Miłość po sąsiedzku

„Hold You Close” – Corinne Michaels, Melanie Harlow O jezusieńki… co to była za książka! Powiem wam szczerze – podobała mi się, ale jednocześnie byłam wkurzona głównymi bohaterami… Sama nie wiem, co o tym do końca myśleć. To nie tak, że książka była zła – bo porusza naprawdę ważny temat: dawania drugiej szansy. Historia była ciekawa i ogólnie dobrze poprowadzona, ale ci główni bohaterowie… no po prostu mnie drażnili. Głównie przez to, że nie potrafili ze sobą szczerze rozmawiać! No dobra, pod koniec coś tam zaczęli, ale dla mnie to było za mało. Czytałam i dosłownie się wściekałam na ich zachowanie. A może właśnie o to chodziło – żeby wywołać emocje? Może to ja mam tak przez moją kochaną mamę, która od dzieciństwa tłukła mi do głowy, że normalni ludzie rozmawiają ze sobą, i że rozmowa – zarówno w życiu, jak i w związku – to fundament każdej relacji. No ale to ja, a bohaterowie swoje… Cóż. Książka opowiada historię London i Iana, którzy – przez splot tragicznych wydarzeń – mimo wzajemnej niechęci, muszą zawrzeć rozejm. Łączy ich jedno: są rodzicami chrzestnymi trójki dzieci siostry Iana. Gdy życie wywraca się im do góry nogami, muszą wspólnie zająć się wychowaniem dzieci, pogodzić się z niewyobrażalną stratą i zmierzyć się z rodzącym się między nimi pożądaniem. Polecam? Tak – ale ludziom o stalowych nerwach! Jeśli irytujące, emocjonalnie niedostępne postacie potrafią wyprowadzić cię z równowagi, przygotuj się na rollercoaster. Ta książka wciąga, wzrusza i wkurza – wszystko naraz.

„Ma oczy kogoś, kto przeżył coś strasznego. Jakby widział rzeczy, których nikt nie powinien oglądać” „River” Samanty Towle to książka, która DOSŁOWNIE po przeczytaniu pierwszych dwóch rozdziałów złamała mi serce. Dawno nie trafiłam na romans z tak dużą ilością bólu i cierpienie. Zarówno tytułowy River jak i Carri to osoby, które zostały bardzo doświadczone przez życie, a raczej przez ludzi, którym ufali.  Czytając tę powieść, robiłam sobie przerwy, bo dziwnie się czułam, uśmiechając się do dialogów głównych bohaterów. Z jednej strony mamy dwie osoby, które muszą nauczyć się żyć ze swoją przeszłością, a z drugiej ludzi, którzy jak nikt zasłużyli na szczęście😭.   River to typowy gburek o ciętym języku, za to Carri to cudowna kobieta o złotym sercu, która bez słów rozumie, przez co mógł przejść mężczyzna. Ich relacja zaczyna się od przyjaźni, a może i nie bo postać głównego bohatera jest dość specyficzna. Czy połączyć ich coś więcej?  Na początku myślałam, że autorka szybko wrzuci tę dwójkę w miłosny wir, na szczęście dała czas tej relacji, okraszając ją różnymi zwrotami akcji. Zakończenie to emocjonalny kalejdoskop ! Kompletnie nie spodziewałam się takiej końcówki. Gdyby nie to, że książka należy do Agi, rzuciłabym nią o ścianę, tak się wystraszyłam 🙈. Czy River i Carri żyli długo i szczęśliwie? Koniecznie musicie przekonać się sami👀. Jeśli lubicie motyw grumpy-sunshine, slow burn, friends to lovers to ta książka będzie dla was, ale ostrzegam w tej historii, są poruszane bardzo, bardzo trudne tematy🥲.  Każda chwila spędzona z tą książką była warta tych wszystkich emocji, które mi dostarczyła ta historia. Jestem przekonana, że na długo zostanie w mojej pamięci 🥺.    

