Pogorzelisko

Książka To tylko mafia. Historia nieprawdopodobnie prawdziwa i gorsza niż samo piekło duetu Wojciecha Sumlińskiego i Tomasza Budzyńskiego to pozycja, która obiecuje literackie trzęsienie ziemi, jednak ostatecznie pozostawia czytelnika z poczuciem chaosu, co skłania mnie do wystawienia oceny 6/10. Rys historyczny i pochodzenie struktur Autorzy wychodzą od ambitnego założenia, próbując nakreślić rys historyczny i pochodzenie struktur, które zdefiniowały polską przestępczość zorganizowaną. Według ich narracji, korzenie „polskiej mafii” nie tkwią w dresach i złotych łańcuchach lat 90., lecz znacznie głębiej – w mrokach służb specjalnych PRL-u. To właśnie tam, w cieniu gabinetów MSW i struktur wojskowych, miały powstać mechanizmy pozwalające na płynne przejście od socjalistycznej gospodarki do drapieżnego kapitalizmu. Sumliński i Budzyński przekonują, że mafia w Polsce nie była zjawiskiem oddolnym, lecz starannie zaplanowanym projektem ludzi służb, którzy potrzebowali „wykonawców” do brudnej roboty, tworząc symbiozę świata przestępczego z politycznym establishmentem. Treść: Między faktem a sensacją Wątek historyczny jest bez wątpienia najciekawszym elementem książki. Autorzy opisują, jak dawni oficerowie stali się mentorami dla brutalnych gangsterów, a państwowe archiwa stały się kartą przetargową w walce o wpływy. Niestety, w miarę zagłębiania się w lekturę, obiecujący rys historyczny ustępuje miejsca narracji, która bywa męcząca. Styl Wojciecha Sumlińskiego jest bardzo charakterystyczny – pełen patosu, wielkich słów i mrocznych zapowiedzi, które nie zawsze znajdują pokrycie w konkretnych dowodach. Czytelnik często odnosi wrażenie, że obraca się w sferze domysłów i teorii spiskowych, które choć brzmią prawdopodobnie, są podawane w sposób niezwykle egzaltowany. Dlaczego tylko 6/10? Moja „średnio zadowolona” ocena wynika z ogromnego dysonansu między wagą poruszanych tematów a formą ich podania. Z jednej strony mamy wiedzę Tomasza Budzyńskiego – byłego funkcjonariusza służb, która wnosi do książki powiew autentyzmu i konkretne detale z operacji specjalnych. Z drugiej strony mamy literacką manierę, która sprawia, że rzetelny reportaż zaczyna niebezpiecznie dryfować w stronę literatury typu political fiction. Książka jest pełna powtórzeń; autorzy wielokrotnie wracają do tych samych tez, jakby nie ufali, że czytelnik zrozumiał je za pierwszym razem. Brakuje tu również chłodnego dystansu – narracja jest zbyt emocjonalna, co u osób szukających obiektywnego spojrzenia na historię III RP może budzić opór. To tylko mafia to pozycja dla osób, które cenią sobie klimat tajemnicy i nie przeszkadza im publicystyczny pazur autorów. To historia „gorsza niż piekło”, ale podana w sposób tak gęsty, że momentami trudno w tym dymie dostrzec ogień faktów. Solidna szóstka za odwagę w dotykaniu tematów trudnych, ale z dużą gwiazdką dotyczącą formy przekazu.

Lektura tej książki wywołuje autentyczny wstrząs. Autorzy, wykraczając daleko poza znany już wątek finansowania KLD, prezentują szereg nieujawnionych dotąd faktów, które rzucają zupełnie nowe światło na postać Donalda Tuska. Publikacja obnaża drastyczną rozbieżność między wykreowanym wizerunkiem medialnym a rzeczywistą przeszłością polityka. Kluczowe pytania o jego samodzielność w podejmowaniu decyzji oraz uwikłanie w relacje ze służbami PRL i obcym wywiadem stają się w tym kontekście fundamentalne. Czy ktoś z tak ciężkim bagażem powiązań może realnie dbać o polski interes narodowy? Książka w przekonujący sposób wyjaśnia przyczyny zastanawiającej uległości wobec Niemiec, co czyni ją pozycją obowiązkową dla każdego świadomego obywatela.

