Bardzo ciekawy przebieg po kluczowych postaciach i wydarzeniach XX-lecia międzywojennego w Polsce.

Co ważne, Cat-Mackiewicz nie kryje się tu ze swoimi sympatiami i pomysłami politycznymi, ale pochwały i nagany formułuje raczej obiektywnie, a nie tylko na podstawie emocji.

Bardzo ciekawy przebieg po kluczowych postaciach i wydarzeniach XX-lecia międzywojennego w Polsce.

Co ważne, Cat-Mackiewicz nie kryje się tu ze swoimi sympatiami i pomysłami politycznymi, ale pochwały i nagany formułuje raczej obiektywnie, a nie tylko na podstawie emocji.

Polska perełka. Zresztą Cat-Mackiewicz tak jak Studnicki był wizjonerem i patriotą w odróżnieniu od tych sanacyjnych, partyjnych renegatów. Do dziś gdzieś na uboczu, bo od lat media mainstreamowe moją swoich "ekspertów" z dziedziny historii XX wieku.

Polska perełka. Zresztą Cat-Mackiewicz tak jak Studnicki był wizjonerem i patriotą w odróżnieniu od tych sanacyjnych, partyjnych renegatów. Do dziś gdzieś na uboczu, bo od lat media mainstreamowe moją swoich "ekspertów" z dziedziny historii XX wieku.

Pomimo dosyć poważnie, wręcz naukowo-podręcznikowego tytułu książka jest właściwie esejem, którego autor w formie dosyć swobodnej wypowiedzi, daje świadectwo perypetiom epoki, jak również swojej, w tym okresie polityczno-dziennikarskiej aktywności.
Chociaż główną bohaterką publikacji jest oczywiście wieloetniczna Polska.
Z racji, że jest to dosyć subiektywna narracja, na pewno nie można jej traktować jako jedynej możliwej wersji wydarzeń. Na pewno swoją mają zwolennicy Piłsudskiego. Swoje akcenty na wydarzeniach tego okresu położą historycy związani z ruchem chłopskim. Lewica ( w wersji socjalistycznej i komunistycznej) to też będzie raczej inna bajka. A jeżeli dodamy jeszcze endecję, która też pójdzie w zaparte, że jej optyka jest jedyną możliwą, to posiadając tą wiedzę można spokojnie zabrać się do lektury "Historii..." Stanisława Cata-Mackiewicza... który był piłsudczykowskim... monarchistą, premierem rządu londyńskiego, a zmarł w 1966 roku w... Warszawie.
Czyli dobra książka historyczna pisana, ale jednak niespełniająca wymogów pracy naukowej i nie dlatego, że jest pozbawiona przypisów.

Pomimo dosyć poważnie, wręcz naukowo-podręcznikowego tytułu książka jest właściwie esejem, którego autor w formie dosyć swobodnej wypowiedzi, daje świadectwo perypetiom epoki, jak również swojej, w tym okresie polityczno-dziennikarskiej aktywności.
Chociaż główną bohaterką publikacji jest oczywiście wieloetniczna Polska.
Z racji, że jest to dosyć subiektywna narracja, na...

Książka przestawia najważniejsze wydarzenia militarno-polityczne w Polsce w okresie międzywojennym i czyta się świetnie, autor opowiada o wszystkim bardzo swobodnie, uzupełniając wszystko o anegdoty i własne wspomnienia. No ale robi to na tyle swobodnie, że nie ma w tym wiele obiektywizmu. Książka to ogromny zachwyt nad Piłsudskim i Dmowskim oraz bardzo odważne oskarżenia dla polityków po Piłsudskim - na tyle odważne, że w epilogu Czesław Brzoza musiał wyjaśnić, że ten Mackiewicz trochę przeginał.

Książka przestawia najważniejsze wydarzenia militarno-polityczne w Polsce w okresie międzywojennym i czyta się świetnie, autor opowiada o wszystkim bardzo swobodnie, uzupełniając wszystko o anegdoty i własne wspomnienia. No ale robi to na tyle swobodnie, że nie ma w tym wiele obiektywizmu. Książka to ogromny zachwyt nad Piłsudskim i Dmowskim oraz bardzo odważne oskarżenia...