Romans naiwny i przewidywalny. Życie Summer przewraca się do góry nogami gdy Cole - sławny aktor proponuje jej główną role u swojego boku. Cała historia była cukierkowa i zdecydowanie zbyt mocno przesłodzona. Główny bohater był zdecydowanie zbyt nadpobudliwy seksualnie. Przeczytałam, zła nie była ale nic nie wniosła do mojego życia. Jeżeli ktoś lubi banalne romansidła, ze stałym schematem, to książka zdecydowanie się spodoba.

Jeżeli znacie dwa poprzednie tomy serii Friend-Zoned, to koniecznie musicie poznać historię Maxa i Heleny. I od razu ostrzegam – nie jest to historia słodka, jak sugeruje tytuł. To mieszanka humoru, emocji i iskier, które latają na kilometr. Główni bohaterowie to Max i Helena. Maxa znacie już z poprzednich tomów – brat Nika, niesamowity flirciarz, który za nic w świecie nie szuka poważnego związku. Natomiast Helena? Duża niewiadoma – wcześniej były o niej tylko wzmianki, więc poznanie jej od podstaw to prawdziwa przyjemność. Helena przeprowadza się do Nowego Jorku i zaczyna pracę jako fizjoterapeutka. I tu wchodzi CeCe, córka Maxa, która po tragicznym wypadku w dzieciństwie porusza się na wózku. To właśnie przez treningi z CeCe zaczyna się ta historia – pełna przypadków, emocji i… emocjonalnych fajerwerków. Nie zdradzę więcej, bo zepsułoby to Wam całą frajdę z odkrywania fabuły. Max? Flirciarz z przeszłością, który raz już został skrzywdzony. Nie szuka miłości, chce dobrej zabawy. Ale chemia między nim a Heleną jest tak gęsta, że obydwoje decydują się dać sobie szansę… na zabawę. Miłość? Ta wylatuje na nich jak królik z kapelusza – kompletnie nieplanowana, ale za to mega ekscytująca. A Helena… cóż, jeśli pamiętacie Nat, to już wiecie, czego się spodziewać. Wulkan energii, odważna, bezpośrednia – niedaleko pada jabłko od jabłoni. Uwielbiam ją! Z nią można i w tango, i w bój. Chociaż przy Maxie czasem powinna była włączyć tryb asertywności na najwyższym poziomie i kazać mu przepraszać na kolanach przez tydzień… albo dwa. Tak jak w pierwszych dwóch tomach, i tutaj nie mogło zabraknąć całej zwariowanej paczki przyjaciół, którą poznaliśmy wcześniej. Belle Aurora zasługuje na ogromnego plusa za pokazanie, jak pięknie działają więzy przyjaźni i rodziny. Pomimo że każdy tom skupia się na innych bohaterach, cała ekipa przewija się przez wszystkie części i sprawia, że czujesz się, jakbyś była częścią tej paczki. Maxa polubiłam od pierwszych tomów. Zagubiony, bojący się zaangażowania facet, który jest jednocześnie najlepszym przyjacielem – jeden z tych bohaterów, z którym można konie kraść. Choć przyznam, że momentami miałam ochotę trzasnąć go w łeb – co powiedział Helenie, ci, którzy czytali, wiedzą. Rozumiem emocje, ale serio, czasem trzeba myśleć! Helena natomiast… cóż, petarda pełną parą. Zaangażowana, silna, odważna i absolutnie niezależna. Uwielbiam ją i jej podejście do życia – daje z siebie wszystko, wchodzi w każdą sytuację cała i to jest w niej cudowne. Mam wrażenie, że ten tom jest najbardziej spokojny ze wszystkich, ale spokojny nie znaczy nudny. Momentami płakałam ze śmiechu, momentami serce mi się ściskało. Belle Aurora porusza trudne tematy – żal, strach, przyjaźń, miłość – ale robi to w tak lekki i naturalny sposób, że czytasz książkę jednym tchem. To idealna lektura na ciepły letni dzień lub wieczór pod kocem. Wciąga, rozbawia, wzrusza i zostawia Cię z uczuciem, że świat jest trochę piękniejszy, bo są w nim ludzie, którzy kochają i wspierają się nawzajem. Podsumowując: słodkie szaleństwo z ręką na sercu polecam, a całą serię? Bez dwóch zdań! I przyznam szczerze – mam cichą nadzieję, że autorka kiedyś napisze historię Loli i Tricka, bo czuję, że to będzie coś absolutnie wyjątkowego.