Powyższy tytuł to lektura dla ludzi o mocnych nerwach, którzy lubią kwestionować oficjalne wersje historii. Nie znajdziemy tu nudnych wykresów, znajdziemy za to potężny ładunek emocjonalny i oskarżenia rzucane pod adresem elit. Czy autorzy mają rację? To już pytanie, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam, konfrontując tę książkę z innymi źródłami. Jedno jest pewne: po tej lekturze inaczej spojrzycie na każdy news dotyczący stosunków polsko-żydowskich.

Wielu recenzentów sugerowało, że po tej lekturze światopogląd czytelnika ulega całkowitej zmianie, i trudno odmówić im racji. Książka brutalnie weryfikuje dotychczasową wiedzę o mechanizmach rządzących polityką oraz działaniami służb specjalnych, wyciągając na światło dzienne wyjątkowo mroczne aspekty rzeczywistości. Autor operuje tak dużą liczbą nieznanych wcześniej faktów, że ich autentyzm może budzić silny niepokój, a dynamika narracji sprawia, że od lektury trudno się oderwać. To jedna z tych pozycji, do których wraca się wielokrotnie, za każdym razem z niedowierzaniem konstatując, że opisywane wydarzenia nie są fikcją, lecz miały miejsce w rzeczywistości.

Tajne akta S” to nie jest kolejna powieść szpiegowska – to chłodny, momentami przerażający zapis faktów, zeznań i dokumentów z czasów katastrofy smoleńskiej, rzucających cień na fundamenty współczesnych państw demokratycznych. Głównym tematem publikacji są niejasne powiązania między rosyjskimi oligarchami, tajnymi służbami a elitami politycznymi Europy Zachodniej i Środkowej. Roth analizuje mechanizmy prania brudnych pieniędzy na masową skalę,wpływ rosyjskich interesów energetycznych na decyzje rządów europejskich oraz sieci powiązań korupcyjnych, które sprawiają, że granica między legalnym biznesem a mafią zaciera się. Rot nie boi się wymieniać nazwisk z pierwszych stron gazet. Jego ustalenia wielokrotnie kończyły się procesami sądowymi, co tylko potwierdza, że zadawał niewygodne pytania. Dla polskiego czytelnika książka może być szczególnie interesująca, ponieważ autor poświęca sporo miejsca Europie Wschodniej, analizując, jak postkomunistyczne powiązania wpłynęły na kształtowanie się nowych elit władzy. „Tajne akta S” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami gabinetów, do których dostęp mają tylko nieliczni. To książka niewygodna, miejscami trudna, ale otwierająca oczy. Roth udowadnia, że informacja jest najpotężniejszą bronią, a milczenie elit bywa opłacone bardzo wysoką ceną.

Bardzo ważna książka. Sumliński podejmuje tematy, których wszyscy inny zwyczajnie się boją, a robi to z perspektywy patriotycznej i dlatego jest jednym z moich ulubionych pisarzy. Jedyny mankament, to ten, o którym tutaj ludzie piszą - są powtórzenia z innych książek. Bez tego byłoby 10/10, ale i tak jest to książka na osiem gwiazdek!

