Miś i Tygrysek idą do szkoły

#włoskitydzień z Natalią kursywa Przeczytana ponownie - pozycja z domowej biblioteczki. Miałam przeczytać i oddać dalej w świat ale jednak zostaje dalej z nami Książka w której główną bohaterkę spotykają przygody łamiące granice wyobraźni, bo wszystko jest możliwe. Nawet to, że Alicja wpada do kałamarza, tortu czy piłki :) Alicja bohaterka ma 7 lat a w tym wieku jeszcze się umie wszystko sobie wyobrazić :) więc i czytelnicy w tym wieku pewnie mogą spojrzeć na te historyjki zupełnie inaczej :) Książka jest już chyba trudno dostępna ale jakby komuś wpadła w ręce to polecam kupić Podobało mi się też to że "czuć" Włochy - są odniesienia delikatne. Pozycja bardzo ładnie wydana

Sympatyczna opowieść o dziewczynce imieniem Hania, która dostaje od Zębowej Wróżki niespodziewany i pozornie niezadowalający prezent w postaci lwa, z którym w nocy trafia do krainy fantazji, by odnaleźć drogę do Zębowej Wróżki i po drodze przeżyć dużo przygód. Polecam książeczkę w szczególności dla dziewczynek tak mniej więcej od 4 lat.

Bardzo wartościowa książka. Dzięki niej dzieci poznają historię naszej pięknej stolicy od praczasów, przez kolejne wieki aż do współczesności. Książka zawiera na całych stronach piękne ilustracje, obrazujące życie mieszkańców Warszawy w najważniejszych dla miasta wydarzeniach.

Pewnie każdy zna ten tekst z dobranocki:) "Mam na imię Florentyna i jestem ryjówką. Niektórzy, jak mnie widzą, to wołają: "Mysz, mysz!", ale to okropna nieprawda. Myszy to myszy, a ryjówki to ryjówki. Zupełnie inna rodzina. I już. Choć czasami to sobie myślę, że może lepiej było być myszą i nie mieć tego koszmarnie długiego nochala..." Florka jest przesympatyczna. Pisze swój pamiętniczek przez rok, od września do sierpnia. Ciekawie opowiada o tym, jak widzi świat. Dla niej mała kałuża to prawdziwe jezioro i płacze, że ktoś je ukradł, zostawiając mech i kamyczki.... Zaprzyjaźnia się z koszatniczkami - Albertyną, Celestyną i Michaliną:) Próbuje zatrzymać czas, bo "jak rodzice gdzieś pędzą, to zawsze zerkają na zegarki". Florka postanawia więc zatrzymać zegarki, by rodzice przestali się spieszyć i mieli dla niej czas:) Takie dziecięce rozumowanie:)

Nie jest łatwo być małym niedźwiadkiem. Szczególnie, gdy ma się huśtawkę ale nikogo z kim można by się pohuśtać. Pi całymi dniami czeka na kogoś, kto zechciałby podzielić z nim radość tej prostej zabawy. Ale przyjaźń rzadko przychodzi sama. Niespodziewanie niedźwiadek zostaje zmuszony do porzucenia biernej postawy i (niekoniecznie z własnej woli) wyrusza w świat na poszukiwanie towarzysza. Ale cóż to jest za świat! Trochę baśniowy, raz onirycznie zwiewny, raz brutalnie zmysłowy. Zamieszkały przez cały garnitur przeróżnych postaci z których jedne są miłe i przyjazne, a inne na nowego przybysza reagują złością i wrogością. Każde spotkanie skłania naszego bohatera do refleksji, ale żadne z napotkanych stworzeń nie chce się huśtać… To magiczna podróż w skomplikowany świat emocji i kontaktów międzyludzkich. Pełna małych mądrości historia o strachu i odwadze, ocenianiu po pozorach, otwartości na innych i wychodzeniu poza swoją strefę komfortu. W kreowaniu misiowego świata równie ważne co tekst, są niesamowite ilustracje – Virpi Talvitie zabiera nas w barwny świat wyobraźni. Grubymi warstwami farby i wosku stworzyła niezwykłą, pełną ruchu, soczystych barw i różnorodnych tekstur krainę o niepowtarzalnym klimacie. Wyprawa do świata Timo Parvela i Virpi Talvitie to prawdziwa przygoda. A z odrobinę zagubionymi bohaterami trudno się nie utożsamiać. Ze względu na dużą ilość tekstu i pełne przenośni podejście do tematu jest to lektura dla dzieci wczesnoszkolnych, sugerowana powyżej 6 roku życia. Ale moja już-prawie-dwuletnia testerka jest oczarowana ilustracjami. I wcale się jej nie dziwię ;) Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa EneDueRabe. https://lewkanapowy.wordpress.com/2017/11/17/bajki-majki-hustawka-timo-parvela-virpi-talvitie/

