Najokrutniejszy miesiąc

Kryminał De Giovanniego pochłonąłem bardzo szybko, w ciągu jednego letniego dnia. Rzecz cała zaczyna się od dwóch intrygujących wątków. W pierwszym sycylijski policjant Lojacono zostaje bezpodstawnie pomówiony przez drugorzędnego mafiosa o to, że brał pieniądze od mafii za informacje. Oskarżenie nie jest poparte dowodami, ale policyjne naczalstwo na wszelki wypadek zsyła Lojacono do Neapolu i rozdziela z rodziną. W nowym miejscu pracy Lojacono nie może prowadzić śledztw, wegetuje na marginesie, niby w zamrażarce. Poza tym rozpada mu się rodzina: żona i córka nie chcą go widzieć go na oczy. W drugim, równoległym wątku mamy listy starego człowieka pisane do bliskiej osoby, starzec pisze, że udaje się do Neapolu z misją zabijania. Potem dowiadujemy się o jego zabójstwach, ofiarami są nastolatkowie. Policja podejrzewa porachunki mafijne, ale Lojacono, który dowiaduje się o śledztwie z ploteczek i gazet, wyklucza tę opcję. Wersja Lojacono wzbudza zainteresowanie nadzorującej sprawę pani prokurator Piras, która przeforsowuje włączenie go do śledztwa mimo wielkich oporów policyjnego naczalstwa. A potem mamy kolejne morderstwa, żmudne śledztwo i wreszcie wytypowanie sprawcy. Jak się nietrudno domyśleć, motyw zabójstw związany jest z zemstą. Mamy zatem do czynienia z klasycznym kryminałem, z tym że wątek sprawcy, którego tożsamości nie znamy do końca książki, jest prowadzony równolegle z historią śledztwa. Rzecz jest bardzo dobrze napisana, ale to mroczny kryminał, także dlatego, że wszystkie ofiary mordercy to młodzi ludzie. Przejmująca jest rozpacz rodziców, którym zabija się dzieci, ci ludzie kompletnie tracą chęć do życia. Ponura jest postać Lojacono, który czuje się zupełnie samotny w obcym mieście, więc co wieczór upija się winem w lokalnej tawernie. Na swój sposób mroczna jest też postać pani prokurator Piras, która przed laty przeżyła tragedię osobistą i nigdy się z niej nie otrząsnęła. Dostajemy także niepiękny portret Neapolu, miałem okazję odwiedzić niedawno to miasto i książka de Giovanniego oddaje ducha tej metropolii. Świetny warsztat autora widać również w wątkach pobocznych, na przykład mówi nastolatka do czternastoletniej przyjaciółki: „Musisz wreszcie dorosnąć. Nie może być tak, że w twoim wieku nie jarasz, nie puszczasz się i nie kłócisz się z mamą. W końcu przestanę się z tobą pokazywać.” No pewnie... Po tej książce nabrałem apetytu na dalsze tomy z serii z Lojacono.

