Księga zaklęć małej czarownicy

Mroczne baśnie, zmienione opowieści, które znamy z bajek Disneya. To jest coś, co od dawna mnie intryguje. Nowe spojrzenie na daną historię, zmiana perspektywy, nieco inna narracja, jeden element, który potrafi wiele namieszać. Czytając „Lustereczko, Lustereczko” otrzymałam całkiem dobrą rozrywkę i zupełnie zmienioną historię Śnieżki. Ta książka odpowiedziała na pytania, co by było, gdyby Śnieżka stanęła na czele rewolucji, oraz co by było, gdyby to książę zjadł zatrute jabłko. Przede mną jeszcze kilka tytułów napisanych na nowo baśni. Jestem ciekawa, co mnie zaskoczy w następnych książkach.

Drapieżne bestie to pełen emocji i dynamiki otwierający tom serii fantasy, którego akcja toczy się w świecie czerpiącym z afrykańskiej mitologii i tradycji. Największą siłą książki jest jej atmosfera – mroczna, magiczna i pełna niebezpieczeństw, odsłaniana stopniowo wraz z rozwojem historii. Poznajemy tu Koffi, główną bohaterkę serii, pracującą w Nocnym ZOO – miejscu, gdzie przetrzymuje się niezwykłe, nadnaturalne stworzenia. Jej codzienność diametralnie się zmienia, gdy przypadkiem ujawnia drzemiącą w niej potężną, trudną do opanowania moc. Równocześnie Ekon, pragnący udowodnić swoją wartość po porażce związanej z przyjęciem do elitarnej jednostki, szuka okazji, by się wykazać. Drogi obojga bohaterów przecinają się, gdy razem postanawiają wyruszyć na trop mitycznej bestii — Shetani — od lat siejącej strach w mieście. Motyw pościgu odgrywa tu kluczową rolę: bohaterowie gonią potwora, a jednocześnie odkrywają, że największe tajemnice i lęki noszą w sobie. Świat przedstawiony w powieści to jej ogromny atut. Egzotyczny, różnorodny, miejscami mroczny i mocno osadzony w afrykańskim folklorze, stanowi ciekawą odmianę na tle typowych europejskich inspiracji w młodzieżowym fantasy. Opisy magicznych istot są barwne i pomysłowe, a miasto Lkossa tętni własnym życiem, pełnym konfliktów społecznych i moralnych dylematów. Drapieżne bestie to świetna propozycja dla miłośników fantasy młodzieżowego, którzy poszukują czegoś nowego i nietuzinkowego. Powieść łączy wartką akcję, ciekawie zarysowanych bohaterów oraz wyjątkowy, nastrojowy świat inspirowany afrykańskimi wierzeniami. Mimo że niektóre fragmenty są spokojniejsze, całość oferuje angażującą i pełną emocji historię.

