Makramy i inne cuda ze sznurka

Polecenie z zeszłego roku, przez jakąś osobę w sieci, więc im dłużej na liście do przeczytania, tym większe oczekiwania, chociaż już zdążyłam zapomnieć, co mnie zachwyciło w tym poleceniu. Lecz to nie jest ważne, bo książka rzeczywiście zachwyca – jest prosta i nieskomplikowana. A przecież dotyka ważnych kobiecych spraw, upływu czasu, akceptacji, samoświadomości i bycia w sobie dla siebie. Wielkie tematy, bez rozdmuchania, a z dużą dozą poczucia humoru. Mam to szczęście, że pewne rzeczy, o których autorki wspominają, już są za mną, pewne protipy, które podarowują czytelniczkom, również już mi się nie przydadzą. Śmiesznie było czytać, że książka jest kierowana dla pań 40+, a do nich mi jeszcze kawałek. Co pokazuje, że czytanie książek i praca nad sobą – mentalnie może nas postarzać (mi to się stało, to pewne). Bardzo fajna książka od kobiet dla kobiet – po prostu polecajka.

Emocje towarzyszą nam przez całe życie, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Ale czym tak naprawdę są emocje? Czy jesteśmy w stanie ogarnąć je w naszym miejscu pracy? Przyznam szczerze, że emocje w pracy to temat nienowy i dość rozległy, to bowiem właśnie one potrafią być w pewnym sensie drogowskazami i wypadałoby umieć je wyrażać i z nich się uczyć. Liz Fosslien i Mollie West Duffy, dwie przyjaciółki, autorki zabawnie ilustrowanego przewodnika "Jak ogarnąć emocje w pracy", obalają mit, iż w pracy nie ma absolutnie miejsca na emocje, co więcej - autorki uczą nas, jak przestać tłumić emocje w pracy, poradzić sobie z lękami, zazdrością, zainwestować w empatię, otworzyć się i postrzegać swoje uczucia, jako coś, do czego warto podejść z troską i sympatią. Przeczytany przeze mnie poradnik, napisany potocznym, prostym językiem, składa się z ośmiu rozdziałów. W każdym z nich przyglądamy się, jak emocje wpływają na jeden z siedmiu głównych aspektów zawodowych tj. zdrowie, motywację, podejmowanie decyzji, pracę zespołową, komunikację, kulturę oraz przywództwo. Rozdziały tej książki pełne są cennych porad - możemy z nich korzystać i wprowadzać je od zaraz do naszego życia zawodowego. Autorki, bardzo zwięźle i na temat, w punktach, podsumowały każdy rozdział, podając najważniejsze wskazówki dla nas, które warto zapamiętać. Ponadto mnóstwo obrazków i wykresów pomaga zrozumieć sens i mądrość płynącą z tej książki. Dodatkowo na końcu poradnika współtwórczynie dołączyły, stworzony przez siebie test do oceny tendencji emocjonalnych i przyznam szczerze, że robiąc go już na samym początku, jak tylko była o nim wzmianka w tekście, w pełni zgadzam się z jego wynikiem. Kończąc książkę, dowiadujemy się o dodatkowych źródłach w sprawie samych emocji. Czy książka pomogła mi coś zrozumieć i nauczyć mnie czegoś nowego? Myślę, że na pewno. Co więcej, uświadomiła mnie, że może nie zawsze jesteśmy zadowoleni ze swojej pracy i nie zawsze będzie nam idealnie odpowiadać to, co robimy, ale najmniej przyjemne zadania, okazują się znośne, jeśli będziemy przypominać sobie o ludziach, tzn. będziemy mieć w głowie ludzi, dla których nasza praca ma wpływ czy też sens. Dzięki cennym wskazówkom samych autorek wiem, że trzeba nauczyć się samego siebie oraz sytuacji, które wywołują w nas stres. Warto zwolnić tempo, gdy stwierdzimy, że wpływamy na innych poprzez swoje negatywne emocje. Zdałam sobie również sprawę - kiedy będziemy odzywać się weselej, mniej niecierpliwie, to wszyscy dookoła też będą mieć lepszy nastrój, większą wydajność. Zdecydowanie polecam Ci tę książkę, jeśli chociaż raz czułeś się w swojej pracy osamotniony, sfrustrowany, znużony, a nawet czułeś lęk i przytłoczenie. Uważam, że powinna to być obowiązkowa lektura dla każdego menedżera, który chce budować kulturę organizacyjną i zgrany, lubiący się zespół. Ponadto jeśli jesteś osobą, która pracuje w zespole z denerwującym współpracownikiem, to na pewno dowiesz się, jak sobie z tym poradzić. A może jesteś pracoholikiem, który uważa, że jedyny sposób na sukces to nigdy nie przestawać pracować - to książka również dla Ciebie!

