Po drugiej stronie kałuży

Ulka to urocza sześciolatka, która mieszka w małym bloku w którym nie ma dzieci. Kiedy jest ładna pogoda spędza czas na podwórku i ma tam swoją ulubioną kryjówkę w krzakach, w których trzyma skarby. Kiedy dowiaduje się, że do sąsiadki wprowadzają się wnuki i do tego urwisy i wandale, Ula jest przestraszona i boi się, że zniszczą jej zabawki i kryjówkę. Dziewczynka słyszała w telewizji co to znaczy wandale i zbyt dosłownie to zrozumiała. Czy bliźniacy naprawdę są takimi urwisami, jak mówi o nich ich babcia? Czy dzieci polubią się? Zabawna, ucząca i w sam raz dla dzieci opowieść o uroczej dziewczynce i jej perypetiach. Książka pokazuje, że niektórych rzeczy nie można brać dosłownie i kiedy dzieci się poznały to okazuje się, że wspólna zabawa jest o wiele fajniejsza. Historia z całą pewnością spodoba się dzieciom, gdyż jest napisana zabawnym i lekkim językiem a dodatkowo w książce są piękne ilustracje, które dodają opowieści urokliwości. Ja wraz z moim 7-letnim synem bawiliśmy się cudownie podczas czytania i momentami śmialiśmy się w głos. Polecam serdecznie do wspólnego czytania z dziećmi oraz dzieciom, które już potrafią czytać.

Jako młodsza dziewczynka całkiem lubiłam tą serie, była miła i przyjemna, choć główna bohaterka wydawała mi się być trochę egoistyczna w chęci bycia tą najlepszą, ale mimo wszystko dobrze się przy tych książkach bawiłam. Książki były lekkie, krótkie i dobrze mi się je czytało bo były zabawne i napisane z humorem, więc seria ogólnie była pozytywna i fajna.

Nie, nie zaczynam na blogu serii recenzji książek dla dzieci. Chociaż może to i jest pomysł i kiedyś go zrealizuje. Wiecie, że takie książki lubię i miło spędzam przy nich czas. Tak się teraz złożyło, że kilka książeczek specjalnie dla tych młodszych otrzymałam i z radością zabrałam się za czytanie. Książkę pani Katarzyny Majgier przywitałam bardzo radośnie. Przyznam, że kiedyś, dawno dawno temu, byłam na spotkaniu z autorką. Patrząc na datę, zapisaną na kartce z autografem, w 2010 roku. Pamiętam, że byłam wtedy zachwycona Amelką autorki. Troszkę się bałam, że ta nie przypadnie mi do gustu, gdyż raczej wygląda na taką, którą kupuje się dziecku, które uczy się samo czytać - duże litery, krótka, banalna historia... Postanowiłam jednak dokopać się do tego dziecka we mnie i ocenić ją tak, jakby oceniło tą książkę ono, nie ja. Ula nie może doczekać się, aż pójdzie do zerówki. Męczy tym rodziców, dziadków i każdą napotkaną osobę. Wiadomo - dziecko nie może doczekać się nowej przygody. Do tego poznanie nowych dzieci jest bardzo ekscytującą możliwością, więc każdy mały człowieczek chętnie się na to zgodzi. Jednak trzynastoletni kuzyn Urwisów, Mirka i Sławka, opowiada im, jak jest w szkole. Straszy wrednymi nauczycielami, wzywaniem do dyrektora i karami za złe oceny. Ulę, która jest zbyt mała jak na swój wiek, najbardziej przeraża możliwość rozdeptania przez starszych uczniów. Postanawia zbuntować się i nie iść do szkoły nigdy. Przyznam, że dobrze bawiłam się podczas lektury. Historia w istocie jest dosyć banalna i przewidywalna, jednak przeznaczona dla tych młodszych, więc tego nie można się czepiać, prawda? Katarzyna Majgier stworzyła książeczkę, która bardzo spodoba się dzieciom, które zbliżają się do wieku szkolnego. Może i początkowo będą przestraszone, jednak koniec końców chętnie wyruszą w to nieznane, jaką jest dla nich szkoła. Można też się pośmiać, przy czytaniu. W końcu całość jest dosyć zabawna. Wiara małej dziewczynki w możliwość rozdeptania przez starszych jest rozczulająca. Ula jest jedną z tych dziewczynek, które szybko męczą swoją obecnością a jak sobie coś ubzdura, to nikt jej tego z głowy nie wybije. Dzieci już takie są, a nasza główna bohaterka jest wręcz stereotypowym tego przykładem. Lubiła bawić się z przyjaciółmi i kierowała się swoją pokrętną logiką. Pewnie nie jeden dorosły tęsknił za taką beztroską. Dobrze jest wrócić do takich książek, które przypominają, jak myślą dzieci i co czują. Irracjonalny strach, nieograniczona radość... Żaden dorosły nie pozwoli sobie na takie skrajne emocje. Jeśli chodzi o język, jest on bardzo prosty. Wręcz banalny. W tym przypadku jest to plusem, gdyż ma być zrozumiały, a nie wyszukany. Dzieciaki nie powinny mieć problemów z odbiorem i zapewne będą się dobrze bawić przy czytaniu. Mam tylko młodszego brata, który książek unika jak ognia. W tym momencie żałuję, że nie mam małej siostrzyczki, której mogłabym podsunąć tą książeczkę. Myślę, że by jej się spodobała. Teraz będzie leżeć na półce czekając na dziecko, które po nią sięgnie. Mam nadzieję, że to nastąpi szybko - w końcu nie ma sensu, by się marnowała leżąc. Przeszło mi nawet przez myśl, by oddać ją do biblioteki lub dać komuś w prezencie, jednak myślę, że zostanie u mnie. Tu będzie jej dobrze, w gronie innych dziecięcych książeczek.