Macie swoją ulubioną książkę? Jeśli tak, to wyobraźcie sobie, że możecie się do niej przenieść. I co wtedy? Jeśli strasznie, czy może przyjemnie? Chcecie tam być, czy chcecie jak najszybciej stamtąd uciec? A co jeśli będąc tam, wszystko okazuje się zupełnie inne, niż czytaliście?Ta książka trafiła do mnie z tak zwanej drugiej ręki. Kiedy pojawiła się na rynku czytelniczym, chciałam ją mieć i mam, może z lekkim opóźnieniem, ale mam. ,,Księga żywych sekretów" to typowa powieść przygodowa z dodatkiem fantasty dla młodzieży. Nie jest może zachwycająca, ale u młodszego czytelnika na pewno rozbudzi wyobraźnię i dostarczy dreszczyku emocji. Mamy tu właśnie motyw podróży do świata fikcyjnego, który miał być romantyczny i piękny, a okazał się śmiertelną pułapką, z której jedynym wyjściem jest przepisanie historii. Główne bohaterki, przyjaciółki Adelle i Connie to dwa różne światy. Adelle buja w obłokach, kocha powieść ,,Moira" i uwielbia romantyczność, sama jest niepoprawną romantyczką. Connie to jest zupełną odwrotność. Dziewczyna stąpająca twardo po ziemi, ale wierna towarzyszka przyjaciółki. Autorka w tej książce podkreśla właśnie moc kobiecej przyjaźni, a dzięki przygodom ukazuje również wątek odkrywania własnej tożsamości i seksualności.Wraz z dziewczynami poznajemy fabułę ich ulubionej książki poprzez przeżywanie z nimi przygód. Niestety przed ich oczami ukazuje się świat zupełnie inny, niż znały. Każda z dziewczyn trafia do innej klasy społecznej. To, co miało być tylko tłem, staje się rzeczywistością dość brutalną. Jak zakończy się ta opowieść? Czy przyjaciółki wyjdą z tego cało?Książka szybka, lekka, bez większych uniesień, taka w sam raz do poczytania na nudę. Sam pomysł bardzo ciekawy. Klimat mógłby być bardziej dopracowany. Brakowało mi też intensywniejszych emocji, po których ta książka zostałaby, choć na chwilę w głowie. Młodzieżowa, ale taka trochę potraktowana po macoszemu moim zdaniem. Myślę, że jakby autorka celowała w dorosłych czytelników i dopasowała fabułę z takim zamysłem pod inną kategorię wiekową, to mogłoby być przerażająco i ekscytująco.Tak czy inaczej, książka nie jest zła. Dla młodszej młodzieży w sam raz. Myślę, że jakbym cofnęła się latami, to miałabym o niej zupełnie inne zdanie. Pewnie urzekłaby mnie totalnie. Jednak, że jak już stara jestem, to wiadomo, jest, jak jest. 😁Polecam, bo przeczytać zawsze warto i wyrobić swoje zdanie.

Raven jest zwyczajną nastolatką. Żyje w myśl uczenia się na własnych błędach, w czym dopinguje ją przyjaciółka Lindsay, będąca dla naszej głównej bohaterki niemal jak siostra. Niczym każda dziewczyna w jej wieku lubi szaleć i rozmyślać o pierwszych miłościach, nie bacząc na konsekwencje. Do czasu, gdy tata Raven trafia do szpitala po wypadku samochodowym. Wtedy zaczyna się nią niezrozumiake interesować Raphael, który w oczach dziewczyny uchodzi za szkolnego kobiecierze. Dlaczego miałaby być ważna dla osoby, która w normalnych okolicznościach, nie zwróciłaby uwagi na kogoś tak nieatrakcyjnego i nudego jak Ona. Jakby kłopotów nie było końca najbliższe okolice otaczają kataklizmy - ulewne deszcze, wichóry i powodzie, a Raphael bredzi coś o bajkach, które Raven słyszała od cioci. Z dnia na dzień zabiegi okoliczności, które ja spotykają są coraz bardziej absurdale, a chłopak, którego pragnie unikać, nieodstępuje jej na rok. Przecież wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć, ale czy aby na pewno? Raven odkrywa w sobie niesamowitą moc, która ją fascynuje i przeraża jednocześnie. Stając się coraz bardziej świadoma czekającego ją przeznaczenia, porzuca zwyczajne życie, jakie do tej pory prowadziła i uczy się panować nad demonami – tymi na zewnątrz i tymi czającymi się w niej samej… Ale czy dziedzictwo, które nosi w sobie, nie okaże się dla niej pewnego dnia przekleństwem? Książka Klaudii Wiktorii Streich "Władcy żywiołów. Woda i Wiatr" jest specyficzna. Zacznijmy od tego, że jest to dobiut. Po takiej pozycji od początku nie wymaga się, że będzie genialna i nie odnajdziemy w niej nic do czego można się przyczepić. Ja do debiutów podchodzę neutralnie i tutaj cieszyłam się najzwyczajniej w świecie, że się otrzymuję młodzieżową fantastykę w starym stylu. Niestety "Władcy żywiołów. Woda i Wiatr" fabularne nie są niczym nowym. Zwyczajna dziewczyna, tajemniczy chłopak, staje się coś strasznego, ona odkrywa w sobie tajemnicze moce i dziwne pochodzenie, on natomiast wie o wszystkim praktycznie od urodzenia, a wielkie waśnie przeradzają się w miłość. W pewnym momencie odniosłam wrażenie, że czytam kolejne "Dary Anioła". Ta myśl nasznęła mi się samoistnie, co jest bardzo dziwne, bo czytałam te książki w odstępstwie kilku lat. Ale jest coś, co obydwie pozycje różni, a mi się bardzo podoba. Klaudia Wiktoria Streich pokazała świat faktycznym okien nastolatka (nie osób nieletnich myślących, jak ci po trzydziestce) i że każdy ich krok niesie za sobą konsekwencje. Konsekwencją nie jest to, że jak nie zabiję demona, to on mnie zje, lecz to, co może się stać, gdy policja złapie dzieciaka ze sporej wiekości nożem. W młodzieżowym urban fantasy się zapomina o rzeczywistym świecie, a tu możemy tego doświadczyć. Jak na powieść debiutanta jest oczywiście wiele niedociągnięć, które moim zdaniem redakcja /wydawnictwo powinno zauważyć i zachęcić do zmiany. Na kartach naszej historii pojawiają się sceny, które dla mnie są laniem wody albo są nie do końca rozwinięte. Wstawianie opowieści, które i tak nigdy nic nie niosą do fabuły moim zdaniem są zbędne, wolałabym, aby w to miejsce wstawić na przykład lepsze opisy walki (zwłaszcza końcowej). Fani fantastyki to uwielbiają i myślę, że dodałoby to książce atrakcyjności. Jednak jest jedna rzecz, która mnie denerwowała - główna bohaterka skacząca po wydarzeniach i czasie akcji jak żaba z ADHD. Na początku myślałam, że coś źle rozumiem, że tak na być, ale dowiedziałam się , że nie tylko ja źle odbieram informację, że na jednej stronie często pojawiają się wydarzenia opisane w dwóch miejscach lub czasach. Niestety pisanie wszystkiego ciągiem bez pauzy nie sprzyja czytaniu. Jako debiut i książka młodzieżowa pozycja nie jest zła. Jednak myślę, że wypadnie lepiej u osób, które mało czytają lub pierwszy raz mają doczynienia z podobną fabułą.