Głównym bohaterem kryminału de Giovanniego jest inspektor Lojacono, znany już z poprzedniej książki tego autora: 'Metoda krokodyla', która bardzo mi się spodobała. W tym tomie Lojacono, na którym wciąż ciąży pomówienie o współpracę z mafią, zostaje zesłany do komisariatu w Pizzofalcone, podrzędnej dzielnicy Neapolu. To nieciekawe miejsce, większość funkcjonariuszy z komisariatu została wyrzucona z policji, bo dopuścili się poważnego przekrętu. Nową załogę Pizzofalcone tworzą policjanci niechciani w innych miejscach, mamy tu istną menażerię: funkcjonariusza, który nie może powstrzymać ręki i tłucze przesłuchiwanych; policjantkę, która jest pasjonatką strzelania: strzelała nawet w komisariacie co skończyło się karnym przeniesieniem do Pizzofalcone; śledczego mocno protegowanego, ale mało lotnego, itd., istna 'parszywa dwunastka' (a raczej szóstka). Taka to grupa ma do czynienia z morderstwem żony znanego notariusza, muszą szybko rozwiązać sprawę, bo komisariatowi wciąż grozi rozwiązanie. Oczywiście Lojacono błyskotliwie rozwiązuje zagadkę morderstwa, przy okazji dowiadujemy się trochę o jego skomplikowanym życiu osobistym, także o życiu prywatnym innych pracowników komisariatu. A w tle mamy Neapol (w którym miałem okazję być niedawno), to niezwykłe miasto pełne kontrastów. Z jednej strony są w nim wystawne wille z widokiem na morze, z drugiej nędzne dzielnice, tu mocny opis takie dzielni: „Dom znajdował się w gęstej sieci prostopadłych stromych zaułków. Poruszanie się po nich utrudniały chwiejne rusztowania, od dawna nieużywane, skrzynki z towarem tarasujące wąską jezdnię przed sklepikami, krzesła, którymi ludzie zastawiali sobie miejsca parkingowe. A także wszechobecne skutery plujące kłębami spalin prosto w twarz dzieciakom biegającym od jednej sutereny do drugiej, ospałe bezpańskie psy, wylegujące się na środku jezdni, furgonetki, które stają, by rozładować towar, nie bacząc na jazgot klaksonów.” I jeszcze, jedna z bohaterek książki tak mówi do Lojacono: „Inspektorze, zna pan choć trochę to miasto? W rzeczywistości są tu trzy miasta. Pierwsze, które naprawdę się liczy, to miasteczko z paroma tysiącami mieszkańców. Drugie zamieszkują ci, co mają jakąś pracę, żyją od pierwszego do pierwszego i marzą o urlopie nad morzem. Trzecie to ponad milion osób, które usiłują jakoś przetrwać.” Ta pani jest w drugiej grupie i gwałtem usiłuje wepchać się do pierwszej. Sceny z z Neapolu chyba są największą siłą książki. Znajdziemy też świetne wątki obyczajowe: starzy bogaci mężczyźni biorący sobie utrzymanki mogące być ich wnuczkami, młode dziewczyny utrzymujące rodzinę z tego, że są utrzymankami, obrzydliwie bogate stare kobiety, które są przeraźliwie samotne, itd. Z drugiej strony za dużo w książce wątków, pobocznych historii, licznych wtrętów kursywą w formie osobistych zwierzeń. To utrudniało lekturę. Niemniej napisane to sprawnie i ciekawie a opis Neapolu i jego mieszkańców jest pyszny.

O autorze mówi się, że to Agatha Christie w spodniach. I rzeczywiście, coś z atmosfery tamtych kryminałów udało się pisarzowi utrwalić w swojej książce. Otóż poznajemy znanego literata. Waha się nad tematem kolejnej powieści. Czy napisać następny tom poczytnej serii dla młodzieży, a może jednak stworzyć kryminał. Nieoczekiwanie los stawia na jego drodze Daniela Hawthorne’a. Ten były policjant jest obecnie konsultantem i ma pomóc śledczym rozwiązać sprawę tajemniczego morderstwa starszej pani. Panowie dochodzą do porozumienia. Pisarz będzie mógł uczestniczyć w działaniach detektywa pod warunkiem, że je drobiazgowo opisze, co więcej, nie zmieniając faktów. Okazuje się to być dużym wyzwaniem, co znakomicie pokaże już pierwszy rozdział. Kryminał niezwykły. Z jednej strony jest zagadka i śledztwo. Rozmowy ze świadkami, analizowanie dowodów. Lecz jest i druga warstwa – pisarska. Wątpliwości jak napisać powieść, jak dowiedzieć się istotnych informacji o głównym bohaterze, który za wszelką cenę broni swojej prywatności. Jak właściwie dobrać tytuł powieści, jak prowadzić narrację. Wydawać się by mogło, że to sprawy absolutnie poboczne, a tak ładnie uzupełniają powieść. Dzięki temu czytelnik wierzy, że również słynny aktor jest postacią realistyczną. Znakomita zabawa – polecam.