Napisana ewidentnie z odruchu serca, a nie z potrzeby zutylizowania materiałów zebranych podczas długiej kwerendy. Napisana przez publicystę, a nie przez historyka. A mimo wszystko to jedna z lepszych książek o historii politycznej II RP.

Pozwala zrozumieć i poczuć wydarzenia, poznać postaci przesuwające figury na politycznej szachownicy Rzeczpospolitej i same figury oraz całą masę pionków, które już zniknęły w pomroku dziejów. Dla miłośników Cata i historii najnowszej pozycja obowiązkowa

Napisana ewidentnie z odruchu serca, a nie z potrzeby zutylizowania materiałów zebranych podczas długiej kwerendy. Napisana przez publicystę, a nie przez historyka. A mimo wszystko to jedna z lepszych książek o historii politycznej II RP.

Pozwala zrozumieć i poczuć wydarzenia, poznać postaci przesuwające figury na politycznej szachownicy Rzeczpospolitej i same figury oraz...

Jeżeli nałożymy na tą książkę filtr tego że autor ze względu na swoje przekonania jest stronniczy (choć czuć walkę z samym sobą o większy obiektywizm) plus nie miał możliwości skorzystania z obszernej bibliografii to jest na prawdę świetna pozycja. Mackiewicz w wybitny sposób wycisnął esencję z opisywanego okresu, bez zbędnych dygresji i rozwlekania tematu, stąd ksiazka ma lekką formę, ale bez strat w zawartości. Polecam

Jeżeli nałożymy na tą książkę filtr tego że autor ze względu na swoje przekonania jest stronniczy (choć czuć walkę z samym sobą o większy obiektywizm) plus nie miał możliwości skorzystania z obszernej bibliografii to jest na prawdę świetna pozycja. Mackiewicz w wybitny sposób wycisnął esencję z opisywanego okresu, bez zbędnych dygresji i rozwlekania tematu, stąd ksiazka ma...

Książka Stanisława Cata-Mackiewicza stanowi niezwykłe źródło historyczne. Została ona napisana tuż po upadku Polski.

Cat jest utalentowanym publicystą, czytanie jego książek to prawdziwa przyjemność.

Książka Stanisława Cata-Mackiewicza stanowi niezwykłe źródło historyczne. Została ona napisana tuż po upadku Polski.

Cat jest utalentowanym publicystą, czytanie jego książek to prawdziwa przyjemność.

Można ją polecić laikom, jak i osobą które aktywnie historia się interesuje. To nie lada gratka czytać o tak burzliwym czasie w historii kraju, pisanym piórem tak lekkim jak Mackiewicza. Momentami czyta się to jak dobrą powieść.

Można ją polecić laikom, jak i osobą które aktywnie historia się interesuje. To nie lada gratka czytać o tak burzliwym czasie w historii kraju, pisanym piórem tak lekkim jak Mackiewicza. Momentami czyta się to jak dobrą powieść.

CATa uwielbiam, mogę to już w pełni pewności swojej stwierdzić.
Stylowość, mądrość i odwaga, a emocje aż kipią!
Czytasz i czujesz, że jesteś w tamtych czasach.
Szkoda, że pan Stanisław wraz z Adolfem Bocheńskim i Władysławem Studnickim to trzej muszkieterowie "którzy przekonać nie umieli" - niestety.
To jest moim zdaniem najlepsza z do tej pory przeczytanych (5) książek Stanisława CAT-Mackiewicza.

CATa uwielbiam, mogę to już w pełni pewności swojej stwierdzić.
Stylowość, mądrość i odwaga, a emocje aż kipią!
Czytasz i czujesz, że jesteś w tamtych czasach.
Szkoda, że pan Stanisław wraz z Adolfem Bocheńskim i Władysławem Studnickim to trzej muszkieterowie "którzy przekonać nie umieli" - niestety.
To jest moim zdaniem najlepsza z do tej pory przeczytanych (5) książek...