Powieść obyczajowa i przygodowa na granicy magii i fantasy dla starszych dzieci , młodzieży i nie tylko. Okładka miękka, lakierowana. Czas akcji : 1934 rok. Główną bohaterką jest dwunastoletnia dziewczynka imieniem Ellie. W Ameryce następuje wielki kryzys. Rodzina dziewczynki traci wszystko, tym samym opuszcza miasto , wytworny świat, do którego przywykła. Najdotkliwiej odczuwa to mama i starsza siostra Ellie czyli Esther. Jest jeszcze tata dziewczynki i młodszy brat Samuel. Stawiają dom na Echowej Górze z dala od centrum, w środku lasu, tam gdzie przysłowiowy diabeł mówi dobranoc. Do sąsiadów daleko. Za to dzikich zwierząt, które straszą jest pod dostatkiem. Ellie pięknie odnajduje się na łonie natury. Jest z przyrodą za pan brat. I ta z kolei nie skąpi jej swoich darów. Żyło by im się całkiem dobrze , gdyby nie wypadek taty dziewczynki, który powoduje ,że ten zapada w śpiączkę. Obowiązki przyjmuje i bierze na swoje barki właśnie Ellie. Postanawia znaleźć lek na pokonanie choroby ojca. Skąd biorą się drewniane figurki zwierząt, które znajduje na swej drodze dziewczynka? Kim jest wiedźma Cate i dziki chłopiec gór Larkin? Czy Ellie starczy odwagi i przedsiębiorczości w mocy uzdrawiania? Tego dowiecie się podczas czytania lektury. Wzruszająca, uspokajająca, relaksująca, pełna sentymentu, bardzo tajemnicza, optymistyczna, otula jak ciepły kocyk , niesie mądre przesłanie ,że nie wolno oceniać powierzchownie ludzi , gdyż pozory często mylą. Książka ma ponadczasowy charakter. Bajkowe wprost sceny. Ziołolecznictwo. Empatia i powołanie. Życie w zgodzie z naturą. Pełno zwierząt, w tym pieski. Polecam! Piękna.

