Ogromne okno

Wracając do czasów dzieciństwa kiedy to obejrzałem film który wywołał we mnie skrajne emocje od euforii po smutek, teraz postanowilem przeczytać książkę. W trakcie czytania książki, główny bohater, który nie akceptuje tego kim jest, dostaje się do świata fantazji, gdzie realizuje własne pragnienia. Przy ich pomocy poprzed długą wędrówkę po Fantazjanie odkrywa na nowo samego siebie a także to co na prawdę liczy się w życiu. 'Niekończąca sie Historia,' zabiera nas do tajemniczego świata baśni pełnego różnych stworzen, gdzie każde ma swoje miejsce i znaczenie. Przez cały czas towarzyszą nam sekrety tego nieznanego świata, tajemne, sprawcze moce - zarówno te dobre jak i złe i niezliczone symbole i znaki znane tylko wybranym. Interpretacja i znaczenie poszczególnych zdarzeń zależą od czytelnika, jednak da sie zauważyć, że autor korzystając ze świata fantazji pragnie przenieść do realnego świata pewne ważne wartości jak np. przyjaźń, miłość, poświęcenie, wytrwałość w dążeniu do celu. Książka niezwykła. Nie tylko ze względu na samą treść ale przede wszystkim pomysł. Pomimo tego, że jest to książka dla młodzieży, polecam także każdemu dorosłemu, ponieważ przekaz jest ponadczasowy. Maksymalna ocena.

Tę książkę dostałam chyba w 4./5. klasie podst. jako nagrodę w jakimś konkursie. Pamiętam, że bardzo mi się bardzo podobała i czasem śmieszyła. Mimo że to druga część przygód tytułowej Molly to łatwo mi było odnaleźć się w jej świecie. Główna bohaterka przeżywała ciekawe i zaskakujące przygody (niektóre z nich pamiętam do dzisiaj). Chyba jednak nie mam tak złej pamięci jak mi się wydawało, choć może to zasługa tego że przeczytałam ją co najmniej trzy razy :D Miło wspominam tę lekturę i serdecznie polecam :)

„Matylda” Roalda Dahla od zawsze jest moją ulubioną książką tego autora, i choć dorosłam, jej lektura nadal mnie porusza. To opowieść nie tylko o niezwykłych zdolnościach dziewczynki, ale przede wszystkim o sile wyobraźni, ciekawości świata i odwadze, by sprzeciwiać się krzywdzie. Czytając ją, czuję zachwyt nad tym, jak Dahl traktuje dzieci poważnie, nie moralizując ani nie popadając w patos. Najbliższa mojemu sercu jest pani Jennifer Honey – dorosła, która rozumie Matyldę, szanuje jej inteligencję i daje poczucie bezpieczeństwa. W kontraście do niej są Pani Trunchbull i rodzice Matyldy. Trunchbull była fizycznie silna i wzbudzała strach samym swoim zachowaniem; jej przesadne, absurdalne kary były tak dziwaczne, że trudno było na nie poskarżyć się dorosłym spoza środowiska szkolnego: ktoś, kto jej nie znał, mógłby zarzucić dziecku, że zmyśla. Rodzice Matyldy byli niedoceniający, egocentryczni i niezdolni do prawdziwego zainteresowania dzieckiem, pokazując, jak brak uznania i empatii rani równie mocno jak jawna przemoc. Humor, groteska i subtelna sprawiedliwość sprawiają, że książka jest jednocześnie zabawna i przejmująca. Matylda jest symbolem tego, że dobro, empatia i mądrość mają znaczenie, a świat, nawet pełen dorosłych krzywdzących innych, może być miejscem, w którym odwaga i spryt zwyciężają. Kiedyś darzyłam ją bardziej otwartym uczuciem oraz znaczyła dla mnie więcej, ale dalej jest dla mnie ważna. Ocena jest kompromisem między przeszłością a teraźniejszością.

