Kurza mama. Jak ogarnąć kury, dzieci i szczęśliwe życie na wsi

Super książka – nie tylko dostarcza świetnych przepisów, ale też inspiruje do eksperymentowania. Z pewnością będę do niej wracać, bo już kilka przepisów mam na liście do wypróbowania. Polecam każdemu, kto szuka nowych smaków i nieskomplikowanych pomysłów. Dodatkowo pięknie wydana, a każdy przepis opatrzony zdjęciem potrawy!

Mogę jedynie napisać coś o treści między przepisami (której nie jest tak mało!) i stronie wizualno-estetycznej, bo za żaden przepis jeszcze się nie wzięłam! Od razu trzeba zaznaczyć, że nie jest to przewodnik turystyczny, czy jakkolwiek reportaż - a wspomnienia wymieszane z zamiłowaniem do kuchni. Autor opowiada o swojej relacji z Grecją i różnych pobytach (zwłaszcza programie uniwersyteckim). Dużo jest tu emocji i ciepła, mniej statytystycznej wiedzy, suchych faktów. Każda część książki zaczyna się właśnie kilkustronnicowym wprowadzeniem-anegdotką z życia Dionisosa Sturisa. Przepisy wyglądają przesmacznie, czytając pobieżnie niektóre z nich - nie pojawiły się w mojej głowie żadne natychmiastowe pytania, wszystko zdaje się klarowne. Pomimo tego, że przepisy są wegetariańkie, tu i tam pojawia się informacja, że można również danie zrobić w wersji mięsnej.

Jak? No jak? To nie jest proste zagadnienie. Zwłaszcza we współczesnym świecie. Internet i wszelkie nowinki technologiczne są tylko narzędziem. To od nas zależy, jak go wykorzystamy. Jedno jest pewne... Nie sposób odciąć dzieci od sieci... Ale co zrobić, by młodzi się nie zagubili? Polecam 👍

Nic nie smakuje lepiej niż warzywa, owoce i zioła wyhodowane z własnego ogródka. Nic nie napełni większą satysfakcją, niż rzeczy zrobione samemu. Po książkę sięgnęłam z ciekawością i poszukiwaniem inspiracji, na znalezienie nowego hobby. "Proste życie. Szczęście domowej roboty" jest podzielona na osiem rozdziałów, w którym skupiają się na innych tematykach. Mamy tutaj tematy takie jak: ogrodnictwo, wypieki, ziołolecznictwo, wyszywanie i szycie. Od dłuższego czasu mam straszną chęć spróbować szycia, maszyna w domu rodzinnym tylko się kurzy i czeka na ponowne uruchomienie. Książka zawiera kilka przykładów jak np. uszyć zasłonę, która będzie cieszyła oko i przede wszystkim da nam satysfakcję, że wykonaliśmy ją własnoręcznie. Jednak brak rysunków technicznych dla takiego laika jak ja jest dalej czarną magią, gdyż jestem wzrokowcem i czytając takie instrukcje opieram się na grafice. Jeśli jednak chodzi o podstawy to dostajemy tutaj rzeszę informacji oraz przepisy, które mają nas w najprostszy sposób zachęcić do własnoręcznych produkcji. W czasach kiedy każdy produkt jest dostępny na wyciągnięcie ręki, gdzie wystarczy zrobić tylko zakupy w internecie i mieć wszystkie potrzebne składniki, wykonywanie prac ręcznych jest bardzo ułatwione, jednak wystarczy mieć chęci i zapał, a otrzymamy wspaniałe dzieła wykonane własną ręką.

Do 50-tki jeszcze trochę mi brakuje, ale myślę, że warto sięgać po takie pozycje właśnie wcześniej. Dla mnie to kolejna powtórka z metod na cieszenie się życiem, kolejna, która zachwala medytację i kolejna, która nie sprawiła, że zaczęłam medytować. Szukam dalej ;)

Bardzo ciekawa książka. I jak fajnie dowiedzieć się, że w wyniku badań nad najbardziej relaksującą czynnością na pierwszym miejscu jest czytanie!!! Rozdział o zaletach czytania polecam wszystkim bibliofilom - cały czas miałam wrażenie, że ktoś pisze o mnie. :)

Książkę zakupiłam po zdiagnozowaniu u mnie Hashimoto w utajonej fazie. Sam przebieg diagnozy już znałam, bo byłam po wszystkich niezbędnych badaniach. Na razie nie muszę brać leków, ale dobrze jest wiedzieć, na co mam zwrócić uwagę, kiedy już trzeba będzie to robić. Przyznam, że szczególnie zachęciły mnie pozytywne recenzje tej książki. I rzeczywiście, jest to rzetelne opracowanie. Cieszę się, że autorka od razu zaznacza, żeby nie suplementować niedoborów minerałów na własną rękę, że najpierw trzeba zrobić badania, aby się przekonać, czy to konieczne. Wiadomo, że nadmiar może równie mocno zaszkodzić, co niedobór. Bardzo podoba mi się to, że zwróciła uwagę, by o wszelkich nieprawidłowościach informować lekarza, a nie pytać Doktora Google. To, co mi przeszkadza w tej książce, to bardzo duże fotografie na całą stronę, które chyba miały pozajmować miejsce.