Na przesyłkę z tą powieścią przyszło mi trochę poczekać, jednak powiem Wam w sekrecie, że było warto. Podczas lektury czułam, jakbym sama stała się adeptką Gildii Zabójców i zmagała z zadaniem, które nie należało do prostych. Nikt z resztą nie obiecywał, że będzie łatwo, wiemy, że ta droga prowadzi do ostatecznego egzaminu, który jest sprawdzeniem wszystkich umiejętności, w tym także przebiegłości. Czy łatwo jest dążyć po trupach do celu? Cel ponad wszystko, tylko najlepsi zagrzeją miejsce w Gildii. Powiem Wam, że bardzo polubiłam Alyssę, jej poczucie humoru, niezłomny charakter i umiejętności sprawiły, że musiałam sięgnąć po kontynuację. Główną bohaterką książki pod tytułem „Dzieci gildii” autorstwa Małgorzaty Stefanik jest Alyssa, to młoda kobieta, która należy do Europejskiej Gildii Zabójców. Jednym z rekrutów, którzy są zmuszeni przejść test, aby stać się członkami Gildii Zabójców jest Oliwier, dziewczynie zależy, żeby poradził sobie z powierzonym zadaniem. Sprawy się komplikują, kiedy Amerykańska Gildia Zabójców wyznacza ją do pewnego zadania. Wszystko za sprawą pewnej firmy farmaceutycznej, która wypuściła na rynek szkodliwy lek. Eliminacja ludzi tam pracujących jest, więc priorytetem. Z jednej strony da to Alyssie chwilę wytchnienia od własnych problemów i ponownym spotkaniem z pewną Amrykanką i Azjatą. Czy można zapomnieć o zdradzie? Sam fakt jest rzeczą trudną, gorzej jest, kiedy dotyczy ona bliskich ludzi. Jak poradzi sobie z zadaniem Alyssa? Z czym jeszcze przyjdzie jej się zmierzyć? „Dzieci gildii” autorstwa Małgorzaty Stefanik jest bardzo dobrą kontynuacją, która wciąga już od pierwszych stron. Fabuła jest doskonale przemyślana, w odpowiednich momentach intryguje i podsyca ciekawość. Kiedy już raz wstąpisz w szeregi gildii to nie będziesz mógł jej opuścić, te przygody, misje, trudne zadania, relacje między bohaterami są po prostu fenomenalne. Żaden z nich nie jest idealny, przez co ma się wśród nich swoich faworytów. Wszystko wydaje się być realistyczne, dopracowane biorąc pod uwagę miejsce i rzeczy, które musza robić bohaterowie. Małgorzata Stefanik nie poskąpiła nam krwawych scen, potyczek, w których życie wisi na włosku i intryg, które trzeba będzie rozpracować. „Dzieci gildii” to powieść, przy której nie można się nudzić, mamy tutaj wątki thrillera i kryminału, a przy tym wszystko do siebie pasuje, a czytelnik czuje się jakby podążał w określoną drogę, po nitce do kłębka, aby znaleźć się coraz bliżej finału. To książka z pazurem, dla tych, którzy nie boją się wstąpić w szeregi Gildii Zabójców.

po przeczytaniu recenzji z mieszanymi odczuciami zabrałam się za lekturę. jednak książka wciągnęła. losy sióstr, niewinnych wieśniaków, zaślepionych władzą żołdaków odkrywały smutną prawdę o minionych czasach, gdzie brak wiedzy, działania w imię lepszego Boga zbierają krwawe żniwo. pomimo że szukałam książki łatwej, lekkiej i przyjemnej, trafiłam w sam środek polowania na czarownice. Na pewno nie jest to książka baśniowa z elfami,wrózkami.... ale polecam, bo w każdej bajce jest ukryta prawda, nawet ta najstraszniejsza

Fajna opowieść o przeznaczeniu w klimatach mojej ulubionej mitologii nordyckiej. Mała liczba bohaterów, mały obszar miejsca akcji, ale dobrej historii to wystarczy. Jest też lekko zarysowany wątek romansu, ale na szczęście nie przesłania on głównego przekazu. Po prostu kawał dobrej fantastyki. Moja ocena: 6/7.