Kiedy Zizi nie pojawia się w ulubionym miejscu Kapsel i Maks zaczynają się niepokoić, dodatkowo Zizi nie odbiera od nich telefonów. Postanawiają, że odwiedzą ją w domu i zobaczą co się stało, okazuje się, że ich koleżanka zamknęła się w pokoju i nic nie je tylko płacze. Chłopcy postanawiają, że będą czekać pod drzwiami i dowiedzą się co się stało. Rodzice bardzo się niepokoją ale Maks i Kapsel maja plan. Tutaj zaczyna się przygoda bo wyobraźnia całej trójki nie zna granic a dzięki niej świat jest kolorowy i znacznie ciekawszy.

Książka ta opowiada o niezwykle szalonej babci Laili Karlson i jej wnuczce Iris. Dziadek Iris zmarł i nie ma ona ochoty spędzać wakacji u babci. Tata uważa, że na wsi będzie jej o wiele lepiej i wiele weselej. Iris jest innego zdania i myśli, że to będą najgorsze wakacje w jej życiu. Ale wcale tak nie będzie! Przeżyją razem z babcią aż 19 przygód ( nie licząc wstępnej)! Iris jest wielbicielką liczenia i liczy wszystko np. ile płatków śniadaniowych zjadła. Do babci jadą pociągiem i gdy dojeżdżają na stację dziewczynka dostrzega coś dziwnego. Babcia przyjechała odebrać wnuczkę z peronu. Nie uwierzycie czym ! Motorem ! Ja opowiedziałam wam początek, ale zapewniam, że historie są strasznie śmieszne. Czasem nawet bałam się co będzie dalej! Iris i jej babcia były podejrzane o napad na bank, ścigała je policja, groziło im wiele lat więzienia… Wszystko jednak skończyło się dobrze. Polecam od lat 7. Więcej dziecięcych recenzji na ksiazkoteka.bloa.pl

Dla nas bomba! Klei się do ręki, ładnie wydana. Byłam ciekawa, bo do tej pory znałam ksiażki tej autorki dla maluszków o Kici Koci. Trochę się obawiałam, że może być zbyt "dydaktyczna" A tu niespodzianka! W domu przeczytali wszyscy :D . I to z zainteresowaniem! Ta ksiażka to taki trochę żart z kryminałów. Jest napisana prostym językiem, ale fajnie płynie. Jest też dowcipna. Młodszemu dziecięciu przyniosła dodatkowo bezpieczny dreszczyk grozy.

