Niech twoja matka płacze. Reportaż ze szwedzkich przedmieść

To nie tylko miniaturka, ale też oszczędnie, minimalistycznie napisana. A jednak przepełniona smutkiem i poczuciem niesprawiedliwości tak, ze próżno szukać tego w większych tomach. I jeszcze irlandzka do szpiku kości. Do tego przetłumaczona doskonale, ale to oczywiste, że Aga Zano królową jest.

Temat trudny. Choroby i zaburzenia psychiczne to nadal trudny temat, ale przeczytanie tej historii zostawiło we mnie wdzięczność, że choruję w naszych czasach. Wykluczenie, piętno i niezrozumienie osób chorych i ich rodzin, ogromny wstyd - tym było chorowanie w latach 60 i 70 XX wieku. Autorka mierzy się z trudną historią swojej rodziny, ale też ze swoimi emocjami i traumą.

Może nie czytam za wiele, a książka Niny Lykke wpadła mi w ręce przypadkiem, bo niby co może mnie obchodzić stary norweski pisarz, który sławę ma za sobą? A jednak przeczytałam z przejęciem i to do końca, mimo, że zbyt wiele się nie dzieje. Ale tak plastyczny opis stanu człowieka jak zrobiła to norweska pisarka, takim językiem, bez jednego zbędnych słów, zrobiło na mnie wrażenie. Dla mnie górna półka.

Napisana w 1969 roku powieść bokserska, to coś z czym spotykam się pierwszy raz w życiu. Mamy tu dwóch bohaterów - Billy, podstarzały sportowiec, który usiłuje wrócić do boksowania i Ernie, który jest na początku swojej "kariery". Rzuca się w oczy, że to pesymistyczna powieść. Bohaterowie to postacie złamane, nieszczęśliwe, mające problemy w kontaktach z kobietami, faceci, którzy sami trochę nie wiedzą czego chcą, więc szukają jakiejś ucieczki w boksie. Generalnie klimat tej książki jest taki ponury. Bokserzy chodzą po jakichś podłych spelunach, walą alkohol, wokół przetrącone od ciosów nosy, tu jakiś rozwód, tu brak kasy, tu jakaś kontuzja. Ameryka tutaj też taka smutna, bokserzy podróżują autostopem, wokół mozaika etniczna razem z Afroamerykanami, Filipińczykami i Meksykanami, bohater pracuje dorywczo przy cebulach i pomidorach, no nie jest to kraina marzeń. Chyba tylko postać trenera jest tu jakimś światłem pośród ciemności. Chyba jedyne z czym mam problem, to określenie poziomu sportowego. Bokserzy zarabiają tu jakieś pieniądze, ale wszystko wygląda tak trochę amatorsko, nieregularne treningi, pięściarze z nadwagą pijący alkohol, no generalnie tacy po przejściach, chociaż rozumiem główne przesłanie, że nigdy nie jest za późno, żeby wrócić do treningów i spróbować osiągnąć sukces. No i na koniec warto zauważyć, że autor trochę boksował, więc można się pokusić o stwierdzenie, że Gardner wiedział o czym pisał i że bokserski realizm stoi tu na niezłym poziomie.

Sebastian Barry w „Tak daleko od domu” pokazuje Wielką Wojnę z perspektywy młodego Irlandczyka. To nie jest kolejna książka o bohaterach z frontu, tylko raczej historia ludzi wciągniętych w cudzą wojnę. Okopy są tu brudne i pozbawione romantyzmu. Syn policjanta wiernego brytyjskiej koronie, wstępuje do armii, żeby udowodnić cos sobie i ojcu. Z tego napięcia rodzi się prawdziwy dramat tej powieści. Chłopak wpada w sam środek konfliktów, które rozrywają Irlandię - katolicy kontra protestanci, lojalność wobec Anglii kontra rodząca się irlandzka niepodległość. Ojciec wierny Brytyjczykom, syn walczący za nich, a ojczyzna zaczynająca się buntować. To książka o tym, jak wojna niszczy młodość, rozdziera naród i potrafi zmiażdżyć zwykłego człowieka pod kołami historii.