DLACZEGO... Dlaczego takie powieści muszą zawsze człowieka niesamowicie wciągnąć, a potem przetrawić i wypluć z poczuciem totalnej pustki? Jest to powieść na małą skalę, niby jest mowa o potężnym królestwie, ale dominuje kilka tylko lokacji, pomiędzy którymi bohaterowie przemieszczają jest bardzo szybko (ale z sensem, bez 'teleportacji'). Od połowy książki nie mogłem się oderwać, siedziałem, czytałem, kibicowałem. A potem została tylko pustka. Myśl, że nie tak miało być... Dałbym 8/10, bo mimo wszystko są uproszczenia i luki w sensie, ale to zrozumiałe. -1 za zakończenie. Tak niewiele wystarczyło, aby było wspaniałe. Nie tak miało być... PS.: Zakończenie podobne to Gry o Tron. Jednak bardziej umotywowane.

Dawno już nie czytałam tak pięknej książki. Wspaniale napisana magiczna historia. O znalezieniu odwagi, o strachu, o zaufaniu swojemu zdaniu, o kierowaniu się wewnętrznym głosem, o rzeczach najważniejszych. Do tego wiły, rusałki, leszy, domowiki i kikimory. Nie mogło być lepiej 🙂 Zdecydowanie dla dzieci i dorosłych.

Bardzo fajna książka! ❣️ fajne ciekawostki i legendy ❣️ aż strach się przyznać ale niektórych zamków czy ruin nie znałam 🙈 teraz mam ochotę odwiedzić wszystkie ❣️ Książkę chcialam czytać jako przerywnik "Gniewu Halnego" ale wyszło tak,że przeczytałam ją na dwa razy 😅 raz połowie poprzedniej a druga polowe po zakończeniu 😅 Fakt książka jest krótka ale w między czasie jeszcze googlowalam zamki żeby zobaczyć i trochę się dokształcić 😁

Super, akurat trafiłam na taki czas, w którym mogłam bardzo się wbić w ten vibe i czułam się jak wtedy, gdy pierwszy raz czytało się HP. Jest spora inspiracja, ale wyjątkowo mi to nie przeszkadzało i naprawdę się wciągnęłam. Dawno nie miałam takiej książki, która by wyzwoliła mój wewnętrzny spooky season vibe

Dość często sięgam po młodzieżowe fantasy. Dlatego ta książka była na mojej liście od dawna. Jest to bardzo lekkie fantasy, choć jednocześnie uważam, że system magiczny był za mało wytłumaczony. Rozumiałam, jak ta magia działa, ale było tego po prostu za mało. Jednak trzeba wziąć pod uwagę, że książka jest przeznaczona dla młodszej młodzieży, powiedziałabym, że tak 11/12+. Było coś w tej historii takiego bajkowego, baśniowego nawet. Pomijam fakt istnienia Baby Yagi, gdyż niewiele ma wspólnego z pierwowzorem. Klimat po prostu był bardzo baśniowy. Na początku byłam zachwycona historią, ale z czasem okazała się zbyt prosta. Dodatkowo relację między bohaterami były takie trochę płytkie i nijakie. Sama główna bohaterka z jednej strony była odwróceniem schematu, bo nie była super potężna, a wręcz nie posiadała magii. !Tu pojawia się spojler! Jednak oczywiście, że to ona jako jedyna mogła uratować miasto. Właśnie przez to, że jest niemagiczna. !Koniec spojleru! Było też w niej coś, co pozwalało mu ją zrozumieć i wczuć się w jej sytuację. Była inna od reszty, nie miała takich możliwości jak inni. Nie wierzyła w siebie. Choć tak naprawdę dzięki temu braku magii potrafiła dostrzegać rzeczy, których inni nie widzieli. Niby taki standardowy przekaz, ale on zawsze do mnie trafia. Postacie były po prostu schematyczne i nijakie. Każdy był albo zły, albo dobry, bo tak. Nie było żadnego powodu. Brakowało im głębi. W sumie od początku można się domyślić, kto tu będzie "złolem". Same wydarzenia to trochę takie przechodzenie od jednego zadania do drugiego. Mają jakiś cel i żeby go osiągnąć muszą wykonać zadania, trochę jak w grze. Mimo tych wszystkich rzeczy dobrze się bawiłam. Nie żałuję czasu poświęconego na tę książkę. Większość minusów zauważyłam, dopiero pisząc tę recenzję. Dlatego dla odstresowania czy po to, żeby miło spędzić czas na czymś mało zobowiązującym, można jak najbardziej przeczytać. Może też widzę to wszystko, bo już nie jestem targetem. Jednocześnie trzeba wziąć pod uwagę, że jest dużo książek dla młodzieży, które są lepsze. Jednak taki 11- czy 12-latek powinien być zadowolony z takiej lektury.