Antologie mają to do siebie, że są różnorodne. I to zarówno pod względem tematów historii, jak i ich jakości. Tak jest również w tym przypadku.  Oprócz całkiem ciekawych opowieści, takich z nienarzucającym się morałem są i takie, które wręcz zgrzytają w zębach. Każda z nich to świetna próbka pisarstwa danego autora, taka swoista wizytówka, co więcej na końcu opowiadań są zamieszczone tytuły książek napisanych przez niektórych autorów historii zamieszczonych w tym tomie. Zatem jeśli spodoba nam się styl jakiegoś pisarza mamy gotową podpowiedź po jaki egzemplarz sięgnąć w następnej kolejności. W ten sposób odkryłam pana Tomasza Trojanowskiego. Już nawet zarezerwowałam w bibliotece książki jego autorstwa. Młodemu słuchaczowi większość opowieści się podobała i to pomimo iż nie jest już przedstawicielem grupy docelowej czyli przedszkolakiem. Ja też polecę wam tę książkę. Może z niejaką ostrożnością, ale jednak

Literatura, która rozbawi największych nawet smutasów! Poznajcie sześcioletnią dziewczynkę z kitkami po obu stronach głowy. Sklota to bohaterka serii książek Agnieszki Gadzińskiej. „Sklota i reszta świata” jest pierwszym tomem opowieści o przygodach dziewczynki oraz jej przyjaciół – Matyldy, Papiego, Buby, gadających kotów Kaktusa i Cactussy, a także małej Tysi i wielu innych bohaterów. Podczas czytania tej książki mali odbiorcy będą się przede wszystkim świetnie bawić. Rodzice zaś szybko zauważą, że w doskonały sposób spełnia ona też funkcję wychowawczą. (...) Magdalena Żerek, www.czytamto.pl

Zuzia chodzi do 3 klasy. Jest najmniejsza i najchudsza w klasie, przez co często brana jest za chłopca. Jednak mimo drobnej postury potrafi zaskakująco sprawnie obezwładnić nawet dużego chłopaka. Ma dysgrafię, za to potrafi opowiadać historie nie z tej ziemi. Dziewczynka nieustannie wpada na szalone pomysły, prowadzące do szeregu absurdalnych sytuacji, które potrafią wprawić dorosłych w niemałe osłupienie. Zuźka mieszka przy ulicy, na której oprócz niej (i jej młodszego brata) nie ma żadnych innych dzieci. Ma ogromne marzenie - żeby do pustego domu naprzeciwko w końcu wprowadził się ktoś, z kim będzie mogła wspólnie spędzać czas. Jej marzenie wkrótce się spełnia - już nie będzie miejsca na nudę! Śledząc codzienność Zuźki, towarzyszymy jej zarówno w szkole, jak i w domu. Obserwujemy jej relacje z rodzicami i rówieśnikami. Widzimy emocje, które temu wszystkiemu towarzyszą - zarówno te dobre, jak i te trudniejsze. Pojawiają się wątki dorastania, przyjaźni czy kompleksów związanych z wyglądem. Książka jest napisana tak, że wręcz pulsuje energią głównej bohaterki. Zuzia jest roztargniona, ma milion myśli na minutę, zupełnie nie potrafi się skupić, a jej nastrój potrafi zmienić się w ułamku sekundy. Czyta się szybko i dynamicznie, bo dzieje się tu naprawdę dużo naraz. Cała historia potrafi solidnie rozbawić, bo wiele sytuacji jest po prostu komicznych. Zatem jeśli szukacie humorystycznej lektury, przy której można się szczerze pośmiać — ta książka świetnie się sprawdzi.