Drugi tom z serii kryminałów z inspektorem Armandem Gamache, podobnie jak pierwszy, dostarczył mi całkiem sporo niezłej rozrywki. Akcja nie mknie tu do przewidywalnego finału, raczej meandruje wśród filozoficznych rozważań o dążeniu do szczęścia, wartości sztuki czy ceny osiągania sukcesu. Zarówno inspektor Gamache, jak i jego współpracownicy, ale także mieszkańcy Three Pines to tacy trochę domorośli filozofowie, więc samo śledztwo stwarza im okazję do rozważań nad mnóstwem zagadnień. Nie jest to więc książka dla każdego. Nie będzie tu zalewu krwi i flaków. Są jednak takie fragmenty, które przyprawiają o ciarki. Tu okrucieństwo przejawia się raczej w formie werbalnej i w sposobie traktowania bliźniego. Gamache mówi, że „słowa potrafią zabić” – tak, ale wcześniej mogą upodlić, stłamsić i zniszczyć człowieka. Albo zmienić go w potwora. Pod koniec akcja przyspiesza i zmierza do końca, który może być sporym zaskoczeniem. Polecam czytanie tej serii po kolei, gdyż poza wątkiem toczącego się śledztwa, jest też wątek kariery inspektora, która stoi pod dużym znakiem zapytania.

Jeśli ktoś oczekuje mrożących krew w żyłach scen lub "dobrego skandynawskiego kryminału", prawdopodobnie będzie zawiedziony. Dlatego wcale nie dziwi mnie tak niska ocena tej książki. Ja jednak oczekiwałam od niej tylko jednego: ukazania wilków w inny sposób niż robią to media czy znane baśnie. Jeśli do tej pory wilk kojarzył Ci się z krwiożerczą bestią, która podstępem zwabiła Czerwonego Kapturka, zdziwisz się jak bardzo ten obraz odbiega od rzeczywistości i jak wiele niektórzy są w stanie zrobić, by ten pogląd mimo wszystko podtrzymać. To nie jest wciągający thriller ani kryminał. Nie zachwyca akcja, nie ma tu zagadek nie do rozwiązania ani bohaterów, których się nie zapomina. Według mnie jest to proza ekologiczna, w której autor porusza ważny problem, jakim jest sytuacja wilków w Norwegii (choć można to odnieść też do innych krajów). Znacznie ciekawszy byłby reportaż na ten temat, bo w obranej przez siebie formie autor się niestety za bardzo nie sprawdził.

Właśnie przeczytałam Zauroczenie Donny Leon. Tym razem nie ma morderstwa, ale jest stalking. Plus włoska kuchnia żony komisarza, jak zwykle zrównoważony Guido (mężczyzna, na którym można polegać), opera i oczywiście nękana przez turystów Wenecja. Ponadto zwracam uwagę na ciekawe spostrzeżenia wychowawcze, pożyteczne dla dorosłych i młodzieży. Tym razem pod hasłem- dlaczego Paola lubi czasem zostać sama w domu......i dlaczego mylimy się, jeśli uważamy się za "pępek świata", czyli lekcja dla egocentryków. Reasumując, kolejne spotkanie z jednym z ulubionych bohaterów było udane. Dobra książka.

