Marilyn Monroe. Biografia

Te pamiętniki odkrywają duszę i serce Brigitte Bardot. Ukazują jej spojrzenie na życie, karierę, ludzi i zwierzęta. Są przepełnione wrażliwością i dlatego tak pełne goryczy i rozczarowań. Czasem aż trudno kontynuować czytanie. Można się z BB w wielu kwestiach zgadzać, bądź nie, ale nie można jej nie podziwiać za oddanie i pracę na rzecz zwierząt.

Najbardziej obiektywna i dokładna biografia Marilyn jaką czytałam (2 inne były naprawdę tragiczne), mamy tutaj aż 60 stron przypisów. Faktycznie czuć, że autorka zgłębiała wiele źródeł, natomiast ta jej wnikliwość nie idzie w parze z chronologicznym ułożeniem zdarzeń i opowiedzeniem wszystkiego w najbardziej przystępny sposób, można się pogubić. Momentami książka była dla mnie nudna, a zwłaszcza jak zaczęło się w niej pojawiać milion postaci i o każej można się było bardzo wiele dowiedzieć. Są plusy i minusy Marilyn oraz samej paskudnej branży filmowej, która kształtowała zarówno ją jak i pozostałe gwiazdy Hollywood. Dla fanów Marilyn jak najbardziej, ale nie wiem czy polecam pozostałym (jak ja niezbyt zainteresowanych jej osobą).

Mimo tego, ze od śmierci Marilyn minęło 49 lat, wciąż jest owiana tajemnicą, cieszy się zainteresowaniem a o jej zawiłym życiu powstają kolejne reportaże, książki, itd. Ja zwróciłam uwagę na jedną z nich. „Ostatnie seanse” wyróżniają się na pewno formą. Nie jest do końca ani biografia, ani powieść; poza tym to połączenie dokumentu i fikcji, jednak autor zastrzega: „Moje fałszerstwo posuwa się co najwyżej do przypisywania jednym tego, co powiedzieli, widzieli, czy przeżyli inni, do stworzenia prywatnego dziennika, którego nigdy nie odnaleziono, pisania wyimaginowanych artykułów czy notatek i obdarzania mych postaci marzeniami i myślami, których nie poświadcza żadne istniejące źródło”. Wszystkie dane, cytaty, nazwiska, miejsca, daty itd. są prawdziwe. Autor korzystał między innymi z taśm, które Monroe nagrywała dla swojego psychoanalityka. Schneider stara się pokazać Marilyn taka, jaką była naprawdę, czyli zagubioną, trochę naiwną, nie mogącą odnaleźć samej siebie. Postrzegana jako nieskomplikowany symbol seksu, blondyneczka której główną zaletą jest wygląd, komercyjny świat w który wpadła właśnie taką przykleił jej etykietkę. Po części przez swój charakter a po części przez Hollywood- to jest obraz Marilyn widziany przez innych, a w końcu i przez nią samą. Towarzyszył jej do ostatnich dni. Pogoń za sławą, za byciem pożądaną, nadużywanie środków uspokajających, nasennych, toksyczne związki- to wszystko miało destrukcyjny wpływ na Marilyn, a my możemy obserwować jej mentalność, uczucia, problemy ze sobą i z depresją dzięki książce Michela. Przedstawia nam postać ikony kobiecości, urody, jako kogoś z mentalnością zagubionego dziecka. Mnie przekonał do swojego portretu jej osoby. Opisał również tę część osobowości Marilyn, która chciała wyrwać się z ciągłego uśmiechania się na planie jako ktoś, kim nigdy do końca nie była, miała pragnienia, marzenia, których nigdy nie spełniła. Wydaje się, że największym z nich była potrzeba czucia, że jest komuś potrzebna nie tylko jako seksbomba. Dzięki refleksjom autora na temat psychiki i psychoanalizy (które chwilami się dłużą, jednak nie psują ogólnego pozytywnego wrażenia) możemy wyciągnąć własne wnioski. Zaletą „Ostatnich seansów” jest tło. Lata 60, Hollywood. Symbolem tamtejszej społeczności powinny być gwiazdy filmowe leżące na kozetce. Szkoda, że tak niewiele z nich potrafiło potem z tej kozetki wstać. Klimat towarzyszący wszystkim opisanym wydarzeniom na mnie zadziałał i uważam go za największy plus książki. Dodatkowo depresyjny, melancholijny nastrój całej powieści i przeżycia Marilyn wkomponowane w tę gorszą stronę Hollywood, zwanego symbolem kina. „Powiedz mi, że mam duszę, a będziesz mógł wziąć część mojego ciała (...)." (Cytat z książki, wypowiedź Marilyn)- starała się za wszelką cenę udowodnić samej sobie, że jest coś warta, ale nie potrafiła. Na początku czytania przeszkadzała mi chronologia. Skakanie z jednego roku do innego, cofanie się, wracanie. Ciągłe przeplatanie się czasów i bohaterów. Urwane opowieści. Jednak potem, kiedy przestałam próbować na siłę się w tym połapać, zaczęłam brać to za zaletę, dzięki której książka tym bardziej zyskała na oryginalności. Tak chyba właśnie wyglądało życie Marilyn. Poszczególne rozmowy, zdarzenia, sytuacje nie odgrywają większej roli, jednak w całości ta kolejność ma sens, wszystko ma swoje miejsce i jest ważną częścią całej historii, życia aktorki.