W tej niewielkiej, ale przepięknie wydanej książce kucharskiej znalazłam aż pięćdziesiąt przepisów na zarówno skromne, jak i bardziej wykwintne potrawy. Ale wierzcie mi, wszystkie zostały w jasny sposób podane i są zdecydowanie łatwe w przygotowaniu! Wini Moranville opracowała je, inspirując się potrawami opisanymi w powieściach Luis May Alcott i opierając się na swoich badaniach dotyczących kuchni w Stanach Zjednoczonych w latach 1850-1880. Jeśli czytaliście "Małe kobietki" lub oglądaliście ich adaptację, na pewno pamiętacie, że wspólnie przyrządzane i spożywane posiłki stanowiły ważny wymiar życia bohaterów. Były wyrazem zarówno miłości i troski o najbliższych, jak i życzliwości i wielkoduszności wobec ubogich i gości. Natomiast wspólne biesiadowanie umacniało relacje i więzi międzyludzkie. Tak jak i w rzeczywistości, nieprawdaż? Bo przecież "przyrządzona potrawa to miłość, którą można zobaczyć"... a "do gotowania potrzeba czegoś więcej niż energii i dobrej woli". Urzekło mnie to, jak książka oddaje ducha powieści! Każdy bowiem przepis okraszony jest anegdotami z życia Alcott i fragmentami jej powieści. Dzięki temu możemy przypomnieć sobie choćby to, co siostry March lubiły jadać oraz ich kulinarne sukcesy i porażki. Tak bardzo rozsmakowałam się w sugestywnie przedstawionych przepisach i apetycznych kadrach, że skusiłam się na przygotowanie z Piotrusiem "maślano-waniliowych herbatników z czekoladkami pana Bhaera". Wszyscy zgodnie uznali, że są przepyszne. Bo przyjemnie kruche i wprost rozpływają się w ustach, a ich słodki zapach jeszcze długo po przygotowaniu roznosił się w domu. A ja zrobiłam sobie herbatkę, ugryzłam ciasteczko, zamknęłam oczy i przeniosłam się na piknik przygotowany przez Jo, Beth, Amy i Meg. Piknik w pięknych okolicznościach przyrody, na którym czas "wesoło płynie", a goście cieszą się sobą i delektują pysznymi przekąskami... A w planach mam już oczywiście kolejne wypieki, sałatki i ciasta z tej wyjątkowej książki kucharskiej. Jestem pewna, że ich przygotowanie znowu zbliży mnie do moich ulubionych sióstr March (i do moich najbliższych!)

Książka ciekawa, jestem nowicjuszem jeśli o księżyc chodzi , gdzieś zawsze słyszę wewnętrzne podszepty by coś w tym temacie zgłębić ale jakoś tak bez efektu dotychczas. Niestety większość z rzeczy wyparuje z mojej głowy ale liczę że kiedyś wrócę do tematu księżyca, choć nie chciałabym kierować się w życiu i tłumaczyć wszystkiego jego fazami. Polecam tą pozycję dobrze się czyta, ciekawy poradnik.

Wbrew opisowi na portalu LubimyCzytać nie jest to poradnik. Raczej jest to zbiór dziennikarskich fieletonów o specyfice wieku średniego. Jeżeli masz między 40 a 50 lat, to znajdziesz w tej ksiażce wiele zabawnych, czasem sentymentalnych refleksji i anegdot na temat dojrzewania do dojrzałości. Autorka przetacza wiele wątków autobiograficznych i z zacięciem dziennikarskim bada wiele tematów. Wiele w tym autoironii i dystansu. Co prawda rozdziały są dość nierówne jedne mnie zaciekawiły inne mniej, ale myślę, że warto :)

