Partnerzy. Zemsta

„Wałbrzych. Ściśle tajne” Roberta Foksa to wyjątkowo wciągająca polska powieść sensacyjna, w której autor z dużą swobodą i wiedzą łączy fakty historyczne z fikcją literacką. Na tle tajemnic Dolnego Śląska, nazistowskich sekretów i realiów początku lat 90. powstała dynamiczna, wielowątkowa opowieść balansująca między sensacją, kryminałem, powieścią przygodową i thrillerem szpiegowskim. Ogromnym atutem książki są wyraziści bohaterowie, dbałość o detale oraz imponująca znajomość historii III Rzeszy i mechanizmów działania służb specjalnych. Choć momentami bardzo szczegółowe opisy pracy agentów mogą nieco spowalniać tempo, całość wciąga na tyle, że trudno się od niej oderwać. To mocna, dopracowana fabularnie powieść, która pokazuje, że polska sensacja stoi na bardzo wysokim poziomie.

Trzecia książka z cyklu dziennikarz śledczy Rafał Terlecki. Tym razem na tapecie temat ,,nielegałów" , czyli szpiegów szkolonych przez Związek Radziecki wysyłanych na zachód. Kolejne dziennikarskie śledztwo, odkrywa inne kryminalne przestępstwo związane z porywaniem młodych dzieci. Polecam, najlepiej czytać serię od początku.

Na plus: + interesująca przygodówka + rejs jachtem po Bałtyku + sympatyczni bohaterowie + wątek romantyczny Na minus: - fatalna redakcja i korekta: błędy - w tym o zgrozo ortograficzny, błędy logiczne (naprawdę metalowe filiżanki nie roztrzaskują się o drewniany ganek)

Niemiecki graf czyli hrabia, bogaty, pracując w Berlinie w wywiadzie w stopniu kapitana jest jednocześnie polskim agentem.W przeciwieństwie do Hansa Klosa, też kapitana (po awansie) meldunki wysyła do Londynu a nie do Moskwy. Ksiązkę czyta się dobrze, początek na spokojnie a im dalej to szybka jazda. To co się wyczuwało u panów Sokołowskiego/Severskiego i Mattewsa, książkę też pisał były pracownik wywiadu. Wiele technikalii z pracy wywiadu, kilka równoległych wątków, wszystkie ciekawe, śliczna Lotte. Im dalej tym trudniej się oderwać a końcówka to... przeczytajcie sami. Jest wiele zmian akcji, to co sądzimy, że będzie wcale nie będzie. Akcje z udziałem Thompsona, oberstumbanfuhrera Wenke... koniecznie trzeba oprzeczytać! Czas na drugą część!

Porywająca opowieść w typowym dla Bochusa stylu. Współczesne śledztwo Adama Berga przeplata się z historią wybuchu meteorytu tunguskiego i dziejami rodziny Ohmów. Autor funduje nam nie tylko fascynującą fabułę sensacyjną, ale także opowieść o pękniętej rodzinie, miłości i nienawiści, zbrodni i karze... Wspaniała historia podana plastycznym, obrazowym językiem. Cymes!

Natychmiast wyczuwa się, że autor pracował w wywiadzie. Podobnie jak w książkach pana Severskiego/Sokołowskiego. Wojna na Ukrainie i w tym dwójka poskich szpiegów. I są tacy co za wszelką cenę chcą ich schwytać. Bez względu na koszty. Narodowośc tych ścigających łatwo odgadnąć. Szybka akcja, bez przerwy coś się dzieje. I jak we wszystkich praktycznie ksążkach byłych szpiegów, szefostwo najwyższego szczebla to osobniki z "trwałym deficytem intelektualnym". Określenie Ludwika Dorna, o byłym juz ministrze od wojska jest niezwykle plastyczne a zarazem właściwe. Czyta się sie bardzo dobrze. Polecam.

Skończyłem właśnie trylogię Chicagoską z polską mafia w latach 20. Dlugo to trwało ale wreszcie udało mi się sięgnąć po ostatnia z części. I było dobrze ghoc najbardziej przypadła mi cxesc pierwsza. Tutaj było długo z mnóstwem wątków i wielka ilością postaci gdzie można się łatwo pomylić kto jest kto. Trub ściele się gęsto jak na mafię przystało. Zakończenie mocne. Cała trylogię oceniam na taką mocną 6. Może gdyby autor trochę zmniejszył ilość wątków książki byłyby bardziej czytelne i łatwiej można by było połapać się w całej fabule.

