To był już szósty zbiór opowiadań z Niziny, w których don Camillo i Peppone przeżywają swoje małe wzloty i upadki. Mamy tu trochę humoru, trochę prowincjonalnej polityki, trochę realizmu magicznego i trochę życiowych prawd na temat ludzi. Właściwie to w każdym tomiku możemy spotkać się podobnymi wątkami. Czasami śledzimy losy różnych mieszkańców Niziny wraz z ich charakterem, mentalnością i podejściem do danego problemu.

Guareschi nie próbuje się nawet wspinać na literackie wyżyny. Pisze proste historie o prostych ludziach, których możemy także spotkać w swoim otoczeniu. Czasami okracza ich losy jakąś sentencją, która odnosi się także do prostego życia. Zawsze gdy nabieram ochoty na coś lekkiego, to sięgam z czystym sumieniem po opowiadania tego autora.

To był już szósty zbiór opowiadań z Niziny, w których don Camillo i Peppone przeżywają swoje małe wzloty i upadki. Mamy tu trochę humoru, trochę prowincjonalnej polityki, trochę realizmu magicznego i trochę życiowych prawd na temat ludzi. Właściwie to w każdym tomiku możemy spotkać się podobnymi wątkami. Czasami śledzimy losy różnych mieszkańców Niziny wraz z ich...

Lekka , zabawna, dobrze napisana, z bardzo życzliwym humorem. Postaci i fabuła są może dla nas trochę "egzotyczne"(trudno wyobrazić sobie tak sympatyczne w efekcie współżycie katolików i komunistów ) ale wyobraźnia i humor autora ma raczej pokazać, że nawet mimo dużych różnic światopoglądowych zawsze ostatecznie liczy się to, czy ktoś pozostaje człowiekiem czy fanatykiem. Guareschi podrzuca czytelnikom ziarna optymizmu i nadziei a reszta należy już do nas

Lekka , zabawna, dobrze napisana, z bardzo życzliwym humorem. Postaci i fabuła są może dla nas trochę "egzotyczne"(trudno wyobrazić sobie tak sympatyczne w efekcie współżycie katolików i komunistów ) ale wyobraźnia i humor autora ma raczej pokazać, że nawet mimo dużych różnic światopoglądowych zawsze ostatecznie liczy się to, czy ktoś pozostaje człowiekiem czy fanatykiem....

Z przykrością stwierdzam że miałam większe oczekiwania względem tej książki.
Nie zachwyciła mnie.Może przyczyną jest to że nie płynie we mnie gorąca południowa krew,tylko zimna-smagana północnym wiatrem znad Bałtyku.
Jeżeli chodzi o ideologiczne waśnie to nie ma to jak własne podwórko. Tutaj czułam się obco.Ale mimo tego przeczytam dalsze części.Przede mną Rok z don Camillem.Może wiosna wywoła na mej twarzy uśmiech...zabrakło mi tego.

Z przykrością stwierdzam że miałam większe oczekiwania względem tej książki.
Nie zachwyciła mnie.Może przyczyną jest to że nie płynie we mnie gorąca południowa krew,tylko zimna-smagana północnym wiatrem znad Bałtyku.
Jeżeli chodzi o ideologiczne waśnie to nie ma to jak własne podwórko. Tutaj czułam się obco.Ale mimo tego przeczytam dalsze części.Przede mną Rok z don...

Zapomniałam już jak zabawne są te opowiadanka. Starcia socjalistycznego wójta i księdza wielokrotnie wywołują u mnie nie tylko uśmiech na twarzy, ale i głośne wybuchy śmiechu. I jakoś tak często te ich przepychanki kończą się bardzo korzystnie dla społeczności, w której żyją. Muszę koniecznie rozejrzeć się za innymi zbiorkami, bo mam niestety tylko tę jedną.

Zapomniałam już jak zabawne są te opowiadanka. Starcia socjalistycznego wójta i księdza wielokrotnie wywołują u mnie nie tylko uśmiech na twarzy, ale i głośne wybuchy śmiechu. I jakoś tak często te ich przepychanki kończą się bardzo korzystnie dla społeczności, w której żyją. Muszę koniecznie rozejrzeć się za innymi zbiorkami, bo mam niestety tylko tę jedną.

Bardzo przyjemna i lekka książka, w sam raz do poczytania w poczekalni lub w podróży. Poniekąd pierwowzór "Rancza": mała wieś, a w niej proboszcz i wójt zwaśnieni od lat, a mimo to niemogący bez siebie egzystować. Próba wzajemnego wystrychnięcia się na dudków często kończy się komicznie, zapewniając mnóstwo uciechy wiejskiej społeczności. I właśnie ów humor jest najmocniejszą stroną "Bladego wymoczka". Polecam tym, którzy w książkach poszukują chwili relaksu, bo ta z pewnością pozwala choć na chwilę zapomnieć o codzienności i jej problemach.

