Lutowy człowiek. Rozwój świadomości i poczucia tożsamości w hipnoterapii

Błąd, jaki większość z nas popełnia w relacjach z innymi polega na przyjęciu założenia, iż wszyscy wokół posiadają podobny do naszego poziom empatii oraz przeżywają i reagują w określonych sytuacjach podobnie jak my. Tymczasem tak nie jest. Obracamy się wśród ludzi, którzy widzą świat inaczej niż my i w sposób bezwzględny, a często i nieuświadomiony dążą do realizacji swoich niemożliwych do osiągnięcia celów kosztem naszych emocji narażając nas na ból i czyniąc w naszym życiu ogromne szkody. Autor przedstawia 5 typów zaburzeń osobowości: aspołeczne, histrioniczne, narcystyczne, obsesyjno-kompulsywne i paranoiczne. W przystępny i lekki (a nawet zabawny) sposób opisuje motor napędowy każdej z tych osobowości: uzależnienie od podekscytowania, potrzebę popularności i aprobaty, życie w iluzji o swojej wyjątkowości, potrzebę bezpieczeństwa uzyskiwaną poprzez perfekcję i pełną kontrolę, potrzebę wyeliminowania wszelkich niejasności celem poznania prawdy. Poznając potrzeby „wampirów emocjonalnych” i stosowane przez nich strategie ich zaspokajania lepiej możemy je zrozumieć, rozpoznać i zastosować odpowiednią taktykę w relacjach z nimi. Taki cel postawił sobie Autor tego poradnika – uświadomić nas, ostrzec przed niebezpieczeństwami grożącymi ze strony „wampirów emocjonalnych” oraz pokazać najskuteczniejsze metody obrony. To bardzo przydatne rady – niewątpliwie dla każdego, gdyż zapewne każdy z nas w swoim otoczeniu ma do czynienia z osobami o omawianych zaburzeniach osobowości. A jeśli sami dostrzeżemy w sobie wampirze kły, to znajdziemy poradę dotyczącą najlepszego kierunku terapii.

Bardzo ciekawa, ale jednocześnie bardzo dołująca lektura. Po jej przeczytaniu mam takie nieprzyjemne wrażenie, że jesteśmy bardziej zwierzętami, niż ludźmi. Z biologicznego i ewolucyjnego punktu widzenia tak właśnie jest - naszym celem w życiu jest przekazać swoje geny dalej, dlatego nie dziwi mnie, że tak wielu ludzi ulega tym swoim pierwotnym popędom. Rodzi się we mnie jednak pytanie: czy nie powinniśmy wymagać czegoś więcej od siebie samych, skoro jesteśmy najbardziej rozwiniętym gatunkiem na Ziemi?

Podatność każdego człowieka na wpływ jest fenomenem zaskakującym i dziwnym. Myślimy przecież, że jesteśmy racjonalni, trzeźwi i dostrzegamy fałsz lub podstęp. A jednak nagminnie jesteśmy popychani i bezbronni. Poddajemy się niekiedy nawet bez walki rozmaitym bodźcom. Pranie mózgu przechodzimy regularnie. Oczywiście nie zawsze w sprawach istotnych, czy kluczowych. I często tego nawet nie rejestrujemy. Czasem też bagatelizujemy nasze impulsywne z pozoru wybory i nie widzimy w tym czegoś niepokojącego. Dobrym przykładem sztucznego modelowania są reklamy albo kształtowanie naszego światopoglądu lub oceny pewnych zdarzeń i sytuacji przez mas-media. Niekiedy dochodzi do czegoś jeszcze bardziej osobliwego – zaczynamy pamiętać zdarzenia, których nie było… Książka Denise Winn dobrze ukazuje zakres przemian jakie mogą zajść pod presją i wpływem różnorodnych technik. Autorka uwidacznia w sposób jaskrawy jak dalece można przekształcić czyją percepcję lub ocenę. Tekst jest trochę nużący, ale da się książkę czytać z przyjemnością – wszak wędrujemy ku uświadomieniu…

Książka była napisana 20 lat temu i większość czyta się ziewając, ale rozdział 8 dotyczący wpływu pornografii w internecie na ludzi jest nadal BARDZO AKTUALNY. To smutne, że do dnia dzisiejszego ludzie zaprzeczają tak oczywistym faktom jak ten, że oglądana przez nich pornografia wpływa zarówno na ich myślenie jak i traktowanie ludzi. Polecam przeczytać osobom, którym wydaje się, że pornografia jest nieszkodliwa. Natomiast uzupełnienie tego tematu mamy w książce: Żywe lalki. Powrót seksizmu - Natasha Walter (tu już mamy jak najbardziej aktualne informacje).

