Oczarowanie. Życie Audrey Hepburn

Chyba ciężko będzie znaleźć kogokolwiek, kto choć raz w życiu nie słyszał o Audrey Hepburn. Charyzmatyczna aktorka, odtwórczyni roli Holly w kultowym „Śniadaniu u Tiffany’ego”. Gwiazda hollywood, filantropka, która kilkadziesiąt lat życia poświęciła działalności na rzecz dzieci. Oddana matka i żona. Na przestrzeni lat ukazało się mnóstwo publikacji opisujących życie tej niezwykłej kobiety. Jednak ta, którą chciałam Wam dziś polecić jest niezwykła. Napisana została na podstawie wspomnień syna aktorki- Seana Hepburn Ferrer. Nie jest to żadna wydawnicza nowość, ale jedna z najlepszych biografii, jakie do tej pory czytałam. To może być zatem doskonały gwiazdkowy prezent dla osób Wam bliskich. Ta publikacja to bardzo osobiste wyznanie, które z dbałością o szczegóły ukazuje portret kobiety spełnionej na wielu frontach, lecz mimo to pełnej smutku i wewnętrznej nostalgii. Gwiazdy, która nie dostrzegała własnego blasku. Aktywnej działaczki UNICEF-u, niezwykle wrażliwej na krzywdy spotykające dzieci w zapomnianych zakątkach świata. Prywatnie zdradzanej żony i spragnionej miłości kobiety. I wreszcie człowieka, który mimo walki przegrał z nowotworem. To również piękny album zawierający ponad 300 unikatowych zdjęć z prywatnej kolekcji rodziny Hepburn. Doskonała lektura, którą pochłoniecie w jeden wieczór i po przeczytaniu której zupelnie inaczej spojrzycie na jedną z najjaśniejszych gwiazd kina minionego stulecia.

Mimo tego, ze od śmierci Marilyn minęło 49 lat, wciąż jest owiana tajemnicą, cieszy się zainteresowaniem a o jej zawiłym życiu powstają kolejne reportaże, książki, itd. Ja zwróciłam uwagę na jedną z nich. „Ostatnie seanse” wyróżniają się na pewno formą. Nie jest do końca ani biografia, ani powieść; poza tym to połączenie dokumentu i fikcji, jednak autor zastrzega: „Moje fałszerstwo posuwa się co najwyżej do przypisywania jednym tego, co powiedzieli, widzieli, czy przeżyli inni, do stworzenia prywatnego dziennika, którego nigdy nie odnaleziono, pisania wyimaginowanych artykułów czy notatek i obdarzania mych postaci marzeniami i myślami, których nie poświadcza żadne istniejące źródło”. Wszystkie dane, cytaty, nazwiska, miejsca, daty itd. są prawdziwe. Autor korzystał między innymi z taśm, które Monroe nagrywała dla swojego psychoanalityka. Schneider stara się pokazać Marilyn taka, jaką była naprawdę, czyli zagubioną, trochę naiwną, nie mogącą odnaleźć samej siebie. Postrzegana jako nieskomplikowany symbol seksu, blondyneczka której główną zaletą jest wygląd, komercyjny świat w który wpadła właśnie taką przykleił jej etykietkę. Po części przez swój charakter a po części przez Hollywood- to jest obraz Marilyn widziany przez innych, a w końcu i przez nią samą. Towarzyszył jej do ostatnich dni. Pogoń za sławą, za byciem pożądaną, nadużywanie środków uspokajających, nasennych, toksyczne związki- to wszystko miało destrukcyjny wpływ na Marilyn, a my możemy obserwować jej mentalność, uczucia, problemy ze sobą i z depresją dzięki książce Michela. Przedstawia nam postać ikony kobiecości, urody, jako kogoś z mentalnością zagubionego dziecka. Mnie przekonał do swojego portretu jej osoby. Opisał również tę część osobowości Marilyn, która chciała wyrwać się z ciągłego uśmiechania się na planie jako ktoś, kim nigdy do końca nie była, miała pragnienia, marzenia, których nigdy nie spełniła. Wydaje się, że największym z nich była potrzeba czucia, że jest komuś potrzebna nie tylko jako seksbomba. Dzięki refleksjom autora na temat psychiki i psychoanalizy (które chwilami się dłużą, jednak nie psują ogólnego pozytywnego wrażenia) możemy wyciągnąć własne wnioski. Zaletą „Ostatnich seansów” jest tło. Lata 60, Hollywood. Symbolem tamtejszej społeczności powinny być gwiazdy filmowe leżące na kozetce. Szkoda, że tak niewiele z nich potrafiło potem z tej kozetki wstać. Klimat towarzyszący wszystkim opisanym wydarzeniom na mnie zadziałał i uważam go za największy plus książki. Dodatkowo depresyjny, melancholijny nastrój całej powieści i przeżycia Marilyn wkomponowane w tę gorszą stronę Hollywood, zwanego symbolem kina. „Powiedz mi, że mam duszę, a będziesz mógł wziąć część mojego ciała (...)." (Cytat z książki, wypowiedź Marilyn)- starała się za wszelką cenę udowodnić samej sobie, że jest coś warta, ale nie potrafiła. Na początku czytania przeszkadzała mi chronologia. Skakanie z jednego roku do innego, cofanie się, wracanie. Ciągłe przeplatanie się czasów i bohaterów. Urwane opowieści. Jednak potem, kiedy przestałam próbować na siłę się w tym połapać, zaczęłam brać to za zaletę, dzięki której książka tym bardziej zyskała na oryginalności. Tak chyba właśnie wyglądało życie Marilyn. Poszczególne rozmowy, zdarzenia, sytuacje nie odgrywają większej roli, jednak w całości ta kolejność ma sens, wszystko ma swoje miejsce i jest ważną częścią całej historii, życia aktorki.

