Nowy mąż dla mamy

Powieść opowiada " o przeżyciach dzieci, którym w wyniku ożenku ojca-wdowca przyszło żyć pod jednym dachem z nieznaną im wcześniej kobietą i jej własnymi dziećmi. Mimo nieuniknionych konfliktów domowych i zaskakujących reakcji małomiasteczkowej społeczności, bohaterom powieści udaje się stworzyć prawdziwą, wielką rodzinę." Książkę czyta się bardzo szybko, składa się głównie z dialogów między poszczególnymi członkami rodziny. W tych rozmowach przewija się wiele uniwersalnych prawd o życiu. Dla dzieci 12+.

Mimo iż długo się nad tym zastanawiałam, nic mnie nie oświeciło i nadal nie mam pojęcia jaką książkę z dzieciństwa nie zdążyłam, a chciałabym przeczytać. Skąd zatem wybór pozycji Marii Kruger? Tak prozaicznie, czytając książki Autorki pamiętam, że zawsze lubiłam jej bohaterów, treść czytała się płynnie i z zainteresowaniem przedstawianych perypetii, a że nie wszystkie wówczas przeczytałam, więc można nadrobić. Czy z przyjemnością? Na pewno sięga się do książek Kruger z wielkim sentymentem, Karolcie czytywałam dzieciom na głos i wraz z nimi przeżywałam, już nie własne, a ich emocje. Lucynka, nastolatka żyjąca w latach 70-tych jako opiekunka podrzuconego dziecka do domu Prandotów. Perypetie jakie temu zdarzeniu towarzyszą, poszukiwanie ojca dziecka to dość zabawnie przedstawione zdarzenia. I pomimo przemyśleń bohaterki, które dla dorosłego nie są niczym odkrywczym, a momentami nieco nużące, to całość wypada dobrze i lekko. Ciekawe doświadczenie. To co innego czytać literaturę młodzieżową we właściwym dla niej czasie, a co innego z punktu dojrzałego człowieka. Treść może dla nas dorosłych już trącić banalnością, a ze względu na czas powstania utworu może odbiegać mocno od obecnych realiów, co nieco śmieszy. Powiedziałabym: inne czasy, inne technologie. Co przekłada się na wrażliwość dzisiejszej młodzieży, jej problemy i sposób podchodzenia do zdarzeń w ich życiu, a przy tym nieporadność. Gdyby ktoś chciał zderzyć dzisiejszą nastolatkę z literaturą dla młodych swoich czasów, to poleciłabym Marię Kruger, bo to są dobre lektury. Być może wydać się mogą młodym czytelnikom, że zbyt infantylne, staroświeckie (bo jak tu żyć bez telefonu!), ale za to pocieszające, bawiące, wzruszające i uczące dzielenia się emocjami, radami, wsparciem.

Wspaniała i wzruszająca historia. Ciekawe perypetie. Cudowny audiobook! Niezwykła książka! Oto zupełnie niespodziewanie dwie dziewczynki o jakże podobnym (nie, wręcz identycznym wyglądzie) zjawiają się na tych samych koloniach ... Dziewczynki są takie same, a jednak i trochę inne: jedna posiada mamę, druga - tatę, różnią się też temperamentem i posiadanymi umiejętnościami ... Jak rozwiązać tę zagadkę, czy to rzeczywiście tylko astrologiczne bliźnięta? Czy podobny wygląd jest słabością, czy też może stanowić atut? Perypetie obu dziewcząt są i zabawne, i wzruszające, Trzymają w napięciu i wywołują duże emocje. Warte posłuchania! i poczytania!

Jak dobrze mi było w tej rodzinie Pieczarkowsko-Sowińskich. Zupełnie inna niż poprzednie pozycje Ewy Marii Letki. Do tej pory dość poważnie autorka podchodziła do dziecięcych dylematów. Tutaj klimat jest nieco Musierowiczowski ;-) ale to na plus. Rodzinka fajna, ciepła, dowcipna i nieco drażliwa ;-). Książka prawi o pięknym wpajaniu dzieciom wartości. Tutaj pod jednym dachem mieszkają babcia z dziadkiem (babcia zdecydowanie rządzi!), rodzice, piątka dzieci, suka Mniamnia i kot Uczony. Tytułowa Dama Kier to tylko epizod choć zupełnie nietuzinkowy :) Bardzo polecam tę piękną, wartościową i zabawną lekturę.