Zbiór tekstów Stanisława Mackiewicza na temat czasów Drugiej Rzeczpospolitej.

Zbiór tekstów Stanisława Mackiewicza na temat czasów Drugiej Rzeczpospolitej.

To nie jest typowa książka historyczna. Jest pisana, przez wybitnego publicystę, doskonale władającym słowem i posiadający szeroką wiedzą historyczną, ale historykiem nie jest. Dodatkowo pisana jest przez świadka tamtych czasów, bo opisuje wydarzenia w których uczestniczył i często był w ich samym środku w dodatku był bardzo zaangażowany politycznie, więc trzeba założyć, że na pewno podchodzi do wielu kwestii emocjonalnie. W konsekwencji czytając tę książkę, można odnieść wrażenie, że jesteśmy w tamtym czasie i czytamy bieżącą gazetę, czujemy to napięcie nadchodzącej wojny, bieżącą politykę, ciężar decyzji. W efekcie można odnieść wrażenie, że ta historia którą powszechnie znamy, jest mocno zafałszowana.

Książa pomimo, że jest krótka jest bardzo treściwa, startuje od odzyskania niepodległości, Cat jako nieprzeciętny publicysta ma zdecydowanie większe zdolności analityczne niż klasyczny historyk, więc ciekawie łączy fakty, pokazuje kontekst geopolityczny i w ten sposób przechodzimy przez cały okres międzywojnia. Dużo miejsca Cat poświęca wysiłkowi jaki musieliśmy ponieść aby wykuć nasze granice, po zakończeniu wojny. To była ciężka robota duetu Dmowski-Piłsudski. Jeden zabezpieczył granice zachodnie, drugi wykuł orężem granice wschodnie. Tu nic nie było podarowane. W tle czaiły się rozbieżne interesy naszych sąsiadów, interesy różnych frakcji politycznych i jak to wszystko szarpało słabym krajem, ale pomimo to on trwa i się rozwija. Idzie dalej, wojna prewencyjna z Niemcami i jej niewiarygodne skutki (tu cytat z głowy Piłsudskiego: Niemiec to bandyta, ukłoń się to cię kopnie, kopnij go, to się ukłoni). Nie miałem świadomości, że cały rozwój w okresie między wojennym, był możliwy dzięki tej jednej operacji Piłsudskiego. Pieniądze jakie to odblokowało były imponujące, Cat pisze, że ludzie odczuwali polepszenie się statusu materialnego, dosłownie z dnia na dzień. Następnie widzimy kulisy wojny, wojna.

No i centralna postać książki, postać Naczelnika Piłsudskiego, pewnie nieco przesadzona ale i tak imponująca. Wartym spostrzeżenia jest wątek, jak strasznie był atakowany przez ówczesne media, czyli jak nasi sąsiedzi sprytnie od środka generować negatywne emocja na swojego głównego wroga (szczególnie sąsiedzi ze wschodu). To się działo ponad sto lat temu.

Pozycja absolutnie obowiązkowa. Książka naprawdę warta święconego jej czasu, polecam nie tylko miłośnikom historii.

To nie jest typowa książka historyczna. Jest pisana, przez wybitnego publicystę, doskonale władającym słowem i posiadający szeroką wiedzą historyczną, ale historykiem nie jest. Dodatkowo pisana jest przez świadka tamtych czasów, bo opisuje wydarzenia w których uczestniczył i często był w ich samym środku w dodatku był bardzo zaangażowany politycznie, więc trzeba założyć, że...

Autor książki przedstawia w niej dzieje Polski od 1918 roku do okresu przed rozpoczęciem II Wojny Światowej. Co mi najbardziej dało przeczytanie tej książki? Poznałem okoliczności podpisania Traktatu Wersalskiego. Bardzo dokładnie autor opisał sytuację polityczną przed II WŚ, a zwłaszcza stosunki między Polską a Anglią i Francją oraz ciekawie opisał sytuację w Polsce po odzyskaniu niepodległości. Książkę powinni przeczytać osoby, które interesują się polityką oraz historią Polski. Zwłaszcza młodzi interesujący się powyższymi zagadnieniami.

