Polowanie na łowcę

Nie jest to arcydzieło, ale ze względu na pierwsze spotkanie Lei z Anakinem i pierwszą sympatię Luka warto przeczytać. Technologia obcych moim zdaniem przekombinowana nawet jak na SW. Początek się dłuży, ale ostatnie 100 stron trzymało cały czas w napięciu.

Fajny pomost między Imperium kontratakuje a Powrotem Jedi. Zdecydowanie największym plusem powieści jest nowy antagonista – książę Xizor. Jest on przywódcą Czarnego Słońca -największej organizacji przestępczej w galaktyce. To brutalny, okrutny i jednocześnie wyjątkowo inteligentny złoczyńca, który nie zawaha się przed niczym aby osiągnąć swoje cele. Xizor wdaje się w konflikt z Darth Vaderem i ich rywalizacja jest zdecydowanie najciekawszą częścią powieści. W pierwszej połowie książki często łapałem się na tym, że kiedy akcja przechodziła z Xizora na Luka czy Leię to jak najszybciej przerzucałem kartki, aby tylko dowiedzieć się, co dalej knuje Xizor. Nie znaczy to jednak, że części książki poświęcone naszych ulubionym bohaterom są złe. Autor fajnie przedstawił relację między Lukiem, Leią, Chewbaccą i Landem, ich uszczypliwe uwagi czy żarty często mnie bawiły. Podczas lektury czuć klimat starej trylogii Gwiezdnych Wojen, masa akcji powoduje zaś, że ciężko się nudzić. W książce znajdziemy wiele fajnych smaczków dla fanów, które ładnie podbudowują to z czym mamy do czynienia w Powrocie Jedi. Czytelnik dowie się m.in. skąd Leia dostała strój łowcy nagród i granat termiczny czy w jaki sposób rebelianci uzyskali plany drugiej Gwiazdy Śmierci. O ile ogólnie powieść całkiem mi się spodobała to mam jednak uwagi do końcówki. Od czasu kiedy akcja przenosi się do Pałacu Xizora następuje po sobie kilka mocno naciąganych i wątpliwych wydarzeń fabularnych. Pewne postaci potrafią się dosłownie zjawiać znikąd, inne mimo powagi sytuacji celowo walczą w sposób, który zmniejsza ich szanse na przetrwanie. W książce mają miejsce liczne sceny walki, niestety nie wywołują one u czytelnika specjalnych emocji z tej prostej przyczyny, że wiemy doskonale iż ani Luke, ani Leia ani inne postacie, które pojawiają się w szóstym filmie po prostu nie mogą zginąć. W pewnych sytuacjach plot armor głównych bohaterów jest wprost absurdalny (zwłaszcza bitwa w kosmosie pod koniec książki). Cienie imperium nie są powieścią idealną, niemniej na tle dziesiątków innych pozycji ze starego kanonu Star Wars wybijają się ponad przeciętność. Warto dać tej pozycji szansę, choćby z powodu wprowadzenia jednego z najlepszych antagonistów serii i świetnemu wątkowi jego rywalizacji z Darth Vaderem o względy Imperatora. Ode mnie 7/10.

Książkę da się czytać i wbrew temu nie jest bardzo zła. Osobiście pominęła bym opowiadania o zuccusie oraz 4-LOM'ie, ale też da się je przeczytać. Naprawdę podobało mi się opowiadanie o IG-88 oraz o Bob'ie Fett'cie. Nie zmienia to jednak faktu, że czyta się ją ciężko, a najbardziej końcówkę.

