Klangor. Słuchowisko

Całkiem udana pozycja, którą określiłabym jako coś w rodzaju kryminalnej baśni osadzonej w realiach PRL-u. To połączenie sensacji z nutą tajemnicy i lekko przerysowanego klimatu daje ciekawy efekt, który wyróżnia tę historię na tle klasycznych kryminałów. Najmocniejszym punktem są bohaterowie pierwszoplanowi – wyraziści, interesujący i dobrze wpisani w realia epoki. Akcja jest wartka i dynamiczna, choć momentami wręcz zbyt szybka, przez co niektóre wydarzenia mogłyby zostać mocniej rozbudowane. Na duży plus zasługuje forma słuchowiska – realizacja stoi na bardzo wysokim poziomie, a klimat tajemnicy został świetnie utrzymany. To zdecydowanie historia, która zyskuje w wersji audio i dobrze sprawdza się jako słuchowisko na długie, bure, zimowe wieczory. Zakończenie niestety wypadło trochę słabiej i pozostawiło lekki niedosyt, ale mimo to całość oceniam jako solidną i wartą uwagi propozycję.

Po „Godziny gniewu” od M.M. Perr sięgnęłam z myślą o klasycznym kryminale, ale dostałam coś znacznie bardziej intensywnego emocjonalnie. To książka, która nie tylko buduje napięcie, ale też zostawia czytelnika z pewnym dyskomfortem – i w moim odczuciu to jej ogromna siła. Najmocniej wybrzmiewa tu atmosfera – gęsta, momentami przytłaczająca. Autorka świetnie operuje tempem, potrafi wciągnąć w historię tak, że trudno się oderwać, a jednocześnie daje przestrzeń na refleksję. To nie jest lekka lektura „na odstresowanie”. Raczej taka, która zmusza do zatrzymania się i zastanowienia nad ludzkimi emocjami, nad tym, jak cienka bywa granica między kontrolą a jej utratą. Podoba mi się, że styl jest surowy i konkretny. Bez zbędnych upiększeń, bez przesłodzonych dialogów. Dzięki temu całość wydaje się bardziej realistyczna i autentyczna. Emocje są mocne, ale nie przerysowane – co sprawia, że łatwo w nie uwierzyć. Po zamknięciu książki zostało we mnie poczucie napięcia i kilka pytań, które jeszcze długo krążyły w głowie. „Godziny gniewu” to według mnie kryminał z charakterem – nie tylko wciąga, ale też zostawia ślad. Jeśli ktoś lubi historie intensywne, z wyraźnym emocjonalnym tłem, zdecydowanie warto dać jej szansę.

Igor Brudny, warszawski glina nie chce wracać swojej przeszłości. Nie ma jednak wyboru. Mężczyzna bliźniaczo do niego podobny jest poszukiwany w sprawie brutalnego morderstwa. Komisarz musi wrócić do rodzinnej Zielonej Góry by rozwikłać zagadkę brutalnego morderstwa i dowieść, że to nie on jest mordercą. Przypadkowo komisarz Brudny dowiaduje się że ma brata.....

Rok zmian to jazda bez trzymanki i serio przydałyby się tu trigger warnings już na starcie 😅😂 (kanibalizm, parafilia, pedofilia, gwałty, przemoc, morderstwa… no jest grubo).
 To jedna z tych historii, przy których myślisz „co tu się właściwie wydarzyło?”… a potem czytasz dalej, bo MUSISZ wiedzieć więcej. Idealny materiał na „dwie prawdy i jedno kłamstwo” i gwarantuję, że zgadnąć byłoby trudno 😂 Śledzimy losy trzech bohaterów: architekta Remigiusza, policjanta Darka i psychologa Alberta. Choć pojawiają się ciekawe postacie drugoplanowe, to jednak oni grają tu pierwsze skrzypce i prowadzą nas przez swój… dość specyficzny „rok zmian”. Wszystko zaczyna się niewinnie - od sylwestra i wróżby Remigiusza o sukcesie, popularności i wolności. No i faktycznie: zmiany są. Tylko… chyba nie do końca takie, jakich można by sobie życzyć 😅