Kryminał, który jest czymś więcej niż kryminałem. Takie lubię najbardziej. Najważniejsi są tutaj ludzie, ich relacje, ich wady, zalety. I tajemnice. Mała kanadyjska miejscowość, Three Pines, pozornie skrywa ich niewiele. Społeczność jest tutaj nieliczna, wszyscy się znają, akceptują i wspierają. Kiedy, więc ginie jedna z nich, Jane Neal, emerytowana nauczycielka, osoba pogodna, dobra i lubiana przez wszystkich, nikomu nie przychodzi do głowy, że jest to morderstwo, a jedynie nieszczęśliwy wypadek. Inspektor Armand Gamache zostaje przydzielony do tej sprawy, a jego doświadczenie i znajomość natury ludzkiej podpowiadają mu, praktycznie od początku, że śmierć Jane nie była wypadkiem. On i jego zespół zbierają wprawdzie dowody na teorię o wypadku, ale Gamache uparcie trwa przy swoim. A nie jest to dla niego łatwe, ponieważ zżywa się z mieszkańcami Three Pines i czuje do większości z nich sympatię. Postać inspektora jest jednym z głównych trzonów tej opowieści. Bardzo ludzki, empatyczny, czujący wiele i rozumiejący prawie wszystko. Człowiek zasad. Wobec współpracowników równie wymagający, co sprawiedliwy. Z wydawałoby się nieskończonymi pokładami cierpliwości wobec młodych, niedoświadczonych funkcjonariuszy, czego doskonałym odzwierciedleniem jest jego relacja z agentką Nichol. Polubiłam bardzo inspektora Gamache'a, podziwiałam jego metodykę pracy i determinację w dążeniu do prawdy. Kolejnym ważnym filarem powieści jest oczywiście sama intryga, która w powieści kryminalnej zawsze jest bazą, od której wszystko się zaczyna, i na której wszystko się kończy. Dobrze skonstruowana powinna intrygować na każdym etapie opowieści i zaskakiwać na końcu. I tak też było tutaj. Bardzo ważnym elementem tej opowieści są jej bohaterowie. Autorka umiejętnie rozrysowała każdego z nich i ożywiła poprzez doskonałą znajomość psychiki człowieka, tego co w nim złe i dobre. Postaci stworzone przez Louise Penny są bogate wewnętrznie, a przez to wiarygodne. Zło i dobro zaś, to część składowa tych postaci, element życia i takich czy innych w nim wyborów. Było wyśmienicie. Ogromnie polecam😊 PS. Boleję jedynie nad faktem, że wydano u nas tylko trzy części cyklu z inspektorem Gamachem, który w oryginale doczekał się już dziewiętnastu. Wielka szkoda!

Toby Hennessy to młody, przystojny i pewny siebie mężczyzna, któremu w życiu zawsze wszystko przychodziło z łatwością. Ma dobrą pracę, kochającą dziewczynę i uważa się za "szczęściarza". Jego beztroskie życie kończy się brutalnie, gdy w jego mieszkaniu dochodzi do włamania. Toby zostaje dotkliwie pobity, co pozostawia u niego trwałe ślady fizyczne i psychiczne. Aby dojść do siebie, Toby przeprowadza się do rodzinnej posiadłości w Dublinie, gdzie opiekuje się swoim umierającym na raka stryjem, Hugo. Dom ten był w dzieciństwie bezpieczną przystanią dla Toby’ego i jego dwojga kuzynów, Susanny i Leona. Spokój zostaje przerwany, gdy syn Susanny znajduje w pniu starego wiązu rosnącego w ogrodzie ludzką czaszkę. Policja rozpoczyna śledztwo, a badania wykazują, że szczątki należą do Dominika Tiernana – kolegi z klasy Toby'ego i jego kuzynów, który zaginął bez wieści w szkole średniej. W miarę postępu śledztwa Toby zaczyna zdawać sobie sprawę, że jego wspomnienia z młodości są niepełne lub zniekształcone... Tana French brawurowo pokazuje bohatera, którego poczucie bezpieczeństwa lega w gruzach, gdy odkrywa, że jego szczęście ufundowano na cudzej krzywdzie. Autorka serwuje nam fascynujący wgląd w mechanizmy wyparcia, uprzywilejowania i tego, jak głęboko życiowe tragedie potrafią przeorać ludzką psychikę. Autorka z precyzją dawkuje napięcie, osaczając czytelnika i bohaterów duszną atmosferą przeszłości, gdzie dawne kłamstwa i rodowe niesnaski tworzą pułapkę bez wyjścia. Mimo że akcja dzieje się w dużej posiadłości, atmosfera jest duszna. Relacje rodzinne między Tobym, wujem Hugo a kuzynami (Leonem i Susanną) są rozpisane bardzo precyzyjnie. Tana French poświęca dziesiątki stron na opisywanie stanów lękowych i fizycznej rekonwalescencji bohatera, co dla czytelników nastawionych na akcję może być drogą przez mękę. „Wiedźmie drzewo” to ambitna, niepokojąca i gorzka powieść o tym, jak jeden przypadek może zburzyć fasadę idealnego życia. To nie jest książka na jeden wieczór, ale na wiele długich godzin analizowania ludzkich charakterów. Serdecznie polecam!