Losy trójki osieroconego rodzeństwa, którzy trafiają na wychowanie do nieznanego wcześniej krewnego - hrabiego Olafa. Niestety hrabia Olafa nie ma dobrych intencji, a jego jednym powodem, by przygarnąć dzieciaki, jest chęć dobrania się do ich spadku. Zdecydowanie nie jest to szczęśliwa bajka dla dzieci i sama nie wiem, czy jest odpowiednia dla małego czytelnika. Oceniam ją z punktu widzenia dorosłej osoby - przeszkody i pech, z którymi mierzą się bohaterowie, a także ponury, miejscami mroczny klimat sprawiają, że książka wyróżnia się na tle pozostałych książek dla dzieci. Mnie jednak przypadła do gustu i z dużym zaangażowaniem śledziłam losy rodzeństwa. Z pewnością sięgnę po kolejne części.

Mam ogromny sentyment do tej serii. Uwielbiałam te książki jak byłam mała. Do kupna zachęciła mnie wyjątkowa okładka z mopsem, ale fabuła tak mnie wciągnęła, że od razu poprosiłam rodziców o następną. Do dzisiaj pamiętam jak wyczekiwałam na wydanie kolejnych części, które za każdym razem mnie zaskakiwały pomysłowością. Polecam! :)

W drugim tomie traumatycznych przygód rodzeństwa Baudelaire autor przenosi dzieci do nowego domu, a tym samym pojawia się postać kolejnego opiekuna – wuja Monty’ego, który jest naukowcem prowadzącym laboratorium pełne gadów. To bardzo symboliczne miejsce jest metaforą nieświadomości, w której uwięzione są zarówno fascynujące, jak i zagrażające dzieciom treści psychiczne. Gady, oswojone i nazwane przez Monty’ego, symbolizują możliwość ujarzmienia lęków, które – choć realnie obecne – mogą zostać przekształcone w obiekty poznania i nauki. Należy jednak pamiętać, że w narracji Snicketa figura złego obiektu nigdy nie znika, a jedynie przybiera inne formy, co sprawia, że dzieci, nawet w nowej przestrzeni, nie mogą uciec od obecności tego, co traumatyczne. Olaf, niczym archetypiczny intruz, wciela się w różne persony, pokazując, że zło nie jest wyłącznie zewnętrzne, lecz nieustannie wraca jako integralna część ich świata.

Niesamowita... Zaczyna się niewinnie od chłopca, który lubi rysować i ma denerwujące siostry. Ale im dalej, tym bardziej poruszająca się staje. Właściwie, trudno ją opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Dobra dla dzieci, ale nie tylko. Bohaterowie, choć są dopiero w piątej klasie, nie zachowują się głupio. Wręcz przeciwnie. Historia jest smutna, ale piękna. Każdego doprowadzi do łez. Polecam. Nie zmarnujcie okazji do przeczytania dobrej książki. 📚

