Kapelusze doñi Nicanory

Dziwna, nieszablonowa, ale coś w sobie ma. Fani/fanki romansu raczej się rozczarują, fani/fanki fantasy też. To książka, która jest miksem. Dla mnie dość ciekawym. I właśnie zakończenie, na które wszyscy narzekają sprawia, że po przeczytaniu ostatniego zdania zatrzymałam się na chwile.

Muszę przyznać, ciężko wchodziło mi się w tą książkę...niczym do zapuszczonego ogrodu, który odkrywałam z każdym zdaniem... I taka właśnie jest ta książka, jak zapuszczony ogród, który skrywa w sobie cień i światło, zaskakuje widokami (zarówno pięknymi, ale i nie tylko), i kusi do jego odkrywania... Ta saga pokazuje, że miłość boli, rani, ale i tak jest piękna...że nie da się przed nią uciec, nie da się jej zabronić, i nie da się jej zapomnieć... Poznając losy poszczególnych bohaterów, Autorka, w tle, wplata historię Kastylii, jej kulturę, jej widoki, i doprawia realizmem magicznym, niesamowitymi smakami, i zapachami... Podsumowując, nie czyta się lekko, ale warto...

Zacznę od tego ,że jeśli nie czytaliście "Anny Kareniny" , "Pani Bovary" ,"Lolity" czy "Małych kobietek" a macie te książki w planach to uwaga ,ale tu są spojlery . Cynthia ,Trish , Jen , Elizabeth ,Donna ,Rina ,sześć różnych kobiet które połączyła pasja czytania . Tytuł moim zdaniem lekko zwodniczy , a może powstał dlatego że była to pierwsza z omawianych książek w tym gronie . Kobiety ustalają daty ,i osoba u której ma odbyć się spotkanie wybiera ,jaka książka będzie następna . Sześć kobiet , którym różnie się w życiu układa ,ale starają się wzajemnie wspierać . Jedna z nich szczęśliwa mężatka ,pewnego dnia oświadcza koleżankom że rozstaje się z mężem ,ale na tym zamyka dyskusję i nie chce nic więcej zdradzić . Kobiety próbują dociec prawdy ...Czy wyjdzie ona na jaw ? Czy małżeństwo przetrwa? Co wydarzy się w życiu pozostałych kobiet? Fabuła książki jest bardzo spokojna , polecam na leniwą niedzielę ,lub jeśli potrzebujecie czegoś lżejszego do poczytania .

Jesień sprzyja zaległościom książkowym. Na tą pozycję trafiłam przypadkiem, tak jak na wiele książek w moim życiu. Ot, był facebookowy konkurs znanego wydawnictwa, w którym można było wygrać książkę dzieląc się na forum najoryginalniejszym/najbardziej poetyckim tytułem książki. Ktoś napisał "Mam łóżko z racuchów" i jakoś rzuciło mi się to w oczy, a po znalezieniu tej książki za 2,50 zł na allegro, po prostu ją kupiłam. Określana jest bajką dla kobiet, porównywana do Amelii, którą po prostu uwielbiam ♥ I co, ciekawi pewnie jesteście? Zawsze w książkach szukam odniesienia do tutułu, tu dowiedziałam się już na początku, nie miało to dla mnie sensu aż do ostatniej kartki książki. A takie książki lubię. Fabuły nie zdradzę, czyta się to lekko, odnajdując kolene powiązania i wtedy jest ten klik w głowie i myślisz: A-ha. Cały zamysł zasługuje na aprobatę i jest to książka, którą niekoniecznie trzeba mieć na swojej półce, ale miły dodatek do jakiegoś prezentu i lektura na jesienny zimny wieczór. Bajka dla dorosłych - jak najbardziej. Bo przecież każdy lubi bajki ;)

Rewelacyjna! Wciągnęła mnie historia miłości Rosy i Dominika, zauroczył klimat starej Lizbony, miasta fado, poetów i nieodkrytych tajemnic. Uwielbiam takie książki, gdzie bohaterem jest też miasto, a tutaj tak właśnie jest. Książka napisana pięknym językiem, chwilami oniryczna, przesiąknięta saudade. Bohaterowie niesztampowi, ciekawi psychologicznie, dobrze się czyta. Warto.