Dan Zigmond udziela czytelnikom wartościowych wskazówek jak uczynić swoją pracę przyjemniejszą w oparciu o nauki, które przekazywał swoim uczniom sam Budda. Informacje zawarte w tej książce są stosunkowo proste, ale zebrane w spójną całość tworzą bardzo wartościowy poradnik, który zachęca do dalszych refleksji. Wewnątrz znajdziecie wiele podstawowych wiadomości na temat buddyzmu, które będą cennym źródłem wiedzy dla raczkujących w tym temacie. Książka przede wszystkim nie jest tylko dla ludzi zainteresowanych buddyzmem. Będzie idealnym poradnikiem dla każdego, kto chce wprowadzić zmiany w swoim życiu zarówno w pracy, jak i poza nią. Praktyczne, intuicyjne i przekazane w przystępny sposób wskazówki na pewno wpłyną na życie każdego czytelnika. Prosty język idealnie dostosowany dla współczesnego człowieka. Autor książki zwraca również uwagę na najczęstsze błędy, które sprawiają, że trudniej nam podążać za wskazówkami, które nam przekazuje. Zigmond opisuje wiele interesujących badań wraz ze źródłami, a każde z nich zmusza nas do refleksji nad omawianym tematem. Na końcu dostajemy również przykłady wartościowej literatury, aby dalej zgłębiać swoją wiedzę. Piękna szata graficzna dodaje jej uroku. Książka nie jest obszerna, a posiada wszystko co jest potrzebne, aby poznać podstawy, które zaprowadzą nas na drogę ku lepszemu życiu. Polecam książkę każdemu zainteresowanemu tematem i pragnącemu odnaleźć sposób na czerpanie większej przyjemności z pracy.

Książka-wywiad. Zawiera prawie całą paletę matek i ich zachowań względem córek. W związku z tym, że szczęśliwych matek jest niewiele, sporo córek znajdzie w książce coś dla siebie. Podoba mi się Kasi postawa, jaka wybrzmiewa w jej wywiadach: przede wszystkim nie bać się.! Świadoma córka, która postanowi wyprowadzić się od toksycznej matki, nie będzie tego żałować. O tym jest ta książka.

Poradnik dla właścicieli psów lub dla tych , co zamierzają to zrobić. Format standardowy. Okładka miękka ze skrzydełkami. Dobry gatunek papieru. Wyraźna czcionka. Szata graficzna czarno – biała. Bardzo dowcipne, humorystyczne rysunki, czasem wręcz komiksowe. Sam tekst również napisany na wesoło. ,, Żadne zwierzę nie potrafi nas kochać tak jak pies. Ta książka jest o tym, jak na tę miłość zasłużyć’’. Omówione została między innymi następująca problematyka: pies jako zwierzę społeczne i stadne, wybór psa, przygotowanie do roli opiekuna, wyprawka, szczepienia, psi język, od szczenięctwa do dorosłości, nauka komend, psie zajęcia, psy pracujące, sławne psy, tarapaty behawioralne, hierarchia w stadzie, pies jako pacjent, różnorodna dieta w tym BARF, psia starość, buddyjskie przesłanie przy żałobie po przyjacielu, nie kupuj – adoptuj, spis fundacji. Wewnątrz spotkamy w ramkach całą masę ciekawostek, ponadprzeciętnych, których tak na wyciągnięcie ręki nie znajdziecie w innych tego typu publikacjach. Książka dla początkujących jest całkiem niezła. Skupiono się nie na fotografiach , których tu nie ma , tylko na treści. A rysunki tylko bardzo dobrze wyrażają to, co autorka chciała przekazać czytelnikowi. Nie ma tu nic na siłę. Tak jak nie można robić tego z psiakiem , taki z czytelnikiem. Powolutku dochodzimy do sedna sprawy. Polecam początkującym psiarzom!

Bardzo lekko napisana książka. Przyjazna pod względem stylu, ładnie wydana i dobrze zredagowana. Niesie wsparcie (wszyscy jesteśmy zabiegani i bywamy przeciążeni), odpręża, a przy tym motywuje do zmiany - wyboru, tego co dla nas ważne i czerpania radości z rzeczy najprostszych ... a za te najczęściej nie musimy płacić!