#runway #sports #współpraca #☕️ #🍂 #booksta Znasz mechanizmy, które rządzą człowiekiem? Psychologia społeczna jako nauka badania wpływu innych na nasze zachowania, myśli, przekonania. Wskazuje na niezednoznaczność zachowań człowieka pod wpływem wielu czynników ( nastroju, miejsca). 📑 Książka: ✅️pokazuje jak błędne przekonania, myśli nami kierują i cenie jaką za nie płacimy. ✅️daje wgląd w indywidualny temperament i jego wpływ na odbiór rzeczywistości. ✅️wnika w mechanizmy jakimi się kierujemy-naszych popędach, pragnieniach, tłumaczą pobudki i motywacje. Swą wiedzę autorzy argumentują badaniami i eksperymentami. Pokazują jak cennym źródłem wiedzy są ludzie. Dają wskazówki jak lepiej zrozumieć człowieka i wyciągają na światło dzienne to co istotne do lepszego zrozumienia istoty ludzkiej. Książka porusza istotne zagadnienia: ✔️ tożsamość społeczna ✔️komunikacja ✔️konformizm ✔️relacje ✔️dysonans poznawczy. Aktualna, a z płynącej wiedzy można odnieść się do życia codziennego i politycznego, polecam.

To niesamowite, ze tyle mozna sie dowiedzieć o drugiej osobie tylko po wyglądzie. Mowa ciała i zachowanie ludzkie, bo o tym jest ta ksiazka otworzyła mi oczy. Wszystko ma wpływ a najbardziej szczegóły. Jaki kto jest, jak pali papierosa, jak układa nogi czy jakie ma palce. Wszystko o czymś świadczy, a jesli chcemy sie dowiedzieć co to oznacza to zapraszam do przeczytania tej książki. Zdecydowanie polecam zajrzeć, chociażby z ciekawości.

Przerażająca. Kupiona dla studenta psychologii. Żałuję, że czytałem. Teraz widzę samych świrów, a jeden nawet w lustrze siedzi ;-) Tak serio, to dość ciężka lektura, a zawód psychiatry/psychologa/psychoterapeuty wydaje się być mocno eksploatującym zajęciem.

Ciekawa, przystępnie napisana. Dobra struktura, zachowany ciąg logiczny, łatwo się odnaleźć jeżeli chcemy wrócić do np. sposobów mediacji. To czego brakuje to przełożenia na kontekst biznesowy na konkretnych przykładach. Przykładów tu jest sporo, ale ze świata polityki, z literatury, w tym historycznej.

Książka opisuje terapię, w której terapeuta jest autorytetem ze względu na szerokość wachlarzu reakcji. Może zachowywać się jak kolega, czasami jak błazen pytając kolejny raz jaki jest problem, ze zdziwieniem lub jako ekscentryczny naukowiec, który rozpracowuje badania naukowe. Działając prowokatywnie balansuje pomiędzy rożnymi etapami rozwiązania i zrozumienia problemu ze względu na pewność tego, że jest on mały i prosty. A dlaczego? Bo sam go przeszedł. Może bawić się w rozdrabianiu problemu, a potem z bezczelnością pytać się klienta o czym była mowa. To pokazuje wielką sprawność w wejściu w zaangażowanie, dawaniu uwagi oraz wchodzeniu w stany emocjonalne bardziej niż klient. To wielka sztuka aktorska. Zadaje pytanie używając mimiki w wymyślonej przez siebie historii i sam na nie odpowiada. Niejako instaluje potrzebne, asertywne odpowiedzi. Ta terapia to taki żart terapeutyczny doświadczonego psychologa. To tez wyrażanie gniewu, wstydu i poczucia winy w taki sposób, który nie ma wpływu na poczucie wartości, ponieważ godzimy się z odrzuceniem. Klient ma wrażenie, że źle trafił i musi tłumaczyć lekkodusznemu terapeucie, że chce rozwiązać problem, w który z czasem przestaje już wierzyć.