Ta książka to przede wszystkim emocje i atmosfera, nie konkretny ciąg wydarzeń. Czyta się ją jak powolny spacer po labiryncie uczuć – czasem przyjemnie słonecznie, czasem z lekkim chłodem, który zostaje w myślach na długo. Styl Meg Adams jest delikatny i przystępny, a jednocześnie pełen napięcia. Każde zdanie wydaje się ważyć emocję, nie tylko informację. To lektura, która dotyka, ale nie narzuca – pozwala odczuć, rozważać i wracać do własnych refleksji o relacjach, pragnieniach i wewnętrznych zmaganiach. Co mnie zachwyciło, to lekkość w wydobywaniu głębi uczuć. Nie potrzebujesz fabuły ani akcji, by poczuć intensywność emocji – książka działa jak lustro dla własnych myśli i emocji czytelnika. Jednocześnie ma w sobie subtelne napięcie, które sprawia, że jest przyjemnie wciągająca, choć nie w klasycznym sensie fabularnym. To książka dla tych, którzy kochają zanurzać się w emocjach i refleksjach, którzy chcą poczuć książkę raczej sercem niż głową.

Książka napisana przystępnie, czyta się ją bardzo szybko. Jednak pozostawia niedosyt. Wygląda, jakby autorka urwała fabułę w połowie, pozostawiając dużo niedomówień. Za mało opisu otaczającego świata. Jednak wystarczająco rozbudowane opisy uczuć targających główną bohaterką. Natomiast postać Becka nijaka, bez wyrazu. Typowy mężczyzna, którego uczuć nie rozumiemy. Jest arogancki i niemiły bo tak. Ian natomiast mimo tego, co go spotkało wydaje się promiennym i wesołym człowiekiem. Wydaje mi się, że można by było bardziej dopracować wątek między nim a Violet, bo miało to potencjał. Mimo wszystko oceniam 6/10 bo jest to przyjemna lektura na jedno popołudnie.

🧡„Friend-Zoned” to bardzo przyjemna i lekka opowieść w której nie zabrakło chwil niepewności oraz rozczarowań w niektórych momentach. Przyjaźń między kobiety z mężczyzną jest trudna-jednak nie niemożliwa. Bohaterowie czuli się tak bardzo dobrze w tej relacji,że nawet nie chcieli jej zmienić.Każda wiadomość,propozycja,spędzony czas wzbudzał w nich radość, a później chcąc więcej,boją się, by nie stracić najlepszego przyjaciela. 🧡Powieść to cudownie przedstawiony motyw friends to lovers,jak również poruszane jest wiele ciekawych i ważnych sytuacji z życia bohaterów. Ich się poznaje krok po kroku wraz z ciężkimi momentami życia z którymi musieli sobie poradzić oraz podejmowaniu trudnych decyzji życiowych. Z nimi bawimy się znakomicie,płaczemy gdy trzeba a nawet trzymamy za rękę,aby ich wesprzeć. 🧡„Friend-zoned” to opowieść o uczuciu zrodzonym na przyjaźni i uczeniu się na błędach po złej interpretacji niektórych sytuacji. Cudna historia,która się kocha od początku do końca. 🧡Kocham i polecam📖

