Nura Abdi popełniła największą zbrodnię. Urodziła się dziewczynką w miejscu, w którym znaczy mniej niż zwierzę. Jej opis życia, które faktycznie jest udziałem setek tysięcy kobiet, sprawia że na nowo doceniamy świat, w którym taką książkę mamy okazję przeczytać, a nie napisać.

Nura Abdi popełniła największą zbrodnię. Urodziła się dziewczynką w miejscu, w którym znaczy mniej niż zwierzę. Jej opis życia, które faktycznie jest udziałem setek tysięcy kobiet, sprawia że na nowo doceniamy świat, w którym taką książkę mamy okazję przeczytać, a nie napisać.

Książka o emigracji z Afryki do Europy, zanim to stało się modne.

Książka o emigracji z Afryki do Europy, zanim to stało się modne.

Książka ciekawa, jednak nie rzuciła mnie na kolana. Optymistyczne jest to, że pokazuje, iż są w Afryce również ludzie, którzy nie tylko trudnią się kradzieżami i przemocą, ale też tacy, którzy potrafią sami ciężko pracować, zakładać biznesy i dążyć do swoich pieniędzy, a nie zasiłków i jałmużny. Przygnębiający temat obrzezania jest niemal pobocznym wątkiem. A tak standardowo - życie w Afryce, wojna, emigracja do Niemiec i tęsknota z Czarnym Kontynentem.

Książka ciekawa, jednak nie rzuciła mnie na kolana. Optymistyczne jest to, że pokazuje, iż są w Afryce również ludzie, którzy nie tylko trudnią się kradzieżami i przemocą, ale też tacy, którzy potrafią sami ciężko pracować, zakładać biznesy i dążyć do swoich pieniędzy, a nie zasiłków i jałmużny. Przygnębiający temat obrzezania jest niemal pobocznym wątkiem. A tak...

Bardzo dobra książka, jedna z lepszych w tym gatunku. Czytając ją czułam gorący oddech Afryki na karku, podziwiałam jej piękno, ale też zrozumiałam nieco afrykańską mentalność. Napisana ładnym, prostym językiem, jest obrazem małego fragmentu życia, jakie toczy się na tym kontynencie. Polecam!

Bardzo dobra książka, jedna z lepszych w tym gatunku. Czytając ją czułam gorący oddech Afryki na karku, podziwiałam jej piękno, ale też zrozumiałam nieco afrykańską mentalność. Napisana ładnym, prostym językiem, jest obrazem małego fragmentu życia, jakie toczy się na tym kontynencie. Polecam!

Przed jedenastu laty wojna domowa wygnała Nurę z ojczystej Somalii do Nairobi.Po długich perypetiach postanawia wyjechać do Ameryki.Niestety zostaje zatrzymana na lotnisku we Frankfurcie,gdzie celnicy odkrywają ,ze leci na paszporcie kuzynki ze Stanów. Dopiero tu, w obozie dla azylantów, zrozumiała, że kobiety europejskie są inne niż ona, że również nie wszystkie muzułmanki są obrzezane. Świat runął jej na głowę.

Przed jedenastu laty wojna domowa wygnała Nurę z ojczystej Somalii do Nairobi.Po długich perypetiach postanawia wyjechać do Ameryki.Niestety zostaje zatrzymana na lotnisku we Frankfurcie,gdzie celnicy odkrywają ,ze leci na paszporcie kuzynki ze Stanów. Dopiero tu, w obozie dla azylantów, zrozumiała, że kobiety europejskie są inne niż ona, że również nie wszystkie muzułmanki...

Szokująca a zarazem piękna historia!
Ostatnio zaczytuję się w autobiografiach afrykańskich kobiet i jestem w szoku, jak okrutnemu rytuałowi poddawana jest każda z nich! My- Polki, mamy ogromne szczęście, że nie musimy być obrzezane! Nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego bólu!

Szokująca a zarazem piękna historia!
Ostatnio zaczytuję się w autobiografiach afrykańskich kobiet i jestem w szoku, jak okrutnemu rytuałowi poddawana jest każda z nich! My- Polki, mamy ogromne szczęście, że nie musimy być obrzezane! Nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego bólu!