Muszę przyznać, że ta książka mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Spodziewałam się zwykłego, lekkiego czytadełka. I tak, w pewnym sensie jest to czytadełko, ale wcale nie zwykłe. Narratorką jest podopieczna tytułowej Mademoiselle, opisująca wydarzenia z perspektywy lat. I to ona właśnie sprawiła, że ta książka mnie wciągnęła i nie chciała puścić. Niecodzienne jak na panienkę z dobrego domu zachowania, poglądy i sposób ich wyrażania to perełeczki, zamknięte w skorupce historii miłosnej guwernantki i strażaka. Najchętniej w ogóle bym jej nie oddawała do biblioteki, tylko czytała od czasu do czasu na poprawę humoru.

Parę lat temu obejrzałam film o tym samym tytule. Kiedy okazało się, że jest on nakręcony na podstawie książki postanowiłam sięgnąć i po tą pozycję. Nie żałuję czasu spędzonego z tą książką, ale wbrew opisowi z tyłu, nie była to dla mnie komedia. Mimo to daję sześć gwiazdek, bo zakończenie było całkiem miłe i pozytywne. Czasami warto sięgnąć po coś, co wydaje się niepozorne, bo można się miło zaskoczyć. Podsumowując, polecam. Książka skłania do refleksji i zastanowienia. Nie jest zbyt długa, nie jest naciągana na siłę, żeby tylko zwiększyć objętość. Okładka całkiem przyjemna, czcionka również. Dobrze wykorzystany czas z książką.

Fenomenalny jest sposób, w jaki autor buduje krajobrazy, w których dzieje się akcja. Zimno, pustka i śnieg prowadzące do szaleństwa, to totalnie mój stan ducha przez styczeń i luty. Aż przychodzi wiosna, a z nią nadzieja i radość narodzin. W kontraście do tego - centrum miasta, nocne życie, jego smaki, dźwięki, zapachy: ciężkie, barwne, wyraziste. A w obu tych krajobrazach ludzie - z jednej strony okej, trochę przerysowani w swoich szaleństwach, z drugiej - tak bardzo przez nie ludzcy. Akcja jest prowadzona nadzwyczaj umiejętnie, jak taka cienka, pajęcza sieć, która obłapia czytelnika i wciąga go w środek intrygi. Nie ma cliffhangerów, ale wystarczy, że są te namiętności, które gnają bohaterów, żeby chciało się gnać z nimi. Polecam. To jest książka, po której nie ma się wrażenia zmarnowanego czasu i z której każdy może wydobyć to, na co ma ochotę.

Książka ,która pokazuje jak ciężko jest się otrząsnąć z żałoby po stracie ukochanego.Heidi zostaje sama z synkiem.Nie może pogodzić się ze śmiercią męża.Matka wysyła ja do Prowansji.Haidi spotyka dawnego kolegę,który też ma za sobą trudne przeżycia.Czy Haidi zaryzykuje i da sobie szanse na nowe życie.Książka ma również wiele istotnych wątków rodzinnych.Choć jak dla mnie to tak jakby nie skończona historia.

Odnoszę wrażenie, iż napisanie czegokolwiek o tejże książce jest niebywale trudne, jako że jest ona bardzo specyficzna. Jej specyficzność nie polega wszakże na swoistym patosie - albo inaczej - cała jej specyficzność polega właśnie na nim. Czytając, czułam jak gdyby autor momentami na siłę chciał zrobić z "Zaginionej Róży" patetyczny traktat filozoficzny, co oczywiście nie jest łatwe, więc finalnie mamy do czynienia z drobnym kiczem . Wstęp urzekł mnie, nie ukrywam; cytaty były bardzo dobrze dobrane, a opis jak i dialog w Efezie niebywale przypadły mi do gustu. Następnie miejsce miała usilna gloryfikacja tekstu, która trwała do mniej więcej połowy powieści i doprawdy była irytująca. Wszystko zmienia się jednak wraz z wyjazdem głównej bohaterki - pojawia się tutaj wątek personifikacji roślin, czym "Zaginiona Róża" odkupiła sobie moje względy, gdyż niezmiernie takowe wątki lubię. Również od tego momentu książka staje się przyjemniejsza do czytania, jest nieco bardziej ciekawa, choć bohaterka czasami denerwuje swoim zachowaniem. Powieść ta jest naprawdę szybką lekturą, spokojnie da się ją przeczytać w dwie noce lub mniej. Posiada ona krótkie rozdziały i nieskomplikowany język, co przyspiesza znacznie sztukę czytania. Czy polecam? Nie nazwałabym tej pozycji obowiązkową do przeczytania, jednakże jako swoisty umilacz czasu, funkcję swą jak najbardziej spełnia.