Tak naprawdę nigdy nie dowiemy się czy Marilyn była Motylem w ciele Kobiety czy Kobietą, której pisane było zostać Motylem. Jej zapiski są bardzo szczere i inspirujące. Niektórzy powiedzą, że brak w nich warsztatu, by mówić o poezji ale czy właśnie nie ów brak czyni te fragmenty tak oryginalnymi ?:

Najbardziej obiektywna i dokładna biografia Marilyn jaką czytałam (2 inne były naprawdę tragiczne), mamy tutaj aż 60 stron przypisów. Faktycznie czuć, że autorka zgłębiała wiele źródeł, natomiast ta jej wnikliwość nie idzie w parze z chronologicznym ułożeniem zdarzeń i opowiedzeniem wszystkiego w najbardziej przystępny sposób, można się pogubić. Momentami książka była dla mnie nudna, a zwłaszcza jak zaczęło się w niej pojawiać milion postaci i o każej można się było bardzo wiele dowiedzieć. Są plusy i minusy Marilyn oraz samej paskudnej branży filmowej, która kształtowała zarówno ją jak i pozostałe gwiazdy Hollywood. Dla fanów Marilyn jak najbardziej, ale nie wiem czy polecam pozostałym (jak ja niezbyt zainteresowanych jej osobą).