Po książki autora sięgam w ciemno, odkąd poznałam pierwszą. I myślę, że z każdą kolejną powieścią autor pisze jeszcze lepiej, a jego historie jeszcze mocniej zapadają w pamięć. Postać Pisklaka i tragedia, jaka ją spotkała na pewno zostaną mi gdzieś z tyłu głowy na bardzo długo. Wątek policjanta- hazardzisty i to, jak skończyła się jego historia- rewelacja. Z przyjemnością przeczytam wszystko, co napisze pan Kanios i z całego serca polecam!

Thriller psychologiczny. Kolejny Hanny S. Białysy. Trzyma przez cały czas. Do końca nie wiadomo dlaczego. Tym razem prywatne śledztwo a w tle etyczno-moralne rozważania o eutanazji..... Autorka w specyficzny i niejednoznaczny sposób odniosła się do tematu. Jest fałszywy ksiądz i troje bohaterów z których każdy stanął u progu zmian w swoim życiu z powodu choroby lub odejścia najbliższych... Niezłe! Polecam. Świetnie jak zawsze😉 przeczytał Filip Kosior.

Kolejny solidny kryminał spod ręki Katarzyny Wolwowicz. Autorka od dawna jest na mojej półce ulubionych za to, że: wymyśla dobre fabuły, rysuje ciekawe postaci, buduje niebanalne dialogi i w ogóle pisze w sposób dojrzały i pasjonujący. Podobnie jest tutaj - wielowątkowa i zawiła fabuła, nowe postaci, trochę okrucieństwa i dramatyzmu, skrzywdzeni w młodości ludzie i chęć zemsty i wreszcie policjanci z krwi i kości, ze swoimi bagażami doświadczeń ale nie stereotypowi alkoholicy czy narkomani. Mimo wszystko, wciąż czekam na książkę, za którą bez wahania dam mojej ulubionej autorce notę 8 lub 9 jak to bywało w przeszłości.

Lubicie, gdy dobry kryminał miesza się z rozbudowanym wątkiem obyczajowym? Jeśli tak, to książka Ałbeny Grabowskiej jest propozycją właśnie dla Was. Autorka serwuje nam śledztwo, które zmusza policję do powrotu do lat 70-tych. Chodzi o sprawę zaginięć dzieci, teoretycznie rozwiązaną, ale w praktyce zamkniętą pod presją ówczesnej władzy, społeczeństwa i szybkiego znalezienia sprawcy, a nie zgodnie ze sztuką. W centrum wydarzeń mamy ciekawy duet: doświadczonego komisarza, który wie, że sprawiedliwość i prawda nie zawsze idą w parze, że nie każdy zostanie odpowiednio do swojego czynu ukarany, a w przeszłości, do której muszą wrócić, potrafiły w czasie śledztwa dziać się różne rzeczy, drugą zaangażowaną w śledztwo jest młoda, dociekliwa policjantka, która nie lubi zostawiać nierozwiązanych spraw. Wspólnie muszą prześwietlić przeszłość pewnej ekscentrycznej starszej pani, która błyskawicznie sama staje się obiektem dochodzenia. Bardzo podoba mi się tu zabieg dwóch linii czasowych i opowiadanie historii z różnych perspektyw, to sprawia, że mimo sporej liczby wątków, co może niektórych zniechęcić, całość naprawdę się broni, a finał potrafi zaskoczyć. Ałbena Grabowska w swojej historii nie stawia na brutalność czy tanią sensację. Zamiast tego powoli buduje klimat, tworząc historię na tyle wiarygodną, że mogłaby wydarzyć się naprawdę. Może dla fanów typowych kryminałów, będzie tu za dużo wątków obyczajowych, a za mało działań śledczych, ale dla tych, którzy lubią takie połączenia, może to być idealna lektura.