Zwariowana rodzina na wakacjach spotyka tajemniczą dziewczynkę, która okazuje się być prawdziwą czarownicą. Czary sprawiają, że Protowi na ręce wyrasta kaktus, a rodzinny jamnik zachowuje się zupełnie inaczej. W powieści pojawia się cała plejada niebanalnych postaci, w tym mój ulubiony Wdeszczak oraz groźna ciotka Meluzyna. Jak zakończy się ta letnia przygoda? Dowiecie się po przeczytaniu. Wspaniała książka przygodowa dla dzieci, wzbogacona pięknymi ilustracjami, oddziałującymi na wyobraźnię. Polecam serdecznie.

Mam w pamięci tytuł, i na pewno jako dziecko czytałam, lecz gdy teraz dorwałam książeczkę i przeczytałam z sentymentem to zupełnie niczego nie byłam sobie w stanie przypomnieć. Język bardzo prosty ale pomimo tego miło się czytało, w końcu to literatura dziecięca sprzed 50 lat :)

Bardzo fajna, osobiście książkę przeczytałam i nieźle się uśmiałam. Jednak nie tylko Sharon Creech uznała, że pocałunek smakuje jak kurczak ( w pewnym anime również zdarzyło mi się usłyszeć takie stwierdzenie :D ) więc może faktycznie coś w tym jest? Haha, nie u mnie bynajmniej. ;-)

"Na ulicach leżał gruz z rozwalonych pociskami domów. Przed sklepami stały beznadziejne, nie kończące się kolejki po chleb. Stali ludzie nieszczęśliwi i bezbronni. Środkiem ulic maszerowały oddziały żołnierzy w żelaznych hełmach. Tupiąc podkutymi butami śpiewali: Heili, heilo, heila!... Brzmiała niemiecka komenda, powiewały sztandary ze swastyką. Przejeżdżały ciężarówki pełne pobladłych ludzi schwytanych na ulicach lub wygarniętych z domów. Dokąd ich wieźli? Do obozów, na Pawiak, na rozstrzelanie? Chłopcy stawali się żołnierzami, włączali się w konspirację. A dziewczęta? Te, które dorastały i stawały się nastolatkami, do których powinno uśmiechać się życie. Co z nimi? Ale życie nie uśmiechało się. Nie dla nich była radość i beztroska. Wystraszone, zgaszone, niektóre włączone w walkę, przenosiły meldunki i broń dla chłopców, którzy byli wspaniali, odważni i którzy oddawali życie za "Tę, co nie zginęła". Zabrała tym nastolatkom wojna wszystko, co miało być dla nich. Ale czasem, czasem, kiedy słuchały rozmów i wspomnień w domowe wieczory, zaczynały marzyć. Marzyły te, które czekały na życie. Jakie miało być? Jak je sobie wyobrażały? No właśnie... Książka o tym była pisana w latach 1943-1944. Maszynopis ocalał pod gruzami i w roku 1945 ukazało się pierwsze wydanie "Szkoły Narzeczonych". Następne nie miały się już ukazywać. A teraz znów witajcie Drogie Czytelniczki - Wy, szesnastolatki i te z Was, którym wojna odmieniła los. Powraca do Was Marianna, która chciała przeżyć piękne, zwyczajne życie." - Maria Krüger " Parę słów od autorki".

Czytałam tę książkę jako dziecko. Pamiętam, że zrobiła na mnie duże wrażenie, szczególnie scena pożaru. Niedawno przeczytałam ją moim dzieciom. Podobało im się, może nie tak bardzo jak mi, ale byli żywo zaciekawieni. Ta opowieść, to taka zmuszająca do przemyśleń historia z morałem, choć wydaje się być nieco naiwna. Ale może właśnie nie... Może siła dobra, potrafi w końcu skruszyć lód najbardziej zmrożonego serca? Ja chcę w to wierzyć! A książkę polecam serdecznie.