Drugi tom sagi o przygodach Boba Fetta, po oszukaniu bosska Fett odlatuje z Dengrem i Neelahw bliżej nieznanym kierunku. Dziewczyna jednak nie ufa Fettowi, próbuje przekabacić Dengara na swoja stronę… stąd znowu rodzi opowieść o wydarzeniach z przeszłości łowców nagród. Polowanie na Trhin Voss'on'ta było niezłe od samego uknucia spisku, po jak dla mnie dziwny sojusz i finał który był od początku przeze mnie wyczekiwany. Same wątki na Kuat z początku mnie irytował ale po tej konfrontacji wielkich rodów no sam miód, to trzeba przeczytać. Pojawia się tez ciekawy watek u mojego ulubionego pająka i to co powtarzane było już w zbroi co z bilansem…

Głupiutka drobnostka, o której zapomnisz w momencie, w którym skończysz ją czytać. Han jest Hanem (choć lubi roboty:)), Chewie jest Chewiem, Sokół jest Sokołem a reszta jest tłem. Widać, że w momencie pisania tej opowieści nie było do końca wiadomo czy i co stanie się z EU. Ciekawostka dla fanów, na którą można poświęcić ze trzy wieczory.

Długo zajęło mi przebrniecie przez te książkę, niestety ma swoje dobre i słabe punkty. Niektóre watki strasznie nużą inne wciągają bez reszty. Intryga o tak mamy tutaj intrygę, dzięki podstępowi Xizora udało się zniszczyć gildie łowców nagród. Jego pojawieniu się zwykle towarzyszyło sporo emocji, jak on świetnie knuje jak przewiduje lubię te postać. Kud'ar Mub'at nadal nie wiem jaki czytać jego imię, jakim cudem taka fajna postać ( a w zasadzie postacie ) nie pojawiła się w żadnym filmie. Jedyny w swoim rodzaju i genialny, chciałbym więcej tej postaci. Neelah spodobała mi się jej postać, choć mam wrażenie ze na początku ukazywana jest raczej jako dzika kotka mogąca podrapać, a potem zmienia się w damę w opałach, Boba ja przytłacza dominuje. a ona się mu podporządkowuje. Boba Fett to jest dopiero suki*yn nigdy nie wiesz czy gdy z tobą współpracuje to tak jakbyś był sam. Pozbawiany moralnego kręgosłupa nawet się nie zawaha przed zabiciem/ użyciem dawnego towarzysza jak zasobu. D'harhan to co zrobił z nim Boba było epickie, ale i cos co mnie strasznie wkurzyło, nie tak się nie robi. Dengar nadal nie umiem zrozumieć jak pomoc Bobie mogłoby mu pomóc więcej zyskałby zabijając Bobę. Bossk to ci irytujący gad, denerwuje, denerwuje ciągle jest… mimo słabszych momentów czyta się dobrze jak ktoś lubi intrygi, łowców nagród będzie zadowolony

Przyjemna i lekka historia w klimacie Oryginalnej Trylogii. Są głupie pomysły i rozwiązania, ale zdecydowanie przeważają dobre momenty. Są bardzo dobre opisy i świetny świat przedstawiony, tak samo dialogi utrzymują wysoki poziom. No i bohaterowie, od tych najbardziej lubianych do nowych, którzy odegrają w EU bardzo ważne role. Trochę na siłę wciśnięty wątek Imperium, książka nie ucierpiałaby bez jego obecności. Świetna lektura.

Przez chwilę myślałem, że jest to słaba pozycja. Powiem więcej. Przez chwilę myślałem, że nie będzie to nic godnego uwagi i zacząłem ubolewać, że ruszyłem tę książkę. No ale całe szczęście pozytywnie się rozczarowałem. W pewnym momencie książka nabiera tępa i robi się ciekawie. Pozycja godna polecenia... No i czyta się piorunem :D

Książkę kupiłem ze względu na oceny oraz chciałem przeczytać coś mniej znanego ze świata star wars. Początek przygód jest dość przewidywalny, sielankowe życie Agenta Korseku zmienia sie gdy jego żona zostaje porwana. Corran próbuje ją odnaleźć na różne sposoby, jednym z nich jest szkolenie Jedi. To co zwróciło moją uwagę to opis Loke Skywalkera. W tej książce mam wrażenie jakby go znacznie osłabiono, sam wątek w którym wybrał miejsce na świątynie dla swoich uczniów gdzie znajdowała się świątynia pradawnego Sitha był komiczny. Legendarny Jedi który pokonał Dartha Vadera nie był w stanie pójść do jednej świątyni więcej na planecie i sprawdzić czy nie jest to świątynia Sithów. Późniejsze wydarzenia tylko to wrażenie potęgowały. Bardzo podobały mi się wątki infiltracji gangów, widać że w tej roli główny bohater czuł się najlepiej. Książka dobra, ale gdybym miał wybrać jeszcze raz to chyba zdecydowałbym się na inną pozycję.