Remigiusz Mróz - Labirynt Gerrard Edling V Tom Fabuła tej książki została osadzona w dwóch liniach czasowych — i to naprawdę świetny zabieg. Dzięki temu wiemy, co działo się przed wydarzeniami z „Kabalisty” (tom IV), a także krótko po nich. W 2006 roku Gerard Edling i Beata Dejer muszą odkryć prawdę o tajemniczym zabójstwie nastolatka w Krynicy Morskiej. Z kolei w 2026 roku Małgorzata Rosa próbuje ustalić, co stało się z Gerardem Edlingiem na Wieży Piastowskiej. Wniosek? To naprawdę dobry i wciągający kryminał. Niejednokrotnie zastanawiałem się, co wydarzy się w kolejnym rozdziale. Z pełnym przekonaniem daję tej książce 8/10. Kolejna obowiązkowa pozycja na półce każdego fana Remigiusza Mroza. Polecam

Gdy pomysł na fabułę jest oryginalny i frapujący – to prosta droga, aby napisać książkę, która przypadnie do gustu sporej liczbie miłośnikom słowa pisanego. Ważną kwestią w historii jest kreacja bohaterów, a w tym konkretnym przypadku dochodzi suspens i plot twist. Warstwa obyczajowa to już inna para kaloszy. Trudno jednocześnie połączyć frapującą intrygę kryminalną, a jednocześnie zachować wiernie tło i miejsce akcji. Ale gdy ta sztuka autorowi się uda, to mamy do czynienia z rasowym kryminałem. Czy powieść Michała Śmielaka można takową nazwać? Jakie są moje wrażenia na świeżo po lekturze? I czy kreacja bohaterów to coś co zapadnie mi w pamięci. Zanim przejdę do moich rozważań i analizy, chciałbym przedstawić fabułę powieści. Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań, zorganizowanych przez rodzinę, tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności. Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć. Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni? Jest to moja pierwsza powieść Polskiego autora. „Śnieg przykryje”, czytało mi się bardzo dobrze. Historia zawarta w powieści wyróżnia się nienaganną spójnością fabularną, ciekawym pomysłem i analitycznym podejściem do tematu. Lekki styl pisarza, pozwolił mi z przyjemnością zanurzyć się w meandry fabularne. Czytając z wypiekami na twarzy kolejne rozdziały - które świetnie rozpisane nie nudziły, a wręcz trzymały w napięciu. Niniejsza powieść to kolejny dowód, że polski kryminał ma się dobrze. Kolejny autor, którego książki będę sukcesywnie czytał i zbierał. W stylu autora czuć pewien magnetyzm, który przyciąga jak ćmę do światła. Nie pozwalając na oderwanie się od lektury, aż do pochłonięcia ostatniego akapitu. Dopiero wtedy można zając się innymi obowiązkami domowymi. Ale jest to mylące. Bowiem historia, nawet po odłożeniu powieści siedzi mocno w głowie. Nie pozwalając o sobie zapomnieć. Mistrzostwo!!! W książce umiejętnie i z rozwagą autor żongluje liniami czasu. Dzięki temu powieść w swojej formie jest ciekawa, błyskotliwa i nietuzinkowa. Dostarczająca rozrywki na najwyższym poziomie. „Śnieg przykryje”, to wątpienia to rasowy kryminał, którego warstwa obyczajowa stoi na bardzo dobrym poziomie. Suspens nie gra głównej roli, ale na tyle jest dobrze rozbudowany, wykreowany i rozpisany, że historia trzyma w napięciu. Zwłaszcza w końcowych akordach opowieści. Plot twist, również udany, który domyka w sposób efektywny i spektakularny wszystkie wątki. Autor bawi z czytelnikiem w „kotka i myszkę”. Podsyłając mylne tropy i ślady. A to co się wydaje na pierwszy rzut oka zagmatwane, nielogiczne i mętne – a samo rozwiązanie może się wydać trywialne lub prozaiczne – to historia ubraną z „gracją” w słowa – prowadzi ku satysfakcjonującemu finałowi. Natomiast bardzo mi się podobał motyw tajemniczego lasu, który o zmroku straszy. Będąc równoprawnym bohaterem tego ponurego przedstawienia. Sceneria rodem z serialu „Twin Peaks” Davida Lyncha. Ten pierwiastek fabularny nadaje samej historii elementu dreszczyku, niepokoju i strachu. Ale niesamowitą siłą historii jest jej warstwa obyczajowa. Czytając powieść targały mną wielkie emocje. Bowiem kreacja jednego z głównych bohaterów wręcz mnie mierziła. Czułem się jak bym oglądał film „Dom dobry” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Może zbyt naciągane porównanie, ale w obu historiach można znaleźć wspólne watki oraz zagadnienia jakie zostały poruszone. Pod tym względem powieść świetnie działa na poziomie emocjonalnym. Świetnie jest rozpisany motyw „pasożytnictwa”. Ten ostatni aspekt jest najważniejszy dla całej konstrukcji fabularnej. Bowiem stanowi o clue kreacji person i ich rozwoju. Michał Śmielak stworzył historię, która nie straszy makabrycznymi opisami, ale czymś innym - psychologią sytuacji i otoczenia. Wszystko wydaje się beznadziejne, a świat przedstawia się jako miejsce ekstremalnie niebezpieczne. Zło bowiem rodzi się w sercu. A jeden błąd może doprowadzić do katastrofy. A błędne koło interakcji pomiędzy bohaterami w konstrukcji fabularnej, może doprowadzić do degrengolady duszy. Podsumowując, „Śnieg przykryje”, autorstwa Michała Śmielaka to bardzo udany kryminał, który zdobył rozgłos w 2025 roku. Jest to przykład literacki, który w dosadny sposób eksponuje trudne i złożone tematy. Które skłaniają do refleksji nad kondycją społeczeństwa. Takich historii szukam. Pozycja obowiązkowa dla fanów autora, ale również miłośników rasowego kryminał z niesamowicie sugestywnym tłem obyczajowym oraz mistrzowską kreacją głównego antagonisty. Dla mnie to odkrycie, które pozwoliło mi czerpać z powieści garściami... pomimo sporego dyskomfortu, historia bardzo ważna pokazująca, że nic nie jest dane na zawsze. A potwór z szafy może wyjść w każdej chwili. Gorąco Polecam.