Tak naprawdę nigdy nie dowiemy się czy Marilyn była Motylem w ciele Kobiety czy Kobietą, której pisane było zostać Motylem. Jej zapiski są bardzo szczere i inspirujące. Niektórzy powiedzą, że brak w nich warsztatu, by mówić o poezji ale czy właśnie nie ów brak czyni te fragmenty tak oryginalnymi ?:

Powieść francuskiego Noblisty jest czymś więcej niż biografią dwojga wielkich malarzy meksykańskich Fridy Kahlo i Diego Rivery, z których każde wyrosło w legendą a ich małżeństwo, przeżywające wzloty i upadki, obrazuje – w ujęciu Gustave’a Le Clezio – trudną sztukę budowania miłości i bycia we dwoje. Biiografie Kahlo i Rivery każdy może sobie przeczytać, chociażby na hiszpanojęzycznych stronach Wikipedii. O obojgu zresztą powstalo wiele opracowań. Co mnie zainteresowało, to sposób, w jaki Le Clezio, który doskonale zna Meksyk, prowadzi swoją opowieść. To naturalnie, opowieść o miłości i cierpieniu. Ale portret obojga artystów, którzy stali się symbolami rewolucyjnego Meksyku, Le Clezio maluje na tle burzliwej epoki, gdy w Meksyku wrze, trwa rewolucja społeczna i polityczna, pojawia się komunizmu, ale kwitną także ruchy artystyczne - dadaizm, prymitywizm, kubizm… Le Clezio opisuje i wyjaśnia ten fenomen kulturowy ze znawstwem i głębią zawodowego historyka sztuki.

"Wyższe sfery. Życie Grace Kelly" to biografia, która w głównej mierze skupia się na karierze Grace Kelly niż na samej postaci artystki. Mnóstwo informacji o rolach, scenariuszach, przyjaciołach z planu. Troszkę jakby całe podsumowanie jej kariery dla wiernego fana.

Książkę czyta się z nieprzemijającym zainteresowaniem, gdyż oprócz głównego wątku, jaki stanowi życie Coco Chanel, autor mocno osadza historię jej życia w czasach, kiedy żyła i tworzyła. Już samo niebanalne wprowadzenie do biografii projektantki mody stanowi zachętę i wzbudza ciekawość, co do dalszych treści. I później jest równie smakowicie. Po lekturze czułam się nasycona ;-). Autor w sposób zrównoważony w poruszanych kwestiach, zachowując stały rytm opowiadania prowadzi przez kolejne etapy życia bohaterki. Zatrzymuje się na każdym z nich, przybliża samą Chanel, również jej otoczenie, znajomych, sytuację społeczną i polityczną Francji, Paryża i wielu innych miejsc, w których bywała. Z chęcią bliżej poznałam Coco Chanel. Teraz myślę o niej z niejakim podziwem i traktuję jako inspirację do działania bez wahania. Zachęcam do przeczytania książki nie tylko osoby ceniące artystkę, lecz również osoby, które lubią lektury rzetelnie napisane z literackim polotem. :-)