Rodzina Ciumków to: mama, tata, siedmioletni Grześ oraz pięcioletnia Kaśka. Na początku myślałam, że książka będzie hmm...ciut zrzędliwa. Najpierw niezadowoleni rodzice, bo zamiast wyprawić Kaśce piąte urodziny w sali zabaw, to zaprosili dzieci do siebie. "Na szczęście" jeden chłopiec miał ospę, więc nie mógł przyjść, rodzice stwierdzili "przynajmniej tyle" ???? Potem niezadowolone dzieci, bo większość nie lubiła galaretki, która była na torcie, a jeśli któreś ją tolerowało, to nie ten smak. Potem marudzenie przy prezentach. No ileż można?:)) bynajmniej ja na takich ostentacyjnie, głośno marudnych urodzinach nie byłam:)) Później już odetchnęłam z ulgą, gdyż akcja powieści rozwija się w przyjemniejszych tonach. Ciumkowie niewątpliwie są zabawną rodziną, niejednego mogą porządnie rozbawić. Chociażby sytuacja, w której tata tłumaczy zaciekawionej córce, jak sadzi się kwiaty. Takiego obrotu sprawy ani ja, ani córka nie spodziewałyśmy się :)) Książka ujmująca, warto skusić się też na kolejne części. My mamy taki zamiar. Jedynie czego mogę się doczepić to drażniąca polszczyzna. "Ileśmy przejechali?" - nie słyszałam, żeby któryś siedmiolatek zadawał pytanie w tak dziwnej formie. Dalej: "Jeszcze pożałujecie żeście...." I nie chodzi o poprawność, chociaż nawet językoznawcy krytykują praktykowanie takiej wymowy, ale o to, że ta forma jest iście irytująca! Ja córce zamieniałam i czytałam w sposób normalniejszy, aby nie podłapała języka, który brzmi fatalnie, i którym po prostu się nie posługujemy. Ot, mała uwaga ;-)

Wraz z moim Pięciolatkiem świetnie bawiliśmy się czytając o przygodach Dużego oraz jego trzech kotów: Zofii, Gienia i Hermana. Te gadające, psocące i niezwykle cwane sierściuchy dostarczają czytającym masę śmiechu, ciepłych emocji, a przy ostatniej historii to i wzruszenia. Polecamy Czytelnikom i Wielbicielom Kotów w każdym wieku!

Bardzo zabawne, chyba dla dorosłych bardziej niż dla dzieci (zresztą, podejrzewając to, przeczytałam po kryjomu przed S.). Choć to książka sprzed paru dobrych lat, nie straciła nijak na aktualności, wręcz w obecnym kontekście wydaje się aż krzyczeć "nic się u nas nie zmieniło!" (patrz: rozdziały o zapotrzebowaniu na order czy bohaterskiego protoplastę; kramarstwo w Żelazowej Woli, zadania domowe 'na myślenie', itp.) Ciekawam reakcji Młodego na wynurzenia Klary. Oraz kolejnej części

Miś Kazimierz jest małym pluszowym misiem, który mieszka w wielkim sklepie w koszu wraz z innymi, identycznymi misiami. Nie chce być zwykłym chce być wyjątkowy, dlatego postanawia wyrwać się ze sklepu i zacząć swoją przygodę. Udało mu się to i w efekcie ląduje przed drzwiami sympatycznej Ani, u której zamieszkał. Książka opowiada o poszukiwaniu siebie, swojej indywidualności oraz pokazuje jak miś uczy się swoich emocji, poprzez liczne, często śmieszne przygody, która ta para przyjaciół wspólnie przeżywa. Zazdrość, smutek a także miłość zaufanie, cierpliwość, potrzeba bliskości oraz pomysłowość małego misia opisane w tak piękny sposób, że aż trudno się oderwać Przyjemna lektura dla dziecka a także dla dorosłego urozmaicona pięknymi kolorowymi ilustracjami https://ibyloczytane.blogspot.com/2020/06/przygody-misia-kazimierza.html

Świetna książka! Wysłuchaliśmy fragmentu w sieci i potem musieliśmy kupić własny egzemplarz - z odzysku - nie było sposobu, żeby się uwolnić od tej historii. Co się może stać, kiedy dwoje przedszkolaków pozostawi się pod opieką nastolatków - na dłużej? Literacka jazda po bandzie + super poczucie humoru.