Zostałem okrzyknięty najseksowniejszym kawalerem w Los Angeles. Jestem obrzydliwie bogaty, mieszkam w luksusowym domu na plaży, jeżdżę szybkimi sportowymi wozami i kocham swoją pracę. Moje hobby? Imprezy i piękne kobiety. Uwielbiają mnie, bo jestem czarujący. Przynajmniej do chwili, kiedy odchodzę i je zostawiam. Łamię im serca. To wychodzi mi najlepiej... Zawsze mogłem mieć każdą kobietę. Aż spotkałem Kinsley Davis... Nazywam się Chase Calloway i to jest moja historia. Zawsze marzyłam, żeby wyrwać się z mojego miasteczka i z domu, który nigdy nie był domem. Kiedy zobaczyłam swojego chłopaka w łóżku z moją przyjaciółką, uciekłam. W Los Angeles dostałam pracę sekretarki w Calloway Tech. I spotkałam Chase'a Callowaya - aroganckiego, władczego i ... nieszczęśliwego. Oboje baliśmy się miłości. I oboje nie potrafiliśmy jej się oprzeć. Ale wiedzieliśmy, że igramy z ogniem... Nazywam się Kinsley Davis i to jest moja historia.

Pierwsze słowo, które skojarzy mi się z tą książką to - chaos, ale po jakimś czasie udało mi się przyzwyczaić do stylu pisania i wyczuwalnych przeskoków. Książkę oceniam na plus. Poruszyła sporo wartościowych wątków i trudnych tematów. Co prawda niektóre trochę po łebkach i chaos w tym przypadku nie pomagał, ale wszystko udało się spiąć w całość. Bohaterowie? Hm... Różnorodni. Ciężko powiedzieć czy się z nimi polubiłam, bo jedni przedstawieni byli w totalnie złym świetle, inni z kolei nie mieli żadnych wad (Shay). Przyjemnie się czytało, chemia między główną dwójką również przyjemnie wyczuwalna, choć nie wiem na jakiej podstawie pojawiły się te wielkie deklaracje. Oni prawie się nie znali, sprawy łóżkowe i kilka dramatów zdominowały całą historię, która mogła być nieco bardziej romantyczna, a nie tak mocno spontaniczna. Ogółem 7+, ale raczej do szybkiego zapomnienia.