Książka przyzwoicie napisana i oparta na solidnych badaniach źródłowych, generalnie więc warta poświęconego jej czasu. Szkoda tylko, że autorka (z zawodu dziennikarka) chwilami zachowywała się, jakby musiała wyrobić "wierszówkę" - tekst dałoby się skrócić o (przynajmniej) 1/3 i nic by się nie straciło. Ba, bez irytujących (typowo dziennikarskich) powtórzeń, niezwiązanych z tematem wątków autobiograficznych i prób domorosłej psychoanalizy głównej bohaterki ocena byłaby znacznie wyższa. Dodatkowy minus za (podświadome, jak sądzę) próby wybielania tej czy tamtej postaci. Ani miejsce na to dobre, ani obiekt właściwy.

To jest chyba najlepsza i wyczerpująca biografia Fridy Kahlo jaka jest dostępna w języku polskim . Nie znalazłam nic bardziej konkretnego. Dla wszystkich fanów Fridy i jej twórczości- to obowiązkowa pozycja. Ogromny plus za twardą okładkę i piękne fotografie .

Biografię Audrey Hepburn w tym wydaniu czyta się jak wciągającą powieść, wielowątkową po meandrach życia tej, tak naprawdę, wielopostaciowej kobiety. Audrey poznałam nie tylko jako filigranową, drobną kobietkę o nieśmiałym usposobieniu jako aktorka, ale również w roli córki , dziewczynkę z trudnym dzieciństwem determinującym jej osobę w dorosłym życiu, jako żonę, jako matkę, jako filnantropkę i po prostu jako zwyczajną dziewczynę, która spełnia marzenia i pragnie żyć według własnych reguł mimo że ci, którzy nad nią stoją, pragną po swojemu, komercyjnie kreować jej życie. Co spodobało mi się w tym biograficznym wydaniu jest to, że nie dostrzegłam lukrowania Audrey, jej obraz został przedstawiony realistycznie, chronologicznie, w pełnej, szerokiej perspektywie, w naprawdę w bardzo dobrym pigułkowym wydaniu; na miarę możliwości uwzględniający przy tym przedstawienie i wyczerpanie tematu rozwoju kinematografii/ filmiografii w świecie amerykańskiego kina.

Joyce Carol Oates popełniła wielostronicowe dzieło, które czyta się lekko. Stworzyła słowami portret Marilyn Monroe bardzo ludzki. Momentami postać Gwiazdy bardzo mnie męczyła, miałam jej dość, a czasem było mi jej żal. Bardzo dobra książka, ale nie do końca biografia. Uruchomiła we mnie żyłkę detektywa i zaczęłam poszukiwać informacji o życiu Marilyn.

Jest to trzecia książka o Janis, którą przeczytałam (poprzednio były to Perła oraz W drodze) i moim zdaniem jest najlepsza. W porównaniu z książką Cooke'a, gdzie Janis jest tak naprawdę postacią drugoplanową, Żywcem pogrzebana zawiera ogrom osobistych wspomnień związanych z Joplin. Są tu analizy, dlaczego według autorki Janis sięgała po alkohol, heroinę i uprawiała dużo przygodnego seksu. Książka jest dobrze napisana i ciekawa, szybko się ją czyta. Nie zgadzam się z zarzutem subiektywności autorki. Wiadomo, że Janis była jej bliska i wspomina ją ciepło, ale nie szczędzi też ostrych czasami słów krytyki. Przedstawia jej nałogi takimi jakimi były w rzeczywistości, nie upiększając niczego. Naprawdę polecam wszystkim zainteresowanym życiem Janis.