Książka przedstawia historię dziewczyny z Afryki, która emigruje do Europy. Opowiada nam o świecie, w którym żyła, o swojej kulturze, o życiu w afrykańskim mieście. Pokazuje też, że rzeczy, które są oczywiste dla nas w Europie mogą zaskakiwać innych mieszkańców świata. Oprócz tego porusza bardzo ważny problem, jaki panuje w kulturze afrykańskiej - obrzezanie dziewcząt, który jest okropnym zabiegiem.
Uważam, że jest to ciekawa książka, mnie osobiście zainteresowała.
Z chęcią wrócę do lektur o Afryce.

Książka przedstawia historię dziewczyny z Afryki, która emigruje do Europy. Opowiada nam o świecie, w którym żyła, o swojej kulturze, o życiu w afrykańskim mieście. Pokazuje też, że rzeczy, które są oczywiste dla nas w Europie mogą zaskakiwać innych mieszkańców świata. Oprócz tego porusza bardzo ważny problem, jaki panuje w kulturze afrykańskiej - obrzezanie dziewcząt,...

Wiele jest na rynku książek o podobnej tematyce, mniej lub bardziej udanych. "Łzy na piasku" wyróżniają się spośród nich mądrością Autorki i niepopadaniem w skrajności, czego osobiście nie znoszę. Autorka pokazuje nam plusy i minusy zarówno Afryki, jak i Europy. Każdy kontynent, każdy kraj ma przecież swoje słoneczne i ciemne strony.
"Łzy na piasku" urzekły mnie swoją prostotą, bezpośredniością i pięknem, ale również osobą Autorki, jej twardym charakterem i pracowitością.
POLECAM!

Wiele jest na rynku książek o podobnej tematyce, mniej lub bardziej udanych. "Łzy na piasku" wyróżniają się spośród nich mądrością Autorki i niepopadaniem w skrajności, czego osobiście nie znoszę. Autorka pokazuje nam plusy i minusy zarówno Afryki, jak i Europy. Każdy kontynent, każdy kraj ma przecież swoje słoneczne i ciemne strony.
"Łzy na piasku" urzekły mnie swoją...

Myślę, ze po przeczytaniu Kwiatu pustyni mimowolnie szukałam czegoś podobnego. Za każdym razem nieco się zawodziłam. Nic nie było w stanie bardziej mnie poruszyć niż opowieść Warris Dirie. Tak było i tym razem. Cały czas porównywałam dwa niesamowite dramaty, zastanawiając się która z kobiet miała gorzej. Nie powinnam była tego robić, bo kim ja jestem, żeby oceniać. Mieszkam w luksusie w XXI wieku, gdzie historie o obrzezywaniu kobiet są dla mnie jedynie legendą. Historia Nury jest nieco inna, w odróżnieniu od Warris nie jest ona nomadką. Mieszkała większość swojego życia w Mogadiszu, stolicy Somalii. Jej życie wydaję się trochę bardziej nowoczesne. Pralka, telewizor i tego typu sprzęty nie są jej obce. Co najbardziej mnie zaskoczyło w tej powieści to, że rodzice bohaterki rozwiedli się. W tym środowisku wydawało mi się to raczej niemożliwe.
Oczywiście głównym elementem książki jest sam fakt obrzezania, którego wspomnienie powoduje u mnie mdłości. Nura mimo wszystko doznała dużo bardziej „łagodnego” jeżeli w ogóle można użyć takiego przymiotnika opisującego ten rytuał obrzezania. Wzruszyła mnie postawa ojca, który praktycznie zaprzeczył mojemu wyobrażeniu arabskiego męża. Nie chciał, by córka cierpiała, chciał ją oszczędzić. Błagał żonę, ta jednak pozostawała nieugięta. Wydaje mi się , ze przeżycia z dzieciństwa tak zmieniają tamtejsze kobiety, ze stają się one tyranami dla własnych dzieci. Zakorzeniane od dzieciństwa wartości nie potrafią ich opuścić nawet po ucieczce do innego kraju. Nura, której udało się wyjechać do Niemiec, gdy tylko dowiedziała się, że nie wszystkie kobiety ulegają rytuałowi obrzezania wręcz starała się bronić własnej kultury co mnie, nowoczesnej Europejce wydawało się wręcz kuriozalne.

Myślę, ze po przeczytaniu Kwiatu pustyni mimowolnie szukałam czegoś podobnego. Za każdym razem nieco się zawodziłam. Nic nie było w stanie bardziej mnie poruszyć niż opowieść Warris Dirie. Tak było i tym razem. Cały czas porównywałam dwa niesamowite dramaty, zastanawiając się która z kobiet miała gorzej. Nie powinnam była tego robić, bo kim ja jestem, żeby oceniać....