Książka jest intelektualną prowokacją. Świetna jej część to odniesienia do literatury i statystyk pokazujących w jaki sposób społeczność żydowska uzyskała dominującą pozycję w nauce, finansach czy kinie. To są bezsprzeczne fakty i warto się nad nimi pochylić. Warto wyciągnąć z nich wnioski i pracować nad naszym własnym sukcesem. Ta książka daje kopa do pracy nad sobą. Zupełnie inną sprawą jest, że autor podchodzi wręcz bałwochwalczo do kultury i tradycji żydowskiej. Można podziwiać umiłowanie wiedzy, pęd do innowacyjności i łatwość z jaką podchwytują idee. Jednak twierdzenie, że ich specyficzne podejście do moralności jest wartością samą w sobie pozwalającą przetrwać, bogacić się i świetnie prosperować jest naciągane. Jeżeli spojrzymy na ostatni wielki kryzys finansowy który zachwiał naszym światem w 2008 roku to był on wywołany przez instytucje i mechanizmy budowane od wielu lat przez żydowskie banki i instytucje, co zresztą przyznaje sam autor. Więc jeżeli chciwość i doprowadzenie do ruiny wielu ludzi, bo jesteśmy mądrzejsi i nam się należy jest przejawem tej moralności to ja dziękuję. Tego rodzaju moralność jest dla mnie mocno naciągana i dziurawa jak stare gacie. Autor myli się również powołując się na kulturę judeochrześcijańską. Nie ma czegoś takiego. Jest tradycja i kultura żydowska oraz kultura i tradycja chrześcijańska. Właśnie ze względu na wspomnianą wcześniej moralność jednak inna. Proponuję zapoznać się pamiętnikami Żydów z gett w Warszawie i Łodzi. Gdzie brat brata sprzedawał, gdzie policjant żydowskiej milicji w getcie budził większe przerażenie niż SS. Gdzie elita getta w Łodzi żyła wspaniale, rauty, przyjęcia, a biedota umierała, bo nie stać jej było na chleb, który był horrendalnie drogi właśnie dlatego, że król getta wprowadził własną walutę. Gdzie elita żydowska wydała na śmierć tysiące swoich dzieci i starców ratując siebie. Podkreślam, że są to relacje samych Żydów. W Izraelu obowiązuje prawo, które mówi - jeżeli Żyd stanie przed sądem w Izraelu oskarżony o zbrodnie wojenne, zdradę innych Żydów, posłanie współbraci do gazu i powie, że robił to dla ratowania siebie wychodzi z sądu niewinny. Jeszcze raz podkreślę, to nie jest moralność chrześcijańska i nie ma z nią nic wspólnego. Mam też żal do autora żyjącego tyle lat w Nowym Jorku, a jednak z polskim kompleksem. Nigdy tego nie zrozumiem. Może jako naród mamy IQ niższe niż nasi żydowscy bracia, których ratowaliśmy z pożogi tysiącami. Być może nie stworzyliśmy wielkich banków, być może nie zbudowaliśmy bomby atomowej, nie narzucamy trendów intelektualnych w USA, ale nie zamierzam mieć z tego powodu kompleksów. Jesteśmy jak Żydzi nie do zajechania. Powróciliśmy na mapę po wieku niewoli, wyszliśmy z komunizmu. Przetrwaliśmy potworną wojnę, która zabiła 1/3 naszych rodaków. Przetrwaliśmy czasy stalinowskie, gdzie żydowscy oprawcy mordowali kwiat polskiej inteligencji w świetle prawa. Nie muszę z tego powodu mieć kompleksów i nie dam się wpędzić w myślenie, że w związku z tym jestem gorszy. Śmieszy mnie kiedy autor podaje przykład elity jagiellońskiej, która cytuję z pamięci: "rozumiała swoje podrzędne miejsce i pozycję względem elity zachodu". Autor nie zna historii. W czasach Jagiellonów Polska była potęgą i to nie my patrzyliśmy na zachód, ale to na nas patrzono z zazdrością. Zmiana nastąpiła dużo później, po wielkich odkryciach geograficznych. Ale nie w czasach Jagiellonów! I na koniec jeszcze jedna uwaga. Żydzi i ich zdolności są imponujące. Jednak jest jeden kraj w którym nie powstała diaspora żydowska. Kraj gdzie żydowskość wtapia się w krajobraz, bo trafia nie tyle na równych sobie, co pod wieloma względami lepszych. Ten kraj to Chiny. Potęga, która po wielkim upokorzeniu wraca na arenę międzynarodową jako supermocarstwo i dziś rzuca wyzwanie zachodowi. Zachodowi gdzie dominuje elita żydowska. Jak skończy się to starcie? Mam wątpliwości czy sukcesem dla elit USA. Uczmy się od wszystkich, którzy tworzą ciekawe rozwiązania - od Finów - jak stworzyć nowoczesne, kształcące innowatorów szkolnictwo. Od Żydów jak rozpoznawać trendy w nauce. Od Chińczyków uczmy się cierpliwości, pracowitości i umiejętności wybierania własnej drogi bez oglądania się na innych. I przede wszystkim pozbądźmy się kompleksów!

