Opis dwutygodniowej podróży autorki, na krótko przed Mistrzostwami Piłkarskimi w 2010. Wynajętym samochodem przejechane kilkaset kilometrów, zwiedzone kilka parków. Dużo zdjęć, mało historii samego RPA, czyta się szybko, trochę przygód z podróży.
Raczej mało wskazówek dla osób podróżujących, bardziej traktowałabym to jako wspominki rodzinne.

Opis dwutygodniowej podróży autorki, na krótko przed Mistrzostwami Piłkarskimi w 2010. Wynajętym samochodem przejechane kilkaset kilometrów, zwiedzone kilka parków. Dużo zdjęć, mało historii samego RPA, czyta się szybko, trochę przygód z podróży.
Raczej mało wskazówek dla osób podróżujących, bardziej traktowałabym to jako wspominki rodzinne.

Książka bardzo słaba. Opis meldowań i wymeldowań się z hoteli w RPA, mało tak naprawdę można się dowiedzieć o RPA.

Książka bardzo słaba. Opis meldowań i wymeldowań się z hoteli w RPA, mało tak naprawdę można się dowiedzieć o RPA.

Zapowiadało się ciekawie... podróż autem wszerz i wzdłuż RPA + zdjęcia. Wspaniała przyroda... i ten zagmatwany, jedyny w swoim rodzaju splot historycznych i społecznych ekstremali.
Niestety... kompletna klapa. Próbowałem mocno odpychać myśl, że autorka książki wydało sobie we własnym wydawnictwie prywatny album wspominkowy, bez charakteru, bez natchnienia, bez oryginalności. Podróż trwa dwa tygodnie, w czasie których autorka, jej partner i syn przejeżdżają kilka tysięcy kilometrów. Powoduje to, że wciąż są w biegu, wciąż spóźnieni, to wpadną na 2 godziny do parku narodowego, to szybko zrobią kilka fotek nad magicznymi wodospadami, to zajada na chwilę pod bajeczny stadion. W ten sposób kraju i ludzi poznać nie można i to widać na kartach książki, która jest po prostu płytka. Jest zapisem podroży bogatych turystów, których fascynuje pseudo-etniczny taniec plemienny w hotelu (bywający na agencyjnych wakacjach znają to jako wieczorek grecki, arabski, turecki...błłłłeeeee) i zakup pierścionka u jubilera w hipermarkecie. Nie mam nic przeciw posiadaniu i wydawaniu pieniędzy. W tym jednak przypadku wpłynęło to klimat podróży. Turyści nadrabiają kilkaset kilometrów, by za bajońska sumę kupić aparat w hipermarkecie. Nie mają jednak czasu na chwilę refleksji w dżungli, w zagubionym miasteczku, w metropolitalnym gwarze. Tam nie ma ani krzty ducha miejsc, w których byli. Bo być nie może, bo wszystko za szybko, zbyt powierzchownie, zbyt "by zaliczyć". Japońscy turyści z polskimi paszportami.

Podejściu do podroży towarzyszy też - w sensie negatywnym - język narracji - sztywny i jednostajny oraz - co też było wielkim rozczarowaniem - marne zdjęcia...pocztówki z wakacji. Antylopa pod drzewem - to można zrobić w zoo, bez konieczności wyjazdu na koniec Świata. Stadion w Durbanie - to można zobaczyć w Wikipedii... Brak fotograficznego oka, fotograficznej poetyki, nie ma ducha, ani osobistego zaangażowania autorki. Wszystko to pamiątkowy album. Tylko po co to publikować?

Zapowiadało się ciekawie... podróż autem wszerz i wzdłuż RPA + zdjęcia. Wspaniała przyroda... i ten zagmatwany, jedyny w swoim rodzaju splot historycznych i społecznych ekstremali.
Niestety... kompletna klapa. Próbowałem mocno odpychać myśl, że autorka książki wydało sobie we własnym wydawnictwie prywatny album wspominkowy, bez charakteru, bez natchnienia, bez...