Brrr... Kolejny poniedziałek w raju. Chociaż, czy to na pewno nadal raj? Bo coś się widać zaczęło kruszyć w tym idealnym świecie... Bednarek jak w każdym poprzednim tomie funduje czytelnikowi rollercoaster emocji, ciężko wybrać komu kibicować, czy czuć złość do bohatera i chcieć jego końca czy może czuć do niego współczucie i chcieć jego dobra. Obrzydliwa momentami, duszna, niewygodna. Naprawdę mocna lektura, która ucieka w szybkim czasie, ponieważ ciężko się oderwać. Z jednej strony naprawdę gorąco polecam,z drugiej radzę zachować ostrożność 🤭

Tytułowy diabeł, to bestia , która bezkarnie gwałci młode i starsze kobiety we Wrocławiu. I robi to od lat. Jest nieuchwytny, bo ofiary albo nie zgłaszają tego faktu na policję, albo są przez policję lekceważone. Wszystko się zmienia, gdy ofiara zostaje brutalnie zgwałcona i pozbawiona życia. Do akcji wkracza duet Wydrzyński-Chaberek i okazuje się, że jedną z ofiar jest sąsiadka Kajetana a do tego mała Klara widziała mordercę. Akcja nabiera tempa i zagrożona jest rodzina Wydrzyńskiego. Prócz wątku sensacyjnego jest również wątek obyczajowy dotyczący życia prywatnego Kajetana i Róży, która jest w ciąży. Jest również romans Patrycji z Mariuszem, który przecież ma żonę i małe dzieci. Czytałam ta kolejna część z przyjemnością, tylko zakończenie może przyprawić czytelnika o zawał...czekam na kolejną część....oby była jak najszybciej.