Nigdy nie byłam wielką fanką czy miłośniczką Coco Chanel. Niespecjalnie interesował mnie jej życiorys, kariera czy nawet efekty jej pracy - i to zarówno ubrania jak i perfumy. Nie byłam orędowniczką jej stylu, ba! nie wiedziałam nawet, że "Coco" to pseudonim, bo naprawdę miała na imię Gabrielle... I nie umiem powiedzieć, co skusiło mnie, by zapoznać się z jej "Życiem intymnym" autorstwa Lisy Chaney. Książkę pożyczyła mi koleżanka z pracy, oczarowana francuskim stylem bycia i Francuzkami. I przyznaję, była to bardzo przyjemna podróż. Choć nie natrafiłam tu na sensację, o jakiej wspomina okładka - o tym za chwilę - to z zaciekawieniem śledziłam losy Coco, której osobowość i pewność siebie oraz niezwykła intuicja niejednokrotnie wprawiały mnie w zdumienie i w pewien sposób inspirowały. Nie przepadam za biografiami, a jeszcze mniej za ich "reklamą", toteż z dużą dozą dystansu podeszłam do "szpiegostwa" czy "odnalezionych po latach listów i pamiętników" (które notabene nie należały do samej Chanel, tylko do rzekomo znających ją ludzi czy bliskich z jej otoczenia!). Samo zaś kolaborowanie z wrogiem jest lekko muśnięte przez autorkę w jednym z końcowych rozdziałów książki, w myśl zasady "niech czytelnik sam oceni - była kolaborantką, czy ofiarą nieszczęśliwej miłości?". Niemniej, nie męczyłam się brnąc przez ponad 400 stron swoistego hołdu w stronę Gabrielle "Coco" Chanel, wciąż podziwiając jej upór, dążenie do celu oraz zwykle trafne i owocujące sukcesem decyzje. Nie żałuję czasu z nią spędzonego, choć książki nie "łyknęłam na raz". Polecam miłośniczkom biografii słynnych i silnych kobiet! Dodatkowy plus za to, że książka ubogacona jest kilkoma fotografiami Chanel i osób z jej otoczenia, o których wspomina autorka. Pozytywnym aspektem jest moim zdaniem bardzo obrazowe i realistyczne nakreślenie czasów, w jakich Chanel przyszło żyć - Chaney robi to bez pójścia na kompromis, co ułatwiało zrozumienie decyzji Coco, jej "dziwactw" czy szoku, jaki wywoływała swymi projektami i działaniami.

Jest to biografia Marilyn Monroe w bardzo zbeletryzowanej formie. Czyta się ją jak powieściową historię fikcyjnej postaci. Pierwsza część przedstawia bardzo traumatyczne dzieciństwo. Od niemowlęctwa wszystko co złe – spotyka ją (w tym sierociniec, znęcanie się nad nią, pedofilia). Rodzina, znajomi, rówieśnicy dręczą jej psychikę i dziwi mnie to, że będąc dorosłą jest aż tak normalna (chociaż przejawiają się u niej rozchwiania emocjonalne, szczególnie u schyłku jej życia). Marilyn Monroe cieszy się seksem z wieloma partnerami (w treści książki często pojawiają się wzmianki o tych spotkaniach). Po tej lekturze czuję smutek, przygnębienie – że w ludziach siedzi tyle zła i że tak mocno potrafią uprzykrzyć życie innym. Świat Hollywood'u jest pełen hipokryzji. Najlepiej oceniam część pierwszą, ale pozostałe – na 7 gwiazdek.

Piękna kolekcja zdjęć. Miło się przegląda, oczywiście nie spodziewałam się głębokiej treści czy dodatkowych historii, jednak sporym minusem pozycji jest zbyt chaotycznie uporządkowanie fotografii. Bez znajomości biografii autorki nie będziemy w stanie się odnaleźć w zdjęciach, a i z nią bywa ciężko. Cześć zdjęć posiada podpisy poniżej które odnoszą się do innych filmów czy postaci niż te przedstawione na ilustracji. Zdjęcia nie są w kolejności chronologicznej, ale to w zależności od preferencji może być uznane za zaletę bądź wadę. Niemniej zdecydowanie polecam fanom autorki :)

"Wyższe sfery. Życie Grace Kelly" to biografia, która w głównej mierze skupia się na karierze Grace Kelly niż na samej postaci artystki. Mnóstwo informacji o rolach, scenariuszach, przyjaciołach z planu. Troszkę jakby całe podsumowanie jej kariery dla wiernego fana.

Jeśli ktoś jest zagorzałym fanem tego filmu i interesuje go, jak powstał od podszewki to będzie to dla niego dobra lektura. Przeniesie się w świat producentów filmowych, scenarzystów, kompozytorów itp. Dla mnie osobiście ta książka jest dobra, ale jakiegoś wielkiego szału nie ma. Ciekawostka jest taka, że tylko tydzień zdjęciowy filmu odbył się w N.Y, a reszta filmu była kręcona w L.A w studiu wytwórni Paramount.