Bardzo skomplikowane śledztwo, i to mi się podobało. Nieco mniej - wiarygodność całej intrygi. Ale pomysł ciekawy. Jest w tej książce zdecydowany nadmiar szczegółów, w tym fizjologicznych. Tak, tak, wiem, policjanci - też ludzie itp., ale mnie interesują przede wszystkim jako śledczy, a nie kochankowie. Ale generalnie - chętnie przeczytam inne książki autorki.

Paradoksalnie w " Morderstwie w winnicy " jest dość mało winnicy. Oprócz kardzieży cennych win , między winorośla zostają podrzucone zwłoki i zdarzają się dwa morderstwa nie związane z tym terenem. Mamy również takie tematy jak demencja osób w podeszłym wieku czy zakazany romans z czasów wojny. Tyle że te sprawy zostały tylko muśnięte. Postaci są dość papierowe , ale nie musimy się bać że naszym ulubieńcom coś się stanie. Na koniec , oprócz ofiar , wszyscy będą szczęśliwi. Występije tu bogacz , który chętnie dzieli się swoim majątkiem z potrzebującymi - w naturze szalnie rzadka rzecz. Motyw mordercy też jest mało wiarygodny. Jednak jeśli ktoś chciałby przeczytać krzepiący kryminał , może wybrać ten. Dowiadujemy się co nieco o tradycyjnej francuskiej grze w boules. A główny bohater ma na ścianie malarstwo Pierra Soulages'a . Sprawdziłam - bardzo kontrowersyjna sztuka . Zaczynam podejrzewać , że Verlaque jest bardziej mroczny niż autorka opisuje.

Szybka, zwarta i dynamiczna akcja. Ciężko nudzić się przy książkach gdzie głównym bohaterem jest nasz detektyw David z ciężka przeszłością i szeregiem wątpliwości na przyszłość. Nie czytałem poprzednich części i nie jest to konieczne, bo książka ma swoja rozbudowaną fabułę, która minimalnie nawiązuje do poprzednich części bez większego wpływu na stan obecny. Teraz czytam tom 6 stąd moje wnioski. Oczywiście jak masz możliwość to czytaj od 2 tomu, pierwszy podobno był najsłabszy.

Pierwszy tom serii kryminałów autorstwa Mary Lou Longworth. Główni bohaterowie to sędzia śledczy, Antoine Verlaque i profesor prawa, Marine Bonnet. Sprawa dotyczy upadku dziedzica tytułu, Etienne'a de Bremont z okna na strychu jego rodowego chateau. Upadku ze skutkiem śmiertelnym. Czy był to nieszczęśliwy wypadek, czy też morderstwo? Z takim wyzwaniem przyjdzie mierzyć się sędziemu śledczemu. Marine i Antoine byli parą, ale rozstali się jakiś czas temu. Marine próbuje układać sobie życie, Antoine zaczyna dostrzegać, że brak mu stabilizacji, która w trakcie związku tak go uwierała. Sprawa śmierci dziedzica, przyjaciela z dzieciństwa Marine ponownie zbliża ich do siebie. Akcja toczy się dość leniwie, nie powiedziałabym że jest to książka, która wciąga bez reszty i której nie sposób odłożyć, jednak ma swój klimat. No i akcja dzieje się we Francji. Nie wszystko jest tu oczywiste. Jest też trochę refleksji o tym, że nie zawsze wszystko jest takie, jakim się wydaje na pierwszy rzut oka, że łatwo jest wydawać sądy i opinie o kimś, ale że nie zawsze są one trafione. Powiedziałabym że to kryminał z silnym wątkiem obyczajowym. Polubiłam parę głównych bohaterów i chętnie sprawdzę co u nich słychać w kolejnych tomach.