Nie wiem jak to się dzieje, ale bezwiednie wybieram książki, w których przebijają się losy Żydów podczas wojny we Francji. I tak też poznałam "Tajemnicę" , którą podzielił się z nami bohater powieści, na początku mały zagubiony chłopiec, czujący, że nie przystaje do swoich rodziców, poszukujący brakującego ogniwa, zamykający się w świecie przez siebie wymyślonym, bo nikt mu "nie tłumaczy" miłości. Z biegiem lat poznaje w opowieściach przyjaciółki rodziny swoje ciotki i stryjów, ale nie jest to opowieść miła dla uszu nastolatka. Będąc pełnoletni sam decyduje się na to, czego nie mógł zrobić ojciec; odkrywa zakończenie tajemnicy. Zostaje przytulony przez ojca - pierwszy raz w życiu. I takie oto są pokłosia tych strasznych czasów.

Dziwna dosyć ta książka. Lub raczej: dziwnie mi się ja czytało. Przez około 1/4 szłam z wolna, z umiarkowanym zainteresowaniem, a potem znienacka wciągnęła tak, że nie mogłam się oderwać i pochłonęłam w jeden dzień. A przecież nie ma tu żadnej oszałamiającej akcji czy intrygujących niezwykłości, nawet sama fabuła jest taka trochę o niczym specjalnym. Kilkanaście osób, w większości obcych sobie, organizuje trupę i przygotowuje przedstawienie na przegląd teatrów amatorskich w Pampelunie, my zaś towarzyszymy im w okresie prób i dosyć żmudnej podróży do Hiszpanii. I poznajemy ich stopniowo, jak oni sami poznają się nawzajem, odkrywamy ich przeszłość, ich marzenia i ból, maski, jakie przybrali na początku tej opowieści powoli zsuwają się, ukazując nam ich prawdziwe oblicze. Na początku w grupie nieświadomie przyjęli role, o których w swych zapiskach wspomina jedna z bohaterek: "Pojawiają się Król i Królowa, uległy Sługa i Powiernik. Generał. Buntownik. Stańczyk. Wszyscy kochają się na zabój w zmysłowej Subretce, nawet Błędny Rycerz (...) Jedynie dwa typy bronią się przed tym rozpisanym na głosy zbiorowym "ja" - Samotnik i Odmieniec." W miarę docierania się w zespole, w miarę, jak ewoluują ich wzajemne relacje, okazuje się, że niejedna z tych osób może zaskoczyć siebie i innych, ukazując zupełnie odmienne od pozorów wnętrze. Ta galeria osobowości, nakreślona delikatnie acz wyraziście, oraz to, jak na naszych oczach wiele z postaci przeobraża się - to najsilniejszy atut powieści. Dodatkowo uwiodło mnie, że historia jest dosłownie przepojona muzyką. Tak, jak pierwsza powieść Katarzyny Krenz, "W ogrodzie Mirandy" wydała mi się niezwykle plastyczna, pełna barw i kształtów, tak "Królowa pszczół" to w moim odczuciu opowieść pełna brzmień, dźwięków, arii, chórów i melodii. Choć przecież nie cały czas trwa tam muzyka, czytając jakbym nieustannie ją słyszała. W trakcie lektury wysnułam sobie swoją teorię, przyznaję, nieco chwiejną, czym lub kim miałabym być owa tytułowa królowa, okazuje się jednak, że autorka co innego miała na myśli. Może nie do końca mnie to przekonuje, ale jednak coś w tym jest. Jak i w całej powieści - niby nie porywającej, a przecież jakoś zagadkowo we mnie zapadła i ciągle o niej myślę. Spotkanie z bohaterami Katarzyny Krenz jest jak przypadkowa rozmowa z kimś obcym, kto jednak wzbudza sympatię i ufność - gawędzicie o tym i owym, w gruncie rzeczy o niczym konkretnym, i rozstajecie się, a jednak ów obcy pozostaje w pamięci - nieoczekiwanie ciepło i swojsko. Tak przecież bywa.