Myślę, że w tej książce jest sporo uniwersalnych prawd, które każdy może odnieść do swojego życia. Przez ostatnie 15 lat sporo naczytałam się różnej literatury psychologicznej, przede wszystkim zagranicznej. To co stało się po kolejnej książce/poradniku z cyklu jak radzić sobie z emocjami, uzmysłowiło mi to samo, co wybrzmiewa i zostało jasno wypowiedzianej w tej książce: nie ma rodzin idealnych. Nie ma idealnego dzieciństwa. Każdy ma jakieś mniej lub bardziej "toksyczne" zachowania. A nasi rodzice często nieświadomie powielali błędne schematy wychowawcze. Nie znalazłam tu niczego, czego już bym nie wiedziała, nie mniej przyjemnie się czytało.

Jeśli kogoś interesuje mózg i jedzenie oraz zależności między nimi to bardzo polecam książkę. Jest obszerna ale bardzo ciekawa. Jest ułożona przejrzyście, pisana zrozumiałym językiem dla każdego laika. Polecam oczywiście nie sugerować sie okładką bo jeśli jesteś zdrowym i nie masz problemów "psychicznych" również może być wartościowa wiedza.

Lekka, szybko się czyta, trochę jak pamiętnik, trochę jak poradnik z przymrużeniem oka. Taka na raz, na czas w którym trudno o skupienie. Lekko humorystyczna, ale trochę prawdy w tym wszystkim jest ;) patrząc, że jestem akurat w tym wieku z wieloma sprawami muszę się zgodzić...

Sama pewnie bym jej nie kupiła, ale dostałam ją na urodziny. I jestem turbo wdzięczna że do mnie trafiła. Dlaczego? Bo jest ciekawa, niesie wiedzę o pracy psychoterapeuty oraz o tym z jakimi kwestiami często mierzą się kobiety, pary czy rodziny. Myślę, że każdy w niej znajdzie choć okruszek siebie czy swoich doświadczeń. Czasem czytało mi się lekko, czasem jednak bywało ciężko i musiałam złapać oddech. Finalnie mimo że nie wybrałabym jej sama to poczułam, że niesie dużo dobrego. Znalazłam tam właśnie powiązanie z pewnymi moimi przekonaniami czy doświadczeniami. Autor przytacza w niej historię z swojej praktyki zawodowej terapeuty. Jeśli jednak nie znajdziecie powiązania historii innych z swoimi historiami to dowiecie się przynajmniej jak pewne doświadczenia i traumy mogą kształtować człowieka lub jak radzi sobie z pracą terapeuta. Autor pokazuje też, że terapeuta jest również człowiekiem i ma swoje doświadczenia oraz uczucia. Myślę, że pozycja ta jest, tak po prostu, książką w której jeśli tylko się otworzysz znajdziesz coś swojego, coś dla siebie. Warto😊

Od czasu do czasu lubię sobie przeczytać jakiś poradnik i przypomnieć sobie jak to kiedyś musiałam przeorganizować swoje życie od korzeni i jak wtedy takie książki były mi potrzebne. Niestety z poradnikami jest tak, że im więcej ich się czyta, tym ciężej coś nowego z nich wynieść. Już po kilku takich pozycjach łatwo zauważyć jak podobne są to książki i że wszystkie objawiają nam w zasadzie podobne mądrości i sposoby działania ( Jest kilka nowatorskich wyjątków!). I choć "Mądry, że F*ck" już na wstępie głosi, że nie jest kolejną tego typu książka, to w gruncie rzeczy tak jest. Mało tu odkrywczych rzeczy, co nie zmienia że czyta się ten poradnik bardzo dobrze i z pewnością potrafi zmotywować do zmian lub utrzymać w pędzie działania. Wielkie brawa dla autora, że nie bawił się w wodolejstwo i napisał książkę krótką, rzeczową i mówiąca bez ogródek jak jest. Sympatyczna lektura.