Przepiękna książka o przyjaźni, napisana w sposób niezwykle przystępny, ciepły i mądry, z humorem i refleksją. Wielkim atutem są ilustracje autora, dzięki którym czytanie o przygodach Misia i Tygryska staje się prawdziwą ucztą. Polecam na wspólne rodzinne czytanie, bo to książka nie tylko dla dzieci, ale również dla dorosłych. Ach jak cudowna jest ta książka!

Czy król krainy Świętego Spokoju zachowa spokój po założeniu rodziny? Czy złoszcząc się, nawet posiadając wyraźne ku temu powody i mówiąc sobie raniące słowa zachowamy szczęście? Mądra bajeczka z dużą ilością ilustracji, w sam raz na wieczorne czytanie z dzieckiem :)

Hej. Ostatnio nakładem Wydawnictwa Harperkids ukazał się cykl powieści przygodowych dla dzieci w wieku 8+. To książki stworzone przez cenionych autorów i ilustratorów znanych z serii "Czytam sobie". Pierwsza z nich to książka autorstwa Natalii Usenko i Danuty Wawiłow "Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13" z ilustracjami Diany Karpowicz. Książka jest połączeniem mitologii słowiańskiej, współczesnych realiów i dużej dawki humoru, której młodzi czytelnicy nie będą mogli się oprzeć. Składa się z krótkich opowiadań w sam raz dla młodego czytelnika. Dzięki niej dzieci będą mogły się oczytać z fantastyką czerpiącą z mitologii słowiańskiej. Recenzja na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2022/09/czytam-bo-lubie-wierzbowa-13-opowiesci.html

Tym razem "Poczytajki Pomagajki" na tapetę wzięły temat uprzedzeń rasowych ksenofobii. Kiedy czarnoskóra dziewczynka trafia do polskiego przedszkola, wiadomo, że nie będzie różowo. Dzieci niby nie zwracają uwagi na jej odmienność - przynajmniej nie w negatywnym sensie - dopóki pałeczki nie przejmuje Kubuś, który "nie lubi nowych". A nie lubi nowych i innych, ponieważ "jego tata mówi, że nie powinno się ufać obcym"... Dziewczynce - z pomocą mamy i pani przedszkolanki - udaje się odczarować trochę strach przed obcością. Co więcej, udaje im się zainteresować dzieci inną kulturą. A to już pierwszy krok do akceptacji nowej dziewczynki w swoim gronie. Ciekawa pozycja do dyskusji z dziećmi na temat odmienności, innych nacji itp. Tylko finałowe wciśnięcie w usta Kuby przeprosin w suahili było chyba lekką przesadą ;)

Niedźwiadek tuż przed zaśnięciem w zimowy sen wychodzi z gawry i podąża za pszczołą, bo pszczoły oznaczają miód. Jego tata wyrusza na poszukiwania syna. Ładnie zilustrowana książka ćwiczy spostrzegawczość, bo niełatwo wypatrzyć małego niedźwiadka w dużym lesie i dużym mieście. Fajny pomysł i ładne ilustracje. Warto przeczytać.