Autor książki przedstawia w niej dzieje Polski od 1918 roku do okresu przed rozpoczęciem II Wojny Światowej. Co mi najbardziej dało przeczytanie tej książki? Poznałem okoliczności podpisania Traktatu Wersalskiego. Bardzo dokładnie autor opisał sytuację polityczną przed II WŚ, a zwłaszcza stosunki między Polską a Anglią i Francją oraz ciekawie opisał sytuację w Polsce po...

Książka napisana prostym i łatwym językiem dzięki temu jest przyjemna w czytaniu co może być zachętą, żeby przeczytały ją nie tylko historycy ale osoby, które interesują się historią a zwłaszcza historią Polski okresu międzywojennego. Ja osobiście zdecydowanie polecam tą książkę.

Książka napisana prostym i łatwym językiem dzięki temu jest przyjemna w czytaniu co może być zachętą, żeby przeczytały ją nie tylko historycy ale osoby, które interesują się historią a zwłaszcza historią Polski okresu międzywojennego. Ja osobiście zdecydowanie polecam tą książkę.

Jestem ideowym dzieckiem Dmowskiego, a Mackiewicz ma widoczną słabość do Piłsudskiego, ale polecam. Bardzo zajmująca lektura. Uwielbiam rzeczowy i mało emocjonalny styl Mackiewicza Cata.

Jestem ideowym dzieckiem Dmowskiego, a Mackiewicz ma widoczną słabość do Piłsudskiego, ale polecam. Bardzo zajmująca lektura. Uwielbiam rzeczowy i mało emocjonalny styl Mackiewicza Cata.

Znakomite świadectwo okresu międzywojennego, pisane krótko po rozpoczęciu wojny, w 1940 roku, przez znakomitego publicystę tamtego okresu i częściowo uczestnika opisywanych wydarzeń.
Lektura książki pomaga lepiej poznać tło polityczne głównych wydarzeń dwudziestolecia międzywojennego i zorientować się w zawiłościach politycznych, wśród organizacji politycznych i różnych "grup nacisku" (partii, związków itp.), a także w ważnych postaciach tamtego okresu. W końcowej części książki autor skupia się na mocnej krytyce działań (lub zaniechań) Rydza i Becka, które jego zdaniem wprost doprowadziły do dwustronnego, niemiecko-radzieckiego ataku na Polskę w 1939 roku.
Warto poznać to stanowisko.

Znakomite świadectwo okresu międzywojennego, pisane krótko po rozpoczęciu wojny, w 1940 roku, przez znakomitego publicystę tamtego okresu i częściowo uczestnika opisywanych wydarzeń.
Lektura książki pomaga lepiej poznać tło polityczne głównych wydarzeń dwudziestolecia międzywojennego i zorientować się w zawiłościach politycznych, wśród organizacji politycznych i różnych...