Najtrudniejsza z wszystkich książek dotyczących siły woli jakie do tej pory czytałem. Różnica między poprzednimi jest taka że tutaj siła woli opisana jest w szerokim kontekście. Właściwie dopiero po tej książce można zając się zmianą własnej osobowości. Najistotniejsza jest samoregulacja, połączenie działania z własną psychiką, co wcale nie jest proste. Książka porusza wiele aspektów. Różne tryby regulacji działania, nieświadome mechanizmy kontroli działania, różnice między orientacją na stan a orientacją na działanie, różnice między samokontrolą a samoregulacją, wpływ czynników osobowości, wpływ sytuacji na działanie, subiektywne oceny działania, autodeterminacja, wewnętrzne konflikty, wytrwałość i skuteczność w działaniu oraz wyczerpaniem zasobów ego poprzez kontrolę emocji, myśli, wcześniejszych reakcji. Książka jest napisana trudnym językiem, lecz niewątpliwe jest najlepsza z wszystkich jakie czytałem na ten temat. Temat jest opisany jasno i bez koloryzowania siły woli jako łatwego zagadnienia.

Książka jest zapisem trzech dyskusji przeprowadzonych przez polskich psychologów na temat manipulacji i wpływu społecznego, które uzupełnione są esejami rozwijającymi kwestie poruszone podczas tych dyskusji. Pozycja ma na celu przybliżenie tych pojęć odbiorcom, którzy na co dzień nie mają do czynienia z psychologią i tematyka przedstawiona jest w niej w prosty sposób. Poszukujący książki specjalistycznej i mającej na celu ukazanie szeregu technik służących do wpływania na zachowania innych mogą poczuć się zawiedzeni, ale nie taki jest cel tej pozycji. Książka godna polecenia tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z psychologią. Można ją traktować jako wstęp do dalszych poszukiwań.