Początkowo bardzo sie wlecze i nudzi. Z czasem książka , historie napotykanych przez autora ludzi coraz bardziej wciągaja. Jakimś wielkim zaskoczeniem i szokiem kulturowym nie jest przedmiot zainteresowania autora. Traktuje to tylko jako pretekst do zdania relacji z podrozy.

Mam wrażenie, że ta książka wymagałaby kontynuacji, aby rozwinąć wszystkie wątki, które się w niej pojawiły. Czytało mi się ją bardzo dobrze, czasami zatracałam się na fotelu. Jest to dobra pozycja dla laika, osoby, która nie ma białoruskich znajomych czy nie interesowała się wcześniej jednym z naszych wschodnich sąsiadów. Autor zaznaczył, że często będzie obrażał A. Łukaszenkę w swojej książce. Jednak według mnie robił to za często. Choć przyznam, że kreatywność ludzi (wątpię, że wszystkie te określenie autor sam wymyślił) jest godna podziwu.

" Studium przypadku" to obraz mentalności lat 60,a dokładniej burzliwego momentu w historii psychiatrii. Jest tutaj nawiązanie do kierunku antypsychiatrii , który właśnie w latach 60 tych był popularny w Londynie. "Charyzmatyczny" terapeuta jest tutaj symbolem wyzwolenia ,także upadku autorytetów, etyki. Prowadzi Mroczną grę nadużywając swojej władzy .Nie panuje nad swoją mroczną stroną i istnieje ryzyko,że wprowadzi w ten mrok swoich pacjentów. Ramą całej powieści są odnalezione zapiski.Przeplatają się różne perspektywy .Notatki oraz biograficzne rozdziały o Braithwaite.Znajdziemy też fragmenty dzieła samego terapeuty.To trochę powieść labirynt. Narrator jest niewiarygodny.Występują dwa poziomy narracji ,które się wykluczają .Bardzo ciekawa gra z czytelnikiem.

Właściwie to nie byłem pewny czy interesuje mnie Afganistan. I czy chcę czytać tę książkę. A teraz nie wiem co napisać. Historie Afgańczyków spisane w taki sposób, że właściwie identyfikowałem się z każdą postacią z książki. Każdą rozumiałem, zarówno tych światłych i wykształconych jak i religijnych radykałów. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się światem.

Bardzo sprawnie skonstruowana opowieść - strumień świadomości narratorki, gdzie jedno wydarzenie uruchamia kaskadę wspomnień, emocje prowadzą do wydarzeń, których są echem, wszystko bardzo spójne i wiarygodne psychologicznie. O tym "drugim pokoleniu" migrantów, których doświadczenie przebiega w cieniu cierpień i wyrzeczeń rodziców, przywiezionych z ich ojczyzn traum. Nieme cierpienie tych, którzy jak u nas dzieci pokolenia wojennego, nie mieli "powodów do narzekania". Warto przeczytać, żeby zrozumieć jakie mechanizmy psychologiczne i bariery instytucjonalne stoją za problemami z migracją w Unii Europejskiej. Powieść Navarro bardzo kompleksowo traktuje ten temat.

Gdzie jest granica wolności medycznej w USA, ale i w każdym innym kraju na świecie? Autor reportażu z morza "uzdrowicieli" maści wszelakiej wybrał sześć historii, mi.in. lecząca-wszystko-dieta-cud, specyfiki z chlorynem sodu, lasery, uzdrawianie modlitwą, obcy w ciele człowieka, zombie... - zestaw jak z marnego filmu klasy C, a to amerykańska rzeczywistość XXI wieku i miliardy dolarów do przytulenia przez szemranych uzdrowicieli. Historie są bazą do pokazania nieudolności instytucji państwowych m.in. Agencji do Spraw Leków i Żywności, dysfunkcji systemu ochrony zdrowia w USA i próby znalezienia odpowiedzi, dlaczego Amerykanie tak licznie tracą zaufanie do nowoczesnej medycyny. Reportaż nie porwał mnie czytelniczo, ale pozostawił z wieloma pytaniami... „Cud Niedzieli Wielkanocnej nie wydarzył się za sprawą gorącej wiary wyrażającej się w formie bezustannej i żarliwej modlitwy grupowej. Nie wydarzył się wcale. Madeline Kara Neumann nie żyła.” Bezbronne dziecko vs wolność medyczna...