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.

Lubicie sięgać po thrillery psychologiczne? Mi się zdarza coraz częściej. Zawiłość fabuły sprawia, że ciężko się oderwać od lektury. Ta historia już od pierwszych stron wywołuje dreszcze, ale i intryguje. Im dalej zagłębiamy się w treść tym większy mętlik mamy w głowach. Nawet jak nam się wydaje, że wiemy kto jest odpowiedzialny za zbrodnie to autor sprawia, że jednak nic nie wiem. Każdy rozdział niby przybliża nas do rozwiązań, jednocześnie sieją zamęt. Jak dla mnie mogłoby być więcej rozdziałów z perspektywy Jakuba. Zdecydowanie za mało było jego mroku. Choć nie powiem ciarki na plecach były. Natomiast relacja śledczych prowadzących śledztwo trochę była dziwna, pokręcona z lekkim humorem. Jednak nie porwała mnie na tyle ta historia, żeby zostać w mojej głowie na dłużej. Zabrakło między nami przysłowiowej iskry. Jednak zachęcam was do przeczytania i wyrażenia swojej opinii. Dla mnie nie była ona, ani zła, ani doba.

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Czwarte słuchowisko z Audioteki które przesłuchałem to napisane przez Krzysztofa Domaradzkiego. Autora wcześniej nie znałem ale zainteresował mnie temat czyli dużo akcji. Mamy tutaj taką lekko zrzynkę ze Szklanej Pułapki część I gdy nasz bohater musi uratować zakładników z wieżowca w Święta Bożego Narodzenia i tak mamy również tutaj z tą różnicą że w roli Bruca Willisa występuje kobieta chorąży WP. Akcja jak to akcja przewidywalna wyróżnia się tutaj na pewno Adam Woronowicz jako szef napastników. Taka pozycja do przesłuchania i zapomnienia ale człowiek bawi się przy tym dobrze.

"Fala", autor: Katarzyna Wolwowicz. Prezentowany tytuł jest 10 tomem serii o Komisarz Oldze Balickiej. Jednak każdy tom można również czytać osobno 👍 Olga nadal dochodzi do zdrowia po niedawnym wypadku. Brakuje jej jednak adrenaliny, którą dawała jej praca. Kobieta wyjeżdża nad morze do kurortu Fala. Podczas kolacji odkrywa jednak coś, co ją zaczyna niepokoić... Dorota Jasna jest strażniczką w więzieniu. Kobieta poświęca się pracy gdyż nie ma męża ani dzieci, a jej jedyną rodziną są schorowani rodzice. Jasna pewnego dnia poznaje w więzieniu Hannibala, jest to mężczyzna skazany za zam*rdowanie kilku kobiet. W tym samym czasie w Jeleniej Górze zostają znalezione zwł*ki kobiety. Sposób działania przypomina zbr*dnie Hannibala. Czy to on jest sprawcą? Czy może jednak skazano niewinnego człowieka? Jeśli szukacie wciągającego kryminału to ten tytuł jest dla Was. W mojej ocenie 9/10 👍 Polecam 👍 #współpracarecenzencka