Extasia to jedna z tych książek, o których nie wiedziałam co mam myśleć. Poruszane tematy religii, przemocy, fanatyzmu, queerowej reprezentacji i próby przebicia się przez ten mrok feminizmu dały dość osobliwą mieszankę. Z początku książka mnie zachwyciła i dość mocno zaintrygowała. Musiałam jednak sobie dawkować tę książkę i zatrzymywać się, aby przemyśleć co właśnie się tam wydarzyło. Opowieść jest dość brutalna, brudna i niepokojąca. Początkowo ciekawe plot twisty z czasem jednak zrobiły się męczące i nielogiczne. Do tego zakończenie książki jak dla mnie było mało ciekawe i rozwiązanie tej historii ani trochę nie przypadło mi do gustu. Główna bohaterka, mimo że próbowała coś wskórać i jakoś przetrwać w tej zamkniętej społeczności, strasznie działała mi na nerwy, szczególnie w drugiej połowie książki. Jej wybory były głupie i miały mało sensu. Końcowo książka mi się nawet podobała, mimo że trochę nerwów mi zjadła. Liczyłam na to, że ona zupełnie inaczej się skończy, a historia bohaterów potoczy się w innym kierunku. Jednak koniec końców cieszę się, że przeczytałam tę opowieść i Wam również polecam po nią sięgnąć.

"Droga Dusz" Katarzyny Kaczmarczyk to opowieść o dwójce Strażników, którzy dzięki swoim darom strzegą magicznej krainy Nawii. Pani Katarzyna Kaczmarczyk postawiła na stosunkowo prostą i bezpieczną historię, która zdecydowanie ma swoje momenty i potrafi przykuć uwagę czytelnika. Autorka sprawnie wplata ludowe wierzenia i słowiańską mitologię, przy czym nie używa ich dla samego użycia, a odnajduje faktyczne odzwierciedlenie w fabule i nie jest pustym światotwórstwem (co należy pochwalić, ponieważ ze strzępów informacji, które posiadamy jest miejscami ciężko ułożyć jeden, w miarę spójny obraz - propozycja pani autorki należy do tych bardziej dopracowanych). O fabule słów kilka: początek jest ciekawy i póki trzymamy się etapu :śledztwa, to mamy do czynienia z bardzo sprawnie napisaną historią. Mniej więcej od momentu, gdy część kart zostaje odsłonięta mamy, oczywiście moim zdaniem, niestety do czynienia ze spadkiem, a tempo ze stosunkowo powolnego początku nabiera rozpędu. To w połączeniu z kolejnymi plot twistami, które sypią się w pewnym momencie jak z rękawa, daje poczucie historii zbyt pospiesznie poprowadzonej. Sporo tutaj sztampy, a zabiegi fabularne należą raczej do bezpiecznych - co nie jest ani wadą, ani zaletą. Główny "złol" nie zapadł mi szczególnie w pamięć, a pod sam koniec troszeczkę przewracałem oczami, gdy dochodziło do pewnych wypowiedzi. Uważam, że mimo swoich wad, "Droga Dusz" Katarzyny Kaczmarczyk to udany debiut. Autorce udało się uniknąć typowego dla debiutantów błędu w logice postępujących po sobie zdarzeń, a sama fabuła ,mimo swojego bezpiecznego charakteru, trzyma się kupy i potrafi zaciekawić. Ponownie chciałbym podkreślić jak dużym atutem jest szacunek do słowiańskiego materiału źródłowego i poszanowanie zgodności ze znanym obecnie stanem wiedzy nt. naszych rodzimych wierzeń. Gdybym miał tę pozycję do czegoś przyrównać, to nieco przypomina ona produkcję pokroju teenage drama w klimacie fantastyki. Na pewno znajdzie to swoich miłośników. Niestety obawiam się, że nie do końca znajdowałem się w targecie i moja ocena może zwyczajnie autorkę pokrzywdzić., Niemniej polecam się z "Drogą Dusz" Zapoznać, gdyż jest to interesujący debiut. Czekam kolejne twory od pani Katarzyny, ponieważ czuć w niej pasję do pisania, a i pióro wydaje się mieć lekkie.

