Okup drapieżców

Powieść niemieckiego pisarza Kaia Meyera Lodowy Ogień opowiada o Myszy – osieroconej dziewczynce żyjącej w Sankt Petersburgu pod koniec XIX wieku. Mysz pracuje jako czyścicielka butów w luksusowym Hotelu Aurora. Dziewczynka urodziła się w nim i nigdy z niego nie wychodziła. Aurora to nie tylko jej dom, ale też cały znany świat. Życie Myszy zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy w hotelu zjawia się niemy chłopiec wraz z dwiema czarodziejkami. Jedna z nich to, znana z baśni, Królowa Śniegu, a druga to tajemnicza Angielka. Kobieta wyróżnia się z tłumu z powodu swoich niebieskich włosów, pogiętego cylindra, tęczowej parasolki i walizki pełnej słów. Chyba się ze mną zgodzicie, że to dość niezwykła charakterystyka. Tamsin, bo tak ma na imię, przypomina skrzyżowanie Mary Poppins z bajkową Matką Chrzestną, z tą tylko różnicą, iż nie jest cukierkowo dobra. Świat, jaki przedstawia nam autor, to połączenie rosyjskiej rzeczywistości z baśnią. Mamy tu zarówno czary i bohaterów z innego świata, jak i walkę o przeżycie w zimnym i nieprzyjemnym świecie. Mysz pokazuje mam pokoje i korytarze całe w złocie i drogich bibelotach, które mają uprzyjemnić pobyt znakomitym gościom. Zarazem odkrywa przed nami, co się kryje za tą piękną fasadą – brud, kurz i przenikliwe zimno. Świat, w jakim żyje Mysz, nie jest ani czarny, ani biały tylko szary i trzeba nauczyć się w nim przetrwać. Bohaterowie również nie są podzieleni na „tych dobrych” i „tych złych”. Dziewczynka jest z natury dobrą osobą, ale nie słodką panienką. Umie się ustawić i zawsze stara się dokonać najlepszego wyboru, zdając sobie sprawę, że nie każdy jej postępek jest szlachetny. Także Tamsin i Królowa Śniegu mają swojej gorsze i lepsze momenty. Kai Meyer napisał bardzo dobrą i niezwykle wciągającą książkę. Ciężko mi było oderwać się od lektury, ponieważ cały czas byłam ciekawa, co zrobi bohaterka. Opisy są krótkie i wyraziste. Nie musiałam się przedzierać przez trzystronicową relację na temat jakiegoś pokoju czy osoby, a mimo to widziałam dokładnie, jak kto wygląda. Język powieści jest dosyć prosty, ale nie prostacki, fabuła wykracza poza schematy, a przecież we współczesnej literaturze zdarza się to niezwykle rzadko. Lodowy Ogień pozwala wierzyć nam, że nawet w szarym i brudnym świecie zdarzają się czarodziejki. Pokazuje nam również, że można sprostać każdemu, nawet najtrudniejszemu zadaniu, trzeba tylko bardzo chcieć. https://alicjaszalska.pl/kai-meyer-lodowy-ogien/

Tę książkę czytałam dwa, może trzy lata temu i nie do końca ją pamiętam. Ale jestem pewna, że bardzo mi się podobała. Zaintrygował mnie jej tytuł, tak samo jak drugiej części ,,Tytuł tej książki to tajemnica''. Autor pisze w bardzo fajny sposób i to jest na pewno wielki plus. Polecam gorąco!

To przygodówka dla młodzieży z elementami fantasy. Fajna fabuła i postacie. Chociaż została wydana już dawno, czyli brak w niej nowoczesnych środków przekazu typu internet, komórki, pendrive, to akcja to toczy się tak wartko, że można przymnknąć oko na te braki. Ciekawy motyw symulacji świata. W mojej opinii: bardzo dobra.