O Coco Chanel napisano już wiele i pewnie jeszcze kilka publikacji przed nami. Ja właśnie skończyłam wznowioną biografię autorstwa Justine Picarde i po lekturze „Coco Chanel. Legenda i życie” mam wrażenie, że już więcej o Coco się nie dowiem. Justine Picarde zrobiła, co mogła, żeby jak najrzetelniej przedstawić nam życiorys legendy mody, a nie było to proste zadanie, bo Coco wiele razy zakłamywała rzeczywistość. Tu również często pojawia się kilka wersji jakiegoś wydarzenia, z dopiskiem co, kto i kiedy usłyszał i za prawdziwą wersję uznajemy tę, która pojawiała się najczęściej. Całość czyta się zaskakująco dobrze i mimo wielu wersji życiorysów wszystko jest spójne. Jeśli dopiero poznajecie historię Coco, to ta biografia będzie świetna. Ja pracę autorki bardzo doceniam, cieszę się, że książka została wznowiona i miałam okazję ją przeczytać (i pooglądać zdjęcia, bo jest ich tutaj sporo), ale niestety nie dowiedziałam się z niej niczego, czego już bym nie wiedziała. Warto wspomnieć, że to jedna z tych biografii, która będzie idealna na prezent – twarda okłada, dużo zdjęć dobrej jakości – każdy fan/fanka historii mody, a przede wszystkim Chanel, z dumą będzie ją trzymać na swojej ulubionej półce na regale 😉 Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/

Piękna kobieta.. piękne wydanie. Książka zaczyna się streszczeniem początku Marilyn, W trakcie są wypowiedzi osób, które miały przyjemność z nią współpracować, a kończy pięknym ostatnim wywiadem ikony piękna. Książka/album rewelacyjna na rozpoczęcie dnia.. nastraja bardzo pozytywnie i jest pełna wyjątkowego, jedynego takiego uśmiechu.

To nie jest idealna biografia Monroe (żadna nie jest) ale niewiele jej brakuje. Spoto jako nieliczny (a może jedyny) najbardziej zbliżył się do osoby Marilyn i szczegółowo opisał jej życie i karierę. Co ważne jest to biografia w miarę obiektywna nie pomijająca ciemnych stron charakteru aktorki. Bardzo polecam.

Można nie interesować się światem show biznesu i filmu - jednak są nazwiska, które słyszał chyba każdy. Marilyn Monroe jest ikoną, postacią szalenie rozpoznawalną. Była cudowną aktorką, pięknością i seksbombą, jednakże... jednocześnie postacią bardzo smutną, wręcz tragiczną - samotną, zagubioną, spragnioną miłości, uzależnioną. I zniszczoną przez brutalny świat wielkich pieniędzy... Właśnie dlatego z ogromną chęcią sięgnęłam po wspomnienia Colina Clarka. Oczywiście - warto od razu zaznaczyć, że ta książka to obraz bardzo subiektywny, z całą pewnością lekko podkolorowany. Jednak prosty, co daje mu dużo uroku. Nie wzięłabym tej książki jako fragmentu biografii Monroe, a jako obraz jej osoby w oczach innych ludzi. To... smutny obraz... Brutalnie pokazujący jak w tej branży nie liczy się nic poza zyskiem. Jak mało ważny jest człowiek jako istota. Nie. Człowiek zostaje sprowadzony do roli, do gwiazdora, wykreowanej postaci, manekina za którego płyną pieniądze. Dedukując z książki: Marilyn była osobą głęboko nieszczęśliwą, wykorzystywaną przez świat show biznesu jeszcze jako młodziutka nastolatka, a potem nie udało się tego przerwać. Mając ogromne problemy z budowaniem relacji z ludźmi, z lękiem separacyjnym, Marilyn wikłała się w małżeństwa i romanse, które raz za razem utwierdzały ją w niestałości relacji. W tym, że każdy w końcu odejdzie. Jednocześnie to ona miała duży problem z budowaniem trwałej relacji... Z całą pewnością też, była osobą manipulowaną, zakrakaną wręcz. Wszystko miało dziać się pod dyktando. Jestem pełna współczucia dla jej osoby. Co do autora - jego postaci... Biorę pod uwagę, że był wtedy młodym chłopakiem, zauroczonym zamężną kobietą... Widać, że przedstawia się jako takiego, który chciał dobra Monroe... No cóż... to jego wyznanie, więc bez wątpienia subiektywne, jednak obraz Marilyn jaki tu namalował. Serce mi ściska. Bardzo polecam.