Książka "Psychomanipulacje" daje wskazówki, jak ustrzec się przed bezwiednym wmanewrowaniem w niepożądane sytuacje i nie dać się wpuścić w przysłowiowe maliny. Wiedza jaką przekazuje nam T. Witkowski ma być w zamyśle Autora swoistą tarczą ochronną przed manipulatorami, a nie instrukcją obsługi dla wszelkiej maści socjopatów. Książka wprowadza w meandry różnego rodzaju socjotechnik, pokazuje mechanizmy ich funkcjonowania i wyjaśnia fenomen ich skuteczności. Osoby, które czytały R. Cialdiniego "Wywieranie wpływu na ludzi. Teoria i praktyka" czy M. Leary'ego "Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce autoprezentacji", z pewnością temat będzie już znajomy. Autor, aby zobrazować swoje przemyślenia odwołuje się nie tylko do wymienionych powyżej prac badawczych, ale sięga po bardzo szeroki wachlarz literatury i to nie tylko naukowej, (cytuje chociażby "Księcia" N. Machiavellego , "Wojnę jaką poznałem" generała G.S. Pattona, "Pięknych dwudziestoletnich" M. Hłaski, "Interview" M.Twaina, "Don Kichota"" Cervantesa i wiele, wiele innych pozycji). "Psychomanipulacje" pełne są żywych przykładów zaczerpniętych z życia codziennego, historii, świata biznesu czy polityki. Nie brak również dobrej dawki humoru zarówno w treści (jako przykład manipulowania wizerunkiem zacytowany jest ukaz cara Rosji Piotra I z 1708 roku: "Podwładny powinien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i durnowaty, tak by swoim pojmowaniem istoty sprawy nie peszyć przełożonego"), jak również w rysunkach, które tę książkę uzupełniają. "Psychomanipulacje" rozpoczynają się testem oceniającym umiejętność przewidywania zachowań ludzi w sytuacjach manipulacyjnych, a następnie T. Witkowski dzieli manipulacje na: 1. manipulacje skoncentrowane na samoocenie. Tutaj wymienia ingrecjację (czyli wkradanie się w czyjeś łaski) i szereg jej rodzajów: • konformizm, • podnoszenie wartości drugiej strony, • manipulowanie własnym wizerunkiem, • deprecjacja innych, 2. manipulacje wykorzystujące dysonans poznawczy: • metoda stopa w drzwi (liczy się każdy grosz, stopa w ustach), • eskalacja żądań, 3. manipulacje emocjami: • huśtawka emocjonalna, • dobry versus zły człowiek (vide: dobry - zły gliniarz), • drzwiami w twarz, • wzbudzanie poczucia winy, 4. manipulacje poczuciem kontroli: • bezlitosny partner, • wszystko albo nic, • stawianie przed faktami dokonanymi, • zachowania irracjonalne ("struganie wariat"), • reorientacja (czyli szukanie tzw. "kozła ofiarnego" jako metoda unikania odpowiedzialności), • hipotetyczne co by było, gdyby..., • wyuczona bezradność (gdy działania nie przynoszą pożądanych efektów, człowiek dochodzi do wniosku, że nie ma wpływu na przebieg zdarzeń, patrz: biurokratyczne praktyki zniechęcające petenta wpędzające w wyuczoną bezradność, kult wodza jako uzależnienie i ślepa wiara w jego nieomylność - tzw. "homo sovieticus", czyli człowiek, który czuje się wolny tylko w obszarze swej niewoli, to również człowiek, który uznaje swoją niewolę jako konieczną - np. bohater Orwella "Rok 1984"), • procedura scenariusza (wyobrażając sobie zdarzenia, w których bierzemy udział, oswajamy się tym samym z ich ewentualnością w przyszłości, porównaj reklamy zaczynające się od: "Wyobraź sobie, że..."), 5. manipulacje oparte na wrodzonych automatyzmach: • autorytet (ślepe posłuszeństwo autorytetowi bez względu na to, jak bezsensowne, amoralne czy okrutne byłyby jego żądania, porównaj: "Księga Rodzaju" - Abraham zgodnie z wolą Boga decyduje się złożyć w ofierze swojego syna Izaaka, eksperyment Milgrama), • zasada wzajemności ("do ut des" – "dziś ja, jutro ty mnie"), • autodeprecjacja, 6. najbardziej kontrowersyjne manipulacje: • pranie mózgu, • hipnoza jako manipulacja, • perswazja podprogowa, 7. naturalne mechanizmy obronne: • habituacja, • instynkt hamowania agresji, • empatia, • reaktanacja (im bardziej dokuczliwy, sroższy zakaz, tym większy opór i przekora, porównaj: czasy prohibicji w USA, biblijny zakazany owoc), • samoocena ( najmniej podatne na perswazję osoby o najniższej i najwyższej samoocenie, najbardziej, te o średniej statystycznej, porównaj: krzywa Gaussa), 8. techniki radzenia sobie z manipulacjami: • akceptowanie komplementów, • zamiana oceny na opinię, • demaskowanie aluzji, • zasłona z mgły (przyjmowanie zarzutów, uwag krytycznych i deprecjonujących z akceptacją, dając do zrozumienia, że uwagi te nie dotykają nas), • przyznawanie się do błędu i uprzedzanie krytyki, • negocjowanie sposobu prowadzenia sporu, • technika "Małego Księcia", • technika tzw. "zdartej płyty", • złamanie zasady wzajemności. Powiem szczerze, że różnice pomiędzy techniką "Małego Księcia" i "zdartej płyty", przynajmniej dla mnie, nie są zbyt duże i spokojnie można by było uczynić z nich jedną. Poza tym więcej uwag nie mam. Książka jest świetna. Choć grubością nie oszałamia, to kondensacja treści jest niezwykła i widać już na pierwszy rzut oka, że materiał, z którego Autor korzystał był bardzo obszerny i różnorodny. Przy tym wszystkim niezwykła ostrożność i pokora w wydawaniu sądów, widać szacunek do nauki i do czytelnika. Autor podszedł do tematu bardzo poważnie (choć i z humorem). Jest to tylko z pozoru niewielka książeczka. Zachęcam do lektury, bo na prawdę warto.* * Opracowanie powyższe po raz pierwszy zamieszczone było 31.01.2017 r. na stronie: www.bookfreak.pl

Chyba najtrudniejsze i stanowiące największe wyzwanie dla klinicystów i psychoterapeutów zaburzenie. Nie psychoza- leki , nie-nerwica- psychoterapia. Pogranicze, pełne chaosu, dysocjacji, prób samobójczych, sprzeczności i używek. Sama książka- i chwała jej za to - próbuje zebrać i teorie i psychopatologię i metody pracy w miarę przejrzystą całość.