Króciutka, ale treściwa historyjka nie tylko dla najmłodszych czytelników. Spodziewałam się, że będzie to opowieść z morałem, w której tytułowa bohaterka uświadamia sobie swoje gadulstwo, poprawia się i wszyscy żyją dalej długo i szczęśliwie (w błogiej ciszy). Nic bardziej mylnego. Mała Julka rzeczywiście jest gadułą jak się patrzy, ale ta cecha pozwala jej stanąć w obronie znacznie bardziej nieśmiałego kolegi. I pokazać, że każdy - właśnie dlatego, że jest inny - jest wyjątkowy i wartościowy.

Fajna jest książka. O matce Polka, a nie matcepolce. Matka Polka (Apolinarego) jest fajna, trochę zwariowana, z ogromną wyobraźnią, dzielna, odważna i w ogóle super. Polek też ma niezłą wyobraźnię, która niejeden raz pakuje go w kłopoty, z których wyciąga go właśnie matka. Tato też jest, choć książka zasadniczo jest o matce i o Polku. Ale choć niby w cieniu, wcale nie jest postacią nieważną, nieobecną czy ciapowatą. I to też jest fajne w tej książce. To lekko napisana książka o sprawach bliskich współczesnemu Starszakowi: wpadanie w świat gier komputerowych lub reklam telewizyjnych (ten rozdział jest świetny), bójka z podwórkowymi łobuzami. Ale też całkiem niesamowita, nieco groźna i trzymająca w napięciu podróż po niekończącym się domu, z którego trzeba uratować... matkę Polka. Tak, bo na końcu okazuje się, że nawet najdzielniejsza mama potrzebuje czasem ratunku z ręki dzielnego synka (i przy pewnym tajemniczym udziale taty). stasiekpoleca.blogspot.com