Powieść francuskiego Noblisty jest czymś więcej niż biografią dwojga wielkich malarzy meksykańskich Fridy Kahlo i Diego Rivery, z których każde wyrosło w legendą a ich małżeństwo, przeżywające wzloty i upadki, obrazuje – w ujęciu Gustave’a Le Clezio – trudną sztukę budowania miłości i bycia we dwoje. Biiografie Kahlo i Rivery każdy może sobie przeczytać, chociażby na hiszpanojęzycznych stronach Wikipedii. O obojgu zresztą powstalo wiele opracowań. Co mnie zainteresowało, to sposób, w jaki Le Clezio, który doskonale zna Meksyk, prowadzi swoją opowieść. To naturalnie, opowieść o miłości i cierpieniu. Ale portret obojga artystów, którzy stali się symbolami rewolucyjnego Meksyku, Le Clezio maluje na tle burzliwej epoki, gdy w Meksyku wrze, trwa rewolucja społeczna i polityczna, pojawia się komunizmu, ale kwitną także ruchy artystyczne - dadaizm, prymitywizm, kubizm… Le Clezio opisuje i wyjaśnia ten fenomen kulturowy ze znawstwem i głębią zawodowego historyka sztuki.

Książkę czyta się z nieprzemijającym zainteresowaniem, gdyż oprócz głównego wątku, jaki stanowi życie Coco Chanel, autor mocno osadza historię jej życia w czasach, kiedy żyła i tworzyła. Już samo niebanalne wprowadzenie do biografii projektantki mody stanowi zachętę i wzbudza ciekawość, co do dalszych treści. I później jest równie smakowicie. Po lekturze czułam się nasycona ;-). Autor w sposób zrównoważony w poruszanych kwestiach, zachowując stały rytm opowiadania prowadzi przez kolejne etapy życia bohaterki. Zatrzymuje się na każdym z nich, przybliża samą Chanel, również jej otoczenie, znajomych, sytuację społeczną i polityczną Francji, Paryża i wielu innych miejsc, w których bywała. Z chęcią bliżej poznałam Coco Chanel. Teraz myślę o niej z niejakim podziwem i traktuję jako inspirację do działania bez wahania. Zachęcam do przeczytania książki nie tylko osoby ceniące artystkę, lecz również osoby, które lubią lektury rzetelnie napisane z literackim polotem. :-)