Ta niezwykła książka wpadła w moje ręce, kiedy byłam w bibliotece i szukałam kolejnych fajnych lektur do przeczytania. Moja przyjaciółka Ania dała mi "Bułeczkę". Uśmiechnęłam się widząc na okładce dwie dziewczynki w kokardach myśląc, że to może być wspaniała podróż w czasie, do lat, których już nie ma... Zachwyciła mnie Bułeczka, czyli główna bohaterka, mała Bronia mieszkająca na wsi w Brzezinach, sierota, która straciła rodziców, nie mająca nikogo, kto by się nią zaopiekował. Państwo Sitkowie, którzy dotąd sprawowali opiekę, a raczej babcia była zmuszona wyjechać za granicę do syna. Bronia pozostawiona w takiej sytuacji wyrusza w podróż pociągiem do wujostwa mieszkającego w topolowym domku w Jeleniej Górze. W samotnej podróży spotyka jednak bardzo życzliwych ludzi, między innymi starszego pana z siwą długą brodą, który jest weterynarzem, opowiada jej niezwykłe historie o zwierzętach. Nazwała go Mikołajem, bo rzeczywiście, tak bardzo przypominał świętego Mikołaja. Bułeczka jest cudowna, wspaniała, gadatliwa, ruchliwa, pełna optymizmu, uśmiechu, kiedy jest szczęśliwa, czuje ciepło w sercu i nie wstydzi się o tym mówić. Nie zrażają ją jakiekolwiek przeszkody, umie w każdej sytuacji odnaleźć coś pozytywnego, nie chowa urazy, umie wybaczać, jest pomocna, pracowita, usłużna, dobrze wychowana, pogodna. To taka polska wersja Pollyanny i Ani z Zielonego Wzgórza. Dosłownie buzia jej się nie zamyka, cały czas trajkocze, śpiewa, mówi, podziwia ptaki, kocha zwierzęta. Często poprzez roztargnienie popada w tarapaty, bo zdarzy jej się coś strącić, poplamić. I ot taka to dziewczynka zawitała w wysokie progi państwa Marczaków, gdzie tata Bohdan Marczak jest inżynierem i pracuje w Hucie, a ciocia Krysia jest taką postacią nieobecną, ponieważ przebywa w Koszalinie, jest reżyserem w teatrze. Bronia zapoznaje w nowym domu Wandzię, zwaną Dziunią krnąbrną, wiecznie znudzoną i niezadowoloną z niczego jedynaczkę. Wandzia jest tak skrajnie inna niż Bułeczka - rozpieszczona, rozkapryszona. Jest schorowana, wątła, bojąca się zarazków. Zakazuje Broni bawić się swoimi lalkami, zabawkami, nie chce Broni w swoim domu. Nie rozumie, jak jej papa mógł wprowadzić do ich domu to "dziwne stworzenie". Można śmiało rzec, że początki obu dziewczynek były bardzo burzliwe, Wandzia miała ogromny problem z przyjęciem Broni, choć po kryjomu podpatrywała koleżankę, podziwiała jej wieczny entuzjazm i że Bułeczka nigdy się nie nudzi, zawsze znajdzie sobie zajęcie i jest zawsze uśmiechnięta. Jest to na pewno zasługą skrywanej tajemnicy Broni, którą wyjawiła zaciekawionej Dziuni. Chodziło o niezwykłą lalkę Czaroduszkę. Bronia opowiedziała cudowną historię Czaroduszki, że ja płakałam, bardzo się wzruszyłam. Ogólnie ta książka poruszyła głęboko skrywane we mnie uczucia. Poczułam ciepło w sercu, tak samo jak Bułeczka. Dużo by pisać i mówić o tej książce, ja jestem pod ogromnym wrażeniem. Jest tak, jak zakładałam na początku, że to będzie podróż do przeszłości, do czasów, których już dawno nie ma. Autorka Jadwiga Korczakowska napisała tę opowieść w 1957 roku, zatem szkoła, miasto, obyczaje możecie sobie tylko wyobrazić, jak zostały opisane. Panienka Wandzia miała w swoim domu gosposię Małgorzatę, która zajmowała się całą posiadłością oraz miała pieczę nad niesforną Dziunią. Miło czyta się o wartościach takich jak przyjaźń, marzeniach o rodzicach. Każda strona dotycząca Broni napawała niezwykłą radością. Cieszyła się ze wspólnego zjedzenia ciastek, z podróży tramwajem, samochodem, ze spaceru po parku, z zabawy z psem Trezorem czy kotem Puszkiem. Książka pełna dobrych przekazów, płakałam przy niej czytając strona po stronie o przygodach dziewczynki Bułeczki, która swym dobrym sercem zmieniała wszystkim dookoła. Nie sposób jej nie kochać. Ogromne wzruszenie, nawet gdy teraz piszę tę recenzję, mam łzy w oczach. Ona tak wiele wycierpiała, marzyła o tym, żeby mieć mamę, cieszyło ją dosłownie wszystko, to że dostała nową sukienkę, że nie była głodna. Pragnęła przyjaźni, akceptacji, żeby była przygarnięta nie z litości. I tak zestawiam sobie to wszystko, co tu przeczytałam ze światem współczesnym pełnym pogardy i zła, w którym dziecka nie cieszy jakaś tam zwykła "zaczarowana lalka" czy liście na wietrze..... Teraz króluje internet, tablet, telefon komórkowy, gry, lajki i inne bzdury, które zmieniają dzieci w automaty bez serca. To ogromna refleksja, jak zmienia się świat, jak w ogóle zmieniła się literatura na przestrzeni dziesięcioleci. Dlatego tak chętnie sięgam po takie wyjątkowe powieści, gdzie przemknie plastusiowy pamiętnik, gałganek i zabawa w teatr, w którym dziecko jest po prostu dzieckiem, a rodzice są rodzicami, którzy nie krzywdzą, tylko opiekują się, kochają i wychowują dając dobry przykład. W moim świecie literatura ciągle odgrywa kluczową rolę w procesie wychowawczym, uważam że zawsze miała i ma ogromny wpływ na sposób myślenia, na wartościowanie, budowanie, kształtowanie człowieka. To, po jakie książki sięgamy od najmłodszych lat toruje nam ścieżki życia. Z głębi serca serdecznie polecam tę ciekawą książkę, warto poczytać też dziecku. Niesie dobro. Miłej lektury :)