"Prawnicy" Lilianny Garden swoje musieli odczekać nim zabrałam się za czytanie. A kiedy już zaczęłam pojawiły się pilniejsze tytuły (wiecie, blogerskiej zobowiązania) i musiały znowu swoje odleżeć. Jednak kiedy się za nich ostatecznie zabrałam przeczytałam bardzo szybko. Nie miałam sprecyzowanych oczekiwań, chciałam poznać twórczość koleżanki z grupy literackiej, tym bardziej iż opowiadanie Lilianny (co prawda fantastyczne, ale jednak jej autorstwa) bardzo przypadło mi do gustu, no i słyszałam na temat "Prawników" dużo dobrego. Sama chciałam się przekonać czy i mnie przypadnie ta historia do gustu. "Pierwszy raz od dwunastu lat odczuwała narastającą panikę, przeczuwając, że wszystkie te starania, by odzyskać spokój i własne życie, powoli rozpadają się jak domek z kart." *** No dobra, będę szczera. Początkowo myślałam, że to będzie historia jakich wiele: ona zaczyna pracę w wymarzonym miejscu, on jest jej szefem, po początkowych niechęciach względem siebie zakochują się w sobie. Po drodze zaś mają różne perypetie prowadzące do szczęśliwego końca. Pomyliłam się. Z czego niezmiernie się cieszę. "Prawnicy" byli może trochę przewidywalni (ale nie czarujmy się, która fabuła nie jest w pewnym stopniu do przewidzenia), ale tym co mnie najbardziej w tej historii urzekło to osobowości i historia bohaterów. Na początku przytrzymał moją uwagę wątek trudnej sprawy, która ostro dawała w kość ekipie Matthew, bo kryminały to coś co bardzo lubię i chętnie czytam, ale potem zakochałam się w postaciach. Nie tylko w tych głównych, ale i w Drew, Elliocie, nawet Katie wzbudziła moją sympatię. Z pewnością tego czego nie można powiedzieć o postaciach stworzonych przez Liliannę, to to, że są papierowe. To pełnokrwiste i pełnowymiarowe postacie. Z wadami, zaletami, przeszłością, której poznawanie skupia uwagę czytelnika. Ich spójność psychologiczna i fakt, że możemy się z nimi identyfikować sprawia, że tym bardziej stają się nam bliżsi. *** Relacje rodzinne to niesamowicie skomplikowana sprawa, a zarazem doskonały materiał. To jeden z moich ulubionych motywów w powieściach i jeśli podobnie jak ja skupiacie na nim uwagę, jego szeroka gama w "Prawnikach" powinna Was usatysfakcjonować. Mnie usatysfakcjonowała wręcz niesamowicie. Sam wątek prawniczego świata stanowi miejsce akcji i punkt wypadowy, a autorka przedstawiła go w wystarczającym stopniu, by należycie przedstawić grunt. Różne sprawy, z którymi spotykają się bohaterowie dodają smaczku i jednocześnie pokazują jak różnorodne sprawy otrzymują przedstawiciele tego fachu. "(...) gdy się kocha, robi się rzeczy, o których nigdy byś nie pomyślał, że jesteś do nich zdolny." Podobał mi się także sposób w jaki autorka poprowadziła relację Matta i Cordelii i to, że choć byli głównymi postaciami ich historia nie przesłoniła tych dotyczących innych bohaterów, łącząc się w przemyślaną i spójną całość. Żeby jednak nie było, że tylko o ochy i achy;). Czasem czytanie opisów mi się dłużyło, ale na wypadek gdyby miało umknąć mi w nich coś istotnego nie poddawałam się. Krótkie rozdziały (oj, bardzo lubię), podrzucane sekrety do ujawnienia i wątek kryminalny (no jednak miałam go cały czas na uwadze, nie mogłam inaczej) trzymały mnie przy "Prawnikach" do samego końca i z przyjemnością dołączam do chóru głosów nawołujących: chcemy "Prawników 2"! I te cytaty na początku każdego rozdziału... No pychota. Za każdym razem zastanawiałam się w jaki sposób przekładają się na to, co będzie mnie czekać na kolejnych stronach. Lubicie takie smaczki? *** "Każdy ma swoje bagno, w którym prędzej czy później się znajdzie i albo ugrzęźnie w nim na amen, albo postara się z niego wydostać, nawet ociekając gównem." *** Zbliżając się ku końcowi tej opinii... Gdyby ktoś z Was zapytał mnie dlaczego polecam "Prawników" (bo z całego serca polecam) powiedziałabym, że dla bohaterów. Można stworzyć ciekawą historię, ale moim zdaniem to bohaterowie są jej filarami. A dobrze skonstruowani bohaterowie, mocno osadzeni w swoim świecie, charakterni i realni kradnący serca czytelników kradną całe show. Lilianna Garden wie jak wykreować postaci, które zapamięta się na długo.

O boże, dosłownie gra w kotka i myszkę. Przez chwilę może być ciekawie, ale całą książkę? Nie wiem co sądzić o bohaterach, napewno są pojebani i mega mnie drażnili w niektórych momentach. Ale styl pisania 10/10. Samo to sprawia, że czytasz stronę po stronie.