W tym wydaniu połączono dwie „Historie” Cata-Mackiewicza – tą napisaną w 1941 r. i obejmującą okres do 17 września 1939 r., jak i jej dalszą część z 1945 r., pierwotnie wydaną w Londynie własnym nakładem autora pod tytułem „Lata nadziei. 17 września 1939 – 5 lipca 1945.”
Stanisław Cat-Mackiewicz nie był zawodowym historykiem, lecz zaangażowanym dziennikarzem i publicystą. Jak napisał we wstępie prof. Andrzej Paczkowski – należał do ludzi słowa – z lubością się nim posługujących (a także wileńskiego „Słowa” – gazety, której był redaktorem naczelnym)i stanowiącym jego oręż. W „Historii…” pisał o czasach i wydarzeniach, których był czynnym uczestnikiem – zarówno wojny polsko-bolszewickiej, jak i polityki II Rzeczpospolitej, w której brał aktywny udział, szczególnie po zamachu majowym Piłsudskiego. O tych dwóch okolicznościach należy pamiętać, czytając jego prace.
Przede wszystkim „Historia Polski …” Cata jest po pierwsze pracą publicystyczną. Do tego jeszcze jest to wyłącznie historia polityczna, czy nawet historia sfer politycznych, pisana w XIX-wiecznym stylu. Autor, silnie zaangażowany polemista, nie ukrywa, że nie jest obiektywny w swoich ocenach postaci historycznych, ich decyzji oraz związanych z nimi wydarzeń. Uczciwie je przytacza, ale przedstawia w taki sposób, by przekonać czytelnika do swoich racji. O tym należy pamiętać czytając. Potomek kresowej szlachty, miłośnik arystokracji (szczególnie domu Radziwiłłów) oraz ziemiańskiego stylu życia na Kresach, wielki zwolennik swojego krajana – Józefa Piłsudskiego. To on po przewrocie majowym usilnie dbał o zbliżenie socjalistów z dawnej PPS-Frakcji Rewolucyjnej z kresową arystokracją (która wydawała jego gazetę). To są tematy lukrowane przez Cata.
Mimo publicystycznego charakteru pracę czyta się świetnie, jak zresztą wszystko, co wyszło spod pióra starszego z braci Mackiewiczów. Stanisław – w odróżnieniu od Józefa – posiadał bowiem lekkość pióra oraz umiejętność przedstawiania faktów i ich interpretacji w formie przelewanej na papier wciągającej gawędy, ubarwionej ciekawostkami. Łatwo zatem będzie zapamiętać mnóstwo dat, wydarzeń i postaci, podanych nam w sposób bardzo interesujący i atrakcyjny.
Autor pisał „historie” w Londynie, najpierw po klęsce wrześniowej, a potem po przejęciu władzy w Polsce przez PKWN. Ta negatywna perspektywa, też zaciążyła na jego wizji i ocenach. Warto o tym pamiętać czytając tą bardzo ciekawą pozycję.

W tym wydaniu połączono dwie „Historie” Cata-Mackiewicza – tą napisaną w 1941 r. i obejmującą okres do 17 września 1939 r., jak i jej dalszą część z 1945 r., pierwotnie wydaną w Londynie własnym nakładem autora pod tytułem „Lata nadziei. 17 września 1939 – 5 lipca 1945.”
Stanisław Cat-Mackiewicz nie był zawodowym historykiem, lecz zaangażowanym dziennikarzem i publicystą....

Nie wiem w zasadzie od czego zacząć. Niech będą pozytywy. Ogromnie cenię dorobek Stanisława Mackiewicza, jego spojrzenie na większość zagadnień pokraczności polityki wewnętrznej II RP, szczególnie wszelako na politykę zagraniczną, kolejny raz ukazującą spostrzeżenie, że polityka polska nie może być skuteczna w oderwaniu od stosunku niemiecko-rosyjskich, jak sam często powtarzam, nie stać Polski na "stanie w rozkroku". Doceniam także, co uznaję za istotne, za piękną, barwną, obrazową polszczyznę, anegdoty czy inteligentne docinki, wskutek czego czytanie książki jest niesamowitą wręcz przyjemnością.