O Coco Chanel napisano już wiele i pewnie jeszcze kilka publikacji przed nami. Ja właśnie skończyłam wznowioną biografię autorstwa Justine Picarde i po lekturze „Coco Chanel. Legenda i życie” mam wrażenie, że już więcej o Coco się nie dowiem. Justine Picarde zrobiła, co mogła, żeby jak najrzetelniej przedstawić nam życiorys legendy mody, a nie było to proste zadanie, bo Coco wiele razy zakłamywała rzeczywistość. Tu również często pojawia się kilka wersji jakiegoś wydarzenia, z dopiskiem co, kto i kiedy usłyszał i za prawdziwą wersję uznajemy tę, która pojawiała się najczęściej. Całość czyta się zaskakująco dobrze i mimo wielu wersji życiorysów wszystko jest spójne. Jeśli dopiero poznajecie historię Coco, to ta biografia będzie świetna. Ja pracę autorki bardzo doceniam, cieszę się, że książka została wznowiona i miałam okazję ją przeczytać (i pooglądać zdjęcia, bo jest ich tutaj sporo), ale niestety nie dowiedziałam się z niej niczego, czego już bym nie wiedziała. Warto wspomnieć, że to jedna z tych biografii, która będzie idealna na prezent – twarda okłada, dużo zdjęć dobrej jakości – każdy fan/fanka historii mody, a przede wszystkim Chanel, z dumą będzie ją trzymać na swojej ulubionej półce na regale 😉 Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/

książka z jednej strony lekka. biografia bardzo sfabularyzowana, do momentu, w którym bardziej przypomina książkę z poleceń na tiktoku, niż biografię wielkiej marii callas. mnie samej to trochę przeszkadzało, bo autor niby cytuje słowa wielkiej divy tłumaczącej, że nie jest już dzieckiem, a jednak narracja książki wydaje się momentami zwyczajnie infantylna, a mówi o doznaniach i doświadczeniach dorosłej i dojrzałej kobiety. bardzo nie podobało mi się, jak brutalnie ocenia autor fizyczność marii w wieku nastoletnim, nazywając dziewczynkę z nadwagą, pomiędzy innymi paskudnymi epitetami, dosłownie "potworem". jest to oburzające i okrutne, i bezpośrednio wpłynęło zarówno na mój dalszy odbiór lektury, jak i niższą ocenę w tej chwili. jeżeli chodzi o plusy, bo jakieś tam były, to zaliczam do nich już wspomnianą lekkość w odbiorze historii, bo dzięki temu przeczytałam ją naprawdę szybko oraz nadane tło historyczno-kulturowe. miło czytało się o przypadkowych spotkaniach z wielkimi gwiazdami hollywoodu, interesujący był również cały wątek wcześniej mi nieznany, a związany z kennedymi. z moich osobistych pozytywnych zrządzeń losu, to po lekturę sięgnęłam po filmie "Maria" (2024) w reżyserii Pabla Larraína i okazała się ona świetnym dopełnieniem filmu, ponieważ większość momentów z końcówki życia marii, na których skupia się w większości film, został tutaj streszczony do zaledwie jakichś 10 stron. więc dla zainteresowanych historią marii callas, polecam ten film biograficzny z cudowną angeliną jolie w roli głównej.

Piękna kolekcja zdjęć. Miło się przegląda, oczywiście nie spodziewałam się głębokiej treści czy dodatkowych historii, jednak sporym minusem pozycji jest zbyt chaotycznie uporządkowanie fotografii. Bez znajomości biografii autorki nie będziemy w stanie się odnaleźć w zdjęciach, a i z nią bywa ciężko. Cześć zdjęć posiada podpisy poniżej które odnoszą się do innych filmów czy postaci niż te przedstawione na ilustracji. Zdjęcia nie są w kolejności chronologicznej, ale to w zależności od preferencji może być uznane za zaletę bądź wadę. Niemniej zdecydowanie polecam fanom autorki :)