Przecudna, ciepła i wyjątkowa historia pięknego pieska mądrego, oddanego bezgranicznie całą swą miłością, oddaniem do swojej właścicielki, która bardzo go kocha i przywiązana jest do swojego czworonoga. Pewnego razu Drab zaginął, dla Dzidzi to ukochane zwierzę, chce go odnaleźć dowiedzieć się gdzie może być. Pies to ogromna odpowiedzialność trzeba być odpowiedzialnym, opiekować się cały czas nim, wyprowadzać na spacery i karmić. Pies ma też uczucia, pokazuje bardzo i czuje, bardzo chce czuć się kochane przez swojego właściciela. Historia wzruszyła mnie do głębi, pełna uczuć, ciepła i zaskakująca. Postać Alicji szczególnie mi się spodobała, barwna, wspaniała jest, jak i Dzidzi również śledziłam z zainteresowaniem przygody dwóch bohaterek, zaciekawiły mnie i zakończenie skończyło się szczęśliwie . Bardzo mnie zachwyciła ta książka jestem zachwycona odprężyła mnie i zrelaksowała wspaniale.

Bardzo sympatyczna książka, choć początkowo niesamowicie irytowała mnie główna bohaterka - pusta i głupia gęś, zdolna myśleć jedynie o kieckach, pomadach i świecidełkach, a której największą ambicją było złapać bogatego męża. No to uważaj, babo, czego sobie życzysz... Głupota i próżność dziewczyny ściąga nieszczęście na nią samą oraz jej rodzinę. Tamit przechodzi twardą szkołę życia, w trakcie której dociera do niej, że istnieją rzeczy ważniejsze niż uroda i bogactwo.

"Kocia mama" napisana przez Marię Buyno - Arctową to książka opowiadająca o przygodach wrażliwej i nieco narwanej Zosi (w oryginalnej wersji Zochnie) która za wszelką cenę chce uratować życie nowonarodzonych kociąt przed niechybną śmiercią Najlepiej czytać książkę w towarzystwie kota 🐈

„Zaginiony książę” to dla mnie jedna z tych historii, które pochłaniają od pierwszego rozdziału, a potem jeszcze długo zostają w głowie. Sięgając po tę książkę, nie spodziewałam się, że aż tak mnie poruszy, ale już po kilku stronach wiedziałam, że trafiłam na coś idealnie „mojego”.