,,Sprawa Lecha Wałęsy" to obok książki ,,Wałęsa. Człowiek z Teczki." publikacja Sławomira Cenckiewicza budząca niezmiennie duże kontrowersje i napędzająca wciąż widoczne spory między dwoma przeciwstawnymi obozami - zwolenników oraz przeciwników Lecha Wałęsy. Już w pierwszym rozdziale autor argumentuje potrzebę historycznego rozliczenia się z mitem oraz tzw. ,,legendą Wałęsy". Wysuwa tutaj konieczność podejścia naukowo-badawczego do zagadnienia. Pada sformułowanie ,,immunitetu historycznego", którym wydawał się przez lata legitymować były prezydent III RP. Jako historyk jestem pełen poparcia dla paradygmatu prezentowanego przez Cenckiewicza, który zmierza jedynie do ukazania prawdy dziejowej na temat swoistej roli Wałęsy w latach 1970 - 1976 a nie jak niektórym mogłoby się wydawać całkowitego zanegowania jego znaczenia i wkładu w ostateczne obalenie komunizmu w Polsce. Uważam taki wstęp za konieczny ze względu na fakt, iż niektórzy zwolennicy Lecha nie daliby powiedzieć na jego temat niczego złego a wszystkie dokumenty które ewentualnie rysują go w gorszych barwach zaleciliby włożyć na zawsze do szafy lub spalić. Zaznaczam, że piszę to z pozycji całkowicie neutralnej. Rozdział drugi jest próbą przedstawienia działalności agenturalnej ,,Bolka" w latach 1970-1976. Posiada całkiem wymowny tytuł ,,Bolek w akcji". Wszystko jest naprawdę dobrze udokumentowane i poparte załączonymi zdjęciami niektórych materiałów ze zbiorów IPN. Cenckiewicz jawi się w moim odczuciu jako fachowiec z doświadczeniem jeśli idzie o kwestię interpretacji materiałów źródłowych. W dalszej części książki podążając osią chronologiczną wydarzeń dziejowych mamy szansę jeszcze raz przeżyć działalność WZZ, pamiętny sierpień 80', ,,karnawał Solidarności", strajki 88' i Okrągły Stół. Wszystko to zostało przedstawione skrótowo i syntetycznie ze szczególnym wskazaniem na rolę Wałęsy i jego ewentualne powiązania z SB. Całkiem klarowny dyskurs historyczny zaczyna się nieco komplikować wraz z opisem pierwszej połowy lat 90. Poszczególne zmiany rządów, kwestia lustracji i rzekomego ,,wypożyczania dokumentów" kompromitujących przez urzędującego ówcześnie prezydenta opisane są w nieco mniej przystępny sposób. Autor zasypuje nas nazwiskami pracowników UOPu, numerami teczek czy kodami katalogowymi prawdziwych i rzekomo sfabrykowanych akt, które potwierdzają wyprowadzone przez niego tezy dotyczące agenturalnej przeszłości Wałęsy w latach 1970-76. Narracja poprzez perypetie lustracyjne późnych lat 90 doprowadza nas ostatecznie do roku 2008. Wszystko wydaje się przedstawiać bardzo spójny obraz i raczej nie pozostawia zbyt wiele na domysły czy kontry ze strony czytelnika, który mógłby zechcieć ewentualnie Wałęsę całkowicie ,,wybielić". Uważam ,że książka Sławomira Cenckiewicza jest publikacją potrzebną. W pewnym sensie ten ciężki temat został całkiem przystępnie spopularyzowany. Tam gdzie się dało użyto naprawdę fajnego języka. Wyobrażam sobie też ogrom pracy z dokumentami i materiałem dowodowym jaką musiał włożyć historyk aby stworzyć niniejszą publikację i móc ją później obronić przed ewentualnymi zarzutami. Jak najbardziej polecam podejść do tej pozycji jako do próby odsłonienia realiów a nie ataku na naszą narodową legendę. Dzięki temu uczymy się swoistej pokory wobec prawdy dziejowej.