Jednakże wiele zagadnień dotyczących szczególnie J. Piłsudskiego, jego wręcz ubóstwianie, może nie budzi mojego sprzeciwu, ale wprawia w niesmak, cofając się decyzje komendanta z przeszłości. Cat wskazuje, że naczelnik cechował się niesamowitą intuicją. A zatem wprost ze słownika, czym jest ta intuicja? Z łaciny oznacza to przeczucie, to "rozumowanie bez uświadamiania procesu dochodzenia do rozwiązania problemu". Prześledziwszy historię decyzji Piłsudskiego, jego dążenie do wywołania powstania podczas wojny japońsko-rosyjskiej, które mogłoby ponownie doprowadzić do pogrzebania sprawy polskiej na kolejne co najmniej kilkadziesiąt lat, pamiętając kulisy powstania styczniowego, przyczyniające się w zasadzie do rozprężenia między Niemcami a Rosją. Jak się to zatem ma do spostrzeżeń, że doprowadzenie do zgody rosyjsko-niemieckiej to zguba dla Polski? Po drugie, krótko, gdzie ta intuicja Piłsudskiego, stanąwszy po stronie przegranych państw centralnych? Gdzież to rozumowanie stanięcia po stronie państw wygranych? Czy to przypadek, że państwa Ententy później uznawały jako rząd polski KNP z siedzibą w Paryżu, a nie rząd warszawski? Po trzecie, gdzież ta intuicja w mianowaniu ludzi, którzy piastowali po śmierci Piłsudskiego intratne posady, godności, urzędy, a których decyzje ostatecznie Stanisław Mackiewicz tak ogromnie przecież krytykuje? Kłócą mi się poczynania z rzekomą wielkością Piłsudskiego, nie zamierzam jednakże negować, iż była to ważna osobistość dla Polski tamtych czasów.

Nie wiem w zasadzie od czego zacząć. Niech będą pozytywy. Ogromnie cenię dorobek Stanisława Mackiewicza, jego spojrzenie na większość zagadnień pokraczności polityki wewnętrznej II RP, szczególnie wszelako na politykę zagraniczną, kolejny raz ukazującą spostrzeżenie, że polityka polska nie może być skuteczna w oderwaniu od stosunku niemiecko-rosyjskich, jak sam często...

Bardzo przyjemna, można przeczytać w jeden dzień. Narracja przyjemna, ale stronnicza.

Bardzo przyjemna, można przeczytać w jeden dzień. Narracja przyjemna, ale stronnicza.

Ważna książka, dla każdego interesującego się historią Polski. Autor w sposób wyważony pomiędzy faktograficznym ujęciem a osobistym spojrzeniem tłumaczy nam jak kształtowała się historia polityczna Polski w okresie międzywojennym. Oczyma osoby, która doświadczała tamtej historii opowiada o naszych relacjach z Zachodem i kruchością składanych wówczas Polsce obietnic. Opowiada o Polsce wschodniej, którą jest teraz Białoruś, Zachodnia Ukraina i Wileńszczyzna, w sposób, który uświadamia jak skomplikowane stosunki tam panowały. Wreszcie, to co na mnie najsilniej wpłynęło, opowiada o waśniach politycznych, które uniemożliwiły podejmowania decyzji ważnych i potrzebnych dla przyszłości Polski. Czuliśmy się pępkiem Europy. Oby historia nie wróciła kołem...

Ważna książka, dla każdego interesującego się historią Polski. Autor w sposób wyważony pomiędzy faktograficznym ujęciem a osobistym spojrzeniem tłumaczy nam jak kształtowała się historia polityczna Polski w okresie międzywojennym. Oczyma osoby, która doświadczała tamtej historii opowiada o naszych relacjach z Zachodem i kruchością składanych wówczas Polsce obietnic....

Geniusz i tyle zabieram się za następną książkę tego Autora.

Geniusz i tyle zabieram się za następną książkę tego Autora.

Świetna książka Cata! Książka pisana z pamięci, bez żadnych książek do posiłkowania się; biblioteka Cata została w Wilnie, a angielskie biblioteki były nieczynne z powodu bombardowań. Nie stanowiło to żadnej przeszkody. Pięknie napisane w "catowskim" stylu. Książki genialnych braci Mackiewiczów można czytać zawsze, ba! nawet trzeba.

Świetna książka Cata! Książka pisana z pamięci, bez żadnych książek do posiłkowania się; biblioteka Cata została w Wilnie, a angielskie biblioteki były nieczynne z powodu bombardowań. Nie stanowiło to żadnej przeszkody. Pięknie napisane w "catowskim" stylu. Książki genialnych braci Mackiewiczów można czytać zawsze, ba! nawet trzeba.

Marność naszej dzisiejszej klasy politycznej pobudza tęsknotę za czasami II RP. Cóż, książka Cata udowadnia jedynie, że o ile polską politykę tworzyli wówczas (w części) faktycznie ludzie wielcy, niewiele mniej do powiedzenia mieli także politycy skromniejszego formatu, za których błędy zapłaciliśmy bardzo słoną cenę.