Pierwsze spotkanie z Ilarią Tuti i jakie miłe zaskoczenie. Bo miejsce akcji pięknie przedstawione i zagadka nietuzinkowa. Oryginalna i bardzo dobrze zbudowana. Bohaterowie wywołują dokładnie takie emocje, jakie chciała autorka (mam nadzieję). Jest zgroza, strach, współczucie i zwykła ludzka sympatia. Trochę sztampy w kreacjach głównych bohaterów, ale tutaj jakoś to nie wadzi. Można się głęboko zadumać nad ludzką naturą i nad naturą po prostu. Warto sięgnąć, dla odmiany.

Z Oxenem po raz pierwszy spotkałam się w 2021 roku przy okazji książki — Zanim zawisły psy. Była to dobra książka, która jednak nie do końca nie zachwyciła, co widać po czasie, jaki upłynął od sięgnięcia po kolejny tom. Po Mrocznych ludzi sięgnęłam dzięki pierwszemu odcinkowi serialu Oxen, który jest ekranizacją przygód tego bohatera. Już pierwsze minuty tej produkcji przypomniał mi, że mimo nieporywającej fabuły, główny bohater był bardzo intrygujący. Nils Oxen jedyne czego pragnie to zaznać spokoju. Decyduje się na dłużej osiąść w jednym miejscu. Kiedy podczas sylwestrowej nocy udziela pomocy starszemu panu, ten w zamian proponuje mu pracę i schronienie. W tym samym czasie policjantka Margrethe Franck stale prowadzi poszukiwania Oxena. Kiedy go w końcu znajduje, nieświadomie naraża go na niebezpieczeństwo. Były żołnierz ponownie traci swój azyl i musi stanąć do walki nie tylko o dobre imię, ale również o życie. Drugi tom jest odrobinę lepszy od pierwszego, ale, mimo że to dopiero druga część cyklu przygód Oxena, to zaczyna mi powszednieć mi motyw oskarżania głównego bohatera o zbrodnię, której nie popełnił i gra w kota i myszkę. To jest na swój sposób atrakcyjne i nadaje tempa fabule i ogólnie jest to fajny pomysł na fabułę, ale nie wiem, dlaczego ja do końca tego nie czuję. Brakuje mi w książce dynamiki, którą obserwuję w serialu, nie do końca rozumiem, co autor planuje w kwestii relacji Oxena z Margrethe. Mimo moich wątpliwości daję 8/10, bo w sumie jest to kawał dobrej powieści.

Czwarty tom serii szetlandzkiej Ann Cleeves to książka, która jak zawsze mnie nie zawiodła. Uwielbiam sposób, w jaki autorka osadza swoje kryminały w surowych, pięknych krajobrazach Szetlandów — tych miejscach, gdzie cisza potrafi być niemal namacalna, a samotność ma wiele twarzy. Tym razem Jimmy Perez powraca na swoją rodzinną wyspę Fair Isle. To miejsce odcięte od świata, na którym ludzie żyją blisko natury, ale też bardzo blisko siebie — może zbyt blisko. Śmierć jednego z mieszkańców burzy ten pozorny spokój i ujawnia, jak kruche są więzi, które miały trwać wiecznie. Szczególnie ciekawy był dla mnie wątek ornitologów, którzy przybyli na wyspę, by obserwować rzadkie gatunki ptaków. Czytając o ich hermetycznym środowisku, przypomniałam sobie swoje własne spotkania z ornitologami podczas wędrówek po brytyjskich rezerwatach. To faktycznie dość zamknięty świat — z niechętnymi spojrzeniami, mrukowatym sposobem bycia i niemal fanatyczną koncentracją na tym, co widać przez lornetkę. Cleeves uchwyciła ten klimat doskonale, z lekką ironią, ale też z empatią. „Blue Lightning” to opowieść o ludzkiej naturze – o zaufaniu, żalu i o tym, jak cienka jest granica między miłością a obsesją. Nie jest to może tom najbardziej dynamiczny, ale jeden z najbardziej emocjonalnych i nastrojowych. Zakończenie — zaskakujące i bolesne — długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Początkowo byłam rozczarowana że tak mało stron jest poświęcone tematyce tego co się obecnie dzieje w życiu rodzeństwa, ale zakończenie mi to wynagrodziło, było zaskakujące i sprawiło mi wielką przyjemność. Lekko i przyjemnie się czytało, do tego zabawna (przykład Dżolanta).