Piękna, poruszająca i bardzo prawdziwa opowieść o tym jak stajemy się matkami, bo nie zawsze fakt urodzenia dziecka z automatu nas nimi czyni. Bagaż doświadczeń z dzieciństwa, nieprzepracowane traumy, środowisko i rodzina w jakiej wyrastałyśmy mają ogromny wpływ nie tylko na to na jakich ludzi wyrastamy, ale też czy umiemy i jak budujemy relacje z naszymi najbliższymi. Pojawienie się dzieci jest dla niektórych naturalnym, wyczekiwanym momentem, dopełnieniem, ale dla innych może być trzęsieniem ziemi i sytuacją, która ich przerasta. Opowieść Emmy jest jednocześnie opowieścią o dziewczynce wychowanej głównie przez babcię, w niepełnej rodzinie, ciągle w pogoni za akceptacją rówieśników i szukającej matki w obcych kobietach. Ale to również opowieść o dorosłej Emmie, która jest już mamą i mierzy się z tą rolą mimo braku wzorców, wsparcia czy w poczuciu niedopasowania. Świetna!

Książka jest warta przeczytania, bo odbrązawia ważny obszar społeczny - tzw. "wysoką "kulturę. Zacznę od cytatów z tej lektury, bo w mojej opinii już nakreślają wydźwięk jej przesłania. "Skoro zostałeś wybrany spośród tysiąca, powinieneś umieć to docenić i znieść więcej, i nawet sam czy sama uzasadniasz sobie, że w tym wyjątkowym miejscu trzeba się poświęcić. Ten mechanizm pojawia się w środowisku, w którym pojawia się wysoki próg wejścia - jak już w nie wejdziesz, to jesteś w stanie zracjonalizować sobie wiele krzywd i złych rzeczy. I choć w środku tej toksycznej rodziny będą cię upokarzać, to poza szkołą czujesz się lepszy od "zwykłych ludzi". (str. 69) - Młodzi kandydaci o tym nie wiedzą o tej stronie magii teatru i kina. "Gdy człowiek uważa, że znalazł się w raju, jest wtedy najbardziej narażony na wszelkie możliwe przemocowe i poniżające zachowania." (str. 100) "Nieograniczona władza, którą profesorowie mają nad nami - wybrańcami, którzy długo przygotowywali się, by dostać się do Szkoły Marzeń, i którzy w każdym momencie mogą zostać z niej wydaleni za sprawa kaprysu wykładowcy - powoduje, że przemoc nie jest zgłaszana, a sprawcy nie zostają ukarani." (str. 89) Bez budowania w aktorach szacunku do samych siebie i tego co robią będą zwalczać siebie, a przemoc dalej będzie normą. I jeszcze jeden ważny cytat w uniwersalnym kontekście przemocy: "Tylko nikomu nie mów". (str. 97) "Wstęp do świątyni nauki zdobywa się drogą pokory wobec gwałciciela i wobec całego bractwa. Ten rodzaj inicjacji (otwierania) (...), odnosi, to prawda, natychmiastowy, wymierny,, spektakularny skutek - zostawia jednak bliznę, skażę, piętno PIERWSZEGO RAZU" - tekst z tekstu: O rzekomej potrzebie gwałtu w zawodzie aktor autorstwa Krystiana Lupy. (str. 357) Jakaś część społeczeństwa lubi sztukę i korzysta z kultury, to obserwacja z korzystania z oferty teatrów, muzeów i sal koncertowych, ale po wyjściu z nich nie zastanawiamy się co dzieję się w ich wnętrzach, co tak naprawdę kryje się za kulisami tej "kultury". Iga Dzieciuchowicz odsłania przed czytelnikami prawdziwe oblicze świątyń kultury. Pokazała koszmary, który wychodziły po opadnięciu kurtyny, kiedy widz szedł do domu zadowolony ze skorzystania z czegoś co go ubogaci. Piszę miał, bo od kilku lat, w związku z falą doniesień o przemocy psychicznej i fizycznej, niszczenia godności ludzkiej, molestowania i agresji szeroko pojętej, sytuacja się zmienia na lepsze, poprzez zmianę standardów, zachowań, zmian personalnych w szkołach teatralnych i w teatrach. Wszystko wymaga jednak czasu i konsekwencji, niestety krzywd wyrządzonych i utraty zdrowia nikt już nie naprawi i nie zwróci. Od początku opisane zdarzenia robią wrażenie. Tradycje fuksówki, przypominają słusznie minioną falę w wojsku, nadużywanie pozycji przez wykładowców i reżyserów przenoszą w miejsca autorytarnej władzy, zachowania i atmosfera ukrywania występków w niektórych zespołach teatralnych przypomina mechanizmy sekt, a już usprawiedliwiane tych patologii hasłem „tak się robi teatr” uderza obuchem najgorszych wspomnień. Ciekawą informację, na którą jeden z bohaterów zwrócił uwagę, było to, że pedagodzy w polskich szkołach aktorskich nie uczą się nowych metod i narzędzi potrzebnych kolejnym rocznikom, jednocześnie uważając się za nieomylnych, wszystko wiedzących i przekonanych o swojej wielkiej wartości. A kiedy to tych elementów dodamy wybujałe ego to nie dziwne, że dzieją się rzeczy niemiłe. „Teatr. Rodzina patologiczna” dotyka tematów, o których zbyt długo milczano. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto wierzy, że sztuka nie może powstawać kosztem ludzkiej godności.