Oryginalna, pełna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DCDtM9hNKFg/?img_index=1 Zdjęcie profilowe peggy_brown72 "Chłopiec poczuł się rozczarowany, ale zarazem dziwnie przejęty, jakby podjął właśnie misję odnalezienia czegoś. Tylko czego? I po czym pozna, że to jest właśnie to, kiedy już znajdzie? Miał dopiero dwanaście lat i nie przepadał za czytaniem. Czuł jednak, że im pilniej będzie badał, im głębiej będzie drążył, tym pewnie na coś w końcu natrafi - może na jakiś sekret zakodowany na tych pustych stronicach? Sekret, który doprowadzi do jeszcze większego odkrycia? Tylko jak, zastanawiał się, można czytać pustą książkę? W końcu zamknął tomik i odstawił go na półkę, nieświadom, że opowieść właśnie zaczynała się pisać..." Puk puk. Dzisiaj mam dla Was wpis, poświęcony kolejnej z zapomnianych książek, tym razem *ponownie* z gatunku literatury młodzieżowej - oczywiście, fantastyki. Zostałam poniekąd przymuszona do jej przeczytania przez bliską mi osobę, która generalnie nie czyta - choć kiedyś od czasu do czasu się zdarzyło, teraz już niestety wcale - ale do dzisiaj "Endymion Spring" pozostaje jedną z jej ulubionych pozycji. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiej rekomendacji i przełykając gorycz związaną z lekturą kolejnej młodzieżówki, wgłębiłam się w fabułę... I nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie powieści. Niesamowicie wciągająca historia, która zaciekawia już od samego początku, sprawiając, że nie można się od niej oderwać. Czyta się ją naprawdę szybko, ma dość duży druk - pewnie z uwagi na to, że ukierunkowana jest na tych młodszych czytelników. Nie jest to typowe ya, gdzie z dzieciaków w wieku ledwie nastoletnim robi się dorosłych. Historia rozgrywa się równolegle w dwóch płaszczyznach czasowych - w Oxfordzie, w czasach współczesnych, oraz w piętnastowiecznych Niemczech, tuż przed wynalezieniem druku przez Gutenberga. Jeden z głównych bohaterów to zwykły, przeciętny chłopiec, nieszczególnie wyróżniający się na tle swoich rówieśników - Blake. Choć wrażliwy, nie jest on jakoś przesadnie dojrzały, acz, nie należy też do grona dziecinnych podlotków - ot, normalne dziecko. Na jednym z zakurzonych regałów biblioteki natrafia na tajemniczą księgę, należącą do niejakiego Endymiona Springa. I w ten sposób zaplątuje się w wir nieprawdopodobnych zdarzeń. Wszystko dopełniają wrzucane równolegle przez autora retrospekcyjne wstawki, o których wspomniałam w ramach drugiej linii czasowej akcji. Umieszczono je na specjalnym, szarawym papierze, co nadaje całkiem efektownego klimatu. Przykład macie na drugim kafelku. I ten właśnie wątek zdecydowanie bardziej mnie ekscytował. Nie chcę zbytnio wdawać się w szczegóły, żeby uniknąć spojlerów (a tutaj praktycznie każda dodatkowa informacja takowy stanowi), ale wierzcie mi - dzieje się. A wykreowana intryga nie stanowi stuprocentowej fikcji, o czym świadczy notka na końcu. Gdybym przeczytała dzieło Matthew Skeltona dwadzieścia lat temu, prawdopodobnie byłabym nim oczarowana. Dawno już dorosłą mnie, szczerze połechtało. 😉 Zabawnym jest dla mnie fakt, że nigdy nie widziałam żadnego postu o niej - recenzji, zdjęcia bez opisu, czegokolwiek - a jednocześnie, każdorazowo widuję ją w antykwariacie, który raz na jakiś czas odwiedzam. I wcale nie jest to ten sam egzemplarz, zalegający na półce od niepamiętnych czasów.

Ta książką była wielką frajdą i spowodowała, że oglądanie obrazów Vermeera było ekscytujące, skłaniała też do skupienia się na szczegółach jego dzieł. Żeby zachęcać dzieci do zgłębiania malarstwa - idealna, na dodatek dziecko uważa, że to jest jego własna, wyjątkowa przygoda.

Przyjemnie się czytało, ale zakończenie rozczarowuje. Przez kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt stron jesteśmy świadkami przemiany Alexa i wchłanianie go przez świat Attyki, co jasno ma dawać do zrozumienia, że on już tam pozostanie. Nie ulega namowom, nawet gdy pozostali wreszcie znaleźli wyjście do domu. Wracają bez niego, mija kilka chwil, a potem jest takie po prostu "aaa, jednak wróciłem". Wątek z odnalezieniem zegarka też zdaje się naciągany, z podobnego powodu - no nie ma cienia szansy, żeby odnaleźć ten jeden konkretny w całym ogromnym, strychowym świecie i potem nagle "ooo, spójrz, to ten". Każda książka daje jakieś doświadczenie, wiadomo. Ale lepiej przeczytać coś innego.