Jane Harper to dla mnie absolutna mistrzyni klimatycznych opowiesci.Przy pierwszej powiesci,Susza,doslownie zasychalo w gardle od opisow spalonego sloncem miasteczka,teraz czulem bol stawow od przenikajacej wilgoci australijskiego buszu.Sama intryga jest jakby obok,ale tez daje rade.Calosc daje wielka przyjemnosc

„Morderstwo ma motyw” autorstwa Pana Francisa Duncana to klasyczny kryminał osadzony w sielankowej angielskiej wiosce Dalmering, gdzie dochodzi do brutalnego morderstwa jednej z organizatorek amatorskiego przedstawienia teatralnego. Na miejscu zbrodni pojawia się emerytowany sklepikarz i detektyw-amator, Mordecai Tremaine, który dzięki bystremu umysłowi i umiejętności obserwacji zaczyna rozplątywać sieć lokalnych sekretów i skrywanych motywów. Choć początek powieści wprowadza powoli, w miarę rozwoju akcji napięcie rośnie, a zagadka staje się coraz bardziej intrygująca. Tremaine, postać pełna ciepła i inteligencji, prowadzi śledztwo z wyczuciem i klasą, przypominając takich detektywów jak Hercule Poirot czy panna Marple. Autor pokazuje nam, że zbrodnia zawsze ma swoją przyczynę, która często tkwi głęboko w ludzkich emocjach, zazdrości, lęku lub zemście. Pokazuje też, że prawda, choć bywa ukryta za fasadą pozorów, może zostać odkryta dzięki cierpliwości, empatii i logicznemu myśleniu. Francis Duncan to pseudonim artystyczna autora, który tak naprawdę nazywał się William Underhill i żył w latach 1918–1988). Był brytyjskim pisarzem, który zasłynął serią detektywistyczną z Mordecaiem Tremaine’em. Jego twórczość przywołuje klimat tzw. złotego wieku kryminału, czerpiąc inspirację z Agathy Christie i innych klasyków gatunku. Po latach zapomnienia jego książki zostały na nowo odkryte i przetłumaczone na wiele języków, w tym polski, ciesząc się uznaniem fanów spokojnych, logicznych zagadek kryminalnych z eleganckim angielskim sznytem.

Jest to z pewnością ciekawa pozycja ze względu na zamysł głównej fabuły, ale jednak czegoś mi tu brakuje, może głębi postaci (?). Mogę jednak polecić to ludziom którzy szukają niecodziennego kryminału (nie wiecie jak bardzo niecodziennego), ale nie oczekujcie zbyt wiele. Tak napisałam to jak najbardziej enigmatycznie by ludzie którzy nie przeczytali książki nie zrozumieli ;) SPOILER Co to była za zakończenie?! Stało się tam tak wiele, a to wszystko jest tak dziwne. Autor dosłownie opiera cała swoją fabułę na czymś co stało się przypadkiem! Niby rozumiem co się stało, ale dlaczego on zrobił to akurat mu, przecież chyba się dogadywali?

Mam słabość do kryminałów, które rozgrywają się na wyspie wśród małej społeczności. Takie są kryminały Ann Cleeves. No i mgliste Szetlandy, wykopaliska archeologiczne i zbrodnia sprzed lat. No przepis na udany kryminał. Jednak ta część podobała mi się najmniej. Akcja powieści jest dość rozwleczona a zakończenie nie satysfakcjonuje. Polecam i tak no i będę kontynuować bardzo dobrą serię.