Poruszyła mnie tak książka, zresztą podobnie jak "Winda...". Wojna jest czym dla mnie niewyobrażalnym i chciałbym tylko o niej czytać. Krótka ale z dużym ciężarem treści i płynących z niej emocji. Polecam, szczególnie tym którym potrzeba opamiętania.

Analiza dlaczego sytuacja w gazie jest albo przemilczana albo fałszowana. Przyczyny narracji izraelskiej oraz proizraelskich deklaracji poparcia wygłaszanych przez tzw. Zachód. Sporo odnośników i cytatów intelektualistów analizujących zarówno politykę, stosunki międzynarodowe, historię Żydów i Palestyńczyków. Wiele zagadnień jest pokazanych w zupełnie innej perspektywie, oświetla temat z innej strony. Bardzo ciekawe doświadczenie dające do myślenia np. konwersja Żydów z narodu bliskowschodniego na naród cywilizacji zachodniej, powstanie syjonizmu, pozycja Niemców, którzy z oprawców żydów pod płaszczykiem pamięci o holokauście i filozofii "nigdy więcej" udają pacyfistów, a w rzeczywistości wspierają ludobójstwo eksportując broń. Nic nie wiesz o Gazie ale czujesz, że przekaz w mediach jest czarno-biały? Nie wypada zapytać lub pokazać wątpliwości żeby nie oskarżyli o antysemityzm? Czy zainteresowanie ludobójstwem w Gazie = poparcie dla morderców z Hamasu? Jeśli masz takie wątpliwości, to jest to lektura pozwalająca zyskać wiedzę, poszerzyć horyzonty, mieć swoje zdanie.

Bardzo ciekawy reportaż. Nie tylko o szwedzkim socjalu i polskich rodzicach, ale też o współczesnej Szwecji, tej realnej. Autor porusza wiele różnych spraw, bardzo delikatnych. Bo jak to zwykle jest - nic nie jest oczywiste, i szwedzki socjal nie jest ani taki zły, jak go niektórzy przedstawiają, ani taki idealny, jaki mógłby być. Trudno też powiedzieć jacy są rodzice, którzy wchodzą z nim w konflikt i tracą dzieci. Na mnie najbardziej robi wrażenie, że, jak wynika tez z tego reportażu, pomimo, że jest tam tak duży napływ imigrantów, a może właśnie dlatego -społeczeństwo jakby się rozwarstwia na szwedzkie i nie-szwedzkie. Ale to pewnie tez się zmienia. Z jednej strony życie jest dużo łatwiejsze, a z drugiej dużo trudniejsze; jak zawsze pomaga znajomość języka, przepisów, i pewien poziom dobrostanu. Im więcej się pracuje, im mniej snu, tym też mniej tolerancji na zachowanie dzieci; tym pewnie trudniej być elastycznym i reagować odpowiednio. Tym bardziej po dzieciństwie w Polsce, gdzie raczej nikt nie respektował kiedyś praw dzieci. A i dzisiaj też te prawa dziecka do własnego wyboru nie są respektowane w Polsce, nawet szkoła publiczna ma raczej charakter pruski-przemocowy. A rodzice szarpiący dzieci w miejscach publicznych, krzyczący na nich, wciskanie jedzenia na siłę- to nadal codzienność.