Nigdy nie byłam wielką fanką czy miłośniczką Coco Chanel. Niespecjalnie interesował mnie jej życiorys, kariera czy nawet efekty jej pracy - i to zarówno ubrania jak i perfumy. Nie byłam orędowniczką jej stylu, ba! nie wiedziałam nawet, że "Coco" to pseudonim, bo naprawdę miała na imię Gabrielle... I nie umiem powiedzieć, co skusiło mnie, by zapoznać się z jej "Życiem intymnym" autorstwa Lisy Chaney. Książkę pożyczyła mi koleżanka z pracy, oczarowana francuskim stylem bycia i Francuzkami. I przyznaję, była to bardzo przyjemna podróż. Choć nie natrafiłam tu na sensację, o jakiej wspomina okładka - o tym za chwilę - to z zaciekawieniem śledziłam losy Coco, której osobowość i pewność siebie oraz niezwykła intuicja niejednokrotnie wprawiały mnie w zdumienie i w pewien sposób inspirowały. Nie przepadam za biografiami, a jeszcze mniej za ich "reklamą", toteż z dużą dozą dystansu podeszłam do "szpiegostwa" czy "odnalezionych po latach listów i pamiętników" (które notabene nie należały do samej Chanel, tylko do rzekomo znających ją ludzi czy bliskich z jej otoczenia!). Samo zaś kolaborowanie z wrogiem jest lekko muśnięte przez autorkę w jednym z końcowych rozdziałów książki, w myśl zasady "niech czytelnik sam oceni - była kolaborantką, czy ofiarą nieszczęśliwej miłości?". Niemniej, nie męczyłam się brnąc przez ponad 400 stron swoistego hołdu w stronę Gabrielle "Coco" Chanel, wciąż podziwiając jej upór, dążenie do celu oraz zwykle trafne i owocujące sukcesem decyzje. Nie żałuję czasu z nią spędzonego, choć książki nie "łyknęłam na raz". Polecam miłośniczkom biografii słynnych i silnych kobiet! Dodatkowy plus za to, że książka ubogacona jest kilkoma fotografiami Chanel i osób z jej otoczenia, o których wspomina autorka. Pozytywnym aspektem jest moim zdaniem bardzo obrazowe i realistyczne nakreślenie czasów, w jakich Chanel przyszło żyć - Chaney robi to bez pójścia na kompromis, co ułatwiało zrozumienie decyzji Coco, jej "dziwactw" czy szoku, jaki wywoływała swymi projektami i działaniami.

Książkę „Brigitte Bardot to ja!” autorstwa Marie-Dominique Lelièvre czytałam już jakiś czas temu. Wróciłam do niej teraz, bo żegnając B.B. czyta się o jej życiu inaczej, z większą uwagą, a może nawet nostalgią. Autorka tej biografii już na wstępie przyznaje, że darzy Brigitte Bardot swoistym uwielbieniem. Zresztą nie ona jedna- gwiazda tak mocno inspirowała współczesne kobiety, że przez wiele lat imię Brigitte było najczęściej nadawane dziewczynkom we Francji. Ale wracając do książki, dowiecie się z niej naprawdę sporo. Autorka odkrywa przed nami całe mnóstwo faktów z życia B.B., umiejętnie żonglując między dekadami. Czasem sięga też do własnych wspomnień, ujawniając, jak wielki wpływ aktorka wywarła i na jej życie. Okazuje się, że Bardot szokowała już od kołyski. Miała przyjść na świat jako chłopiec, a przynajmniej tego spodziewali się jej rodzice. Poddana surowemu wychowaniu, nie zaznała matczynej czułości. Później, gdy sama została matką, również nie umiała się w tej roli odnaleźć. Niedowidząc na lewe oko, nie mogła też odnaleźć się w szkole. Za to doskonale odnalazła się w tańcu i to właśnie w lustrach studia baletowego po raz pierwszy poczuła się piękna. To też tam wypracowała sylwetkę i gesty, które od czasu jej nastoletniego debiutu zmieniły historię kina. Filmem zainteresował ją Roger Vadim, starszy o sześć lat reżyser, który po kilku miesiącach został jej pierwszym mężem. Później było ich jeszcze troje, choć to przecież tajemnica poliszynela, że w sercu Brigitte znalazło się miejsce także dla licznych kochanków. Natomiast znacznie więcej, bo ponad 50, było filmów z jej udziałem. W tym najsłynniejszym - „I Bóg stworzył kobietę” Bardot uwiodła najpierw Francję, a później cały świat, zyskując miano ikony, której wizerunek napędza popkulturę już od siedemdziesięciu lat. W przypadku tej książki nie można nie wspomnieć, jak pięknie została wydana. Od okładki z kultowym zdjęciem B.B., przez reprodukcje jej najbardziej znanych sesji, aż do niezliczonych okładek prasowych z udziałem gwiazdy.