Kolejna część serii autora z cyklu Meteo i kolejny raz dał się ponieść fantazji. Dość dobra książka sensacyjna z emerytowanym już Tyszkiewiczem. Jest to co w każdej części autora - typowa dobra akcja sensacyjna, heroizm i zdolności zwalczania, a w zasadzie ratowania "świata" przez głównego bohatera. Książka jest całkiem, całkiem dobra - ale ta seria nie jest dla wszystkich. Trzeba lubić czytać takie "kino akcji". Dla mnie nie ma szału, ale jest dość mocne OK.

Znakomite połączenie powieści sensacyjno-szpiegowskiej i...science-fiction, nie spodziewałem się takiego rollercostera, ale Hayes zrobił coś naprawdę dobrego. Mało jest tego typu pozycji na rynku, za mało, autor łączy style i dla niektórych jest to niedpuszczalne, a inni znajdą w tej pozycji coś naprawdę fantastycznego, ja należę do drugiej grupy, polecam !

Poszukiwanie skarbów zawsze wzbudzało wiele emocji, a dla niektórych stało się wręcz obsesją. W czasie wojen wiele cennych dzieł zostało zrabowanych, zniszczonych lub ukrytych. Jednym z takich drogocennych skarbów do tej pory nieodnalezionych jest bursztynowa komnata. To jej poszukiwanie stało się głównym wątkiem powieści Leszka Hermana "Bursztynowa". Drogi Johanna Carleya, dyrektora kreatywnego agencji reklamowej skrzyżowały się z nieodpowiednią osobą. Podczas akcji odzyskania starych rodzinnych dokumentów i ratowania siostrzenicy Igora Fleminga w ręce Johanna i jego przyjaciół dostają się również dokumenty gromadzone przez rosyjskiego oligarchę Sokołowa. Teraz uciekając się do szantażu żąda od Johanna odzyskania dwóch dokumentów skradzionych z jego zbiorów. Wszystko wskazuje na to, że są one kluczem do odnalezienia bursztynowej komnaty. Czy Johann spełni żądania rosyjskiego oligarchy? Czy miejsce ukrycia bursztynowej komnaty zostanie w końcu odnalezione? Co wspólnego z nią ma skamieniały las i granitowy głaz z niepokojącym napisem odkryte na wyspie Uznam czterysta lat temu? Bohaterami powieści są postacie, które pojawiły się już we wcześniejszych książkach autora. W tej Leszek Herman na głównego bohatera wybrał Johanna Carleya. Pochodzi on z bogatej i wpływowej rodziny. Ojciec zajmuje wysokie stanowisko polityczne, a matka jest właścicielką dużej agencji reklamowej. Autor dobrze zbudował tą postać. Nie mam porównania jak ten bohater prezentował się we wcześniejszych powieściach, ponieważ to jedna z pierwszych przeczytanych przeze mnie książek pisarza, ale tutaj główny bohater wzbudził moją sympatię autentyzmem. "Bursztynowa" to powieść sensacyjna z mocnym tłem historycznym. Jej akcja biegnie dwutorowo. Mamy opisane wydarzenia teraźniejsze skupiające się na odszyfrowaniu znaczenia tajemniczych dokumentów i poszukiwaniu bursztynowej komnaty poprzeplatane opisami wydarzeń sprzed czterystu lat na wyspie Uznam. Wydarzenia przeszłe zainteresowały mnie nawet bardziej niż teraźniejsze i z niecierpliwością czekałam na kolejne fragmenty tej historii. Choć "Bursztynowa" jest swego rodzaju częścią cyklu można spokojnie ją czytać nie znając wcześniejszych powieści. Autor świetnie zbudował tę opowieść, ale muszę przyznać, że trzeba się przy niej mocno skupić. Mnogość miejsc, bohaterów oraz ilość wiedzy historycznej, którą serwuje nam Leszek Herman jest ogromna. Często jeden szczegół, jedna z pozoru mało istotna informacja okazuje się później kluczowa. Choć książka jest raczej z tych grubszych, bo ma prawie sześćset stron czyta się ją dość szybko. Fabuła niesamowicie wciąga, a autor nie raz nas zaskakuje zwrotami akcji. Zakończenie jest bardzo udane, spajające obie historie w jedną całość. Leszek Herman w swojej powieści porusza wątek wojny w Ukrainie i związanych z nią sankcji nałożonych w Anglii na rosyjskich oligarchów. Przedstawia zasady działania wojny hybrydowej. Pokazuje, jak wszystko jest skrupulatnie planowane i systematycznie wdrażane by w konsekwencji wywołać dezinformację, skompromitować niewygodne osoby oraz zachwiać stabilnością rządu. W przytoczonej przez Hermana opowieści sprzed lat możemy natomiast zobaczyć kulisy sądów o czary, które uświadamiają jak te sądy były niesprawiedliwe, a przyznanie się do winy wymuszano torturami. Autor pokazuje, że czasami wystarczyła jedna plotka by skazać kobietę na śmierć. "Bursztynowa" Leszka Hermana to powieść mocno osadzona w historii wojny trzydziestoletniej na Pomorzu. Myślę, że jest to książka dla każdego, kogo interesuje tamten okres, kto jest zainteresowany dawnymi dziejami Pomorza, oraz dla wszystkich ciekawych historii bursztynowej komnaty.