Całkiem przyjemna, aczkolwiek dosyć nudna. Są fajnie przedstawione relacje, dosyć ciekawe postacie i w porządku poprowadzone wątki, ale w pewnych miejscach jest za bardzo przeciągnięta. Są sceny które nic nie wnoszą, a ich wycięcie zdecydowanie uczyniłoby książkę lepszą. Nie jest nawet blisko ideału, ale uważam że warto, bo książka zawiera fajne nawiązania i parę świetnych momentów.

Każde opowiadanie coś sobą reprezentuje i niesie ze sobą mniej lub bardziej ciekawą historię. Pomimo krótkiej formy opowiadań, niektórych bohaterów zdążyłem naprawdę polubić i na pewno mi ich zabraknie. Nie przedstawione zostały jakieś znamienite i ważne dla uniwersum wydarzenia (no, może poza jednym opowiadaniem, najdłuższym i najlepszym zresztą, które zdecydowanie wybija się na tle całego zbioru), a jedynie osobiste dramaty i przeżycia. Najlepsze oczywiście okazały się opowiadania, w których mogłem ponownie spotkać te ulubione i doskonale znane postacie, znowu kreowane przez świetnych, właściwych sobie autorów. Czyta się bardzo szybko, a zdecydowana większość tomu na przyzwoitym poziomie.

Zbiór niepowiązanych ze sobą opowiadań ze świata „Gwiezdnych Wojen” (wbrew temu co sugeruje druga strona książki, akcja opowiadań umieszczona jest w różnych okresach historii uniwersum, a nie jedynie podczas starej trylogii). Żadne opowiadanie nie dotyczy bezpośrednio postaci znanych z filmów, więc książka ze względu na liczne nawiązania do rozszerzonego uniwersum jest przeznaczona głównie dla zagorzałych fanów, bo laicy mogliby się łatwo pogubić. Zbiór otwiera wstęp autorstwa Petera Schweighofera, który w ciekawy sposób przedstawia krótko samego siebie oraz kulisy powstania zbioru. Pierwsze opowiadanie ”Pierwszy kontakt” Timothy’ego Zahna dotyczy Talona Karrde’a z czasów przed „trylogią Thrawna” – czytelnik dowiaduje się jak kiedyś działał ten bohater i jak doszło do pewnych wydarzeń – nic specjalnego, ale autor mógł sobie darować to sztuczne budowanie napięcia – łatwo domyślić kim okaże się być nowa współpracowniczka Karrde’a. Następne opowiadanie to „Próba ognia” Kathy Tyers – w ogóle mnie nie zainteresowało, kolejna historia o tym jakie to imperium jest złe i podstępne. Kolejna historia to „Ostatnia scena” Patricii Jackson – przemytnik zgadza się na ryzykowną misję przetransportowania tajemniczego pasażera. Opowiadanie jest dobrze poprowadzone i rozwiązanie zaskakuje, ale niestety ma te same problemy co komiksowa seria „Mroczne czasy” czyli za bardzo mnoży jedi, którzy przeżyli czystkę imperatora. Podobało mi się także opowiadanie „Stracona szansa” Michaela Stackpole’a – Corran Horn w sprytny sposób pomaga tutaj rebeliantom na pewnej zapyziałej planecie. Gorszą historią był „Odwrót z Coruscant” Laurie Burns – bardzo przeciętna historyjka o locie statku kurierskiego z danymi dla rebeliantów. Ciekawsze były opowiadania „Punkt widzenia” Charlene Newcomb oraz „Po pierwsze – nie szkodzić” Erin Endom, które przedstawiały pewne moralne rozterki związane z walką (co w gwiezdnowojennym uniwersum nie zdarza się tak często). Z kolei „W blasku chwały” Tony Russo to taki typowy akcyjniak, a „Pogromcy smoków” Angeli Phillips to nic nieznacząca młodzieżowa akcja rebeliancka – oba moim zdaniem można pominąć, mnie nie wciągnęły. Punktem kulminacyjnym jest jednakże czteroczęściowy „Wypad” Timothy’ego Zahna i Michaela Stackpole’a – niedoświadczeni przemytnicy muszą dostarczyć tajemniczą przesyłkę na Korelię, gdzie napotykają Corrana Horna. Obaj autorzy w bardzo udany sposób wykorzystują swoich chyba najbardziej znanych bohaterów i opowiadają sprawną ekscytującą historię, która chociaż ma pewne drobne problemy (ciężko uwierzyć, że pewien wysoko postawiony wojskowy aż tak by ryzykował), to i tak jest najlepsze w całym zbiorze. Podsumowując, osobiście wolę antologie powiązanych ze sobą opowiadań ze świata „Gwiezdnych Wojen” (jak na przykład „Opowieści z pałacu Jabby”) i tutaj opowiadania są dosyć nierówne, ale głównie ze względu na ostatnie opowiadanie i wstęp warto sięgnąć po tę książkę.