Annika i Jonathan poznali się w studenckim klubie szachowym. Sięgając po tę książkę wiedziałam, że rozdziały są pomieszane w czasie więc najpierw przeczytałam to, co było 10 lat temu, a później to co działo się współcześnie. Zdecydowanie tak bardziej historia do mnie przemawia. Muszę zgodzić się z niektórymi opiniami, które mówią że w sumie ta książka jest o niczym. Mamy dziewczynę (nie zdjagnozowaną), którą autorka pokazała jako nie przystosowaną do życia. Oraz chłopaka, który chce się nią chwalić (bo jest ładna) i który niby ją rozumie a jednak oczekuje że przestanie taka być. Ich zbliżenia.... no dla mnie to było po prostu smutne. Powód rozstania dla mnie zrozumiały natomiast nie rozumiem, ani zachowania matki, ani Jonathana. Tu powinien wkroczyć lekarz. Nie chowa się głowy w piasek w takich sytuacjach i nie oczekuje tego, czego oczekiwał "ukochany". Gdzieś w opiniach było jaki to Jonathan był cudowny i wspaniały. Nie uważam tak. Jego postępowanie, oczekiwania, słowa niejednokrotnie raniły by kogoś kto odczuwa emocje i odbiera otoczenie w taki sam sposób jak on sam. Jednak autorka tak przedstawiła bohaterkę że ta niemal przepraszała że żyje. Jego ostatni telefon - też bym nie oddzwoniła. Kobieta "pomiędzy" - no w du.ę bym kopnęła. Cała historia nie jest taka zła, bo wciąga i ja nie mogłam się doczekać aby się dowiedzieć jak to się potoczy mimo, że sporo rzeczy mnie drażniło. Zakończenie jednak mnie nieco rozczarowało. Annika przeszła samą siebie ale zabrakło mi pov Jonathana z tego co czuł. Jak wszystko odbierał. A rysunek? Wgmnie zepsuł wszystko....

Alex i Indie to postacie, które nie mogłyby się bardziej różnić. Jedna jest arogancka, bezduszna, niegrzeczna, ostrożna i zblazowana, a druga naiwna, słodka, przyziemna i bezinteresowna. Pomimo tych różnic, coś ich łączy. Od samego początku było jasne, że Indie jest dokładnie tym, czego Alex potrzebuje, by się uleczyć i rozwinąć, ale im dalej słuchałam, tym bardziej odkrywałam, że on był dokładnie tym, czego ona również potrzebowała. To było cholernie genialne i piękne pod każdym względem! Alex i Indie to para, która was rozpali. Sprawi, że będziecie cierpieć. Ten niepokój jest uzasadniony, moi drodzy, tak rozdzierający serce, ale też niesamowicie smakowity. Każda z tych postaci niesie ze sobą tak wiele bagażu. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo chcę, żebyście mieli takie same wrażenia z lektury jak ja. Zaczęłam słuchać wiedząc tylko, że to będzie lektura o uzależnionym od alkoholu i narkotyków gwieździe rocka, a skończyłam na emocjonalnym kacu.

Można powiedzieć, że przeczytałam tą książkę po raz drugi (wcześniej przeczytana pod tytułem "(Nie)zwyczajna"). Czułam się jednak jakbym czytała ją po raz pierwszy, mimo poczucia de ja vu. Uwielbiam wszystko co napisze Samantha Young - moja ulubiona pisarka. Polecam gorąco :)

Kiedy otrzymałam tą książkę jakoś zbytnio nie pchałam się żeby ja przeczytać. Nie przemawiała za mną, choć opis jest bardzo tajemniczy...no właśnie I to powinno mnie zachęcić, ale tak nie było. Książka musiała przeleżeć trochę na półce, żebym w końcu po nią sięgnęła i nie żałuję że ją przeczytałam. Jedynie szkoda tylko, że tak późno. Od samego początku bardzo mnie wciągneła. Z każdą stroną historia, coraz bardziej się rozwinęła. Pokazała, że dwa zupełnie różne światy mogą się ze sobą "połączyć". Sama opowieść ma w sobie sporo dramatu, ale i uroczego oraz ognistego romansu. Ukazuje też niezwykłą, wzruszającą i smutną historię głównej bohaterki, która nie miała lekkiego dzieciństwa oraz dorastania, a mimo to podniosła się i wyrosła na silną kobietę. Jest to historia o przeciwnościach, trudach, które można pokonać, ale też o niezwykłej miłości, która nie powinna się zdarzyć. Zakończenie całej książki mogłoby być tylko trochę bardziej pociągnięte i dłuższe.