Z reguły nie czytuję poradników i tylko przypadek sprawił, że sięgnęłam po tę książkę. Do poradników podchodzę sceptycznie, albo z uwagi na pseudoprofesjonalizm autorów (często są to nie mający zbyt wiele do powiedzenia celebryci), albo z drugiej strony ze względu na obawy, że będzie to kolejna oferta w stylu ,,księgi złotych rad" lub" jak żyć lepiej". „Paradoks czasu” to publikacja będącą podsumowaniem wieloletniego badania nad postrzeganiem czasu. Można w niej przeczytać, że mamy dwa rodzaje czasu: biologiczny i psychologiczny, który kreujemy w naszym umyśle. W badaniu sprawdzano, kto jest szczęśliwszy: ktoś, kto w myślach koncentruje się na teraźniejszości, przeszłości czy przyszłości. Zdradzając wyniki: kluczem jest zasada złotego środka. Nadmierna koncentracja na teraźniejszości, typowa choćby dla nastolatków, powoduje, że skupiamy się na przyjemnościach i nie zważamy na konsekwencje swoich działań, a to zwiększa tendencję do uzależnień. Osoby nadmiernie skoncentrowane na przyszłości nie podejmują ryzykownych zachowań i są bardziej predestynowane do osiągnięcia sukcesu w życiu, ale w ich wypadku niebezpieczeństwo jest związane z tym, że postawią na karierę, a zaniedbają bliskie osoby. Ostatnia grupa – nadmiernie skoncentrowani na przeszłości – nie lubią zmian, nowych technologii i nowych znajomych. Widzę w tym pewne uproszczenie, z całym szacunkiem dla autorów. Wersja o harmonii wewnętrznej między wczoraj, dziś a jutro mnie przekonuje, ale uważam, że w naszym życiu ważna jest nie tyle sama przeszłość, co jej barwa. Bo ona może być dla człowieka źródłem energii, albo może go przytłaczać i wtedy może pojawić się depresja. Z przyszłością podobnie – możemy myśleć o niej lękowo albo z nadzieją. I w zależności od naszego nastawienia takie będzie nasze tu i teraz. Bo równie ważna jak wewnętrzna równowaga jest kwestia, ile jest we mnie czegoś, co nazwałbym spokojną życzliwością wobec przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Pierwsza część książki zawiera testy. System wyliczeń punktów jest na tyle udziwniony, że w przyszłości nie zdziwię się, jeżeli w innych publikacjach tych autorów zobaczę całki lub inne matematyczne wygibasy. Po wypełnieniu i obliczeniu punktów przechodzimy do opisu typowych perspektyw postrzegania czasu. Czytelnik pozostaje sam na sam z interpretacją wyników. Czy wynik 4,3 to 'dużo' czy 'mało'? Po teście np. w pierwszej lepszej poczytnej gazetce lub magazynie ilustrowanym na ogół pojawia się jakaś skala porównawcza - wiesz czy jesteś "Mistrzem randkowania" lub "Jaki z ciebie przyjaciel". Tutaj tego zabrakło. Za to oczom naszym ukazuje się sześciu bohaterów którzy zostają z nami do końca książki. A zamieszczona w książce Tabelka Songi Lubomirsky (str. 219) nawiązuje do schematu ,,księgi złotych rad" 🔸Przeszłość: Wyrażaj wdzięczność, Naucz się przebaczać, Unikaj nadmiernego zastanawiania się i rozpamiętywania 🔸Teraźniejszość: Ćwicz bycie uprzejmym, Podtrzymuj relacje, Zwiekszaj doświadczenie zaangażowania, Smakuj radości życia, Dbaj o swoje ciało (medytacja) 🔸Przyszłość: Kultywuj optymizm, Wytwarzaj strategie radzenia sobie, Wyznaczaj oraz realizuj cele życiowe, Dbaj o swoje ciało (ćwiczenia) 🔸Przyszłość transcendentna: Praktykuj religię, dbaj o swoją duchowość 🔸Szczęście w czasie- znajdź czas być szczęśliwy 🔸Szczęście w przeszłości: spędzaj czas na wspominaniu szczęśliwych wydarzeń oraz leczeniu ran 🔸Szczęście w teraźniejszości: ćwicz skupianie. Uff...