Dzisiaj opowiem o książce, która ostatnio dała mi motywację do podjęcia nowych kroków. Tytuł typowo kobiecy: "Jak być szczęśliwszą, zdrowszą, piękniejszą" autorstwa Jennifer Ashton i Sarah Toland. Fajnie, szczerze i komunikatywnie napisana, trafia łatwo do czytelnika i szybko się czyta. Można skorzystać z zaproponowanych dwunastu wyzwań na każdy miesiąc lub wybrać coś co nam pasuje, albo poprostu przeczytać i cieszyć się że autorce udało się wytrwać. Mnie na przykład nie które wyzwania nie dotyczyły, ale chętnie przeczytałam wszystko i przypomniałam sobie o rzeczach które mi uciekły, a czemu miałabym do nich regularnie nie wracać.

Całkiem niezła książka. Pierwsza część dotyczy pozbywania się rzeczy po bliskich zmarłych a druga ogarniania naszych rzeczy aby nie zwalać tego na innych, kiedy nas zabraknie. Mamy tu praktyczne rady, odniesienie do emocji. Lekko mną wstrząsnęło, że powinno ze mną zostać tylko tyle rzeczy ile zmieści się na stole. Warto przeczytać i w ogóle zaprzestać gromadzenia "przydasiów", bo to potem stwarza sporo problemów.

Książka na miarę naszych czasów. Każdego z nas nachodzą czasami czarne myśli. Przewidujemy złe zakończenia, które się nie wydarzą. To wszystko odbija się na naszym zdrowiu. Wraz ze wzrostem jakości życia i świadomości, wzrasta poczucie nieszczęścia i depresji. Mamy większy dostęp do wiedzy ale i do wyidealizowanych wzorców. Pporownujemy się i chcemy być naj we wszystkim. Książka ma na celu pozwolić poznać swoje ciało. Nauczyć się samoświadomości. Pamiętajcie, że każdy ruch wpływa na nas pozytywnie. Nie musi to być od razu maraton. Wystarczy rozpocząć od prostych ćwiczeń, które pozwolą nam się rozwinąć. W tej książce znajdziemy mnóstwo wskazówek z opisami i ilustracjami jak zacząć praktykować jogę i cieszyć się życiem 🤍 Myślę, że to książka dla każdego. Polecam ♥️

Z niektórymi "ćwiczeniami" zetknęłam się już wcześniej, lecz nigdy tak naprawdę ich nie wykonywałam. Po przeczytaniu tej pozycji, poczułam się zmotywowana przez autorkę, aby zrobić coś dla siebie- swojej twarzy, chociażby miało to trwać aż lub zaledwie 5 minut. Warto więc przeczytać i wypróbować.

„Dużo orgazmów proszę" autorstwa The Hotbed Collective to książka, która z pewnością wzbudziła sporo zainteresowania wśród czytelniczek. Autorki podejmują temat kobiecej seksualności w sposób otwarty, szczery i niezwykle zabawny. To lektura, która nie boi się żadnych tematów tabu, a jednocześnie jest pełna empatii i zrozumienia. Autorki analizują wszystkie aspekty kobiecej seksualności, od anatomii po psychologię. Dzięki temu czytelniczki mogą lepiej zrozumieć swoje ciało i potrzeby. Książka jest pełna zabawnych anegdot i komentarzy, co sprawia, że czytanie jej to prawdziwa przyjemność. Autorki nie boją się mówić o swoich własnych doświadczeniach, co dodaje książce autentyczności. "Dużo orgazmów proszę" to książka, która daje kobietom siłę i przekonanie, że ich seksualność jest ważna i zasługuje na to, by być celebrowana. Książka skierowana jest do wszystkich kobiet, które chcą lepiej zrozumieć swoją seksualność. Bez względu na wiek, doświadczenie czy orientację seksualną, każda czytelniczka znajdzie w niej coś dla siebie.