"Historia..." to nietypowa książka historyczna, w której opisy faktów mieszają się z ostrą nierzadko krytyką postaci i ich poczynań. Jednak, w odróżnieniu od większości dzisiejszych publicystów, wyraziste poglądy autora nie uniemożliwiają mu przyznania racji oponentowi politycznemu.

Książka, choć wymaga przynajmniej podstawowej wiedzy o realiach politycznych XX-lecia międzywojennego, jest tak naprawdę brykiem, streszczeniem. Tym większy szacunek do autora, który pisał ją w dużej części z głowy.

Jedyną słabą stroną tej pozycji jest...dopisane pod koniec XX wieku posłowie. Jego autor dziwi się np., że Mackiewicz krytykując jakieś posunięcia rządu nie proponuje "pozytywnego" programu. Cóż, z faktu, że siła rażenia jego publicystyki przetrwała ponad pół wieku, Mackiewicz z pewnością byłby zadowolony.

Marność naszej dzisiejszej klasy politycznej pobudza tęsknotę za czasami II RP. Cóż, książka Cata udowadnia jedynie, że o ile polską politykę tworzyli wówczas (w części) faktycznie ludzie wielcy, niewiele mniej do powiedzenia mieli także politycy skromniejszego formatu, za których błędy zapłaciliśmy bardzo słoną cenę.

"Historia..." to nietypowa książka historyczna, w...

Doskonałe pióro, poważna i obiektywna synteza historii II RP. Dzieło Cata jest cały czas aktualne i powinno być czytane nie tylko przez naszych decydentów.

Doskonałe pióro, poważna i obiektywna synteza historii II RP. Dzieło Cata jest cały czas aktualne i powinno być czytane nie tylko przez naszych decydentów.

fragment

fragment

Wybitna pozycja publicystyczna. Najważniejsza być może w całym dorobku starszego z braci Mackiewiczów. Wiele osób popełnia zasadniczy błąd chcąc w niej widzieć uporządkowany opis dziejów II RP, klasycznie pojmowaną syntezę historyczną. Powodowane to chyba zbyt niewłaściwym interpretowaniem tytułu albo traktowaniem zbyt serio zapewnień autora, że stara się być przede wszystkim bezstronnym historykiem w tej książce. Gdyby tak faktycznie było pozycja ta straciłaby całkowicie typowy charakter pism Cat-Mackiewicza: barwność opisów, żywa narracja i silnie podkreślany subiektywizm ocen autora. Autora, który nie kryje swoich sympatii. I chwała mu za to, bo dzięki temu mamy do czynienia z dziełem autentycznym.
Byłemu redaktorowi wileńskiego "Słowa" zależało na oddaniu atmosfery umysłowej (lub jej zatrważającego braku), emocji i typowych tylko Catowi ocen konkretnych posunięć. I udało się to mu, moim zdaniem, bardzo dobrze. Książka z jednej strony jest nieustannym peanem postaci Marszałka, ale co nie mniej ważne - ostrą krytyką wszystkich środowisk, które aspirowały do władzy i którą tą władzę posiadały. Bez rozróżnienia na endeków i sanatorów.
Poza tem dzięki swojej typowo publicystycznej formie wciąga czytelnika w tamten świat i zachęca do pogłębienia poruszanej tematyki w bardziej usystematyzowanych pozycjach. I jak zawsze w przypadku pism Cat-Mackiewicza - nie uleganiu raz podanym do wierzenia sądom, ocenom ludzi i decyzji. To ostatnie jest największą wartością nie tylko tego dzieła Kresowego Żubra z Wilna.

Wybitna pozycja publicystyczna. Najważniejsza być może w całym dorobku starszego z braci Mackiewiczów. Wiele osób popełnia zasadniczy błąd chcąc w niej widzieć uporządkowany opis dziejów II RP, klasycznie pojmowaną syntezę historyczną. Powodowane to chyba zbyt niewłaściwym interpretowaniem tytułu albo traktowaniem zbyt serio zapewnień autora, że stara się być przede...