Po raz pierwszy czytałam tę książkę pod koniec podstawówki, może na początku gimnazjum. Zachwyciła mnie najpierw okładka, później fabuła i.sposób prowadzenia narracji przez autorkę. Byłam oczarowana Krainą Imago". Wróciłam do niej w zeszłym roku i znowu się zachwyciłam. Jest tu wszystko, czego oczekuję od dobrej książki. Warsztat na poziomie, ciekawy wątek, kolorowi bohaterowie i zmuszenie czytelnika do refleksji. Dodatkowo bogate opisy, które pozwalają wejść do podróżować razem z Wanją.

Druga tom niesamowitej powieści "Okup Drapieżców". Naprawdę dziwię się, że tak ciekawą, pełną opisów i fantazji książkę napisała osoba w tak młodym wieku! Główna bohaterka stara się uratować małą Lexy, Zepha i co może się wydawać dziwne-swojego przyjaciela PSAI, który jest bardzo rozwiniętym komputerem. Tak właściwie to dzięki pomocy tego sprzętu dzieci ocaliły Londyn i wstrzymały wojnę między Anglikami i Drapieżcami. Naprawdę warte przeczytania! :)

Musze przyznać, że z wielką radością sięgnęłam po Teodozję. Będąc trochę młodszą, uwielbiałam tematykę starożytnego Egiptu, więc wybór okazał się łatwy, widząc tę książkę na półce. Wydaje mi się, że fabuła nie jest tylko dla dzieci, również dla starszych powinna być inteligentna i wciągająca. Szczególnie zapadł mi w pamięci klimat, jaki panował w książce… Ten stary Londyn, mroczne zakamarki muzeum i dorożki na ulicach…

Oryginalna, pełna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DCDtM9hNKFg/?img_index=1 Zdjęcie profilowe peggy_brown72 "Chłopiec poczuł się rozczarowany, ale zarazem dziwnie przejęty, jakby podjął właśnie misję odnalezienia czegoś. Tylko czego? I po czym pozna, że to jest właśnie to, kiedy już znajdzie? Miał dopiero dwanaście lat i nie przepadał za czytaniem. Czuł jednak, że im pilniej będzie badał, im głębiej będzie drążył, tym pewnie na coś w końcu natrafi - może na jakiś sekret zakodowany na tych pustych stronicach? Sekret, który doprowadzi do jeszcze większego odkrycia? Tylko jak, zastanawiał się, można czytać pustą książkę? W końcu zamknął tomik i odstawił go na półkę, nieświadom, że opowieść właśnie zaczynała się pisać..." Puk puk. Dzisiaj mam dla Was wpis, poświęcony kolejnej z zapomnianych książek, tym razem *ponownie* z gatunku literatury młodzieżowej - oczywiście, fantastyki. Zostałam poniekąd przymuszona do jej przeczytania przez bliską mi osobę, która generalnie nie czyta - choć kiedyś od czasu do czasu się zdarzyło, teraz już niestety wcale - ale do dzisiaj "Endymion Spring" pozostaje jedną z jej ulubionych pozycji. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiej rekomendacji i przełykając gorycz związaną z lekturą kolejnej młodzieżówki, wgłębiłam się w fabułę... I nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie powieści. Niesamowicie wciągająca historia, która zaciekawia już od samego początku, sprawiając, że nie można się od niej oderwać. Czyta się ją naprawdę szybko, ma dość duży druk - pewnie z uwagi na to, że ukierunkowana jest na tych młodszych czytelników. Nie jest to typowe ya, gdzie z dzieciaków w wieku ledwie nastoletnim robi się dorosłych. Historia rozgrywa się równolegle w dwóch płaszczyznach czasowych - w Oxfordzie, w czasach współczesnych, oraz w piętnastowiecznych Niemczech, tuż przed wynalezieniem druku przez Gutenberga. Jeden z głównych bohaterów to zwykły, przeciętny chłopiec, nieszczególnie wyróżniający się na tle swoich rówieśników - Blake. Choć wrażliwy, nie jest on jakoś przesadnie dojrzały, acz, nie należy też do grona dziecinnych podlotków - ot, normalne dziecko. Na jednym z zakurzonych regałów biblioteki natrafia na tajemniczą księgę, należącą do niejakiego Endymiona Springa. I w ten sposób zaplątuje się w wir nieprawdopodobnych zdarzeń. Wszystko dopełniają wrzucane równolegle przez autora retrospekcyjne wstawki, o których wspomniałam w ramach drugiej linii czasowej akcji. Umieszczono je na specjalnym, szarawym papierze, co nadaje całkiem efektownego klimatu. Przykład macie na drugim kafelku. I ten właśnie wątek zdecydowanie bardziej mnie ekscytował. Nie chcę zbytnio wdawać się w szczegóły, żeby uniknąć spojlerów (a tutaj praktycznie każda dodatkowa informacja takowy stanowi), ale wierzcie mi - dzieje się. A wykreowana intryga nie stanowi stuprocentowej fikcji, o czym świadczy notka na końcu. Gdybym przeczytała dzieło Matthew Skeltona dwadzieścia lat temu, prawdopodobnie byłabym nim oczarowana. Dawno już dorosłą mnie, szczerze połechtało. 😉 Zabawnym jest dla mnie fakt, że nigdy nie widziałam żadnego postu o niej - recenzji, zdjęcia bez opisu, czegokolwiek - a jednocześnie, każdorazowo widuję ją w antykwariacie, który raz na jakiś czas odwiedzam. I wcale nie jest to ten sam egzemplarz, zalegający na półce od niepamiętnych czasów.