Kawałek dobrego i przemyślanego reportażu o tematyce, która żeby nie wiem co, zawsze poruszy znaczącą część społeczeństwa. Autorka zbiera informacje, porządkuje je, powołuje się na istotne dla tematu badania i potrafi wzruszyć. Spodziewałam się, że książka może okazać się dla mnie nieco kontrowersyjna, ponieważ już we wstępie padają słowa usprawiedliwiające działania naszych bohaterek. Ostatecznie zdenerwowałam się tylko raz, ale uważam, że i to było dobre, bo szeroki przekrój osób i sytuacji nie tylko urealnia całość, ale także pozwala czytelnikowi na przemyślenia dotyczącego tego, gdzie kończy się nasza tolerancja, a zaczynają granice. Przygotujcie się na dawkę słów nieokraszonych happy endem. Ja jednak bardzo cenię sobie "Matki bez wyboru" za to, że są doszczętnie prawdziwe. Wierzę w te historie, żałuję pozostawionych dzieci i doceniam, że głos Marty Wroniszewskiej został usłyszany.

To jest bardzo dobra powieść. Świetnie skonstruowana, z wyrazistymi bohaterami, osadzona w określonym kontekście historycznym i politycznym, a nawet religijnym. Poturbowana przez życie Lena jedzie do Bilej Vody przy granicy z Polską, by w tamtejszym klasztorze odpowiedzieć sobie na parę pytań. Przydzielona do porządkowania dokumentów, odkrywa historię prześladowania internowanych tu czeskich zakonnic i powstania podziemnego Kościoła katolickiego, niezależnego od kleru współpracującego z państwem. Przy okazji na jaw wychodzą różne tajemnice, także te rodzinne. Czyta się to jednym tchem.

Włochy Prawdziwe to nie jest kolejna książka/pocztówka z Italii. Mateusz Mazzini wręcz szuka, brudów i tego co jest nie tak z krajem i ludźmi tu żyjącymi. Dowiemy się zatem sporo o tematach związanych z mafią i innymi grupami przestępczymi, o indolencji urzędników, zapóźnieniach infrastrukturalnych oraz tym jak różne regiony radzą sobie lub nie z imigracją oraz masową turystyką. Książka skupia się na problemach i taki jest też jej cel. Włochy to piękny kraj z bogatą historią, z którą wielu się utożsamia, bo nasza cywilizacja wywodzi się stąd. I to ma swoją cenę. Po drugie w dalszym ciągu, piękne to państwo i zabytki czy kultura, ale to nadal duży organizm polityczny ze swoimi bolączkami, jak każdy inny. Inna sprawa, że nie ma jednych Włoch i jednych Włochów. To państwo złożone z wielu specyficznych regionów i również o tym jest sporo w tej książce. Autor wybrał kilka by najbardziej jaskrawo pokazać bolączki współczesnej Italii. Będąc w Apulii teraz kilka kwestii z książki bym zdementował, bo nie jest aż tak źle np z i infrastrukturą i sporo się tu teraz robi by ją poprawić. Niemniej polecam lekturę, bo warto mieć przecież szerszy kontekst odwiedzanych miejsc📚🇮🇹🍕🍝

Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Świadomie zaczęłam od jej debiutu, aby nie budować w sobie zbyt dużych oczekiwań. Przymiotnik, który przychodzi mi do głowy w kontekście lektury to " bezpretensjonalna ". Główna bohaterka jest bardzo zwyczajna i bardzo ludzka, a akt odwagi i " szaleństwo" na które się decyduje kończy się tak, jak pewnie zazwyczaj się to dzieje w zwykłym życiu.