Jolka, Jolka, pamiętasz?

Jak zauważył jeden z przedmówców, w książce wkradły się - szkolne wręcz - błędy merytoryczne. W wydaniu, które przeczytałem, na str. 76 zamiast Romana Boryczkę mamy Macieja, a na str. 228 - Marcina Boryczkę. Jakim cudem nikt tego nie wychwycił? Ogólnie książka podobała mi się, gdyby nie te wpadki, dałbym 8/10, a tak jest 7. Słabo znałem Romana Wilhelmiego od strony teatralnej (że o personalnej nie wspomnę), stąd ta pozycja była dla mnie cennym źródłem informacji. Myślę, że przydałaby się na końcu notka biograficzna, części rzeczy, oczywiście, dowiadujemy się w trakcie czytania, ale dobrze by to było zebrać w jednym miejscu: gdzie i kiedy się urodził, żonaty z kim i kiedy, szkołę taką a taką ukończył wtedy i wtedy...

Jeden z moich ulubionych polskich Aktorów, czytało mi się tę książkę z przyjemnością. Ukłony dla Autora, który rzetelnie przygotowywał się do każdej kolejnej wizyty u pp. Wojciecha i Hanny Pokory. Nawet jeśli główny Bohater czegoś nie pamiętał, Autor spieszył z podpowiedzią. Przez cały czas czuło się kulturę i serdeczność, jakie towarzyszyły tym wywiadom. Polecam gorąco.

Nie mam pojęcia, czy ja źle wybrałem, czy księgarnia popełniła błąd, ale zamiast książki "Pisz pan książkę" Zbigniewa Buczkowskiego, dostałem audiobook. I dziękuję komukolwiek za tę pomyłkę! Gdybym przeczytał tradycyjną książkę, straciłbym może nawet połowę dobrej zabawy. Audiobook czyta bowiem sam Zbigniew Buczkowski. Nigdy go nie spotkałem, ale moi znajomi kilka razy podkreślali, że spotkanie pana Zbigniewa to sama przyjemność. Jest to człowiek otwarty, serdeczny, a przy tym świetny gawędziarz. Taka jest i ta książka. Uważni słuchacze/czytelnicy zauważą, że głównym impulsem do powstania tych wspomnień były częste nagabywania ze strony spotkanych ludzi, a głównie znajomego straganiarza: "Pan ma tyle ciekawych przeżyć. Pisz pan książkę!". Dlatego poszukiwacze wysokich lotów podróży w głąb artystycznej duszy i amatorzy poznawania czyichś rozterek moralnych będą zawiedzeni. Zadowoleni natomiast będą poszukiwacze przygód, ludzie pełni energii, pogody ducha i ciekawi czyichś przeżyć. A tych pan Zbigniew ma sporo. Jest w końcu aktorem ze stu osiemdziesięcioma rolami filmowymi w dorobku! Jest zapalonym i doświadczonym podróżnikiem. Jest otwartym człowiekiem z milionem znajomości, do których m.in. należał jeszcze Jan Himilsbach. Jest w tej książce trochę megalomanii, ale nie ma skromnych artystów! Pan Zbyszek widocznie taki jest. I dzięki temu dzisiaj jest szczęśliwym człowiekiem! Dzięki temu ja tej książki (za jakiś rok, żeby się nie przesycić) wysłucham z przyjemnością jeszcze raz, bo lubię słuchać szczęśliwych ludzi.