Ta książka to prawdziwy skarb. Daniel Goleman, psycholog i dziennikarz naukowy, wprowadza nas w fascynujący świat emocji i ich wpływu na nasze codzienne życie. Książka ta jest nie tylko teoretycznym wprowadzeniem do koncepcji inteligencji emocjonalnej, ale również praktycznym przewodnikiem, jak ją rozwijać. Goleman wyjaśnia, jak nasze emocje wpływają na nasze decyzje, sukcesy, relacje interpersonalne, a nawet zdrowie fizyczne. Autor podkreśla, że inteligencja emocjonalna jest równie ważna, co tradycyjnie rozumiana inteligencja – a czasem nawet ważniejsza. Zdecydowanie polecam Inteligencję emocjonalną w praktyce jako lekturę obowiązkową dla każdego, kto chce poprawić swoje relacje, osiągnąć sukces w pracy i żyć pełnią życia. Pełną recenzję tej książki można przeczytać https://fajne-ksiazki.pl/inteligencja-emocjonalna-w-praktyce-daniel-goleman-recenzja/

Dla psychologów, amatorów psychologii i tych zafascynowanych tematami psychologii. Dziecko?Dorosly? Rodzic? Kogo w sobie masz najwiecej, kto z nich kieruje Twoim życiem? Pozycja rozwijająca, dająca do myślenia, edukacyjna, warto przeczytać by się rozwijać

📖 W książce „W co grają ludzie” Eric Berne analizuje gry psychologiczne jako powtarzalne wzorce ukrytych transakcji w relacjach międzyludzkich, odróżniając je od prostych interakcji, rytuałów i rozrywek. Przedstawia strukturę osobowości z perspektywy stanów ego: Rodzica, Dorosłego i Dziecka, wyjaśniając, jak te stany wpływają na komunikację i powstawanie transakcji komplementarnych i skrzyżowanych. Omawia różne rodzaje gier, ich motywy, korzyści psychologiczne i społeczne, a także antytezy, czyli sposoby na przerwanie destrukcyjnych schematów. Autor bada genezy gier w dzieciństwie i ich wpływ na los człowieka, oferując wgląd w dynamikę relacji i możliwości osiągnięcia autonomii poprzez uwolnienie się od nieświadomych wzorców. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki 📖, czas nadrobić zaległości. To właśnie dzięki takim lekturom stajemy się wewnętrznie bogatsi, bardziej świadomi i lepiej zorientowani w świecie społecznym – naturalnym środowisku człowieka. Słowem, kanon myśli psychologicznej. Więcej o książce „W co grają ludzie” 👇 https://pzc.innelektury.pl/w-co-graja-ludzie-eric-berne/

Siegnęłam po tą książke po oglądnięciu serialu Lie to me, że poda mi konkretną listę pewniaków, że ktoś kłamie czy nie. Niestety, już we wstępie autor obalił moje przypuszczenia. Jeśli szukasz takiek pozycji, to nie książka dla ciebie. Ta książka pokazuje jak trudne jest wykrycie kłamstwo, czemu tak jest, jakie są powody kłamania, co składa się na kłamstwo, jakie są PRZESŁANKI kłamstwa. Wydaje mi się, że każda osoba interesująca się kłamstwem, większość tej wiedzy już w jakimś stopniu posiada, tylko może nie tak jednoznacznie uformowaną. Ogólnie, pozycja ciekawa. Dużym minusem dla mnie było tylko wydanie. To bardzo subiektywna ocena, ale mnie się bardzo źle czytało, strasznie zlewały mi się litery. Szkoda, że nie ma ebooka.