Po opisie widać, że jest to coś w stylu "Kruczych wrót" przy czym "Krucze wrota" są lepsze. Może dlatego, że to je czytałam pierwsze ;) Niemniej, pomysł jest ciekawy i fajnie napisany. Tutaj piątka młodych ludzi ma boskie moce, gdyż... Nie, nie będę zdradzać. Powiem tylko tyle, że jest to oryginalny pomysł. To co jednak trochę może zirytować to to, że wszystko w zasadzie jest powiedziane dopiero na końcu. A jeśli komuś się spodoba i chce wiedzieć co dalej (jak ja) to się nie dowie, bo drugiego tomu po polsku jeszcze nie raczyli wydać. Autorka tworzy przyszłość, w której ludzie muszą się ukrywać. I w której... nie ma dzieci. Koniec świata nastąpił (a jakże) w grudniu 2012. Piątka nastolatków przeniesiona w przyszłość ma dwie opcje - przy czym obie są nienajlepsze. Jak postąpią? Spodobał mi się z bohaterów Tigre - może dlatego, że jest podobny do mnie, i Gus. Bo Kali mnie irytowała z Dianą, o Amonie już nie wspomnę. Bycie przystojnym to jego jedyna zaleta, ale to nie wystarczy bym takiego bohatera polubiła. Co jakiś czas pojawiają się komentarze nieznanego pochodzenia, komentując sytuację. Są zagadkowe, a ich znaczenie poznajemy znów dopiero na końcu. Tą książkę fajnie sobie raz czy dwa przeczytać, ale głupio poznawać historię i nie wiedzieć co dalej. Polecam w zamian "Księgi Pięciorga", bo teraz czekamy przynajmniej dopiero na czwarty, a nie drugi tom.