Po czym poznać dobrą książkę dla dzieci? Odpowiedź na pytanie jest prosta: Po tym, że dziecko zamiast iść spać wkurza rodzica ciągłymi błaganiami w stylu: "Błagam, jeszcze jeden rozdział!" "Wstanę rano na bank tylko jeszcze poczytaj!", "Mamo proszę jeszcze chwilkę!" Szału można dostać. Przy Ciumkach było o tyle odmiennie, że sama chętnie czytałam kolejne opowiadania zawarte w książce. "Ciumkowe historie w tym jedna smutna" są wyjątkowym zbiorem opowiadań o czteroosobowej rodzinie, która jest zwykłą rodzinką jakich wiele. Mama, tata, syn i córka są bohaterami historyjek pokazujących codzienne życie oraz sprawy, które są ważne. Mama i tata są wyjątkowo ciepłymi i tolerancyjnymi rodzicami natomiast pociechy Grzegorz i Kasia jak większość dzieci mają problemy, które wspólnie należy rozwiązać. Grześ przeżywa wielki stres związany z pierwszą spowiedzią, Kasia nie może doprosić się tiulowej sukienki do trenowania baletu. Moje serce zdobyła historia o tym, jak Ciumkowi rodzice spotkali się i zakochali, natomiast moja Starsza prawie płakała kiedy Ciumkom zdechł pies. Opowiadań w książeczce jest dwadzieścia. Ciekawe jest to, że opowiadania te są ujęte w różne formy. Pomiędzy zwykłymi opowiadaniami można znaleźć wiersz; jest też forma dramatu użyta w utworze pt. "Niezwykła ciocia Kazia - dramat w jednym akcie". Wszystkie opowiadania mają jedną wspólną cechę - są napisane tak lekkim językiem, że czytelnik kończąc jedno opowiadanie z wielką ochotą przewraca kartkę i zabiera się za lekturę kolejnego. Książka jest ślicznie wydana. Poręczny format, twarda okładka, bardzo żywe kolory - to wszystko powoduje, że książka jest bardzo przyjazna dla dzieci. Całość dopełniają piękne ilustracje Surena Vardaniana. Coś pięknego. W trakcie lektury rodzą się ogromne emocje. Są opowiadania, przy których płakałyśmy ze Starszą ze śmiechu, ale są też takie, które czytałam szybko bo widziałam, że Starsza bardzo się wzrusza. Jest też opowiadanie, którego Starsza najzwyczajniej w świecie się bała. Do dzisiaj nie zostało ono przeczytane do końca. Książeczka jest wyjątkowa. Mam nadzieję że w czasach księżniczek, bakuganów i innych infantylnych bohaterów zwykli Ciumkowie obronią się i szturmem zdobędą Wasze serca.

Książka dla dzieciaków z ciekawym ukazaniem tego jak dzieci mogą reagować/czuć się po stracie jednego z rodziców. Określenie, że wszystko było "za mgłą" bardzo mi się podobało i łatwiej było mi wytłumaczyć synowi o co z tym wszystkim chodzi. Mama głównego bohatera książki zmarła na raka, co też nie jest sprawą łatwą i miłą, ale może dotyczyć każdego z nas czy naszych bliskich. Powiedziałabym, że to jedna z książek dla trochę starszych dzieci, która nie była aż tak bzdurna, że miało się wrażenie iż mitrężymy czas czytając ją i nie aż tak poważna, żeby nudzić młodszego czytelnika. Polecam

Alternatywne wersje 4 baśni z kanonu literatury dziecięcej. Nie wiem też dla kogo ta pozycja została napisana. Bo dla dzieci na pewno nie. Wersje nie oszałamiają - no, może z wyjątkiem wersji bajki tytułowej. Tu fantazja autora hula, że hej. Ilustracje także są niepowalające. Może po prostu styl opatrzony... Wydanie na grubszym papierze kredowym też jakoś niespecjalnie super. Więc ogólnie jakoś tak poniżej oczekiwań. Ale i tak nie oddam, bo powyżej normy rynkowej.

"Grzegorz Kasdepke dzieciom" jest trochę, jak worek, do którego wrzucono trochę tego, trochę tamtego, zmieszano i powstała nowa książka. Myślę, że będzie w sam raz dla kogoś, kto nie znał wcześniej twórczości pisarza i zastanawia się, czy przypadnie mu ona do gustu. Wielki plus za świetne ilustracje!