Czy nasze życie kończy się wraz ze śmiercią naszego ciała,czy też trwa nadal?Czy posiadamy tylko ciało,czy też jesteśmy również duchem,który żyje w innej rzeczywistości?Na te pytanie próbuje odpowiedzieć autorka niniejszej książki.No cóż myślę,że pytanie zasadnicze dla celu naszego istnienia i istotne dla wielu z nas.Przytaczając przykłady relacji osób,które przeżyły tzw.śmierć kliniczną czy też były świadkami umierania bliskich,autorka zastanawia się czy rację mają ci,którzy wierzą w życie po życiu,czy też ci którzy twardo stąpają po ziemi,a wszelkie doświadczenia duchowe przypisują umierającemu, naszemu mózgowi.No cóż,książka nie jest może jakąś wybitną pozycją naukową(jak mi się wydaje kiedyś miałem do czynienia z o wiele ciekawszymi pozycjami na ten temat),ale mimo to przeczytałem ją z zainteresowaniem i polecam wszystkim tym,którzy od czasu do czasu skłonni są do zatrzymania się w tej naszej codziennej gonitwie za dobrami doczesnymi i zastanowienia się nad zawiłością i tajemnicą naszego istnienia.

Czy nasze życie kończy się wraz ze śmiercią naszego ciała,czy też trwa nadal?Czy posiadamy tylko ciało,czy też jesteśmy również duchem,który żyje w innej rzeczywistości?Na te pytanie próbuje odpowiedzieć autorka niniejszej książki.No cóż myślę,że pytanie zasadnicze dla celu naszego istnienia i istotne dla wielu z nas.Przytaczając przykłady relacji osób,które przeżyły...

"Bo skoro serce jest tylko mięśniem, to cóż po urodzie wszechrzeczy"

http://dlalejdis.pl/artykuly/drzwi_do_nieba_recenzja

"Bo skoro serce jest tylko mięśniem, to cóż po urodzie wszechrzeczy"

http://dlalejdis.pl/artykuly/drzwi_do_nieba_recenzja

„Drzwi do nieba. Co bliscy próbują przekazać nam z zaświatów”, to książka o śmierci bez patosu, bez zadęcia, bez moralizatorstwa i kaznodziejskiego straszenia sądem ostatecznym i piekłem. Ale i bez trywializowania. Za to z iście badawczą ciekawością, dziennikarskim obiektywizmem i… detektywistyczną żyłką. Właśnie z takim nastawieniem do tego zagadnienia podeszła Patricia Pearson – wielokrotnie nagradzana kanadyjska dziennikarka i pisarka, słynąca z podejmowania tematów trudnych i kontrowersyjnych.

Pełna recenzja książki na stronie:
http://moznaprzeczytac.pl/drzwi-do-nieba-patricia-pearson/

„Drzwi do nieba. Co bliscy próbują przekazać nam z zaświatów”, to książka o śmierci bez patosu, bez zadęcia, bez moralizatorstwa i kaznodziejskiego straszenia sądem ostatecznym i piekłem. Ale i bez trywializowania. Za to z iście badawczą ciekawością, dziennikarskim obiektywizmem i… detektywistyczną żyłką. Właśnie z takim nastawieniem do tego zagadnienia podeszła Patricia...

Czy zastanawiałeś się kiedyś, co czuje człowiek zbliżający się do krańca swojego życia? O czym myśli, o czym mówi? Czy zauważyłeś jak się zachowuje? Kuszącą perspektywą takiego poznania staje się książka Drzwi do nieba opowiadająca doznania różnych ludzi. Reportaże (gdyż tak można opisać wszystkie opowieści zawarte w książce) skupiają się na osobach z różnych granic wiekowych, narodowościowych, wyznaniowych czy nawet płciowych. Każdy człowiek posiada różne bodźce przypominające mu o śmierci. Każda osoba opowiadająca o śmierci swoich bliskich, znajomych czy nawet przypadkowych osób, dostrzega dziwne zjawiska wokół siebie. Ciekawi?

"Ze stratą wiąże się ból, a w naszej kulturze spotęgowany strachem przed podejrzeniem o szaleństwo albo przed napiętnowaniem, na które narażamy się, opowiadając o paranormalnych przeżyciach, jakich mieć nam nie wolno. Wystarczy powiedzieć komuś, że siostra czuła w swojej sypialni czyjąś obecność, a natychmiast pojawiają się wyjaśnienia:
Halucynacje.
Pobożne życzenie.
Zbieg okoliczności.
A także ukryte potępienie: „No wiesz? Chyba jesteś zbyt łatwowierna”."