Niniejsze opracowanie jest w głównej mierze merytoryczną manifestacją faktów, które nie pozostawiają pola do domysłów. Autor nie bawi się tutaj literackie upiększanie rzeczywistości; on buduje swoją opowieść z cegieł wyciągniętych prosto z archiwów IPN-u i odtajnionych raportów CIA. Dla czytelnika oznacza to jedno: wchodzimy w świat, w którym każde zdanie ma przypis, a każda teza oparcie w konkretnym raporcie. To, co w tej książce uderza najbardziej, to demitologizacja pracy szpiega. Zapomnijmy o pościgach. Cenckiewicz pokazuje żmudną, wyniszczającą psychicznie grę pozorów, kreśląc przy tym obraz pułkownika jako człowieka uwięzionego między dwiema lojalnościami, który w pewnym momencie orientuje się, że armia, której służy, przygotowuje scenariusz całkowitej zagłady jego własnego kraju. Nie da się ukryć, że Cenckiewicz pisze z tezą. Jako "adwokat" R. Kuklińskiego, nie tylko opisuje fakty, ale też aktywnie polemizuje z postkomunistyczną narracją, która przez lata próbowała zredukować Kuklińskiego do roli zwykłego zdrajcy, czy agenta goniącego za pieniędzmi. Z jednej strony daje to czytelnikowi poczucie obcowania z tekstem zaangażowanym i pasjonującym, z drugiej – może budzić opór u osób, które w literaturze faktu szukają absolutnego, chłodnego obiektywizmu. Cenckiewicz nie jest tu obserwatorem z boku; on jest uczestnikiem debaty o honorze i polskiej racji stanu. Największym wyzwaniem tej publikacji jest jej objętość i szczegółowość. To nie jest lektura do pociągu na krótką trasę. Opisy struktur Układu Warszawskiego, niuanse planowania operacyjnego i drobiazgowe odtwarzanie siatki kontaktów mogą być nużące dla kogoś, kto nie jest pasjonatem historii wojskowości. Jeśli jednak przebrnąć przez te liczne, techniczne detale, wyłania się przed nami obraz tragedii jednostki w trybach wielkiej historii. W swojej istocie to przejmująca opowieść o samotności i ciężarze podwójnego życia, prowadzonego pod nieustanną presją śmiertelnego zagrożenia. Autor zdejmuje z Kuklińskiego maskę „postaci z plakatu”, ukazując go jako człowieka z krwi i kości, zmuszonego do przetrwania w samym sercu zimnowojennej paranoi. Lektura gęsta i wymagająca, bezlitośnie uświadamiająca, jak realne było wówczas widmo nuklearnego konfliktu – i jak wysoką cenę płaciło się za próbę jego powstrzymania.

Bardzo dobrze napisana biografia bez większej indoktrynacji i przekłamań. Życzyłbym sobie zdecydowanie więcej tego typu książek o polskich bohaterach pisanych tylko i wyłącznie przez duże "B". Rotmistrz Pilecki powinien być na piedestale polskich bohaterów narodowych. Niestety dalej siedzimy w mentalnej komunie i nawet rządy polskich "patriotów" z Nowogrodzkiej nie były w stanie oddzielić ziarana od plew w szeroko pojętym terminie "Żołnierzy Wyklętych".

Ta książka jest inna od pozostałych z serii „Masa o polskiej mafii”. Tym razem słynni bossowie i najgłośniejsze akcje polskich gangsterów stanowią jedynie tło dla bohaterów tego tomu – szeregowych członków rodzimych gangów. Oddajemy głos osławionym „karkom” z bejsbolami w ręku, którzy budzili grozę na ulicach wielkich miast, i eleganckim „załatwiaczom”, pośredniczącym między gangami a światem biznesu. Wprawdzie ich pseudonimy rzadko są szerzej znane, ale to oni tworzyli historię polskiej mafii – stali w pierwszym szeregu wojen z konkurencyjnymi gangami, zarabiali dla swych szefów miliony dolarów, wreszcie to oni trafiali do więzienia, gdy bossowie uznali, że nie są im już więcej potrzebni. Opowieści mafijnych „dołów” są i zabawne, i tragikomiczne, i przygnębiające. Chłopcy żyli szybko, pełnią życia, ale ze świadomością, że śmierć czyha za każdym rogiem. Często nie tylko czyhała, ale także brała co swoje. Ci, którzy przeżyli, w tym tomie dokonują obrachunku sumienia. Książkę oceniam na 4

Z książkami opartymi na prawdziwych wydarzeniach i takich, które są książkami stricte historycznymi jest tak, że lwia część będzie trudna do przebrnięcia ze względu na nudę. Wiele osób czyta takie twory ze względu na chęć poznania TYLKO tematu, o którym owy twór traktuje, aniżeli przez chęć poznania genezy i innych smaczków. Toteż takie dzieła po prostu nie są dla wszystkich. Osobiście temat znałem od dawna, jak pewnie każdy nie-ignorant polskiej historii. Przeczytałem oczywiście z dwóch powodów; pierwszym - troszkę ignoranckim - był fakt, że od dawna leżała książka na półce, drugim była rzeczywista chęć jeszcze głębszego zaznajomienia się. Było kilka faktów i ciekawostek, o których nie miałem pojęcia; jak na przykład fakt iż Pan Mirosław Hermaszewski przeżył tę straszną niedzielę schowany w sianie. To straszne z perspektywy małego, totalnie nieświadomego umysłu naocznie dosłownie przeżyć takie wydarzenia. Akcja książki, że się tak wyrażę pędzi, ponieważ tematyka jest bardzo intrygująca i szokująca, przede wszystkim dla osób, które nie wiedzą do czego dopuszczali się wówczas na kresach ukraińscy nacjonaliści. Naprawdę warto przeczytać. Myślę, że każdy Polak winien wiedzieć i poznać te wydarzenia i nie zapominać. Nigdy.