Dobrze podana mitologia nordycka. Pomaga zrozumieć konekcje, wydarzenia i relacje między bogami, olbrzymami i całą resztą mitycznego świata. Jeśli ktoś ma chaos w tym temacie to ta książka świetnie to poukłada. Ciekawa, wciągająca. Przyjemnie i szybko się czyta. Momentami romantyczna, czasami wzruszająca i chwytająca za serce nawet prawdziwą wiedźmę, innym razem je rozdzierająca. Trochę o poszukiwaniu czegoś i kogoś. Trochę o przeznaczeniu, o tym co ważne, nieuniknione. Polecam miłośnikom fantasty, magii, filozofii życiowej i tym którzy chcą spróbować czegoś innego niż dotychczas w literaturze.

Akcja książki toczy się w XIX wiecznym Londynie. Główny bohater jest mudlarkiem, który razem z przyjaciółmi zajmują się poszukiwaniem rzeczy na brzegach Tamizy oraz sprzedawaniem ich, z tego też żyją. Pewnego dnia spotyka wilka, którego nazywa ,,tytułowa Mgłą” i którego postanawia uwolnić oraz pomóc mu wrócić do domu. Przy tym przeżywa różne przygody i zmaga się z różnymi problemami oraz nawiązuje wiele znajomosci. Sama książka nie jest długa bo posiada 160 stron.

Nie wiem, co myśleć o tej książce. Zawiodłam się trochę końcówką. Zrobiło się za słodko. Mimo wszystko trochę się dziwię ocenom i ogólnemu odbiorowi postaci. Moim zdaniem były dość dobrze rozrysowane, biorąc pod uwagę, że to były jakieś odległe czasy. Każda postać miała swoje zadanie i była inna. To byli dojrzewający nastolatkowie. Martha była rozpuszczoną pięknością, która polegała na wyglądzie. Sabine była wredna i w sumie trochę taką typową patusiarą z gimbazy, co jej sodówka odbiła z jakiegoś tylko jej znanego powodu. Red była tą gnębioną szarą myszką, a Ellis chłopcem lgnącym do piękna, który w sumie szukał pocieszenia i towarzystwa, by na koniec rozum wygrał walkę z siurkiem, bo do Marthy miał pociąg seksualny (jak to młody chłopak i sroczka). 3/4 książki jestem w stanie zrozumieć, ale na koniec liczyłam na jakąś bombę, żeby ta końcówka trzymała mnie w szoku, a Zrobiło się tylko dziwnie i przesłodko. Może taki był zamysł tej książki i happy endu, ale ja tego trochę nie kupuję.

