Zgadzam się z opinią jack_w. To prawdopodobnie najlepsze fotografie Bujaka. Nie odnoszę się tu do innych prac i wypowiedzi medialnych Bujaka, tylko do fotografii zamieszczonych w książce „Misteria”. Przedstawiają one ludową religijność lat 60-tych i 70-tych. Zdjęcia urzekają. Mogę po wielokroć wracać do fotografii przedstawiających pustelnika, brata Stanisława, albo twarze pielgrzymów śpiących w Kalwarii. M. Rożek napisał, że Bujak ma niespotykane zrozumienie dla „zanikających fenomenów kultury religijnej”.
Jednak szczególnie poruszają mnie sfotografowane szczątki królewskie Kazimierza Jagiellończyka i jego żony oraz ich powtórny pogrzeb – trumny królewskie na katafalku (ok. 500 lat po śmierci). Jak pisał świadek, podczas tej uroczystości „czuło się obecność historii, wielkie misterium dziejów tak odległych łączyło się ze współczesnością”.

Zgadzam się z opinią jack_w. To prawdopodobnie najlepsze fotografie Bujaka. Nie odnoszę się tu do innych prac i wypowiedzi medialnych Bujaka, tylko do fotografii zamieszczonych w książce „Misteria”. Przedstawiają one ludową religijność lat 60-tych i 70-tych. Zdjęcia urzekają. Mogę po wielokroć wracać do fotografii przedstawiających pustelnika, brata Stanisława, albo twarze...

Prawdopodobnie najlepsze fotografie Bujaka. Kiedy powstawały, tj. od końca lat 60. do końca 80., przedstawiona na nich obrzędowość ludowa raczej nikogo nie dziwiła/szokowała. Z dzisiejszej perspektywy wyglądają jak dokumentacja zbiorowego obłędu na tle religijnym. Tak czy owak prace są na wysokim poziomie, warto się zapoznać lub nabyć (do dostania za grosze).

Prawdopodobnie najlepsze fotografie Bujaka. Kiedy powstawały, tj. od końca lat 60. do końca 80., przedstawiona na nich obrzędowość ludowa raczej nikogo nie dziwiła/szokowała. Z dzisiejszej perspektywy wyglądają jak dokumentacja zbiorowego obłędu na tle religijnym. Tak czy owak prace są na wysokim poziomie, warto się zapoznać lub nabyć (do dostania za grosze).