Piękna kobieta.. piękne wydanie. Książka zaczyna się streszczeniem początku Marilyn, W trakcie są wypowiedzi osób, które miały przyjemność z nią współpracować, a kończy pięknym ostatnim wywiadem ikony piękna. Książka/album rewelacyjna na rozpoczęcie dnia.. nastraja bardzo pozytywnie i jest pełna wyjątkowego, jedynego takiego uśmiechu.

Bardzo dobra biografia. Przedstawiony obraz artysty jest bardzo plastyczny i w moim przekonaniu obiektywny. Genialny, twórczy czy kreatywny w pracy, natomiast prywatnie kobieciarz, egocentryk i poniekąd egoista. Czasami okrutny i sadystyczny, czasami wrażliwy i kochający. Na pewno barwna postać.

Margaret Thatcher powiedziała o niej "Wspaniała i perfekcyjna dama, która zawsze wie, co należy powiedzieć.". Wrzesień już się kończy. Ten miesiąc już zawsze będzie mi się kojarzył z Elżbietą II. Minął właśnie rok od jej śmierci i pogrzebu, który oglądały tłumy i to właśnie tłumy stały w kolejce do jej trumny w Westminster Hall, by po raz ostatni oddać jej hołd, pożegnać się. Myślę, że dzień śmierci królowej Elżbiety II bez wyjątku zapisał się w pamięci każdego z nas. Odeszła ikona, historia, znak czasów, w których się urodziliśmy. Jeśli chcecie się podzielić wspomnieniami z tych dni, śmiało komentujcie. Ja doskonale pamiętam, co robiłam w momencie, ogłoszenia śmierci Elżbiety II, tak samo było w przypadku śmierci księcia Filipa. Nie ukrywam, że łzy stanęły mi w oczach i parę samotnych kropel pociekło po policzku. Pomimo tego, iż nie znałam ich osobiście to były tak, można powiedzieć kultowe postacie, a ich brak spowodował pewną pustkę, ponieważ byli oni zawsze. To było coś wręcz irracjonalnego, niespodziewanego. W związku z rocznicą śmieci królowej postanowiłam sięgnąć do dawni już wydanej biografii Elżbiety II. "Elżbieta II. Ostatnia królowa" Marca Roche'a została wydana w 2007 roku. Dzięki niej mogłam się cofnąć w czasie i poczuć jakby nadal żyła. Ten czas czuć podczas czytania, nie dostaniemy tutaj nowych informacji. Wiele faktów nie jest już aktualna. Ta biografia jest idealna dla kogoś, kto chce sprawdzić jak wiele się przez te lata zmieniło i co udało się przewidzieć autorowi. Nie wniesie ona nic nowego osobie, która interesuje się rodziną królewską, może być ona dobra dla tych, co swą przygodę chcą dopiero zacząć. Jednak muszą być świadomi, że nie wszystko jest prawdą objawioną i należy patrzeć na niektóre informacje z dystansem. W książce znajdują się przepiękne zdjęcia, drzewo genealogiczne, które może być pomocne przy poznawaniu zawiłości historii rodzinnych. Autor przedstawia kolejność następców Elżbiety II (oczywiście nieuaktualnioną), ale także jej poprzedników i najważniejszych królowych angielskich. Marc Roche tak pisze o Elżbiecie II " Po pierwsze, w naszych czasach pozbawionych wielkich osobowości w polityce, reprezentuje Historię, i to jaką! Urodziła się w roku strajku generalnego (1926), dorastała w latach drugiej wojny światowej, na tron wstąpiła w roku 1953. Brała udział we wszystkich wielkich przeżyciach narodu i doprowadziła do końca cykl historyczny, w wyniku którego jej królestwo zostało wymyślone od nowa. Elżbieta II jest jedną z ostatnich osobistości XX wieku i brała w nich udział w stylu, który tylko jej jest właściwy. Rodzinne wspomnienia sprawiają, że należy jednocześnie do pokolenia międzywojennego i powojennego. Oryginalność jej drogi, którą przybyła polega na jej ciągłości- i to w czasie zmiany z państwowego socjalizmu na konserwatyzm czy z thatcheryzmu na blairyzm. Zawdzięcza to fenomenalnej wręcz zdolności przystosowania się do wszelkich okoliczności.".