Okładka, jak i opis książki wprowadzają czytelnika w błąd, bo członkowie wspomnianej grupy szturmowców nie są ani głównymi bohaterami tej książki, ani nawet wątek ich dezercji nie jest głównym motywem. Śmieszyły mnie próby oddemonizowania Mary przez Zahna i przedstawienie jej jako w gruncie rzeczy przyzwoitej istoty i jakiejś niepoprawnej idealistki. Zaletą jest rozwój relacji dobrze znanej trójki bohaterów z OT i rozbudowanie trochę postaci Hana. Pierwszy raz w życiu przyczepie się do wydawnictwa, bo Amber tym razem nie przypilnował ani tłumacza, ani korekty. Wstyd takie błędy do drukarni wysyłać. Zasadniczo raczej na plus, nudy nie było, a jak można się po autorze spodziewać, napisana bardzo dobrze, przez co szybko się czyta.

Wielokrotnie wypowiadałem się o uniwersum Gwiezdnych Wojen, o infantylizmie tego pomysłu, jeśli nie wręcz idiotyzmie oraz o żenadzie wręcz, jaką odczuwam przy odbiorze wszystkiego, co z tym pomysłem jest w jakikolwiek sposób związane. Wyjątkiem jest niniejsza książka. Jeśli położyć laskę na gwiezdnowojennym uniwersum, a skupić się na zestawie opowieści obecnych w tej książce, samym w sobie, to można wręcz mieć wrażenie, że udało się autorom wykreować coś nieomal genialnego. Nigdy nie przypuszczałem, że napiszę coś tak pozytywnego o jakimkolwiek wytworze bazującym na Gwiezdnych Wojnach, a jednak… niespodzianka. Myślę, że dla prawdziwych fanów gwiezdnowojennego uniwersum ta lektura jest obowiązkowa.

Świat Wojen Gwiezdnych posiada niesamowitą możliwość zaistnienia tysiącom nowych postaci, przeżywającym swoje życie na tysiąc możliwych sposobów. Nawet Disney nie może tego ograniczyć i wymazać. Wracając do opowiadań to rozszerzają one naszą wiedzę o tym co działo się w pałacu Jabby przed i po jego śmierci. Każdy z jego podwładnych miał swoje własne sprawy do załatwienia i nawet Sprośny Okruszek ma tu swoje trzy kredyty. Można się naprawdę pośmiać i popłakać. Polecam opowieść gamorreańskiego strażnika... naprawdę nigdy o większym głupolu nie czytałam. ajajaj!

