnie mnie ukształtowały - pamiętam dokładnie, gdzie siedziałam, kiedy ją kończyłam, pamiętam ten ból serca i ten zachwyt jednocześnie. Dlatego gdy zobaczyłam Trzy dzikie psy i prawdę, to… no wiecie, ja nie miałam wyjścia. Musiałam to przeczytać. Ale! I tu ważna sprawa - to nie jest typowa powieść Zusaka. I dobrze, żebyście wiedzieli to wcześniej, bo ja weszłam w to z całkiem innym nastawieniem i musiałam szybko przestawić myślenie. To nie jest fikcja. To nie jest epicka narracja w stylu Złodziejki. To są jego wspomnienia, jego życie z trzema psami, które są… no dzikie. W sensie prawdziwe. W sensie z traumami,z przeszłością, z zachowaniami, które czasem przerażają, czasem wzruszają, a czasem wywołują taki ścisk w sercu, że musiałam przerwać czytanie i przytulić swojego psa. To jest książka o tym, że pies to nie bajka. Że pies po przejściach to ogrom pracy, miłości, lęku, niepewności. Że czasem kochasz tak bardzo, że aż boli - a ta mała istotka nawet nie wie, że potrafi zranić. I Zusak to wszystko pokazuje bez upiększania. Surowo. Czasem chaotycznie. Ale prawdziwie. Czy to była książka, której się spodziewałam? Nie. Czy była potrzebna? Bardzo. Czy warto ją przeczytać? Jeśli chcecie zobaczyć relację człowieka i psa w najbardziej szczerym wydaniu - tak. To krótka lektura, ale zostawia długie myśli. I myślę, że każdy, kto ma psa, miał psa albo zastanawia się nad jego adopcją, znajdzie tu coś dla siebie.

Książka ciekawa i wartościowa, choć oczywiście dość pesymistyczna. Pewnych rzeczy się dowiedziałam, większość wiedziałam. Trochę długo mi się ją czytało, pomimo tego, że - ogólnie rzecz biorąc - należy do lektur przystępnych, a to za sprawą języka, który często wydał mi się zbyt ubogacony. Przykład: "... co wcale nie daje kolorowej rafy oryginalności czy eldorada wyjątkowych skarbów do odkrycia, tylko szaroburą kałużę zachęcającą do przesuwania palcem w lewo". Wysłuchałam wcześniej kilku rozmów z autorem na YouTube i chyba były dla mnie ciekawsze; książka co prawda pewne rzeczy pogłębia, ale też i trochę rozmywa. Spory wątek o kulturze miłości w Chinach, RPA i Japonii dość mnie zaskoczył. Bardzo obszerna bibliografia oraz przypisy (umieszczone na końcu książki, co też trochę utrudniało lekturę) dowodzą dużej podbudowy merytorycznej.

„Rozważania niepoważne” czyli impresje Umberto Eco o filozofach i pisarzach. On sam pisarz i filozof – czy nie będą to złośliwe pamfleciki? Nie. Chyba powinnam zacząć, że ta książka powstałą z nudy. Dobrze słyszycie. Nawet profesorowie nudzą się na wykładach i bazgrają po marginesach zeszytu. Umberto Eco nabazgrał serię satyrycznych obrazków nawiązujących do postaci wielkich filozofów. Następnie został namówiony do napisania tekstów na ich temat. I tak powstała poezja figlarna, zadziorna i do tego inteligentna. Umberto Eco absolutnie mnie zachwycił. Oddał w ręce czytników przesympatyczne satyryczne teksty, gdzie bawi się i słowem i wiedzą. Przekornie opowiada o wielkich umysłach, wcale nie zrzucając ich z piedestału. Aby rozkodować jego wierszyki coś tam wypada o tych ludziach wiedzieć. I na to wydawca znalazł sposób. Tomasz Stawiszyński przygotował sylwetki tych postaci już „na poważnie”, co zostało opublikowane w drugiej części książki. W razie wątpliwości można zerknąć, doszkolić się i dalej świetnie się bawić. Kant, Hegel – jeszcze mnie wzdryga na ich wspomnienie. Joyce, Mann – czytało się, albo lepiej powiedzieć próbowało. Kafka, Arystoteles – spotkanie z nimi nie było aż tak dramatyczne Umberto Eco podchodzi do tych wybitnych postaci z dystansem. Widać, że bawi się wybornie.

Jakim cudem nie słyszałam o tej książce pół roku temu, gdy miała premierę? Nie wiem. Ale mignęła mi ostatnio u kogoś (nie pamiętam u kogo! 😔) na insta i wpadło na TBR. Temat jest dla mnie szalenie ciekawy, jednak reportaż jest bardzo krótki. Chciałabym poczytać więcej. Tylko jedna rozmówczyni dla mnie opowiadała wyjątkowo... dziwne rzeczy. Poza tym wiele cennych spostrzeżeń.