http://alicya.pl/lenka-katlin-szegedi/ Jesteś piękna taka jaka jesteś „Góra mięsa”,” szafa trzydrzwiowa”, „wieprz”, „spaślak”, „pulpet”, „klucha”,” beka”, „kloc”, „kolubryna”, „wieloryb”, „tucznik”. To tylko kilka określeń – i to tych łagodniejszych – które potrafią wykrzykiwać nasi „milusińscy”, te aniołki i niewiniątka, za osobami borykającymi się z nadmiarem kilogramów. Niestety prawda jest taka, że dzieci potrafią być okrutne. Zwłaszcza, gdy poczują siłę grupy i obiorą sobie kogoś za cel drwin. I chociaż książka Szegedi porusza ten temat w łagodny sposób, nie da się nie zauważyć jego powagi. Przecież Lenka słyszy: „Pobaw się lepiej ze swoją świnką, ty prosiaku”, „Masz tu swoje hula –hop jeśli się do niego zmieścisz”,” Turlaj się stąd lepiej”. Jak bardzo trzeba być nieczułym, jak mało mieć w sobie empatii, by wypowiedzieć takie słowa? Tak, temat szydzenia z odmienności jest bardzo ważny, każdy zdaje sobie sprawę, że przedstawiony w „Lence „aspekt inności, jest tylko jednym z wielu i że to duży problem. Tytułowa Lenka odstaje od grupy. Dzieci nie chcą się z nią bawić ponieważ jest „gruba”. Nie wiemy czy taka jej uroda, czy to efekt nieograniczonej miłości rodzicielskiej. Przecież autorka wspomina, że rodzice chcieliby przychylić jej nieba i pewnie dlatego zawsze w zasięgu jej ręki leżą jakieś ciasteczka (co nie powinno umknąć uwagi myślącego rodzica i powinien wyciągnąć z tego wnioski). Wiadomo jednak, że na pewnym etapie rozwoju, rodzice już nie wystarczają, nie wystarczy także przychylanie nieba. Dziecko chce być częścią grupy, chce mieć kontakt z rówieśnikami. Wypchnięta na margines dziewczynka pozostaje więc bardzo smutna. Samotność spowodowała, że znalazła dla siebie erzac: nie mogąc bawić się z innymi dziećmi bawi się sama z sobą. Rysuje, ucieka w świat fantazji. Powstająca w ten sposób pasja nie pomaga jej zaistnieć społecznie, powoduje, że Lenka odstaje jeszcze bardziej. Spostrzegawczy czytelnik dostrzeże, że namalowana przez nią dziewczynka (pewnie ona sama) jest bardzo smutna, ma buzię na podkuwkę. Mama bagatelizuje obawy dziewczynki i wiedziona matczyną troską zmusza Lenkę by wyszła na dwór pobawić się z innymi. Czy nie zdaje sobie sprawy, że naraża małą na kolejną porcję szykan? Czy wierzy, że ktoś dostrzeże wyjątkowość jej córki? Dziewczynka wie, co ją czeka, mimo to słucha i idzie. Kilkukrotnie odrzucona przestaje wierzyć w to, że ktoś by się z nią pobawił. Książka ma jednak pozytywny wydźwięk. Lenkę dostrzega Palko, który zachwyca się jej rysunkami. Odtąd Lenka ma kolegę, wraca do domu radosna i odmieniona. Przyjaźń, która akceptuje, pomaga jej zapomnieć o wcześniejszych przykrościach. Książka porusza dwie kwestie. Jakbyśmy mocno nie próbowali dziecku wytłumaczyć, że jest piękne takie jakie jest, i tak będzie cierpiało z powodu odrzucenia. Tylko konsekwencja w postawie rodzica może pomóc dziecku zbudować, pomimo odrzucenia przez grupę rówieśniczą, poczucia własnej wartości. Poza tym pokazuje, że jednak warto być „jakimś” i mieć pasję. Lenka nie zdaje sobie jeszcze jednak sprawy, że nie potrzebuje wkupić się w łaskę grupy, nie musi stać się taka jak inni, bo jej wyjątkowość jest zaletą. Nie warto więc zaprzątać sobie głowy ludźmi, którzy nas nie lubią, my też nie musimy wszystkich przecież lubić. Więcej energii można poświęcić na robienie „swojego” i skupianie się na ludziach, którzy szanują nas za to jacy jesteśmy. Warto więc wyjść z domu i nie zrażać się do świata. Książka niesie więc z sobą proste pocieszenie. Jak dla mnie zbyt proste. Co bowiem począć, gdy dziecko jednak nie znajduje takiego swojego Palko? Jak wtedy z nim rozmawiać? Co zrobić? Czy „inny” może zaprzyjaźnić się tylko z „innym”? Przecież Palko to „typowy” okularnik. Lektura ta nie daje nam gotowych odpowiedzi, wywołuje tylko jeszcze więcej pytań. Głównie może posłużyć do uwrażliwiania najmłodszych dzieci, oraz uczenia ich empatii w stosunku do innych, pokazując, że każdy jest wartościowy. Treści mamy tutaj niewiele i moim zdaniem czcionka jest zbyt drobna, aby dziecko czytało książeczkę samodzielnie. W oko wpadają za to ilustracje. Lenka kipi od czerwieni w jej otoczeniu pojawia się również sporo nasączonych tą emocjonalną barwą drobiazgów: biedronki, kredki. Podkreśla to uczuciowość dziewczynki. Reszta świata jest szara, nijaka. Kontrast ten z jednej strony podkreśla samotność zagubionej jednostki, z drugiej podkreśla także jej wyjątkowość. Może owa szarość jest karą dla innych dzieci, nigdy nie dostrzegą one piękna świata, nie dostrzegą niczego poza końcem własnego nosa? A może obrazuje ona tylko sposób widzenia smutnej rzeczywistości przez Lenkę. Może szarość również ukazuje jej uczucia? W każdym razie ilustracje i ich zabarwienie przekazują więcej, i skłaniają do głębszych refleksji, niż prosta (wręcz banalna) i mało naturalna treść książeczki. P.S. Zauważyliście u dołu jednej ze stron psa obsikującego znak „zakaz wyprowadzania psów”? Czy to jakiś ukryty przekaz o niechęci do przystosowywania się za wszelka cenę?