Sie na końcu poryczałam :-(

Sie na końcu poryczałam :-(

Książka Stanisława Mackiewicza od pierwszej do ostatniej strony nie pozwala się nudzić. Nie jest to bowiem żaden wykład historii Polski doby dwudziestolecia międzywojennego. To raczej śmiała, niekiedy zasmucająca, choć czasem zabawna opowieść o II RP i tworzących ją ludziach, opowieść będąca dziełem znakomitego erudyty i polemisty, czasem też świadka, a nawet uczestnika opisywanych wydarzeń (był wszak Mackiewicz więźniem Berezy Kartuskiej). Początkowo książka miała nosić tytuł "Piłsudski i Dmowski", dla uznania rangi obu tych postaci. W istocie dla autora nie podlega dyskusji wielkość żadnego z nich. O ile wszakże sam Mackiewicz uważa się za Piłsudczyka, o tyle miażdżąca jest jego krytyka obozu sanacyjnego, zwłaszcza zaś postaci Śmigłego-Rydza i ministra Becka. Wątki to znane, z mniejszym lub większym powodzeniem podejmowane także przez współczesnych publicystów. Mackiewicz patrzy na historię krytycznie, nie szczędzi gorzkich słów tym, którzy "nie mierzyli sił na zamiary" i z romantycznym rozmachem podejmowali katastrofalne w skutkach decyzje. O polityce polskiej pisze często jako o funkcji stosunków niemiecko-rosyjskich. Jakże mocno i przekonująco brzmią przytoczone przezeń słowa jednego z myślicieli francuskich, że o sile państw decyduje słabość ich sąsiadów.

Książka Stanisława Mackiewicza od pierwszej do ostatniej strony nie pozwala się nudzić. Nie jest to bowiem żaden wykład historii Polski doby dwudziestolecia międzywojennego. To raczej śmiała, niekiedy zasmucająca, choć czasem zabawna opowieść o II RP i tworzących ją ludziach, opowieść będąca dziełem znakomitego erudyty i polemisty, czasem też świadka, a nawet uczestnika...

Świetna, bardzo się cieszę, że książki tego autora można znaleźć na półkach w księgarniach. Cat-Mackiewicz powinien dotrzeć do jak największej liczby osób.

Świetna, bardzo się cieszę, że książki tego autora można znaleźć na półkach w księgarniach. Cat-Mackiewicz powinien dotrzeć do jak największej liczby osób.

Cat pisze trochę czasem niechronologicznie jak również zbytnią moim zdaniem uwagę przywiązuje do charakteryzacji postaci, trochę zbyt szczegółowo czasem. Mimo to zgrabnie prezentuje błędy ówczesnego kierownictwa i przybliża sytuację panującą w Polsce jak również i szanse któreśmy zmarnowali.

Cat pisze trochę czasem niechronologicznie jak również zbytnią moim zdaniem uwagę przywiązuje do charakteryzacji postaci, trochę zbyt szczegółowo czasem. Mimo to zgrabnie prezentuje błędy ówczesnego kierownictwa i przybliża sytuację panującą w Polsce jak również i szanse któreśmy zmarnowali.

Poza pierwszymi kilkunastoma stronicami, które wydały mi się nieco przydługawe, dalej czyta się z wielką przyjemnością. Z książki przebija wielka wiedza i mądrość autora. Przedstawiono trafne tezy, aktualne do dzisiaj. Uważam, że warto przeczytać przez każdą osobę zainteresowaną historią Dwudziestolecia.

Poza pierwszymi kilkunastoma stronicami, które wydały mi się nieco przydługawe, dalej czyta się z wielką przyjemnością. Z książki przebija wielka wiedza i mądrość autora. Przedstawiono trafne tezy, aktualne do dzisiaj. Uważam, że warto przeczytać przez każdą osobę zainteresowaną historią Dwudziestolecia.