Bardzo przyjemna i lekka książka, w sam raz do poczytania w poczekalni lub w podróży. Poniekąd pierwowzór "Rancza": mała wieś, a w niej proboszcz i wójt zwaśnieni od lat, a mimo to niemogący bez siebie egzystować. Próba wzajemnego wystrychnięcia się na dudków często kończy się komicznie, zapewniając mnóstwo uciechy wiejskiej społeczności. I właśnie ów humor jest...

- Jest tu coś do ochrzczenia..
- Z kim je poczęłaś nieszczęsna niewiasto?
- Za moim mężem a niby z kim?
- Nie wiem.. tyle się u was mówi o tej wolnej miłości...
- Jakie imię wybraliście dla swojego syna?
- LENIN!
- To ochrzcijcie go sobie w Rosji..

[...] Don Camillo uniósł dębowy, ciężki krucyfiks wysoko nad głowę:
- Panie Jezu, trzymaj się mocno bo walę!...

Nad Padem czas stoi w miejscu, proboszczom giną rowery, aktywistkom farbują się pośladki, myśliwi za wszelką cenę próbują ukryć swą tożsamość (polując na prywatnych terenach łowieckich przecież! ) a miejscowym towarzyszom rodzą się dzieci i dokucza bieda.. Cudowna odskocznia od "zabieganego dziś" do ciepłego miasteczka nad Padem..Koniecznie przeczytajcie a śmiech nie będzie wam schodził z twarzy

- Jest tu coś do ochrzczenia..
- Z kim je poczęłaś nieszczęsna niewiasto?
- Za moim mężem a niby z kim?
- Nie wiem.. tyle się u was mówi o tej wolnej miłości...
- Jakie imię wybraliście dla swojego syna?
- LENIN!
- To ochrzcijcie go sobie w Rosji..

[...] Don Camillo uniósł dębowy, ciężki krucyfiks wysoko nad głowę:
- Panie Jezu, trzymaj się mocno bo walę!...

Nad Padem...

Kocham Guareschiego i wszystkie jego książki a szczególnie serię o Don Camillo. Kto jeszcze nie czytał, musi to zrobić. Pozycje obowiązkowe. Szczególnie dla tych, którzy lubią się pośmiać.
Mialam zabawną sytuację ze słowem "wymoczek". Czytałam tę ksiązke w oryginale, a tytułowy "blady wymoczek" pojawił się tylko w jednym opowiadaniu. Nie znałam słowa "spumarino ani też nigdzie nie mogłam znaleźć jego wyjasnienia - domyślałam się tylko tego znaczenia. Pytalam wielu włochów i wszyscy po raz pierwszy słyszeli to słowo. Dopiero gdy podawałam kontekst i opis owego "wymoczka" dochodzilismy razem do wniosku, ze moze takie jest znaczenie. Tłumaczenie "blady wymoczek" jest doskonałe.

Kocham Guareschiego i wszystkie jego książki a szczególnie serię o Don Camillo. Kto jeszcze nie czytał, musi to zrobić. Pozycje obowiązkowe. Szczególnie dla tych, którzy lubią się pośmiać.
Mialam zabawną sytuację ze słowem "wymoczek". Czytałam tę ksiązke w oryginale, a tytułowy "blady wymoczek" pojawił się tylko w jednym opowiadaniu. Nie znałam słowa "spumarino ani też...

Guareschi to klasa sama w sobie! Również tym razem mnie nie zawiódł i śmiało mogę stwierdzić, że "Blady wymoczek" trzyma wysoki poziom! Seria kolejnych przygód księdza i wójta potrafi rozbawić, ale i zmusić do refleksji.
Kto czytał wcześniejsze - nie zawiedzie się i na tej. Kto jeszcze nie czytał opowiadań o Don Camillo powinien jak najszybciej zacząć!
Kawał dobrej rozrywki!

Guareschi to klasa sama w sobie! Również tym razem mnie nie zawiódł i śmiało mogę stwierdzić, że "Blady wymoczek" trzyma wysoki poziom! Seria kolejnych przygód księdza i wójta potrafi rozbawić, ale i zmusić do refleksji.
Kto czytał wcześniejsze - nie zawiedzie się i na tej. Kto jeszcze nie czytał opowiadań o Don Camillo powinien jak najszybciej zacząć!
Kawał dobrej rozrywki!

Zaczytywałam się kiedyś seria książek o proboszcu i jego trzódce :) Bardzo dobra zabawa przy czytaniu :)

Zaczytywałam się kiedyś seria książek o proboszcu i jego trzódce :) Bardzo dobra zabawa przy czytaniu :)

Kapitalna książka. Po przeczytaniu warto zobaczyć film :)

Kapitalna książka. Po przeczytaniu warto zobaczyć film :)