Margaret Thatcher powiedziała o niej "Wspaniała i perfekcyjna dama, która zawsze wie, co należy powiedzieć.". Wrzesień już się kończy. Ten miesiąc już zawsze będzie mi się kojarzył z Elżbietą II. Minął właśnie rok od jej śmierci i pogrzebu, który oglądały tłumy i to właśnie tłumy stały w kolejce do jej trumny w Westminster Hall, by po raz ostatni oddać jej hołd, pożegnać się. Myślę, że dzień śmierci królowej Elżbiety II bez wyjątku zapisał się w pamięci każdego z nas. Odeszła ikona, historia, znak czasów, w których się urodziliśmy. Jeśli chcecie się podzielić wspomnieniami z tych dni, śmiało komentujcie. Ja doskonale pamiętam, co robiłam w momencie, ogłoszenia śmierci Elżbiety II, tak samo było w przypadku śmierci księcia Filipa. Nie ukrywam, że łzy stanęły mi w oczach i parę samotnych kropel pociekło po policzku. Pomimo tego, iż nie znałam ich osobiście to były tak, można powiedzieć kultowe postacie, a ich brak spowodował pewną pustkę, ponieważ byli oni zawsze. To było coś wręcz irracjonalnego, niespodziewanego. W związku z rocznicą śmieci królowej postanowiłam sięgnąć do dawni już wydanej biografii Elżbiety II. "Elżbieta II. Ostatnia królowa" Marca Roche'a została wydana w 2007 roku. Dzięki niej mogłam się cofnąć w czasie i poczuć jakby nadal żyła. Ten czas czuć podczas czytania, nie dostaniemy tutaj nowych informacji. Wiele faktów nie jest już aktualna. Ta biografia jest idealna dla kogoś, kto chce sprawdzić jak wiele się przez te lata zmieniło i co udało się przewidzieć autorowi. Nie wniesie ona nic nowego osobie, która interesuje się rodziną królewską, może być ona dobra dla tych, co swą przygodę chcą dopiero zacząć. Jednak muszą być świadomi, że nie wszystko jest prawdą objawioną i należy patrzeć na niektóre informacje z dystansem. W książce znajdują się przepiękne zdjęcia, drzewo genealogiczne, które może być pomocne przy poznawaniu zawiłości historii rodzinnych. Autor przedstawia kolejność następców Elżbiety II (oczywiście nieuaktualnioną), ale także jej poprzedników i najważniejszych królowych angielskich. Marc Roche tak pisze o Elżbiecie II " Po pierwsze, w naszych czasach pozbawionych wielkich osobowości w polityce, reprezentuje Historię, i to jaką! Urodziła się w roku strajku generalnego (1926), dorastała w latach drugiej wojny światowej, na tron wstąpiła w roku 1953. Brała udział we wszystkich wielkich przeżyciach narodu i doprowadziła do końca cykl historyczny, w wyniku którego jej królestwo zostało wymyślone od nowa. Elżbieta II jest jedną z ostatnich osobistości XX wieku i brała w nich udział w stylu, który tylko jej jest właściwy. Rodzinne wspomnienia sprawiają, że należy jednocześnie do pokolenia międzywojennego i powojennego. Oryginalność jej drogi, którą przybyła polega na jej ciągłości- i to w czasie zmiany z państwowego socjalizmu na konserwatyzm czy z thatcheryzmu na blairyzm. Zawdzięcza to fenomenalnej wręcz zdolności przystosowania się do wszelkich okoliczności.".

Bardzo dobra biografia. Przedstawiony obraz artysty jest bardzo plastyczny i w moim przekonaniu obiektywny. Genialny, twórczy czy kreatywny w pracy, natomiast prywatnie kobieciarz, egocentryk i poniekąd egoista. Czasami okrutny i sadystyczny, czasami wrażliwy i kochający. Na pewno barwna postać.