Zacznę od tego, że od momentu obejrzenia filmu „Charlie i fabryka czekolady” bardzo chciałam przeczytać literacki pierwowzór autorstwa Roalda Dahl’a, a kiedy w końcu do tego doszło, porwała mnie apetyczna podróż po fabryce słodyczy genialnego Williego Wonki, który w wielkiej tajemnicy „wyczarowuje” swoje wyroby cukiernicze z pomocą zabawnych Umpa-Lumpasów. Wraz z piątką dzieciaków, które znalazły się w posiadaniu złotego biletu mamy możliwość poznania sekretów wytwarzania przepysznych słodkości, ale za tym wszystkim kryje się coś jeszcze… Postać Wonki to czysta fantazja, ale bardzo dobrze komponuje się z mądrością tej książki, która wg mnie jest bardzo ważna w dziecięcej literaturze. Pokazuje bowiem w sposób niezwykle obrazowy ogólne prawdy życiowe i uczy kultury zachowania. Daje wiarę w to, że warto wierzyć we własne marzenia, które mogą się ziścić pomimo wielu przeciwieństw. Uczy, by być skromnym, uczciwym i uprzejmym, bo wszelkie odstępstwa od tego nie popłacają ani w dziecięcym ani w dorosłym życiu. Charlie Bucket w odróżnieniu od innych dzieci został nagrodzony za swoje zachowanie, postawę i postępowanie. To daje nadzieję, że naczelne wartości, którymi powinien kierować się człowiek są w końcu nagradzane i przynoszą korzyści. To bardzo mądra i ponadczasowa lektura nie tylko dla dzieci. Nie zapomnijcie w trakcie czytania zaopatrzyć się w co najmniej jedna tabliczkę czekolady. Gwarantuje, że będzie Wam potrzebna. Te wszystkie opisy specjałów Wonki po prostu zachęcają do spałaszowania czegoś, co zawiera w swoim składzie cukier ! Smacznej lektury !!

Pora na kolejny przystanek w Książkowej Agencji Podróżniczej – zatrzymujemy się na Manhattanie. Być może tego nie wiecie, ale pewnej nocy pojawiła się tam wyjątkowo głęboka wyrwa w ziemi. Jedna z mieszkających w pobliżu nastolatek postanowiła ją zbadać. Jeszcze wtedy nie wiedziała, że ten krok zaprowadzi ją do tajemniczego Miasta Cieni. Kiedy byłam nastolatką, bardzo podobała mi się ta książka. Zrobiła wtedy na mnie tak ogromne wrażenie, że do tej pory pamiętałam jedną ze scen, które były w niej opisane. Natomiast gdy przeczytałam ją już jako osoba dorosła, to muszę przyznać, że podobała mi się dokładnie tak samo, jak za pierwszym razem. Nie ma tu wątku romantycznego, jest za to dużo akcji, planowania, wędrówek po kanałach, tworzenia i testowania nowych wynalazków… ale jest też antagonista, którego należy pokonać. Na dziewczyny czekają też liczne niebezpieczeństwa. Ciągle się coś dzieje, nie jest nudno, a sama fabuła nie zwalnia aż do samego końca. Na uwagę zasługuje też fakt, że każda z bohaterek ma specjalne niemagiczne umiejętności, dzięki którym są w stanie posuwać śledztwo naprzód. Czasem coś idzie nie tak, ale króluje u nich zasada: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Z ciekawostek – czytałam tę książkę przed erą komórek. Kiedy więc chciałam mieć pod ręką wskazówki na temat tego, jak być dobrym szpiegiem, przepisywałam je do notesu. Niedawno nawet ten notes znalazłam. Co prawda ze wskazówek nigdy nie skorzystałam, ale jakaś nostalgia mnie chwyciła. Bardzo się cieszę, że po tylu latach mogłam wrócić do przygód Ananki i jej przyjaciółek. Wam też bardzo polecam przeczytać „Kiki Strike. Miasto Cieni” – dużo akcji, zero nudy.