Początkowo zaintrygowała mnie historia primabaleriny Niny, dlaczego uciekła z Rosji, co oznaczała kolekcja bursztynowa. Troszkę zabrakło mi fajerwerków na zakończenie 😉 Przyjemna lektura, zwłaszcza dla fanek baletu i realiów pracy tancerek w powojennej Rosji

Chang-Rae Lee urodził się w Korei Południowej, lecz jako dziecko wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Podobny los wybrał dla głównej bohaterki swojej powieści „Kiedy ulegnę”. June urodziła się bowiem w Korei, ale większość swojego życia spędziła właśnie w Stanach Zjednoczonych. Akcja powieści rozpoczyna się w roku 1950, czyli w roku wybuchu wojny koreańskiej. W tamtym czasie Korea była już podzielona wzdłuż 38 równoleżnika na Koreę Północną i Koreę Południową. June mieszkała wraz ze swoją rodziną na Południu, niedaleko Seulu, ale w chwili postępujących działań wojennych wszyscy postanowili opuścić rodzinne strony i udać się w kierunku miasta Pusan, by ratować swoje życie i nadzieje na jakąkolwiek przyszłość. June miała wówczas zaledwie 11 lat, ale okrucieństwo wojny, z którym się zetknęła, postawiło ją w sytuacji, z którą prawdopodobnie nie potrafiłby sobie poradzić niejeden dorosły. Widziała okrutne zbrodnie dokonywane nie tylko na obcych jej ludziach, ale i na członkach najbliższej rodziny, musiała dbać o jedzenie, dach nad głową i sposób ucieczki jej samej i jej młodszego rodzeństwa, wreszcie musiała mierzyć się z wieloma słabościami i brakiem umiejętności i możliwości podjęcia wielu działań wynikających z faktu, iż najzwyczajniej w świecie była jedynie małą wystraszoną dziewczynką. Lee bardzo brutalnie, ale i wiernie przedstawił los uciekinierów z Południa pragnących ratować życie i przetrwać okrutny czas wojny. Skupił się jednak nie tylko na losie Koreańczyków, przedstawił bowiem także obraz wojny widziany i doświadczany przez żołnierzy amerykańskich. Drugim głównym bohaterem powieści jest właśnie Hector Brennan walczący po stronie Południa, na którym okrucieństwo wojny także odcisnęło swoje piętno i to do tego stopnia, że zamiast brać udział w walkach samowolnie zgłosił się do Oddziału Rejestracji Zabitych, by w tym splocie bezdusznych wydarzeń uniknąć chociaż patrzenia na chwile śmierci swoich towarzyszy broni. Autor nie łagodzi opisu przedstawianej rzeczywistości, ukazuje ją tak, jak mogła w istocie wyglądać. Wojna nie ma w sobie nic z romantyzmu, odarta z jakichkolwiek ludzkich uczuć kształtuje biorącego w niej udział człowieka i determinuje jego przyszłe losy, w tym relacje z innymi ludźmi, równie okrutnie doświadczonymi jak on. W takich to okolicznościach June poznała Hectora, a ich losy splotły się ze sobą już do końca. Za sprawą powołania do życia równie ważnych bohaterów, jakimi są Sylvie i Ames Tannerowie, Chang-Rae Lee przedstawił także inny ważny temat, a mianowicie tworzenie sierocińców dla koreańskich dzieci, które przetrwały wojnę, lecz pozostały na świecie same, bowiem członkowie ich rodzin zostali zabici. Historia tworzenia tego typu ośrodków i adopcji dzieci emigrujących z przybranymi rodzicami do Stanów Zjednoczonych to równie bolesna co radosna historia ogromnych nadziei, oczekiwań i przypodobań, byle by tylko osiągnąć upragniony cel i zyskać nową adopcyjną rodzinę, a co za tym idzie lepszą przyszłość. Niestety, świat nie jest idealny i sprawiedliwy, a zawiedzione nadzieje mogą prowadzić do przeróżnych wydarzeń mających charakter domina, których całe spektrum ukazał Chang-Rae Lee właśnie na przykładzie powieściowego sierocińca Tannerów. Sylvie Tanner to postać bardzo ważna, spaja ona bowiem w powieści to wszystko, co bez niej miałoby charakter liści spadający z drzew i unoszących się na wietrze w zupełnie innych kierunkach. Sylvie łączy losy i tworzy punkty styczne, które pozwalają na powrót do przeszłości nawet po upływie wielu lat. W warstwie fabularnej przenosi nas ona do Mandżurii początku XX wieku, losu tamtejszych misjonarzy i tworzenia przez Japończyków marionetkowego państwa Mandżukuo, a także do o wiele wcześniejszych, bo XIX-wiecznych wydarzeń, bezpośrednio determinujących akcję powieści, a mianowicie do roku 1859, kiedy to rozegrała się największa bitwa wojny francusko-austriackiej, czyli Bitwa pod Solferino. To właśnie bilans strat po tej bitwie przyczynił się do utworzenia Czerwonego Krzyża i rozwoju pomocy humanitarnej, w ramach której swoją działalność po wojnie koreańskiej prowadzili także Tannerowie. „Kiedy ulegnę” jest więc powieścią wielowątkową. Zwrócę jedynie uwagę na fakt, że wielu wątków powieści w recenzji nawet nie podejmuję, by nie zdradzać czytelnikowi zbyt wielu szczegółów i nie zniechęcić tym samym do lektury. To, co przywołałam, tworzy jedynie pewne ramy, wewnątrz których Lee umieścił przepiękne płótno literackie stworzone z niezwykłym epickim rozmachem. Monumentalność historii zaskakuje, przenosi ją na wyższy poziom, domagając się od czytelnika odczytania wszelkich sensów. Na okładce powieści znalazła się zapowiedź: „Miłość może zranić bardziej niż wojna”. I w istocie tak jest, wojna nigdy nie wiąże się z niczym pozytywnym i trudno oczekiwać po niej czegoś innego, ale miłość to głównie nadzieja, życie i plany na przyszłość. Niespełniona jest jak nóż przebijający serce. „Kiedy ulegnę” to powieść o ludziach żyjących w naprawdę bardzo trudnych czasach, o ludziach niepotrafiących unieść tego, co przynosi im los, o ludziach doświadczających bólu, straty, cierpienia i pragnienia rychłej śmierci, ale na przeciwległym biegunie jest też ogromne pragnienie życia, przetrwania i pokonania wszelkich przeciwności, pragnienie tego, by trwać mimo wszystko, by nie ulec do samego końca, bez względu na to, kiedy i w jaki sposób ma on nastąpić. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/233611138956860