„Może kiedyś byłem aniołem i zbierałem smutne dusze pod swoją opiekę, by odnajdywały ukojenie. Ale jeżeli kiedyś byłem aniołem, to teraz jestem cieniem anioła.”   Po drugiej stronie wszystko jest inne… a może nie całkiem? W tej magicznej powieści przeniesiecie się z Jawy do Miasta Grzeszników. Poznacie całkiem zwyczajnych nastolatków z ludzkimi problemami, a także… tych trochę innych, którzy pozostają na usługach tajemniczego Cienia, uwięzieni w świecie ze snów. Czytelnik będzie błądził pomiędzy światami nie wiedząc już, co jest jawą, a co snem. A może... nic nie jest prawdziwe?   „Kiedy deszcze obmywa świat z jego grzechów, łudzi się, że dzięki temu one wszystkie znikną.”   Bardzo lubię przenosić się pomiędzy światami, poznawać niestworzone kreacje rzeczywistości przelane na papier przez kreatywne umysły. To trochę tak, jakby wejść do czyjejś głowy i jeszcze znaleźć tam jakiś sens. Ten debiut zdecydowanie mnie nie zawiódł. Było fantastycznie, było magicznie, mrocznie i… psychodelicznie.   Przyznam, że spojrzałam na oceny na portalach recenzenckich już po przeczytaniu książki i bardzo się cieszę, że zrobiłam to dopiero wtedy. Ogarnęło mnie zdumienie, kiedy zobaczyłam, że większość użytkowników oceniła książkę niżej niż ja. A ja naprawdę dobrze się bawiłam. Wprawdzie pojawiło się kilka nieścisłości fabularnych, ale były na tyle mało uciążliwe, że przymknęłam na nie oko i czytałam dalej.   Powieść jest chaotyczna, to fakt. Ale czyż po nietuznikowym retellingu „Alicji w Krainie Czarów” można spodziewać się czegoś innego? A oglądaliście film Tima Burtona o tym tytule? Bo dla mnie klimat tej książki był bardzo podobny. Oczywiście fabuła różni się całkowicie, ale to jest tylko plus. Dostajemy bowiem świeżą historię inspirowaną klasyczną opowieścią, poznajemy nowy świat, który układa się i burzy niczym domek z kart, a także mamy do czynienia z całkiem nowymi bohaterami.   Śmiało mogę stwierdzić, że autorka jest niezwykle kreatywna. Bardzo spodobał mi się świat przedstawiony oraz cała koncepcja oraz zasady Miasta Grzeszników. Nie wszystko jest tłumaczone wprost – w zasadzie czytelnik sam musi dojść, o co właściwie tu chodzi. I myślę, że to jest genialne. Ponieważ powieść czytało mi się niezwykle płynnie i przyjemnie. Będzie to na pewno jedna z tych lektur, do których niejednokrotnie wrócę i niezwykle żałuję, że nie ukazał się sequel. A Wam cóż mogę powiedzieć? Jeśli nie boicie się Miasta Grzeszników to nie czekajcie, tylko wejdźcie w ten świat. Ale pamiętajcie!   „Wszyscy jesteśmy tu szaleni Jak mój uśmiech wiszący w powietrzu Tak twoje serce przebite na wierzchu W Krainie Czarów nic się nie zmieni”

"Zagubiony" Josie Williams 7/10 "Zagubiony" to książka z cyklu *pobiorę ją sobie na legimi i 'kiedyś przeczytam 😆 To 'kiedyś trwało 3 lata i w końcu nastała ta wiekopomna chwila. Jednak najlepsze jest to, że nawet tego nie planowałam, bo dziś miał się pojawić post z inną książką, a konkretnie z "Until I Get You" Claire Contreras, ale nie pykło między nami, a ja lekturę zakończyłam po 3ech rozdziałach i wcale nie jest mi przykro z tego powodu 🤣 Ale wracając do "Zaginionego" Teoretycznie jest to debiut Josie Williams, ale czy na pewno, skoro pod tym pseudonimem kryje się Kristy Moseley 🤭 W "Zagubionym" została przedstawiona historia 15letniej Maggie i 17letniego Rydera, i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że Ryder jest duchem. Chociaż w ostateczności nie rozpływam się w zachwytach, bo książka nie należy do tych spektakularnych, to i tak cieszę się, że ją przeczytałam. Ma ona w sobie mimo wszystko coś takiego, że chce się ją czytać, chce się poznać bieg wydarzeń i to jaki będzie ich finał, a bohaterowie, nawet jeśli jednym z nich jest duch, to wzbudzili we mnie ciepłe odczucia względem siebie. Nie jest to tego typu powieść, w której akcja toczy się dynamicznie, tu jest raczej spokojnie, jest bardziej melancholijnie, aniżeli brawurowo, czuć tu nostalgie do tego co było, co jest i co będzie. To historia, która uświadamia, że tak naprawdę nie wiemy ile będzie nam dane przeżyć życia, że może ono trwać przez kilkadziesiąt lat, a może zakończyć się w każdym dowolnym momencie, i że niestety na pewne rzeczy nie mamy wpływu, one się po prostu dzieją. I chociaż jest to lektura o nastolatkach z gatunku young adult, z przeznaczeniem głównie dla nastolatków, to ja uważam, że jest to książka tak naprawdę dla każdego, w każdym wieku. Z pewnością jest to coś oryginalnego i niesztampowego, niebanalnego, i myślę że warto ją przeczytać.