„Gdyby to był ostatni rok mojego życia...” to co bym zrobił/a? Czy zastanawialiście się nad tym kiedyś? Cztery lata temu przeżyłam graniczne doświadczenie – zdiagnozowano u mnie przewlekłą chorobę jelit, która w konsekwencji może rozwinąć się w raka co mnie tak zwyczajnie ścięło z nóg. Wtedy zaczęłam myśleć… co będzie, gdy umrę, ile mi jeszcze zostało czasu? Jak ja w ogóle chcę żyć? Co jest dla mnie ważne w życiu. Prawie po roku od diagnozy wspomagana lekami od psychiatry i psychoterapią wiedziałam jak nie chcę przeżyć reszty swojego życia. Przewartościowałam swoje życie i wywróciłam je do góry nogami. I przyszły do mnie odpowiedzi jak chcę żyć. Dwa lata temu, gdy nagle zmarł mój partner… myślałam, że umarłam razem z nim… Strach i lęk zawładnął mną całkowicie i nie potrafiłam wyobrazić sobie mojego życia dalej... a jednak wstałam i… choć było mi bardzo ciężko to wszystko poukładać, to dziś mam życie dokładnie takie jak chciałam mieć choć w innych okolicznościach i wiem już, że nie mam czasu marnować żadnej chwili... Książkę „Deadline. Przeżyj ten rok jakby miał być twoim ostatnim” Alexandry Reinwarth kupiliśmy razem z moim nowym partnerem w styczniu tego roku podczas naszej pierwszej wspólnej podróży. Janek przeczytał ją w styczniu, ja teraz, w grudniu. Moja intuicja mówi mi, że tak miało być… Początek i koniec. Jin Jang. Wzajemność. Uzupełnienie. Rok 2024 wspólnie przeżyliśmy tak, jakby to był nasz ostatni i… kolejny i kolejny i kolejny też tak zamierzamy przeżywać :) „Chwilo trwaj” :) Osobiście uwielbiam historie przeżyte i opowiedziane przez Autora, samorzecznictwo ma dla mnie największą wartość. Autorka sama postawiła sobie tę tezę: „będę żyć tak, jakbym miała deadline. Konkretną datę śmierci” i cały rok tak żyła, jakby nie było jej dane więcej czasu… Historie, które opisuje są jej osobistym udziałem i jej osobistą zmianą, ale z każdym kolejnym przeżytym dniem jej otoczenie i ludzie w nim dokonuje transformacji. Uświadomienie sobie, że nasz ziemski czas jest skończony jest największym darem i największą wiedzą jaką możemy posiąść: „świadomość, tego, że kiedyś przyjdzie nam pożegnać się z tym światem – i to definitywnie – pomaga uporządkować wszystkie sprawy”. Żyjesz na autopilocie, tak jak większość, bo oczekiwania, powinności, przekonania etc., czy stwarzasz sobie życie i przeżywasz je tak jak chcesz? W obliczu ostatniego roku życia dobra materialne przestają mieć znaczenie (bo i tak do trumny ich nie weźmiemy) a liczy się… miłość, przyjaźń, dobrzy, serdeczni i życzliwi ludzie (i rodzina i przyjaciele) wokół nas. Liczy się spokój, poczucie bezpieczeństwa, ale też odwaga w podejmowaniu działań, których się boimy a są... naszymi marzeniami, które chcemy spełnić. Dla mnie osobiście ten poradnik był fantastyczną przygodą i jednocześnie potwierdzeniem, że mam absolutne prawo zadbać o siebie i żyć na swoich zasadach i tylko mój umysł mnie ogranicza a i momentami finanse. Alexandra Reinwarth dzieli się bardzo cennymi wskazówkami na koniec każdego z rozdziałów, które są puentą ale i kluczem do zrozumienia samego siebie: * „mówić to, czego nigdy nie mówiłam”, * „mówić rzeczy, które mogą prowadzić do konfrontacji – i potem się nie wycofywać”, * „unikać pseudorozmów”, * „powody, które nie powinny wpływac na moją decyzję: spotkania, koszty, trudności. Powód, który powinien mieć decydujący wpływ na to, co zrobię: tak podpowiada serce”, * „doprowadzić sprawy do szczęśliwego (dla mnie) zakończenia”, * „wybaczać sobie, wybaczać sercu, komu należy wybaczać, a komu nie, co można wybaczyć – a czego wybaczyć się nie da”, * „spełniać pragnienia, do których nie przyznaję się przed sobą albo przed innymi ludźmi”, * „odważ się wyrażać pragnienia, przyznawaj się do słabości i niepewności, żadnych szklanych ścian!, odważ się wyrażać uczucia”. Jej własna ścieżka pracy terapeutycznej, którą przeszła jest dowodem na to, że warto się w swoim życiu zatrzymać, pobyć ze sobą i swoimi myślami, zadawać sobie mnóstwo pytań i szukać na nie odpowiedzi. Zacząć iść drogą, której przed nami jeszcze nie ma, a którą sami dla siebie będziemy budować. Tu potrzeba odwagi i wiary w siebie i w swoje marzenia. Ja umierając chcę powiedzieć sobie: „mimo wszystkich trudności i ścieżki cierpienia, którą przeszłam, miałam piękne życie i dokładnie takie, jakim chciałam żyć, spełniałam swoje marzenia i miałam kochających, wspierających ludzi wokół siebie, kochałam i byłam kochana. Sama byłam dobrym człowiekiem. Dziękuję za dar Życia, a teraz, gdy kres bliski odchodzę w spokoju i z Pogodą Ducha”. „Gdyby został mi tylko rok życia, chciałabym czytać więcej dobrych książek, słuchać częściej muzyki, która porusza moje serce, i częściej wystawiać twarz do słońca. I częściej się zatrzymywać. Gdybym miała pożyć tylko rok, chciałabym zachować w pamięci cudowne chwile (…) z najbliższymi”. Punkt widzenia autorki Alexandry Reinwarth bardzo mi się podobał i zachęcam Was serdecznie do poznania tej niezwykle wartościowej pozycji.