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

I cóż ja miłośniczka syren i podwodnego świata mogę powiedzieć o tej książce? Jak inaczej ją ocenić? Mogę nie być obiektywna, cóż, przepraszam, mam świra :) "Tajemnica Amelii" to powieść z działu dla dzieci i młodzieży i takiej grupie odbiorców ją polecam. Ja z moją 21 na karku jestem nią zachwycona - patrz wyżej. Książka przesympatyczna, ciepła, pocieszająca. Miło wrócić chociaż na chwilę do lat dziecięcych i zatracić się w podwodnym świecie Amelii. Przyjemny, prosty język, ładna szata graficzna ze słodkimi rysunkami w środku. Sama przyjemność czytania. Jednym słowem - polecam! I biorę się za drugą część!

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam), podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

Trzeci tom przygód rodzeństwa jest niestety nieco słabszy od dwóch poprzednich. Wycieczka do miasta i rozmowa z ciotką Lucindą niby wiele wyjaśnia, ale właściwie nic konkretnego się nie dzieje. Elfy też są jakieś takie... nijakie. Najlepsze momenty w książce to rozmowy rodzeństwa z dziwnym stworem pukiem, ale nie ma ich zbyt wiele. Szkoda.

Dwaj bracia Prosper i Bo , po śmierci matki uciekają przed swoją ciotką Esterą . Zła ciotka chciała rozdzielić chłopców ! Bracia postanawiają zostać razem i uciekają z Hamburga do odległej Wenecji : magicznego miasta . Jednak w Wenecji nie jest spokojnie : złodzieje, kradzieże i tajemnicze postacie . Kim jest tak naprawdę król złodziei? Czym jest tajemnicza karuzela sióstr miłosierdzia ? Czy Bracia wrócą do ciotki ? A przede wszystkim : czy Bo , Prosper i ich przyjaciele dadzą sobie rade z nadchodzącą przygodą ? Naprawdę polecam przeczytać tą książkę .Ja nie mogłam się od niej oderwać !

Myszkując po antykwariacie wpadł mi w oko znajomy grzbiet - okazało się, że ponownie natknęłam się na "Klątwę miliardera". Początkowo nie byłam w stu procentach przekonana, czy aby na pewno chcę przeczytać tę pozycję, a co dopiero widzieć ją na swojej półce. Jednak szalę na pozytywną stronę przeważył tłumacz, w którego przekład "Harry'ego" wczytują się wszyscy polscy "potteromaniacy" - Andrzej Polkowski. "Tajemniczy diament" opowiada o zwyczajnym trzynastolatku o nieco staroświeckim (choć, nie ukrywam, iście królewskim) imieniu Gerald. Pewnego dnia zostaje wezwany "na dywanik" do dyrektora i... tak rozpoczyna się jego zwariowana przygoda oraz nowe życie. Młodociany miliarder przekona się na własnej skórze, że paparazzi i "życzliwi" ludzie mogą uprzykrzyć życie nawet najspokojniejszej osobie, ale w końcu - jak głosi znane przysłowie - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" :) Ostrzegam - początkowo czyta się przyjemnie, choć nie jest to najlżejsza lektura. Na szczęście wraz z kolejnymi rozdziałami możemy podziwiać rozwijający się niczym wiosenny przebiśnieg (akurat tych jeszcze nie widać, ale już blisko) zapał autora i - ku pozytywnemu zaskoczeniu - nie jesteśmy nawet świadomi, gdy przewrócimy ostatnią kartkę tej oto książki! Czekam na kolejne tomy :) PS Pan Polkowski chyba świadomie wybiera do tłumaczenia książki, w których choć jeden wątek łudząco przypomina "Harry'ego" - chyba nie tylko ja z sentymentem wspominam przygodę z Czarodziejem :)