“Kot w domu. Instrukcja obsługi” to przyjemna lektura, która opowiada o kocim świecie widzianym oczami doświadczonej kociej właścicielki a raczej ich współlokatorki. To właśnie anegdotki o owej kociej gromadce pozwalają lepiej poznać świat tych czworonogów. Pozycja ta pomaga zrozumieć je a także lepiej przygotować się na wspólne życie z kotem. I chociaż poradników dotyczących tych mruczących czworonożnych futrzaków jest wiele, to każdy z nich jest inny, niemal tak, jak inny jest każdy kot... "To nie jest poradnik o wychowywaniu kota. To jest książka o tym, jak go nie wychowywać, ponieważ wychowywanie tego czworonoga nie ma żadnego sensu”. Lubię koty, jestem typową kocią mamą, towarzyszą mi one od dziecka. W moim domu zawsze był jakiś kot lub nawet kilka. Teraz jednak mam wyjątkowego kota (chociaż one wszystkie takie są...). Wyjątkowe jest to, że Gucio potrafił wkraść się w łaski mojego męża, który do tej pory nie był ich wielbicielem. No a teraz dosłownie przepadł... Nasze dzieci nawet mówią, że to jest nasz najmłodszy synuś... "Ktoś kiedyś powiedział, że ludzie dzielą się na tych, którzy kochają koty, i na tych, którzy jeszcze o tym nie wiedzą." Pani Barbara Sieradzan ma również spore doświadczenie, może nie z wychowywaniem kotów, ale z przebywaniem z nimi. Dlatego chętnie zabrałam się za lekturę tej książki. Mimo tego, że autorka ma na swoim koncie już kilka innych książek o zwierzętach, to do tej pory nie zetknęłam się z jej twórczością. Historie ze swoich obserwacji kotów bardzo dobrze mi się czytało, niektóre nawet pasowały idealnie do moich wspomnień ze swoimi kociakami. Kocia natura jest naprawdę bardzo ciekawa, a obserwowanie kota to prawdziwa frajda. Te zwierzęta są tak dystyngowane, a w dodatku to, co robią z takim pietyzmem, z godnością i wyższością, że czasem aż zazdroszczę im tego. Oczywiście nie da się kota wychować, można niby stosować jakieś tam kary, ale sama wiem, że jeśli mój kot chce wskoczyć na stół, to i tak to zrobi. Wcześniej, czy później, choćby tylko po to, żeby pokazać, że może... "Kot w domu. Instrukcja obsługi." nie jest zwykłym poradnikiem, ale bardzo ciekawym zbiorem informacji autorki, które z opowiada z humorem i swoistym urokiem. Owszem, może znajdą się tu jakieś drobne nieścisłości, jak niektórzy wypominają, ale to właściwie nie jest istotne. Ważne są te porady doświadczonej kociary, z których warto skorzystać. Rewelacyjne są także ilustracje, które wykonała Magdalena Gałęzia. Autorka podpowiada także tym, co dopiero chcą mieć kota, w jaki sposób dobrać odpowiednią rasę, czy też adoptować kota ze schroniska. Tak naprawdę, to w zasadzie koty same potrafią wybrać sobie właściciela, bo kot potrafi dokładnie wyczuć każdego człowieka, niektórych po prostu nie lubi... "Zwierzęta tym się różnią od ludzi, że są bezwarunkowo szczere. Nie kłamią, nie oszukują. Zranić nas mogą pazurem, ale nie hipokryzją czy perfidią, a rany zadane pazurem chyba jednak mniej bolą." Polecam, nie tylko prawdziwym kociarzom, ale nawet tym, którzy jeszcze nie wiedzą, że... też kochają koty.

Przyjemnie i lekko się ją czyta, sporo jest tutaj opowiedzianej historii autorki, czasem a nawet "często" jest nam to przypominane. Z pewnością można autorkę podziwiać za osiągnięcia i pogodę ducha czym nas zaraża i przyciąga do kolejnych stron książki. Jak dla mnie kolejna "wskazówka" na drodze do oświecenia a tym razem zapamiętam przesłanie "aby żyć w zgodzie ze sobą i podszeptami duszy, wtedy nigdy nie utracisz blasku w oczach". Polecam jako terapię na odprężenie się.

O tym, jak zostać mistrzem garnka i patelni. Beata zakłada się z kolegą, że przez dwa miesiące nie będzie zamawiać jedzenia na mieście ani kupować gotowych dań. Słowem - że nauczy się samodzielnie gotować. Staje się to oczywiście przyczyną wielu zabawnych perypetii. Przyznam szczerze, że ta część wydawała mi się jakaś mniej zabawna od poprzednich, ale mimo wszystko wciąż lubię tę serię.

Tematem książki jest chroniczny stres. Książka dzięki się na dwie części. Na początku przeczytamy o tym jak działa stres skąd się bierze, jak oddziałowuje na nasz organizm i jakie skutki niesie za sobą. Jest to świetnie opisane, zrozumiałe, prostym językiem i w ciekawy sposób. Następnie przechodzimy do autorskiej metody 5 kroków. Zadania podzielone na etapy, dość łatwe, wykonalne i pomocne przynajmniej w pewnym stopniu. Ale czy to wystarczy by poradzić sobie z dużym kryzysem, traumą, emocjami? Pewnie to zależy, na szczęście autorzy przypominają by w razie potrzeby zwrócić się po pomoc do specjalisty. Mi osobiście samej ciężko było wdrożyć całą tą metodę w życie. W drugiej części zostały przedstawione historie pacjentów w różnego rodzaju kryzysie i opis zastosowania przez nich metody 5 kroków. Dla mnie ta część była niepotrzebna, nic nie wniosła i szczerze mówiąc ciężko mi było przez nią przebrnąć. Na koniec przeczytamy jeszcze kilka praktycznych porad dotyczących snu, napięcia mięśniowego, ćwiczeń oddechowych.