Wiele powtórzeń. Napisane, można powiedzieć - na kolanie, chociaż teorie pokrywają się z rzeczywistością. Po 5 latach widać to w wielu sprawach. Jako społeczeństwo, nie jesteśmy w stanie uchronić się przed powtórką takich działań. I to jest najsmutniejsze.

Książka “Resortowe dzieci. Media” przedstawia tezę, że wielu znanych dziennikarzy i ludzi mediów w Polsce wywodzi się ze środowisk powiązanych z aparatem PRL. Przytaczane są dokumenty i biogramy potwierdzające ciągłość dawnych wpływów w III RP. Lekturę ciężko się czyta, dużo nazwisk i różnych faktów, ale warto było dowiedzieć się o ludziach, którzy zasiadali w mediach, rządzili Polską.

Pamiętam jak dziś rok 2008 i premierę tejże książki. Pamiętam również jaki medialny skandal wywołała, jak jeszcze bardziej podzieliła i tak już skłóconą polską scenę polityczną, której jedna część ochoczo wtórowała autorom i rzucała oskarżenia, a druga z kolei odsądzała ich od czci i wiary, nazywała prawicowymi oszołomami itd. itp. Publikacja na tle innej wydanej do tej pory literatury naukowej, popularnonaukowej, publicystycznej poświęconej Wałęsie, która przedstawiała go jako postać niemalże bez skazy, tego co to zapoczątkował proces upadku komunizmu, naszego bohatera, wywołała niemały szok i niedowierzanie. Istne trzęsienie ziemi. Oto bowiem ktoś podniósł rękę na symbol, pewną świętość. I nie zrobił tego na zasadzie plotki, pomówienia, aby zbić na sensacyjnych informacjach polityczny kapitał, czy samemu uzyskać rozgłos i popularność. Nie, ten ktoś uderzył w Lecha Wałęse wyjątkowo przemyślanie i celnie. Na tyle celnie, że mimo upływu lat, odgrażania sie w mediach rozmaitymi procesami sądowymi wobec autorów książki, były przewodniczący NSZZ Solidarność swe groźby zakończył na słowach. O czym to może swiadczyć? Dziś, po 17 latach, kiedy emocje znacznie już opadły i sam temat już tak nie szokuje, można powiedzieć jedno - autorzy wykonali iście tytaniczną pracę. Przekopali się przez tysiące dokumentów, oczywiście te które się zachowały, bo MSW na początku lat 90-tych zdołało ich sporo zniszczyć, a prawdopodobnie niszczył je także sam bohater książki, o czym dalej. Nie jest to biografia Lecha Wałęsy, tylko praca o charakterze ściśle naukowym której głównym celem jest wyjaśnienie złożonej kwestii relacji i związków Wałęsy z PRL-owską Służbą Bezpieczeństwa oraz związanych z tym konsekwencji. Oprócz szeroko cytowanych materiałów źródłowych, zawiera wiele szczegółów, wydawało by się na pozór nieistotnych wątków pobocznych, które w zamyśle mają wyjaśnić czytelnikowi i jeszcze dokładniej przybliżyć bieg wydarzeń. Nikt jednak tutaj nie oskarża Wałęsy otwarcie o bycie agentem, gdyż materiały, które by wprost to potwierdzały, w tajemniczy sposób zniknęły po wypożyczeniu swojej teczki przez ówczesnego prezydenta w 1995 roku i pomimo klauzuli tajności powróciła ona znacznie zdekompletowana. Pozostają więc wypowiedzi świadków, notatki służbowe, sprawozdania, analizy fragmentów zapisów stenograficznych, fragmenty opracowań, raporty, najróżniejsze opinie i badania. Tutaj nie ma teorii spiskowych, domysłów, gdybania, w zasadzie na wszystko jest odpowiedni dowód. Chylę w tym miejscu jeszcze raz czoła za upór, konsekwencję i wytrwałość. W liczącej ponad 700 stron pracy aż roi się od przypisów, które nierzadko zajmują więcej miejsca na stronach niż regularny tekst, co powoduje że lektura wymaga dużego skupienia i uwagi. Choć oczywiście wielu obywatelom Polski jest z nią nie po drodze, to książka ta jest bardzo potrzebna. Dlaczego? Bo jest pewnym świadectwem naszej skomplikowanej, trudnej historii. Otóż jakkolwiek nie ocenialibyśmy postaci Lecha Wałęsy, jako przywódcy NSZZ Solidarność, jego późniejszej prezydentury III RP w latach 1990-1995, bez względu na jego faktyczne i niezaprzeczalne zasługi dla naszego kraju oraz czegokolwiek nie uważamy o Sławomirze Cenckiewiczu, Piotrze Gontarczyku, Instytucie Pamięci Narodowej, jakkolwiek głośno nie będą starać się zakrzyczeć ich środowiska Gazety Wyborczej czy TVN-u, w świetle przytoczonych materiałów - fakty są faktami i nie sposób ich podważyć. Lech Wałęsa w latach 1970-1976 był tajnym współpracownikiem komunistycznej Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie "Bolek". Natomiast interpretacje i wnioski zostają już dla czytelników książki.