Wiem, że wsadzam kij w mrowisko i narażam się na spalenie na stosie ale...nie odstraszyła mnie nawet ciąża głównej bohaterki, a takie odkrycie w lekturze zazwyczaj skutkuje jej porzuceniem. A tym razem było inaczej. Może dlatego, że więcej było o trupach i śledztwie niż obejmowaniu porcelany. Wrócę do tego autora.

Kolejna książka, której nie potrafię jednoznacznie ocenić. Początek historii – niezbyt oryginalny: porwanie. Ale w przypadku Johna Grishama to chyba pierwszy taki przypadek. I dlatego zamiast spektakularnego odbicia zakładniczki otrzymujemy opis mozolnego zbierania okupu. Niestety, momentami ten proces jest nieco nudny. Choć trzeba przyznać, że pisarz zna kulisy tego typu rozmów i potrafi je przedstawić w sposób realistyczny. Tak jak napisałem – nie wiem jak ocenić „Wymianę”. Momentami jest ciekawie, momentami nudno. Chyba po raz kolejny mamy sytuację, w której J. Grisham miał pomysł na książkę tylko nie potrafił zamienić go w ciekawą fabułę. Nieco zawyżam ocenę ze względu na sympatię do pisarza.

Już lepiej od poprzedniej, pierwszej od rozstania duetu autorów o przygodach polskiego Jamesa Bonda, Marcina Łodyny ale jak dla mnie jeszcze nie tamten wysoki poziom z trylogii. Absolutnie nie twierdzę że to zła literatura, wszystko się zgadza, wątki fabuła ciekawe tło historyczne (takie bardzo lubię) ALE Czas chyba zrobić sobie przerwę od pana Marcina, przesyt nie jest wskazany przy delektowaniu się lekturą ;)

Druga część historii z Heinrichem Vogel w tle Jet jeszcze bardziej ciekawa niż część pierwsza. Poznajemy tu losy rodziny Heinricha od podszewki na tle różnych zbrodni dokonanych na przestrzeni wielu lat (zawsze w sylwestra). Korzenie rodziny Vogla, ze strony matki znajdują się w Łużycach, gdzie rozegrały się dramaty, a wszystkie tajemnice zostały zamiecione pod dywan. Wrzód narasta, aby w końcu pęknąć. Jakie brudy z niego wypłyną przekonacie się czytając tę powieść.

Autor nie kryje swojego wku…, na to, co zrobiono w Polsce z wywiadem i kontrwywiadem, co bardzo widać to stronach tej książki. Retrospekcje i częste (dla mnie zbyt częste, gdyż z racji wieku trochę więcej pamiętam) opisy wyjaśniające co jest co młodszym czytelnikom ułatwiają lekturę. Wartka akcja zachęca do szybkiego połykania kolejnych stron.