Przyznam, że długo się do niej zabierałam, bo… nie podobała mi się jej okładka 🫣 (a Wy jakie macie o niej zdanie?). Ale jak to mówią – „nie oceniaj książki po okładce”… bo wnętrze lektury jest pełne inspirujących i motywujących do pozytywnych zmian treści!

Nie mam problemów ze snem, ale sięgnęłam po tę książkę (audiobook) w czasie, gdy czułam się mocno przybita. Nie wiem, czy pomogła, jednak na pewno bardzo pozytywnie na mnie podziałała. Na tyle wczułam się w nastrój wyciszenia i przytulności kreowany przez autorkę, że nawet bez czytania jestem w stanie go przywołać, szczególnie będąc w swoim mieszkaniu. Do pewnego momentu łatwo było mi się utożsamiać z opowieściami i ich bohaterkami, ale skończyło się, gdy opowieści zostały zdominowane przez orientację homoseksualną. Oczywiście wydźwięk się nie zmienił, ale trudno mi było całkowicie "wejść" w opowieść, bo czułam się trochę niekomfortowo. W innej sytuacji ok, ale nie w tym przypadku. Gdyby nie to, oceniłabym na 7.

Całkiem dobra książka o operze dla tych, którzy zaczynają swoją przygodę z operą. Autorka zwięźle przedstawia historię opery na wiekach, ponadto tłumaczy wiele terminów i podaje nietuzinkowe ciekawostki. Mimo to, sądzę, że ostatnie 2 czy 3 rozdziały to lekka strata czasu, chyba że jest się naprawdę zagorzałym fanem. Myślę, że mogła być to swobodnie dłuższa książka, więc pozostawia mały niedosyt. Ale i tak było warto. #14

Książka jest przepięknie wydana, w środku znajdziemy dużo ilustracji oraz kolorystyczne rozróżnienie podrozdziałów. Dużo tutaj zieleni, która uspokaja. To idealna książka dla miłośników ogrodnictwa. W środku znajdziemy wiele wskazówek i inspiracji. Widać, że Mary Reynolds jest pasjonatką i kocha swoją nową ścieżkę życia. Autorka w poradniku kładzie nacisk na powrót do natury, która rozkwita w stanie dzikości. Argumentuje jak ważne jest przywracanie zdrowia przyrodzie. Reynolds pisze jak istotna jest duchowość, która pomaga w osiągnięciu harmonii. Ciekawe, że poszczególne gatunki drzew mają różną moc. Interesujący był podrozdział o kryształach i to jaką mocą oczyszczającą dysponują. Autorka zachęca do sadzenia drzew i tworzenia zakątków w ogrodzie, gdzie będziemy łączyć się z naturą. Dużo energii można ponoć zyskać, wychodząc boso po zmierzchu do ogrodu i wsłuchując się w nocne szelesty. Bardzo ważny temat w poradniku, to fragment o pszczołach. Gdyby te małe owady zapylające wyginęły, marny byłby los ludzkości.