Bardzo interesująca historia. Warta przeczytania.

Bardzo interesująca historia. Warta przeczytania.

Hit! Podobała mi się bardzo, na miarę Białej Masajki czy też innych tego typu książek na prawdę polecam do przeczytania, poruszająca !

Hit! Podobała mi się bardzo, na miarę Białej Masajki czy też innych tego typu książek na prawdę polecam do przeczytania, poruszająca !

Ta książka jest pełna cierpienia,determinacji na lepsze życie,jakie wcześniej przeżyła,ta mała dziewczynka,a potem kobieta.Mimo że jest smutna i poważna ta książka,to polecam.

Ta książka jest pełna cierpienia,determinacji na lepsze życie,jakie wcześniej przeżyła,ta mała dziewczynka,a potem kobieta.Mimo że jest smutna i poważna ta książka,to polecam.

Bardzo ciekawa i pełna tęsknoty opowieść o życiu młodej somalijskiej dziewczyny która przypadkiem trafiła do Europy, a konkretnie do Niemiec i próbuje się zmierzyć z samotnym życiem w obcym kraju, tęsknota za rodziną i piętnem obrzezania. Nie jest to łatwe ale akazuje się możliwe dzięki dobrym ludziom i nieprzebranych pokładach miłości w dzikim afrykańskim sercu.

Bardzo ciekawa i pełna tęsknoty opowieść o życiu młodej somalijskiej dziewczyny która przypadkiem trafiła do Europy, a konkretnie do Niemiec i próbuje się zmierzyć z samotnym życiem w obcym kraju, tęsknota za rodziną i piętnem obrzezania. Nie jest to łatwe ale akazuje się możliwe dzięki dobrym ludziom i nieprzebranych pokładach miłości w dzikim afrykańskim sercu.

Poruszająca, pouczająca i jak najbardziej zasługująca na poświęcony czas książka. Pozwala nam zbliżyć się do takich kobiet jak Nura. Dodaje sił w naszym codziennym życiu, choć odmiennym od tego jaki miała bohaterka.

Poruszająca, pouczająca i jak najbardziej zasługująca na poświęcony czas książka. Pozwala nam zbliżyć się do takich kobiet jak Nura. Dodaje sił w naszym codziennym życiu, choć odmiennym od tego jaki miała bohaterka.

W pewnym momencie zaczęłam czytać porażające autobiografie, jak "Biała Masajka", "Kwiat pustyni" czy "Łzy na piasku". I nie żałuje, bo wszystkie są nasycone prawdziwymi uczuciami, przeżyciami i wspomnieniami.

W pewnym momencie zaczęłam czytać porażające autobiografie, jak "Biała Masajka", "Kwiat pustyni" czy "Łzy na piasku". I nie żałuje, bo wszystkie są nasycone prawdziwymi uczuciami, przeżyciami i wspomnieniami.

Bardzo wartościowa książka dla tych , którzy chcą poznać kulturę krajów afrykańskich.

Bardzo wartościowa książka dla tych , którzy chcą poznać kulturę krajów afrykańskich.

wzruszająca historia dziewczyny, którą podziwiam za upór i odwagę życiową.polecam :)

wzruszająca historia dziewczyny, którą podziwiam za upór i odwagę życiową.polecam :)

wzruszająca opowieść somalijki o jej trudnym życiu . polecam

wzruszająca opowieść somalijki o jej trudnym życiu . polecam

"Łzy na piasku" pojawiły się mniej więcej w okresie gdy triumfy święciła Waris Dirie ze swoim "Kwiatem pustyni". Ponieważ interesują mnie książki autobiograficzne zakupiłam w Świecie Książki pozycję Nury Abdi, bo po opisie zapowiadała się bardzo interesująco.
Mogę szczerze powiedzieć -> nie zawiodłam się :)

Książka Nury Abdi jest piękna, ale równocześnie i przerażająca w swojej relacji o obrzezaniu, okrutnej wojnie domowej oraz dalszym losie autorki gdy była oszukiwana i wykorzystywana. Jakby na przekór złemu losowi ona jednak nie straciła pogody ducha i nie poddała się - zaczęła walczyć o to aby okrutnych praktyk obrzezania dziewczynek zaprzestano.