Patricia Pearson jest reporterką i autorką książki, o której mowa. Jest osobą, która poruszyła dość kontrowersyjny temat wydobywając wiadomości od różnych spotkanych przez siebie ludzi. Niektórzy z nich zwierzali jej się łatwo, inni - z uporem nie chcieli poznać prawdy, która skupiała się wokół nich, pozostali zaś, prosili aby wyjaśniła im zjawiska jakich doświadczają. Patricia, jako autorka tej lektury, nie miała łatwego zadania. Jej osoba musiała skupić się nie tylko na wydarzeniach przedstawionych przez informatorów, ale opisać je w taki sposób by zaciekawić nimi czytelnika. Jak dotąd nie czytałam lektury odnoszącej się w taki sposób do śmierci. Pearson dosadnie uwarunkowała zjawisko końca życia i w niepodważający sposób poparła go argumentami. Kiedy śledziłam historię różnych ludzi, opisanych w tej powieści, nie wyobrażałam sobie, że zrobią na mnie aż takie wrażenie. W lekturze tej utożsamiamy się z prawdziwymi uczuciami danych ludzi, które autorka dosadnie przedstawiła.

Drzwi do nieba otwierają się na czytelnika i go wchłaniają. Pomimo trudnego tematu, niełatwego języka czy nawet profesjonalnego stylu, autorka zachwyca historią. Nie powiem, że czytanie tej lektury jest szybkie i przyjemne, bo to nie jest prawda. Ciekawscy ludzie odnajdą w niej jednak odpowiedzi, na które liczą. Jeśli nawet cała fabuła wyda się wam absurdem, to jednak i tak ją dokończycie. Jest tak, że książka zwycięża nad czytelnikiem. Pomimo wszystkiego, jego myśli wciąż do niej zmierzają. Nie jest łatwo porzucić ją niedoczytaną.

"„Cały świat powinien zapłakać z powodu straty tak cudownej dziewczyny”, pomyślała półprzytomna, zaspana Robyn, a w ciemnościach świtu poruszyły się i zaszeleściły zasłony."

Lektura jest swoistym reportażem skupiającym się na śmierci i zjawiskom jej związanym. Jeśli tolerujesz tak trudną tematykę, bądź z czystej ciekawości pragniesz zapoznać się z tą lekturą, to bardzo ją polecam. Nie oczekuj jednak lektury do poduszki. Pearson skupia się na socjologii i naturze tego znaczenia. Tematyka tej lektury jest trudna, ale wartościowa.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, co czuje człowiek zbliżający się do krańca swojego życia? O czym myśli, o czym mówi? Czy zauważyłeś jak się zachowuje? Kuszącą perspektywą takiego poznania staje się książka Drzwi do nieba opowiadająca doznania różnych ludzi. Reportaże (gdyż tak można opisać wszystkie opowieści zawarte w książce) skupiają się na osobach z różnych granic...

Patricia w swej książce porusza trudny temat śmierci. Mimo, że towarzyszy nam ona od urodzenia, to tak naprawdę nic o niej nie wiemy. Oczywiście nie mam namyśli kwestii biologicznych, a aspekt duchowy. Czy istnieje życie po życiu - wieczność? Nie sposób tego udowodnić. Można tylko dać wiarę, bądź negować doznania NDE osób które zostały przywrócone do życia. Nie wiem, naprawdę nie wiem co sądzić o wizjach które autorka opisała. Gdy dusza opuszcza ciało i obserwuje wszystko z perspektywy „sufitu”. O błogości i totalnym spokoju. Nie wiem. Nie mam zdania. Natomiast opisywany przez autorkę moment śmierci jej ojca i niewiarygodnej dobrej energii która ogarnęła w tym samym momencie jej siostrę chorą na raka. Uważam, że w tym „coś” jest. Czy spotkanie pożegnalne już z nieżyjącą osobą. Właśnie o tym są Drzwi do nieba. O doznaniach które wyklucza biologia. Pearson próbuje udowodnić, że istnieje coś między umieraniem a śmiercią, że nie wszystko co dotyczy człowieka i jego implikacji psychologicznych przejścia ze świata żywych do świata umarłych da się racjonalnie wytłumaczyć. „Na pewno ta książka zmieni Wasze spojrzenie na ostanie dni życia” ( Daily Mail). Paricia Pearson nagradzana powieściopisarka publikująca m.in. w New York Times, The New Yorker i Businessweek. Jej pierwsza książka When She Was Bad kwestionująca nazbyt uproszczone pojmowanie brutalności kobiet otrzymała Arthur Ellis Award, nagrodę za najlepszą niebelerystyczną książkę kryminalną. Drzwi do nieba pozycja godna uwagi. Czytając parokrotnie miałam ciarki. Polecam tym którzy interesują się niewytłumaczalnymi zjawiskami. Autorka zostawia nas z pytaniami na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi i z mnóstwem przemyśleń. Czy istnieje niewymierny abstrakcyjny świat. Świat do którego wszyscy trafimy? Justyna.ju http://ksiazkinaszapasja.blogspot.com/

Patricia w swej książce porusza trudny temat śmierci. Mimo, że towarzyszy nam ona od urodzenia, to tak naprawdę nic o niej nie wiemy. Oczywiście nie mam namyśli kwestii biologicznych, a aspekt duchowy. Czy istnieje życie po życiu - wieczność? Nie sposób tego udowodnić. Można tylko dać wiarę, bądź negować doznania NDE osób które zostały przywrócone do życia. Nie wiem,...