Okładka i skrócony opis książki wskazywały na typową młodzieżową opowieść o walce dobra ze złem, wróżkach, krasnalach i innych magicznych postaciach oraz o przeżywającej "trudne chwile" nastolatce - wzięłam się za nią zatem bez większych oczekiwań. Okazało się jednak, że "13 skarbów" to historia mroczna, wciągająca i nie taka oczywista. Wróżki nie zawsze są dobre, nie zawsze latają w różowych spódniczkach i wyśpiewują trele ze skowronkiem. Na całe szczęście:)

1956 Tata Freddy’ego i Polly to geniusz, dlatego zawsze chętnie pomagają mu w eksperymentach. Nawet jeśli oznacza to poddanie się kriogenicznemu zawieszeniu, czyli zamrożeniu do momentu, gdy wybudzi ich ojciec. Wiedzą, że nie potrwa to dłużej niż godzinę lub dwie, więc nie ma się czym martwić... 2009 Ben i Rachel spędzają w domu długie i nudne letnie wakacje. Nieoczekiwanie odkrywają w ogrodzie zasypany ziemią schron – a w nim dwie zamrożone postacie, chłopca i dziewczynkę. Jakby mało im było wrażeń, Rachel niechcący przyciska guzik, dając początek serii niewiarygodnych zdarzeń... Czy Freddy i Polly zaaklimatyzują się w XXI wieku? Jak zniosą wybudzenie? I najważniejsze: co się stało z ich ojcem oraz dlaczego pozwolił, aby byli zamrożeni w czasie tak długo? Znakomita powieść przygodowa dla młodzieży. Czyta się szybko. Wartka akcja sprawia, że nie sposób oderwać się od czytania. Pobudza wyobraźnię. W napięciu towarzyszymy bohaterom do samego końca. Fajna powieść z gatunku tych, do których chce się wracać. Polecam!

Pierwszą część przeczytałam prawie 7 lat temu, od razu kupiłam kolejną. Ale przez te 7 lat nie mogłam się zebrać do jej przeczytania z obawy przed moja awersją do literatury młodzieżowej (a może nawet dziecięcej). Zrobiłam to dopiero kilka dni temu i chce powiedzieć,że był to bardzo przyjemny powrót. Czytalam z taką samą ciekawością jak lata temu 13 skarbów.

Z tą książką już nie "cackałam się" jak z poprzednią częścią, bo wiedziałam, że i tak będzie genialna. Wszystko w tej opowieści zaspokajało moje potrzeby czytelnika. Dramatyczne fragmenty i wciąż powtarzające się pytanie: "Czy ty nigdy nie nauczysz się pukać, Tim?". Jednak jedna rzecz nie daje mi spokoju. Mam wrażenie, że opowieść jeszcze się nie skończyła, że ma jakiś ciąg dalszy. Niestety, nigdy nie dowiemy się, czy autor miał zamiar napisać kolejną część cyklu "Syn alchemika".

Wspaniale mieć takiego prawdziwego przyjaciela jak Szarego Artura, uratuje z opresji, można liczyć na jego pomoc i wsparcie, dlatego Złoty Tomek takiego odnalazł, który zawsze jemu pomógł, podnosił na duchu i był przy nim, gdy go potrzebował taki przyjaciel to skarb bezcenny. Przyjemna, ciepła książka przyjemnie się mi czytało!!!

Pora na kolejny przystanek w Książkowej Agencji Podróżniczej – zatrzymujemy się na Manhattanie. Być może tego nie wiecie, ale pewnej nocy pojawiła się tam wyjątkowo głęboka wyrwa w ziemi. Jedna z mieszkających w pobliżu nastolatek postanowiła ją zbadać. Jeszcze wtedy nie wiedziała, że ten krok zaprowadzi ją do tajemniczego Miasta Cieni. Kiedy byłam nastolatką, bardzo podobała mi się ta książka. Zrobiła wtedy na mnie tak ogromne wrażenie, że do tej pory pamiętałam jedną ze scen, które były w niej opisane. Natomiast gdy przeczytałam ją już jako osoba dorosła, to muszę przyznać, że podobała mi się dokładnie tak samo, jak za pierwszym razem. Nie ma tu wątku romantycznego, jest za to dużo akcji, planowania, wędrówek po kanałach, tworzenia i testowania nowych wynalazków… ale jest też antagonista, którego należy pokonać. Na dziewczyny czekają też liczne niebezpieczeństwa. Ciągle się coś dzieje, nie jest nudno, a sama fabuła nie zwalnia aż do samego końca. Na uwagę zasługuje też fakt, że każda z bohaterek ma specjalne niemagiczne umiejętności, dzięki którym są w stanie posuwać śledztwo naprzód. Czasem coś idzie nie tak, ale króluje u nich zasada: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Z ciekawostek – czytałam tę książkę przed erą komórek. Kiedy więc chciałam mieć pod ręką wskazówki na temat tego, jak być dobrym szpiegiem, przepisywałam je do notesu. Niedawno nawet ten notes znalazłam. Co prawda ze wskazówek nigdy nie skorzystałam, ale jakaś nostalgia mnie chwyciła. Bardzo się cieszę, że po tylu latach mogłam wrócić do przygód Ananki i jej przyjaciółek. Wam też bardzo polecam przeczytać „Kiki Strike. Miasto Cieni” – dużo akcji, zero nudy.