Dziś z Olą łapiemy w ręce "Ciocię Jadzię" @ciocia.jadzia. Od razu uprzedzam: nie brak w niej mądrego i wartościowego przekazu, jednak na pierwszy plan wysuwa się tu humor, z jakim napisana jest opowieść. Bo powiedzcie, czy ktoś z was nie chciałby mieć takiej cioci? 👱Ciocia Jadzia to kobieta-orkiestra: sprawdzi się w każdej sytuacji, pomoże, wesprze, rozbawi, a jak trzeba to nawet w dziadka się wcieli... 🧓Tak to kwintesencja Jadzi🤩 Co najbardziej podoba nam się w Jadzi? 🌷To, że swoją bratanicę traktuje jak partnera. Nie daje jej wygrać w warcaby, tylko uczy jak przegrywać i co zrobić by to zmienić. 🌷Ciocia angażuje się w pomoc bliskim, nikogo nie skreśla ze względu na jego wygląd, czy przekonania. 🌷Jadzia nie boi się zabrać głos czy działać tam, gdzie inni tego nie robią. 👱"Ciocia Jadzia" @mediarodzina.wydawnictwo oprócz wciągającej, przezabawnej treści, cechuje także świetna warstwa ilustracyjna. I co ciekawe, za nią także odpowiada autorka treści🤩

Przepiękna książeczka wierszowana dla najmłodszych muzyków lub takich ,którzy marzą by się nimi stać. Proste rymy ukazują pierwszą twórczość Fryderyka Chopina, jak był jeszcze dzieckiem i nie wiedział ,że stanie się sławnym kompozytorem. Pokazuje ,że wielkim człowiekiem od razu się nie rodzimy , najpierw jesteśmy dziećmi. Tych cech nabywa z wiekiem. Świetna książka dla dzieci nieśmiałych i nie dowierzających w swoje umiejętności .Całość ilustrowana w dosyć skromną grafikę, ale wymowną. Polecam dla wszystkich.

Piętnaście historyjek o zwariowanym zającu od mistrzyni Doroty Gellner. Tytułowy kicaj jest bezczelny, niewychowany i wyszczekany. Jeździ tramwajem na kapustę i robi dziecku wodę z mózgu. Oszczędnością dorównuje Ebenezerowi Scrooge`owi: gdy narzeczona marudzi, że stare futro gniecie ją za uszami, bezceremonialnie proponuje jej dietę. (...) Zając jest nie tylko zdrowo trzepnięty, ale też emocjonalnie rozchwiany: od śmiechu do płaczu przechodzi w sekundę. Nie wiem, co on bierze, ale normalne zające z bajek nie zachowują się w ten sposób. Na przyjęciu opiera się zębami o stół, ponieważ – jak twierdzi – jest za niski. Zjada dziecku bigosik i wypija jego herbatkę. Niektórzy rodzice mogą sarkać na jego zachowanie: zając to raczej antywzór, niczego dobrego naszych pociech nie nauczy. Czy aby na pewno? Zając nie przejmuje się zasadami, konwenansami ani tym, co inni powiedzą. Takie podejście pozwoli mu w przyszłości uniknąć zawału serca i wrzodów: nie da się wykorzystywać pracodawcy i zgniecie na miazgę każdego internetowego trolla. Kto powiedział, że grzeczne dzieci mają lepiej w życiu? (...) Absurdalne historyjki o zwariowanym zającu wnoszą do rodzimej literatury dziecięcej prawdziwy powiew świeżości. Nie skrzypią dydaktyzmem, a nutka surrealizmu wprowadza odrobinę wyzwalającej anarchii w nasze uporządkowane, nudne życie. Polecam, radośnie machając uszami. Fragment recenzji opublikowanej na blogu: https://zapiskinamarginesie.pl/2019/05/03/byl-sobie-raz-zajac/

Bardzo śmieszna historia o kocie, który próbuje rozkręcić swój własny interes, ale zabiera się do tego od tyłu. Bardzo fajnie oddany został w tej historii temepertament południowców, ich podejście do życia. Na pewno są tu pewne stereotypy, ale zakładam, iż w Polsce nie zostałaby wymyślona taka historia.