Książka jest warta przeczytania, bo pomimo ciężkich przeżyć autorka nie straciła życiowego optymizmu, a cała książka aż tchnie nadzieją na lepsze jutro.

Gorąco polecam!!!

"Łzy na piasku" pojawiły się mniej więcej w okresie gdy triumfy święciła Waris Dirie ze swoim "Kwiatem pustyni". Ponieważ interesują mnie książki autobiograficzne zakupiłam w Świecie Książki pozycję Nury Abdi, bo po opisie zapowiadała się bardzo interesująco.
Mogę szczerze powiedzieć - nie zawiodłam się :)

Książka Nury Abdi jest piękna, ale równocześnie i przerażająca w...

2005

2005

Książki o tej tematyce należą do moich ulubionych, więc zdecydowanie polecam

Książki o tej tematyce należą do moich ulubionych, więc zdecydowanie polecam

Zaczęłam czytać , ale pomimo szczerych chęci z powodu zbyt małych literek odłożyłam . Chociaż temat bardzo mnie interesował poczekam na inne wydanie .

Zaczęłam czytać , ale pomimo szczerych chęci z powodu zbyt małych literek odłożyłam . Chociaż temat bardzo mnie interesował poczekam na inne wydanie .

Bardzo interesująca, ciężko się oderwać i co najważniejsze poruszająca problem powszechny w krajach afrykańskich, z którym trzeba walczyć.

Bardzo interesująca, ciężko się oderwać i co najważniejsze poruszająca problem powszechny w krajach afrykańskich, z którym trzeba walczyć.

Ladnie napisana ksiazka o nielatwym zyciu somalijki Nury.O tym,ze zostala poddana okrutnemu zwyczajowi obrzezania.Ale,Nura potrafi rowniez pieknie mowic o swoim kraju,o tradycjach i swojej rodzinie.Robi to w sposob bardzo pogodny i czuje sie jej wielka tesknote,za tym co bylo.Jest to duzy plus.Polecam.Africa,goia è sofferenza...

Ladnie napisana ksiazka o nielatwym zyciu somalijki Nury.O tym,ze zostala poddana okrutnemu zwyczajowi obrzezania.Ale,Nura potrafi rowniez pieknie mowic o swoim kraju,o tradycjach i swojej rodzinie.Robi to w sposob bardzo pogodny i czuje sie jej wielka tesknote,za tym co bylo.Jest to duzy plus.Polecam.Africa,goia è sofferenza...

Bardzo poruszyła mnie ta opowieść, poszerzyła horyzonty oraz ukierunkowała część poglądów. Zachęcam do przeczytania

Bardzo poruszyła mnie ta opowieść, poszerzyła horyzonty oraz ukierunkowała część poglądów. Zachęcam do przeczytania

W pewnym momencie zaczęłam czytać porażające autobiografie, jak "Biała Masajka", "Kwiat pustyni" czy "Łzy na piasku". I nie żałuje, bo wszystkie są nasycone prawdziwymi uczuciami, przeżyciami i wspomnieniami.

W pewnym momencie zaczęłam czytać porażające autobiografie, jak "Biała Masajka", "Kwiat pustyni" czy "Łzy na piasku". I nie żałuje, bo wszystkie są nasycone prawdziwymi uczuciami, przeżyciami i wspomnieniami.

Bardzo interesująca opowieść o młodej Somalijce, życiu codziennym w pełnym konfliktów Rogu Afryki oraz niełatwym życiu czarnej emigrantki w Europie.

Bardzo interesująca opowieść o młodej Somalijce, życiu codziennym w pełnym konfliktów Rogu Afryki oraz niełatwym życiu czarnej emigrantki w Europie.

Na biografię Nury Abdi natknęłam się przypadkowo w bibliotece. I od razu chciałabym powiedzieć że dziękuję ślepemu losowi, iż skierował na nią moje oczy.