Zaskakujące jak wiele osób nie zrozumiało tej książki zarzucając epatowanie zbytnim patosem i niemożliwościami za bardzo naciąganymi nawet jak na space operę. Tak miało być, tego co się tu dzieje nie należy brać dosłownie! Końcówka wszystko tłumaczy, wydawałoby się bardzo klarownie - a jednak nie :)

Tajną misję księżniczki Leii i Luke’a przerywa wielka burza magnetyczna. Rozbijają się na tajemniczej planecie Mimban, gdzie spotykają zagadkową kobietę - Hallę. W zamian za umożliwienie im wydostania się z planety, żąda pomocy w zdobyciu kryształu Kaiburr. 🚀 Alan Dean Foster to postać znana, jeśli chodzi o książki z różnych uniwersów (np. Obcy). „Spotkanie na Mimban” otworzyło Expanded Universe. Jak autor poradził sobie z historią Gwiezdnych Wojen? 🚀 W mojej opinii całkiem nieźle, zważywszy na to, że czerpał z dopiero co rozwijającego się uniwersum. Pokazał planetę, starożytne budowle i tajemnicze rasy. Fabuła i zachowania bohaterów mogą wydawać się w obecnych czasach nieco naiwne, a dodatkowo wręcz karygodnie niekanoniczne. Mowa tu przede wszystkim o uczuciach, którymi Luke darzy księżniczkę. Tak… jeszcze wtedy nie było wiadomo, w którą stronę to pójdzie. 🚀 Luke i Leia w tej książce są przeciwieństwami swoich wersji filmowych. Leia jest o wiele bardziej wygadana, ale i marudna. Luke to zadziorny, a zarazem zagubiony chłopak. Vader w sumie bez zmian - przedstawiony jako najgorszy koszmar. Finalny pojedynek okazał się być potwierdzeniem tego, czemu bohaterowie tak bardzo się go bali. 🚀 Pomijając fakt, że niektóre dialogi mogłyby wołać o pomstę do nieba (ale to już chyba wina tłumaczenia), a na niektóre rozwiązania trzeba przymknąć i jedno, i drugie oko, to jest to naprawdę wciągająca książka. Obecny kanon jest zbyt zachowawczy, a tutaj czuć większy rozmach i (mimo wszystko) pomysł na to, jak tworzyć dalsze historie. ig: multiverse_hunter

W porównaniu z 1 tomem zmęczyła mnie ta książka. Może to częściowo wina tłumacza, ponieważ autor ten sam, a tłumacz inny. Widać że autor nie chciał się powtarzać i tak jak w 1 części większość akcji działa się w kosmosie, tak tu większość już na planecie. Wiem, że to książka sci fi, ale nie sposób nie patrzeć z politowaniem jak na coruscant ktoś przez przypadek w ciągu kilku kinut trafia na 2 kryjowki rebeliantów. Liczę że aż tyle zbiegow okoliczności co w 2 części w kolejnych książkach nie będzie

Początkowo nie byłem przekonany co do czytania legend w czasach nowego kanonu, ale po tym arcydziele na pewno zostanę w legendach na dłużej. Książka to pierwsza część, 19-sto tomowej serii o nazwie Nowa Era Jedi (w skrócie NEJ), seria opowiada o napaści przybyszów z odległej galaktyki - nazywanymi Yuuzhan Vong’ami Książka jest wypełniona akcją aż po brzegi, czasami ma swoje słabsze momenty ale są one natychmiast przykrywane tymi lepszymi. Książka uwiodła mnie swoimi „smaczkami” w postaci ciekawych postaci oraz planet,. Autor rzeczywiście miał pomysł na książkę. Książka na pewno będzie w mojej Topce książek ze świata Gwiezdnych Wojen

Dobrze rozpisana powieść bazująca na ostatniej części starej trylogii. Nie jest to arcydzieło, ale czyta się nieźle, a opisy zostały wzbogacone o istotne przeżycia wewnętrzne bohaterów, które ciężko było pokazać na ekranie. Minus za kilka znaczących błędów, których nie wyłapała ani redakcja, ani korekta.