Książkę „Brigitte Bardot to ja!” autorstwa Marie-Dominique Lelièvre czytałam już jakiś czas temu. Wróciłam do niej teraz, bo żegnając B.B. czyta się o jej życiu inaczej, z większą uwagą, a może nawet nostalgią. Autorka tej biografii już na wstępie przyznaje, że darzy Brigitte Bardot swoistym uwielbieniem. Zresztą nie ona jedna- gwiazda tak mocno inspirowała współczesne kobiety, że przez wiele lat imię Brigitte było najczęściej nadawane dziewczynkom we Francji. Ale wracając do książki, dowiecie się z niej naprawdę sporo. Autorka odkrywa przed nami całe mnóstwo faktów z życia B.B., umiejętnie żonglując między dekadami. Czasem sięga też do własnych wspomnień, ujawniając, jak wielki wpływ aktorka wywarła i na jej życie. Okazuje się, że Bardot szokowała już od kołyski. Miała przyjść na świat jako chłopiec, a przynajmniej tego spodziewali się jej rodzice. Poddana surowemu wychowaniu, nie zaznała matczynej czułości. Później, gdy sama została matką, również nie umiała się w tej roli odnaleźć. Niedowidząc na lewe oko, nie mogła też odnaleźć się w szkole. Za to doskonale odnalazła się w tańcu i to właśnie w lustrach studia baletowego po raz pierwszy poczuła się piękna. To też tam wypracowała sylwetkę i gesty, które od czasu jej nastoletniego debiutu zmieniły historię kina. Filmem zainteresował ją Roger Vadim, starszy o sześć lat reżyser, który po kilku miesiącach został jej pierwszym mężem. Później było ich jeszcze troje, choć to przecież tajemnica poliszynela, że w sercu Brigitte znalazło się miejsce także dla licznych kochanków. Natomiast znacznie więcej, bo ponad 50, było filmów z jej udziałem. W tym najsłynniejszym - „I Bóg stworzył kobietę” Bardot uwiodła najpierw Francję, a później cały świat, zyskując miano ikony, której wizerunek napędza popkulturę już od siedemdziesięciu lat. W przypadku tej książki nie można nie wspomnieć, jak pięknie została wydana. Od okładki z kultowym zdjęciem B.B., przez reprodukcje jej najbardziej znanych sesji, aż do niezliczonych okładek prasowych z udziałem gwiazdy.

Jest to trzecia książka o Janis, którą przeczytałam (poprzednio były to Perła oraz W drodze) i moim zdaniem jest najlepsza. W porównaniu z książką Cooke'a, gdzie Janis jest tak naprawdę postacią drugoplanową, Żywcem pogrzebana zawiera ogrom osobistych wspomnień związanych z Joplin. Są tu analizy, dlaczego według autorki Janis sięgała po alkohol, heroinę i uprawiała dużo przygodnego seksu. Książka jest dobrze napisana i ciekawa, szybko się ją czyta. Nie zgadzam się z zarzutem subiektywności autorki. Wiadomo, że Janis była jej bliska i wspomina ją ciepło, ale nie szczędzi też ostrych czasami słów krytyki. Przedstawia jej nałogi takimi jakimi były w rzeczywistości, nie upiększając niczego. Naprawdę polecam wszystkim zainteresowanym życiem Janis.

książka z jednej strony lekka. biografia bardzo sfabularyzowana, do momentu, w którym bardziej przypomina książkę z poleceń na tiktoku, niż biografię wielkiej marii callas. mnie samej to trochę przeszkadzało, bo autor niby cytuje słowa wielkiej divy tłumaczącej, że nie jest już dzieckiem, a jednak narracja książki wydaje się momentami zwyczajnie infantylna, a mówi o doznaniach i doświadczeniach dorosłej i dojrzałej kobiety. bardzo nie podobało mi się, jak brutalnie ocenia autor fizyczność marii w wieku nastoletnim, nazywając dziewczynkę z nadwagą, pomiędzy innymi paskudnymi epitetami, dosłownie "potworem". jest to oburzające i okrutne, i bezpośrednio wpłynęło zarówno na mój dalszy odbiór lektury, jak i niższą ocenę w tej chwili. jeżeli chodzi o plusy, bo jakieś tam były, to zaliczam do nich już wspomnianą lekkość w odbiorze historii, bo dzięki temu przeczytałam ją naprawdę szybko oraz nadane tło historyczno-kulturowe. miło czytało się o przypadkowych spotkaniach z wielkimi gwiazdami hollywoodu, interesujący był również cały wątek wcześniej mi nieznany, a związany z kennedymi. z moich osobistych pozytywnych zrządzeń losu, to po lekturę sięgnęłam po filmie "Maria" (2024) w reżyserii Pabla Larraína i okazała się ona świetnym dopełnieniem filmu, ponieważ większość momentów z końcówki życia marii, na których skupia się w większości film, został tutaj streszczony do zaledwie jakichś 10 stron. więc dla zainteresowanych historią marii callas, polecam ten film biograficzny z cudowną angeliną jolie w roli głównej.