"Klucz do zaświatów", to przygodowy soft horror skierowany raczej do młodszego odbiorcy, co nie oznacza, że dorosły nie spędzi przy niej miłych chwil. Bohaterem powieści jest chłopiec Eddie, który przeprowadza się wraz z rodziną do Gatesweed - miasteczka, w którym mieszkał jego ulubiony autor horrorów - Nathaniel Olmstead. Jednak mieszkańcy Gatesweed wydają się dosyć dziwni, czy też wystraszeni. Kiedy Eddie otrzymuje zaszyfrowany manuskrypt napisany przez samego Olmsteada, postanawia wyjaśnić zagadkę miasteczka. Książkę czytało się bardzo przyjemnie, bohaterowie występujący w niej są ciekawi i naprawdę chciało się wraz z nimi przeżywać tą przygodę. Druga połowa książki była znacznie bardziej interesująca, kiedy powoli miasteczko Gatesweed zaczęło odkrywać przed czytelnikiem rozwiązanie zagadki. Pod koniec nie mogłam się już oderwać, po prostu musiałam dokończyć ją czytać. Podsumowując, lektura ciekawa, lekka i przyjemna, taki czasoumilacz, który spodoba się nie tylko młodszym czytelnikom.

Książka jest ciekawa, ale trochę za dużo w ni fikcji. Mogliby dodać coś z rzeczywistości. Sama czasami żyję fikcją, ale nie tak dużą. Sądzę, że nie wszystko powinno być takie w tej książce. Mogli by dać coś co naprawdę istnieje (prócz chłopca). Książka jest dobra ale na pewno nie dla dzieci, które biorą wszystko na serio. (Czyli tylko +11)

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam), podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

Są też dwa filmy, pierwszy z nich jest na podstawie książki, lecz drugi opowiada już całkiem inną historie, nie mająca nic wspólnego z drugim tomem serii. Nie będę się rozpisywać i powiem wprost, książki bardzo fajnie napisane, dużo się w nich dzieje i są ciekawe oraz wciągające. Mimo to są o lekkim, przyjemnym charakterze, które dobrze i miło się czyta, ale intrygują czytelnika. Mimo że początek jest troszkę niemrawy to książka przypadła mi do gustu.

Pierwszy raz spotkałam się z taką formą prowadzenia opowieści. Na pewno zmusza do myślenia, momentami jest wręcz irytująca, kiedy w kółko trzeba coś liczyć. W pewnym momencie zgubiłam się, ciągle lądując na tej samej stronie, okazało się, że źle zrozumiałam polecenie, także trzeba uważnie czytać i myśleć logicznie. Ciekawe przedstawienie innych, nieco alternatywnych postaci z bajek dla dzieci. Ogólnie ciekawa książka, dużo zagadek i fajnych historyjek. Ale nie traktowałbym jej jako poradnika życiowego o moralności i etyce, niektóre ścieżki były raczej oczywiste do wyboru.