Galeria nietuzinkowch postaci, niewymuszony humor, dbałość o najmniejszy szczegół przedstawionego świata - to wszystko sprawia, że książkę czyta się świetnie, w przedwojennym Poznaniu poczuć się można jak w rodzinnym mieście, a każdego bohatera zdaje się znać jak wieloletniego znajomego. To wszystko sprawia jednak, że sama akcja toczy się wolno, a mnogość bohaterów momentami wywołuje mętlik, a to dla kryminału musi być łyżka dziegciu. Mimo tych kilku słabości moje pierwsze spotkanie z autorem wypadło bardzo dobrze.

Luta Karabina nigdy nie zawodzi. Ani swojej rodziny, ani tym bardziej czytelnika. Zwieńczenie trylogii rzuca o ziemię, przygniata akcją oraz ferworem walki. Natomiast intrygi, działań wywiadowczych każdej ze stron oraz opisów działań jednostek specjalnych czy wykorzystywanych sprzętów wojskowych nie powstydziłby się żaden hollywoodzki thriller. To taka potężna mieszanka wszystkiego co najlepsze w takich filmach jak „Księgowy”, „John Wick” i „Uprowadzona”. Oczywiście można się spierać czy taka akcja jaka została przedstawiona w książce miałaby realne szanse powodzenia, ale nie o to w tym chodzi. Tu króluje akcja, specjalsi, wyszkolenie techniczne i jedna harda babka. Wszystko podlane wybuchami, strzelaniną i dosadnymi bluzgami. W tej konkretnej serii to wszystko czego oczekiwałem i otrzymałem z naddatkiem. To idealne zakończenie trylogii, którą mam nadzieję na trzecim tomie jednak się nie zakończy.

To thriller, w którym Europa staje się polem cichej, ale śmiertelnie groźnej wojny. Fabuła prowadzona jest wielotorowo: śledzimy działania służb specjalnych, polityczne rozgrywki oraz kulisy przygotowywanych zamachów, które mają wstrząsnąć całym kontynentem. Każdy wątek z czasem splata się w jedną, niepokojącą całość. Kościelny pokazuje, jak łatwo chaos i strach mogą przenikać przez granice państw. Zamachy terrorystyczne, brutalne akty przemocy i widmo użycia broni biologicznej nie są tu jedynie tłem. Napędzają fabułę i podnoszą stawkę z każdą kolejną stroną. Autor nie oszczędza czytelnika, pokazując konsekwencje decyzji podejmowanych z dala od zwykłych ludzi. Tempo powieści jest szybkie, a napięcie narasta stopniowo. Krótkie rozdziały i częste zmiany perspektywy sprawiają, że historia przypomina scenariusz filmu sensacyjnego: dynamicznego, brutalnego i bardzo aktualnego. Świat przedstawiony w „Tranzycie” momentami wydaje się przerażająco bliski rzeczywistości. To książka, która nie skupia się na jednej zagadce kryminalnej, lecz na obrazie Europy balansującej na granicy bezpieczeństwa i totalnego chaosu. Fabuła zmusza do zastanowienia się, dokąd prowadzą polityczne kompromisy i jak cienka jest granica między tolerancją a zagrożeniem. 📌 Dla fanów thrillerów politycznych i sensacyjnych, którzy cenią mocną fabułę i realizm. ⭐ Intensywna, brutalna i niepokojąco aktualna lektura.

Bardzo dobrze mi się ją czytało. Ciągle żartowałam noce. Ta część była zdecydowanie bardziej angażująca niż poprzednia. Bardzo ciekawy wątek tożsamości Ślązaków w kontekście hitleryzmu, polskości i niemieckości. Koniec jest niestety smutny ale właśnie takie były losy tego jakże poszarpanego regionu

To thriller, który bardzo mocno zahacza o rzeczywistość. Opowieść o klimacie, temperaturze Ziemi i o tym, jak nauka, polityka i ludzkie decyzje mogą wpłynąć na przyszłość całej planety. To jedna z tych historii, które czyta się z dużym napięciem… a po zamknięciu książki w głowie zostaje jedno pytanie: czy to naprawdę mogłoby się wydarzyć? Ta książka dała mi sporo do myślenia.