Myślę, że w tej książce jest sporo uniwersalnych prawd, które każdy może odnieść do swojego życia. Przez ostatnie 15 lat sporo naczytałam się różnej literatury psychologicznej, przede wszystkim zagranicznej. To co stało się po kolejnej książce/poradniku z cyklu jak radzić sobie z emocjami, uzmysłowiło mi to samo, co wybrzmiewa i zostało jasno wypowiedzianej w tej książce: nie ma rodzin idealnych. Nie ma idealnego dzieciństwa. Każdy ma jakieś mniej lub bardziej "toksyczne" zachowania. A nasi rodzice często nieświadomie powielali błędne schematy wychowawcze. Nie znalazłam tu niczego, czego już bym nie wiedziała, nie mniej przyjemnie się czytało.

O tym, jak zostać mistrzem garnka i patelni. Beata zakłada się z kolegą, że przez dwa miesiące nie będzie zamawiać jedzenia na mieście ani kupować gotowych dań. Słowem - że nauczy się samodzielnie gotować. Staje się to oczywiście przyczyną wielu zabawnych perypetii. Przyznam szczerze, że ta część wydawała mi się jakaś mniej zabawna od poprzednich, ale mimo wszystko wciąż lubię tę serię.

Bardzo interesująca pozycja dla osób, które po wielu nieudanych próbach budowania trwałych relacji, nadal zmagają się z globalnym zjawiskiem nowoczesnych czasów - samotnością. Książka zawiera merytoryczne treści, poparte badaniami naukowymi, jak również szereg ćwiczeń oraz pytań, które umożliwiają wyłuskać ukryte zadry, bolączki, czy też uświadomić nam, jak często powielamy te same błędy tylko dlatego, iż żyjemy iluzją, ignorując przy okazji szereg licznych znaków i sygnałów ostrzegawczych.

Ciekawa, można się dowiedzieć o innych związkach bez zadawania znajomym niewygodnych pytań. A nawet jeśli by zadać znajomym te pytania, to i tak nie znałoby się odpowiedzi na pytanie „a jak ma większość ludzi?”. Ciekawe korelacje między danymi, choć mam wrażenie, że niektóre wnioski mogły zostać wyciągnięte zbyt pochopnie, szczególnie w jednym zdaniu, które sugerowało, że wraz z upływem lat coś się zmienia w związkach, co sugeruje, że to badanie było powtarzane na przestrzeni lat. A z czego rozumiem nie było to badanie prowadzone na przestrzeni lat, a ten wniosek został tak sformułowany w oparciu o wyniki osób z różnych grup wiekowych. No jest jakaś zależność, ale czy to świadczy o tym, że to zmienia się w zależności od stażu związku czy że różne pokolenia inaczej na to patrzą? :)

[ współpraca reklamowa ] Wychodzę z założenia, że tomików poezji nie można nikomu wciskać. Owszem można komuś wspomnieć o danym tomiku, ale ta osoba powinna po niego sięgnąć sama, gdy uzna, że przyszedł na niego czas. Czemu o tym mówię? Ponieważ już nie raz się o tym przekonałam. Sięgałam po poezję różnych autorów w różnych momentach mojego życia i raz mnie nudziła, a raz byłam tym, czego najbardziej potrzebowałam. Tak było właśnie w przypadku "Inward", które owszem miało swoje słabsze momenty, jak zresztą wszystko, ale było poezją, w której mogłam odnaleźć cząstkę mojej osoby. Ten tomik odzwierciedlał miejscami moją obecną sytuację, to co czuję i jak to wygląda. Potwierdzeniem na to jest fakt, że gdy wysłałam niektóre z moich ulubionych elementów przyjaciółce to ona sama do mnie napisała, że jakby czytała o mnie. Nie wiem, co ja tu więcej mogę dodać. "Inward" na pewno będzie idealny, jeśli będziesz co chciał zmienić w swoim życiu, pozbyć się więzów, które uważasz za miłość, uzdrowić jakąś część siebie, w czym cię pokieruje, a także ukaże ci jak nawet w małym stopniu można zmienić ten świat na lepsze, bo czasem wystarczy zmienić coś w sobie, aby było lepiej.