Zdecydowanie moje klimaty...Lubię tajemnicze historie (a w tej powieści ich nie brakuje). Podoba mi się też przeplatanie rzeczywistości z przeszłością (historia Sienny). Książka ma w sobie dużo mądrych myśli, czym mnie uwiodła. Ma w sobie powab Paryża, awangardy, sztuki. Zdecydowanie polecam :)

Matka dwójki maluchów zostaje wdową. Odrzuca pomoc i wsparcie wszystkich, zamyka się w swoim świecie, pełnym bólu i cierpienia. Budowlaniec który składa swoje życie po bolesnym rozwodzie. Ksiądz który walczy z traumami z dzieciństwa i samotnością. Świetnie wykreowane wielowymiarowe postacie, relacje międzyludzkie. Ktoś może powiedzieć – wiele traum i smutku. Tak. Tego nie brakuje w tej książce, ale to także pokrzepiająca opowieść o tym jak wiele może udźwignąć człowiek, a mimo to nie poddać się. Autorka cudownie przeprowadza swoich bohaterów od tragedii i rozczarowań po akceptację i ukojenie. Bardzo emocjonalna, krzepiąca, ciepła historia która zostawia z myślą, że życie jest najcenniejszym darem. Polecam!

Ela ma 26 lat i nie czuje sie osoba dojrzala. Nie jest jej latwo pogodzic sie z rozwodem rodzicow i ich nowymi partnerami. Broni sie przed stalym zwiazkiem bo nie chce byc kura domowa. Gdy w piwnicy jej domu odkrywa 6 letnia Klare corke narkomanki jej zycie bardzo sie zmienia i ma przyspieszony kurs dorastania. Robi wszystko by dziecko bylo szczesliwe i nie trafilo do domu dziecka. Jak na osobe niedojrzala za ktora chciala uchodzic to nie wyszlo bo pokazala sobie ze jest nie tylko osoba dojrzala lecz ma tez wielkie serce. Ksiazka pelna refleksji nad sensem zycia i relacjami ludzkimi ktore nie zawsze sa latwe.

Opis książki od wydawcy nijak ma się do rzeczywistości. Nie wiem, gdzież on dostrzegł parodię klas wyższych, chyba mi coś umknęło 😁 Nie zauważyłam też nerwowych przygotowań weselnych... Ciepła, przyjemna lektura. Perspektywa kilkorga ludzi na to samo zdarzenie. Niestety, jakby brak epilogu. Polecam. Choć raczej paniom.

Ciekawa, przede wszystkim ze względu na miejsce akcji-Urugwaj-kraj zupełnie mi nieznany. Historia przedstawiona jest poprzez skomplikowane, a czasami dramatyczne losy trzech kobiet reprezentujących trzy pokolenia. Nie znalazłam w niej zabawnych momentów, co sugeruje recenzja znajdująca się na okładce książki. ur