I pomyśleć, że tak kiedyś wyglądała literatura YA! Cóż, była to jak na swoje czasy bardzo dobra literatura. Uważam, że ta książka ładnie się zestarzała - a to za sprawą dobrze opracowanej psychologii bohaterów (właściwie każdej postaci). To są sprawy bardzo uniwersalne. Ścieranie się Mai i Michała, jej niedojrzałość, jego zacietrzewienie. To wszystko jest bardzo wiarygodne. A do tego mamy zachowany obraz PRL-u. Całość jest napisana naprawdę ładną polszczyzną. Zastanawiam się, czy Jurgielewiczowa czytała o parę lat wcześniejsze "Jezioro osobliwości" Siesickiej - między "Jeziorem..." a "Wszystko inaczej" da się znaleźć pewne zbieżności. I to nie tylko jeśli chodzi o imiona głównych męskich bohaterów (całkiem też podobne te Michały w swojej dojrzałości), ale też o otwarte zakończenie. Polecam!

Kolejna upudrowana nieznośnie książka o nadzwyczajnie zdolnych dzieciach, z nadzwyczajnymi możliwościami, nadzwyczajnymi rodzicami, nadzwyczajnym fartem w życiu i czym jeszcze? No, zapewne za ty wszystkim stoją nadzwyczajne pieniądze. Jest to urocza ramotka, poprawia humor, wznieca ciepełko. Ale w dorosłym też odrobinę niesmaku. Czy polecam? Tak, bardzo polecam czytanie z dzieckiem i prostowanie na bieżąco co jest tu nie tak, jak wygląda życie sto lat później i jakie przemiany społeczne przez te sto lat się zadziały.

Mimo że książka została napisana niemal pół wieku temu i jej adresatami była nawet nie tyle młodzież, co po prostu dzieci, bawiłem się podczas lektury więcej niż przyzwoicie. Muszę jednak przyznać, że do dobrego odbioru tej lekko szurniętej historyjki niezbędna jest więcej niż pobieżna znajomość PRL-owskich realiów. W przeciwnym razie gros smaczków po prostu ucieknie czytelnikowi, a bez tych smaczków "Nie głaskać kota pod włos" jest trącącą molami obyczajówką z nie do końca zrozumiałym humorem. Polecam więc lekturę, ale - trochę przewrotnie - czytelnikom 35+.

Przyjemna książka, która przeleżała u mnie chyba z 30 lat zanim ją przeczytałem. Pamiętam, że poprosiłem tatę o jej kupienie mi, ponieważ na okładce był pociąg. Generalnie jest to powieść dla dzieci/młodzieży, ale byłem mocno zdziwiony, że potrafiła mnie zaciekawić. Chyba dlatego, że wieś ze stacją kolejową to spory kawałek mojego dzieciństwa. Niedługa lektura o dzieciństwie zawierająca podobne elementy do innych klasyków tego gatunku (Tomek Sawyear, Dzieci z Bulerbyn itd.) Fabuła rozgrywa się w XX-leciu międzywojennym. Jest napięcie związane z tajemnicą. Przez kolejne strony w głowie czytelnika rysuje się mapa miejscowości, akcja związana jest z obszarem ograniczonym do zabaw i wypadów bohaterów. Jest też wątek emigracji rosyjskiej do Wielkiej Brytanii, wszak rosyjsko - radzieckie ustroje zrodziły wiele dysydentów. Choć im bardziej w las tym pomysł się trochę wyczerpuje (dzieci ciągle wszystkich ratują z opresji i zawierają kompletnie nieskrępowane znajomości z dorosłymi), to myślałem, że książka będzie dużo bardziej naiwna i obawiałem się, czy ją ukończę. Było ok.

Ksiazka dająca duzo do myślenia. Czytając w pewnych momentach ogarniał mnie oczywiście smutek, ta świadomość, że to nie była zadna fikcja literacka. Ok, nie są to wspomnienia autorki, jednak opis kompletów, wydarzeń, to wszystko prawda... Był jeden minus, czasem bohaterowie się mieszali, za duzo chłopaków o tych samych imionqch. Niektóre wątki bym chciała poznać bardziej szczegółowo, no ale zamysł autorki byl inny. Mimo tego, polecam książkę.