Pierwsze opowiadanie z cyklu "Apokalipsa". Najpierw przeczytałem "Wirusa", spodobał mi się, sięgnąłem po "Ziemian". To opowiadanie wydało mi się nieco słabsze od poprzedniego ale mimo wszystko przykuwające uwagę. Styl autorki też mi odpowiada więc będę kontynuował tę serię. Znowu rzecz dzieje się na zwykłych, polskich blokowiskach, gdzie bohaterami zdarzeń są zwykli, niczym specjalnym się nie wyróżniający ludzie w różnym wieku, stojący przed życiowymi decyzjami w obliczu pierwszego spotkania z obcą cywilizacją. To kolejny (przynajmniej dla mnie) obraz /wariant możliwego końca świata, który serwuje nam autorka, a wraz z nim emocje i zachowania zwykłych śmiertelników. Tutaj w sytuacji konieczności podróży na inną planetę. Kolejny obraz niedokończony jakby chciała nas zmusić do użycia wyobraźni o dalszych losach bohaterów tych krótkich opowiadań.

Jak zwykle Pani Izabela mnie nie zawiodła. Stworzyła świetny thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Co więcej, im dłużej słuchałam tej historii, tym, dzięki ciągłym zwrotom akcji, coraz bardziej mnie ona pochłaniała. 🏠Greta, świeżo po rozwodzie, próbuje, wraz z nastoletnim synem, wieść spokojne, poukładane życie. Kiedy do opuszczonego domu na końcu ulicy wprowadza się starsze małżeństwo, z ciekawości postanawia ich odwiedzić. Z wizyty na wizytę ich zachowanie, pewnego rodzaju sztuczność i tajemniczość coraz bardziej niepokoi bohaterkę. To co odkrywa zmienia wszystko... 🏠Ta książka to przede wszystkim opowieść pełna napięcia i niepokoju — bez krwi, ale z ogromem strachu, który płynie z ludzkich intencji i ukrytych motywów. Autorka świetnie buduje atmosferę i potrafi sprawić, że zaczynasz podejrzewać każdego, nawet zaprzyjaźnionego sąsiada... Mam tylko jedno ale... otóż postać Grety momentami była naprawdę irytująca. Jej zachowanie nie zawsze było logiczne, często zbyt wścibskie, a stosunek do syna i brak wsparcia w potrzebie sprawiało, że sympatii miedzy nami nie było. Niemniej jednak całość była naprawdę wciągająca i nie żałuję ani sekundy, którą spędziłam na jej słuchaniu. Tym bardziej, iż wiem, że była zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

📖🎧 "O czym szumią świerki" Magdalena Kornak Po 25 latach grupa przyjaciół z liceum dostaje zaproszenia do pensjonatu „Bombaj”, by ponownie się spotkać, powspominać minione lata, a także wspólną przeszłość. Jednak ta przeszłość ma swoje cienie. Przed laty ta sama grupa wyruszyła do domu ciotki jednego z nich, ale nie wszyscy wrócili. Julita, jedna z nich, od tego dnia została uznana za zaginioną, a później za zmarłą… Teraz grupa ponownie znajduje się w jednym miejscu, ale od samego początku dzieją się dziwne rzeczy. Najpierw jedna z nich, Kaja, nie dociera… a potem lawina rusza i nie wszyscy z tego wypadu wrócą. Poznając wcześniej dwie serie autorki, wiedziałam, że sięgnę po tę pojedynczą historię. Słuchało mi się jej dobrze, chociaż domyśliłam się niektórych faktów. Motyw spotkania po latach i wymierzenia sprawiedliwości często pojawia się w książkach, dlatego miałam poczucie, że już coś podobnego kiedyś poznałam. Tutaj każdy bohater ma coś za uszami, jakąś swoją tajemnicę. Niektórzy z nich wiedzą też, co wydarzyło się 25 lat temu… Nie była to aż nadto zaskakująca historia, jednak bardziej jestem fanką serii autorki. Książka jest w porządku, choć odrobinę zabrakło mi czegoś, co mogłoby mnie naprawdę zaskoczyć. Moja ocena: 6/10 #bookreview #magdalenakornak #oczymszumiaswierki #wydawnictwolindco #kryminal