W ostatnim czasie obejrzałam filmy dokumentalne oraz oglądam dwa seriale fabularne o Pablu Escobarze, dlatego postanowiłam zgłębić swoją wiedzę o tym człowieku, sięgając po literaturę. A kto może go znać lepiej niż własny syn? Mieszkając z ojcem pod jednym dachem, widział i słyszał zapewne zdecydowanie więcej niż biografowie niespokrewnieni z Pablem. Zresztą nie jest to biografia tylko opowieść syna o życiu z ojcem, będącym baronem narkotykowym kartelu w Medelin i okazała się to opowieść niezwykle ciekawa. Pierwsza połowa książki dotycząca życia prywatnego rodziny Escobarów jak i kulisy powstawania imperium narkotykowego były wręcz się porywające. Wprost nie mogłam się oderwać od książki. Natomiast druga połowa, opisująca w większości walkę Escobara z innymi kartelami i z rządem (głównie o zmianę przepisów dotyczących ekstradycji do USA handlarzy narkotyków) jak również nieustanna ucieczka przed polującymi na niego, jego rodzinę oraz pracowników członkami Pepes, była już znacznie mniej ciekawa, a nawet chwilami nużąca. Ścigali go Los Pepes czyli straż obywatelska składająca się z wrogów Pabla, którzy prowadzili wojnę z kartelem z Medelin. Okazali się bardzo skuteczni, gdyż wymordowali wiele osób z otoczenia Pabla, a w końcu dopadli i jego. Natomiast moją uwagę przyciągnął fragment opisujący pobyt Pabla w więzieniu La Catedral, skąd nadal kierował przestępczą działalnością, a to miejsce raczej trudno w ogóle nazwać więzieniem, bo było to raczej luksusowe miejsce odosobnienia. Sama końcówka książki skupia się na tym, jak ułożyły się losy pozostałych przy życiu członków rodziny Pabla, w tym głównie żony oraz dwójki dzieci. A nie było im łatwo, gdyż żyli pod ciągłą presją związaną z obawą utraty życia, w dodatku żaden kraj nie chciał ich do siebie przyjąć. Zaimponowała mi się mądra i rozsądna postawa żony Pabla oraz jego syna, dzięki czemu w końcu jakoś wyszli na prostą, a przede wszystkim uszli z życiem. Podobała mi się ta relacja syna, tym bardziej, że nie próbował ojca tłumaczyć, wybielać, usprawiedliwiać jego postępowania. W moim odczuciu raczej bezstronnie i rzetelnie relacjonował życie ich rodziny oraz wszystko, co związane z przestępczą działalnością ojca. A z pewnością nie było mu łatwo pisać o pewnych sprawach, bo to przecież jego ojciec i cokolwiek zrobił, to jednak syn kochał ojca i trudno mu się dziwić, że z bólem serca musiał przyznać, że ojciec chociaż dbał o rodzinę, to w innych kwestiach był bezwzględnym draniem i bandytą. Polecam tę lekturę osobom, które chcą poznać kulisy życia i funkcjonowania tej rodziny od strony najbliższego członka czyli syna. Na koniec przytoczę jeszcze słowa Pabla, który dosyć trafnie stwierdził, że: "Odważni to nie ci, którzy piją z przyjaciółmi. To ci, którzy potrafią odmówić".