Nura Abdi młoda dziewczyna, somalika z wielodzietnaj rodziny nie miała łatwo. Pomimo trudów codziennych obowiązków lubiła swoje życie. Swoje najmłodsze lata spędziła w Mogadiszu, jednak szalejąca w około wojna zawitała i w ich strony. Wraz z rodziną musiała uciakć z rodziną do Kenii, i tam podejmuje naukę. Brakuje jej rodzinnego Mogadiszu, i babci, która była za stara i schorowana na przeprowadzkę i została w rodzinnym mieście. Przez całe dzieciństwo Nura oczekuje tego wielkiego dnia kiedy z małej dziewczynki stanie się kobietką. Nie spodziewa się jak straszną rzecz chcą zrobić jej rodzice. W wieku czterech lat Nura zostaje obrzezana. W ich kraju było to normalne, a nawet konieczne, aby wyjść za maż i przede wszystkim być "czystą" W późniejszych latach, kiedy Nura musi opuścić swoją rodzinę i udać się własną drogą do Niemiec, zaczyna rozumieć co tak naprawdę się stało. W obozie dla uchodźców dowiaduje się że nie wsztystkie kobiety są obrzezane. Co gorsza tylko w nielicznych krajach robi się dziewczynką tak okrutne rzeczy.

Losy Nury były bardzo zkomplikowane. Ciężko pracowała na swoje utrzymanie, wiele razy została oszukana. W obcym kraju dowiedziała się o sprawach, które w ich kraju były tematem tabu. Zagubiona, skrzywdzona, i stęskniona za rodziną postanawia walczyć o to, aby zaprzestano obrzezania dziewczynek. Nie boi się mówić o tym głośno.

Książki poruszające takie tematy są strasznie trudne. Ja z książką o tematyce obrzezania spotykjam się już drugi raz. Zarówno za pierwszym, jak i za drugim razem byłam bardzo poruszona. To straszna jka można robić coś takiego małym dziewczynką. Nikt nawet nie mówi o tym, ile dziewczynek umiera z powodu zakażenia, i ile muszą się wycierpieć. Dla nich to jest naturalne. Trzeba zrobić wszystko, aby temu zapobiegać. Kiedy czytałam "Łzy na piasku" wszystko we mnie krzyczało. Zarówno z bezsilności jak i złości.

Wracając do książki, to bardzo dobra autobiografia. Wszystko jest tak dramatycznie prawdziwe, nic nie pominięte, ani zatuszowane. Pełna emocji, wciągająca i szczera do szpiku kości. Nie wiem co jeszcze można byłoby tu powiedzieć. Ciśnie się na usta wiele słów. Nura musiała przejść dużo. Wojna domowa, kłopoty w małżeństwie rodziców, i i ch rozwód, ucieczka z kraju,śmierć babci, emigracja do Niemiec. Ta dziewczyna musiałą mieć bardzo silny charakter, mocne nerwy i wytrzymałą psychikę, aby zmierzyć się z tym wszytskim, co życie dla niej zgotowało. Podołała temu, wytrwała i nie załamała się. Potrafiła po tym wszytskim jeszcze głośno walczyć przeciw obrzezaniu. Jestem dla niej pełna podziwu.


Myślę, iż naprawdę warto zapoznać się z tą pozycją. Nie możemy pozostawać obojętni. Ja osobiście jestem bardzo poruszona.

Na biografię Nury Abdi natknęłam się przypadkowo w bibliotece. I od razu chciałabym powiedzieć że dziękuję ślepemu losowi, iż skierował na nią moje oczy.

Nura Abdi młoda dziewczyna, somalika z wielodzietnaj rodziny nie miała łatwo. Pomimo trudów codziennych obowiązków lubiła swoje życie. Swoje najmłodsze lata spędziła w Mogadiszu, jednak szalejąca w około wojna zawitała i...

Przeczytałam już kilka książek o podobnej tematyce, o ciężkich życiu afrykańskich kobiet poddawanych okrutnemu zabiegowi, o ich walce o godne życie i za każdym razem jestem tak samo wstrząśnięta. Jednak w tej książce najbardziej urzekła mnie radość życia Nury Abdi, to,że pomimo tak strasznej rzeczy, która ją spotkała, dziewczyna potrafiła kochać ponad wszystko swoją rodzinę, kraj i kulturę.

Przeczytałam już kilka książek o podobnej tematyce, o ciężkich życiu afrykańskich kobiet poddawanych okrutnemu zabiegowi, o ich walce o godne życie i za każdym razem jestem tak samo wstrząśnięta. Jednak w tej książce najbardziej urzekła mnie radość życia Nury Abdi, to,że pomimo tak strasznej rzeczy, która ją spotkała, dziewczyna potrafiła kochać ponad wszystko swoją...

super polecam

super polecam