Uwielbiam styl Kristen Ashley. Jej książki są wyjątkowe i przenoszą czytelnika w cudowny świat. Opowieść Wymarzony mężczyzna pokazuje, że warto szukać miłości i o nią walczyć z całych sił. Że dzięki miłości świat nabiera kolorów, a nie jest tylko czarno-biały. Uwielbiam podejście do życia Tucka. Jest bezpośredni, szczery i dla swoich bliskich zrobi wszystko. Polecam!!!

Mocna 8. Gdyby mozna było dawać połówki to dałabym 8.5 punktacji. Zaczęłam tą serię od drugiego tomu, ponieważ Opis Pierwszego Nie przypadł mi do gustu. Chyba odstraszył mnie wątek "żigolaka", jednak po skończeniu byłam zainteresowana losem reszty bohaterow. No i siegnelam po "Cenę pocalunku". Nie żałuję! Bardzo sie wciągnełam. Jest romantycznie, jest to pożądanie i napięcie miedzy bohaterami które tak kocham. Uwielbiam głównego bohatera jego wrażliwość ujęła mnie za serce. Na scenę zbliżenia trzeba dlugo czekać, ale warto. Nie dość, że jest dobrze odpisana to sama w sobie jest romantyczna ale i mega zabawna.

Wren i Anderson są osobami z przeszłością. Każde z nich zmaga się z czymś innym a dzięki temu, że los przecina ich ścieżki, czują, że mogą sobie nawzajem pomóc samą swoją obecnością. Jednak dokąd ich to zaprowadzi, skoro oboje nie przepracowali swoich problemów a w dodatku czas im dany jest ograniczony? Uwielbiam takie historie, gdzie mamy małomiasteczkowy klimat i ludzi, którzy są dla siebie "rodziną z wyboru". Dodatkowo dostałam tutaj motyw, nowego startu po przejściach i dojrzałych bohaterów. Niestety całość była dość monotonna. Niby były traumy do przepracowania i osoby, co rzucały kłody pod nogi i inne przeciwności. Jednak całość była nieco nużąca i przeskakiwałam przemyślenia i opisy, a nawet dialogi, byle dalej do końca książki. Podsumowując było ok ale bez szału.

Jedna z moich ulubionych książek Kristen Ashley. Ona miała trudną przeszłość przez którą straciła wiarę w swoją wartość. Jej sąsiad Mitch, który jest jej sąsiadem i policjantem jest jej słabością i skrytą miłością. Początek ich znajomości jest dosyć burzliwy i pełen niedomówień. Dopiero sytuacja rodzinna Mary krzyżuje ich ścieżki od nowa. Mitch bez wahania jej pomaga i jednocześnie próbuje udowodnić swoje zamiary. Ich wspólna droga będzie bardzo wyboista, ale czy to nie dzięki wsparciu ludzie nie są w stanie podołać wszystkim przeciwnościom? Uwielbiam facetów twardzieli, którzy wiedzą czego chcą i przy okazji udowadniają kobiecie kim jest w jego oczach. Ashley Kristen jest najlepsza 🙂 gorąco polecam!

Ciekawy początek. Ale oczywiście na co drugiej stronie musi być o "burzeniu murów" jakoś to określenie działa na mnie drażniąco. Jakby autorka nie znała innych określeń. A na koniec zamiast rozwinąć watek miłosny to pojawia się watek kryminalistyczny, który nijak nie pasuje mi do tej książki. Książka gdzieś w połowie straciła swój urok a szkoda.