Zapoznałem się już z piątą książką tej serii. Okazała się najlepsza ze wszystkich, dlatego oceniłem najwyżej – na dziewięć gwiazdek. Odniosłem wrażenie dobrze przygotowanego tematu. Do szczegółów pobocznych Artur Górski odsyłał do już wcześniej wydanych książek – jak sam wspominał, żeby się nie powtarzać (i według mnie – słusznie). Rozmawiano o egzekutorach (potocznie z języka angielskiego: "kilerach"), seryjnych mordercach, dokonanych zabójstwach na zlecenie i nieudanych zamachach. Jarosław Sokołowski (o pseudonimie "Masa") okazał się być inteligentnym interlokutorem.

Bohater? Zdrajca? Twórca kultu? Terrorysta z placu grzybowskiego? Zamachowiec? Socjalista? Zdolny by poświęcić wszystko? To fascynujące i zatrważające, że tak wiele różnych postaci kryje się w jednej osobie Większość dyktatorów ma tak jaskrawe cechy, że ludzie intuicyjnie wiedzą, z jaką osobą mają do czynienia. W przypadku Piłsudskiego nawet zamach stanu, był zamachem w jakiejś części iluzorycznym, zamachem po władzę, by tej władzy nie przejąć. Uratować Polskę, by jej nie uchronić przed potworem własnej partii. Wykorzystać socjalizm, by go porzucić na przystanku niepodległość. Czy my nie potrafimy inaczej? Czy Piłsudski to my? My piłsudczycy? Maurycy Mochnacki "W Polsce nigdy nic się nie kończy, ani nie zaczyna do końca" Czy Piłsudskiego trawiły wyrzuty sumienia, gdy wykonywał akcje sabotażowe? Czy martwił się o rodzinę? O dzieci? O kochankę? Czy widział w siebie konwertytę? Czy analizował swoje działanie przez pryzmat literatury ukochanego Słowackiego? Czy "wybrał zamiast domu gniazdo na skałach orła" Beniowskiego? Czy uważał się w jakiejś części za Króla-Ducha? Czy my Polacy musimy budować zawsze wewnętrzne kręgi? Swoiste kapliczki wpływów? Rozgrywać jeden krąg na drugi, tylko by je balansować? Czy my musimy kochać pieniądze i je jednocześnie nienawidzić? Czy nie możemy ich po prostu zarabiać, wydawać, oszczędzać i inwestować? Czemu ojcem narodu jest abnegat, którego partia była jedną wielką machiną korupcyjną, ale który sam musiał dorabiać w swojej, notabene podarowanej. willi w Sulejówku hodujac jedwabniki? Czy podpisując dekret na miliony samemu żyje się o herbacie i tytoniu? Czemu będąc Polakiem trzeba tworzyć mity? Czemu trzeba mieć swój mit grupy znajomych, grupy w szkole, grupy trzymającej władzę, w końcu mit legionu? Nawet legiony nie były jego, a ich twórcy zostali zapomniani, sam ich zapomniałem. Moja wiedza militarna jest znikoma. Nie wiedziałem, że praktyczny brak lotnictwa w WW2 był efektem niechęci marszałka do samego lotnictwa. Poza tym było ono rozwijane przez wroga Zagórskiego (oczywiście zamordowanego). Rozwadowski obrońca rządu w 1926 był twórcą skutecznej strategii artyleryjskiej w 1915 roku, która pozwoliła Niemcom wygrać wojnę w 1939r. Ponoć po jego śmierci sanatorzy wywoływali duchy i zjawa która się pojawiła miała wyzwać od najgorszych Rydza, według świadków wydarzenia było to najlepsze potwierdzenie sukcesu seansu.

Dziennikarka przeprowadziła śledztwo w sprawie głośnych zabójstw, które miały miejsce w ostatnich latach. Na kartach tej interesującej książki pojawiają się takie nazwiska jak: Jaroszewicz, Stuglik, Papała, Sekuła, Dębicki, Lepper, Olewnik. Dorota Kania obnaża fakty dotyczące mafii, polityki. Z lektury wyłania się wstrząsający obraz Polski i młodej demokracji. ''Cień tajnych służb" zawiera 14 reportaży niewyjaśnionych spraw. Wielkie pieniądze, interesy, sieć zależności, służby specjalne, politycy. Sporym mankamentem jest brak odnośników, powiązania treści z tematem. Treść jest nieco sensacyjna i bulwarowa.

Niby coś nowego w sprawie najsłynniejszego świadka koronnego ale i tak połowę historii znana z innych powieści. Mam wrażenie, że policjant boi się pozwu od Masy i nie mówi wszystkiego, by nie oskarżyć bez podstawie i przegrać z nim w sądzie. Książkę czyta się szybko i przyjemnie ale to tylko tyle.