Czym jest śmierć? Ludzie na całym świecie wierzący w różnych bogów i mający całkiem odmienne przekonania, zastanawiają się od wieków nad odpowiedzią na to jedno pytanie. Co czeka nas po tym, gdy z ciała zniknie świadomość, a oczy zamkną się na zawsze? W kreowaniu poglądu na tą kwestię, a więc i w zmianach w postrzeganiu wartości we własnym życiu, wydatnie pomagają religie. Dzięki nim, a może czasem dzięki własnej wewnętrznej sile podchodzimy do tego, jak do przejścia w kolejny etap życia. Wątpliwości powracają kiedy umiera ktoś bliski, gdy żal bierze górę i nie pozwala na racjonalne myślenie. Niemniej jednak, nieważne jak racjonalnymi i twardo stąpającymi po ziemi ludźmi byśmy nie byli, doświadczamy czasem rzeczy, które trudno nam wytłumaczyć. Takie zjawiska związane ze śmiercią zbadała i przedstawiła w swojej książce Patricia Pearson.

„Drzwi do nieba” to właściwie reportaż – oparty na rozmowach przeprowadzanych przez autorkę z osobami, które doświadczyły pewnych wyjątkowych zdarzeń, przebywając w otoczeniu swojego śmiertelnie chorego bądź umierającego krewnego.
Powieść rozpoczyna się historią z życia autorki. Jej siostra, Katharine, zachorowała na raka. Podczas jej pobytu w szpitalu, zmarł ojciec obu pań, a chora przeżyła dość szczególne chwile: doświadczyła czyjejś obecności, poczuła dłonie na swojej głowie i zobaczyła przyszłość, w której, zdrowa i szczęśliwa, bawi się z wnuczką (córką syna; syn w czasie wydarzeń jest jeszcze dzieckiem) na dywanie w ich rodzinnym domu. Czy to właśnie ojciec pojawił się przy niej, by dodać jej otuchy i powiedzieć, że nie ma się czego bać?

Siostra pani Pearson nie wyzdrowiała, ale zanim odeszła z tego świata, opowiedziała rodzinie jeszcze kilka podobnych przeżyć. Kolejne historie, opowiedziane już przez bardziej lub mniej obce autorce osoby, różnią się od siebie szczegółami, ale łączy je jeden motyw: duchowej bliskości z osobą zmarłą lub umierającą, doświadcza zawsze jedna, najbliższa osoba. Książka omawia dwa rodzaje zjawisk: pierwszy dotyczy osób umierających, które, chociaż nie zawsze są świadome swego stanu bądź rokują spore szanse na wyzdrowienie, są w stanie przewidzieć chwilę swojej śmierci, przekazując tę informację bliskim w sposób dość zawoalowany, ale jednak wyraźnie wskazujący na ich intencje. Druga kwestia to wspomniane wyżej kontakty odchodzących z krewnymi, mające miejsce w chwili ich śmierci lub tuż przed nią, dotyczące czasem nawet osób przebywających bardzo daleko od siebie.

„Drzwi do nieba” pisane są lekkim, subtelnym językiem, znamionującym osobę, która posiada osobisty stosunek do omawianych przez siebie wydarzeń. Nie czuć w nim jednak żadnych negatywnych emocji: autorka wyraźnie stara się zachować dystans, książkę czyta się więc spokojnie, statycznie, brak zmian w tonie wypowiedzi, tworzy wręcz wrażenie monotonii, nie jest jednak nudna. Podstawowym problemem jest jednak jej chaotyczność: pomimo podziału na rozdziały, których tytuły wyraźnie zaznaczają się nieco odmienną tematyką, tekst jest nieuporządkowany, a elementy wywiadów, opisów ludzi i zdarzeń, teorii autorki na temat ich przyczyn i skutków oraz nawiązań do literatury przeplatają się wzajemnie. Stanowi to, niestety, znaczące utrudnienie przy czytaniu.

Całość recenzji można przeczytać pod tym linkiem: http://polacyniegesi.qs.pl/recenzja-drzwi-nieba-patricia-pearson/

Czym jest śmierć? Ludzie na całym świecie wierzący w różnych bogów i mający całkiem odmienne przekonania, zastanawiają się od wieków nad odpowiedzią na to jedno pytanie. Co czeka nas po tym, gdy z ciała zniknie świadomość, a oczy zamkną się na zawsze? W kreowaniu poglądu na tą kwestię, a więc i w zmianach w postrzeganiu wartości we własnym życiu, wydatnie pomagają religie....