Recenzja ,,Ja Fronczewski" Piotr Fronczewski i Marcin Mastalerz Gdy słyszę nazwisko Fronczewski to od razu mam role filmowe takie jak Akademia Pana Kleksa lub seria Rodzina Zastępcza. I napewno nie jestem jedyna z jakimi rolami kojarzę pana Piotra. Napotkałam w bibliotece na książkę o tym aktorze. Najbardziej byłam zdziwiona formatu napisania książki bo jest to formie wywiadu. Rzadko widać by ksiażki były napisane w takiej formie. A że lubię biografię to sięgnęłam po nią. Poznajemy jak zakiełkowała miłość pana Fronczewskiego do teatru jak potoczyły się losy związane z aktorstwem, że praktycznie z obawą pójścia do wojska poszedł na PWST na aktorstwo. Wspominana jest również jego miłość do motoryzacji najbardziej do motocykli. Też w skrócie poznajemy jak poznał swą żonę oraz po krótce wspominane są aktorstwo filmowe oraz piosenkarskie. Czytając tą ksiażkę miałam wrażenie że to kolejna ksiażka aktora ze srebrego ekranu a większość książki jest poświecona teatrowi. Takie samo wrazenie miałam przy biografii Maggie Smith. Ale pan Fronczewski w tej ksiażce wspomina, że bardziej ciągnie do teatru. Jeśli chcecie poznać aktora od strony teatru to ta książka jest idealna. 3/4 ksiażki to teatr a pozostała to film, życie prywatne i dziecinstwo.

Wywiad - rzeka ze wspaniałym aktorem, niezwykłym człowiekiem, przeprowadzony przez syna Pana Wiesława. Książka może nie powala oryginalnością, niektóre pytania wydają się trochę szablonowe, ale mimo wszystko to, co mówi Wiesław Michnikowski, godne jest przeczytania. Takich aktorów już dziś nie ma! Pełny profesjonalizm, doskonały warsztat aktorski, wspaniałe poczucie humoru, niesamowity dorobek. Szkoda, że Pana Wiesława nie ma już wśród nas...

Mimo, że Cegiełka kilkanaście lat starszy ode mnie, gdy i zabawy podwórkowe dokładnie te same:) Oczywiście seriale w dzieciństwie, uwielbiałem i to się nie zmieniło. A sama książka... opisywanie tych seriali, potem wojsko, praca ... do tego momentu dawałem dychę, potem za dużo wtrętów żony i tego, który prowadził ten wywiad, zaciekawienie mocno spadło. Ale ogólnie polecam

Książka, to rodzaj mozaiki przydługiego wywiadu z samym Gołasem oraz rozmaitych dykteryjek i dygresji jego otoczenia. Powoli poznajemy Tomeczka z Czterech Pancernych, Australijczyka szukającego żony, czy niejednoznacznego Ogniomistrza Kalenia… a zarazem kolegę z teatru, kabaretu, planu filmowego. Wiesław Gołas, to aktor charakterystyczny, choć nie całkiem przebojowy. Opowieść o nim z założenia ma potencjał. Biografia Agnieszki Gołas-Ners – córki tegoż, jest wieloaspektowa i zrealizowana z różnych punktów widzenia. Rozpoczyna się brawurowo i przykuwa uwagę. Posiada jednak pewne zawirowania i niedociągnięcia. Czytelnik miejscami traci trochę zainteresowanie prezentowanymi treściami. Niemniej rozmowa z Gołasem, okraszona wtrętami jego kolegów, żony itp. obiektywizuje przebieg zdarzeń, nakreśla tło i konteksty. Miejscami bardzo przyjemna, śmieszna i dość zajmująca pozwala poznać rodzinę i przyjaciół oraz klimat panujący w środowisku tamtych lat. Jest to plecionka pochwał i goszko-słodkich uwag - coś jak laurka z elementami grozy, tragikomedii i prozy życia. Niestety z czasem zanurzamy się trochę w chaosie oraz w świecie powtórzeń i ech – i tu miewa się wrażenie, że można by nieco odchudzić wydawnictwo. Choć ostatecznie oczywiście poznajemy zarys wielorakich zdarzeń i perypetii z życia rodziny i przyjaciół oraz poszczególnych miejsc pracy Wiesława Gołasa. Sięgamy do czasów przedwojennych, traum wojennych oraz edukacji aktorskiej, czy trudnych początków kariery. Dowiadujemy się skąd pochodził aktor i jakie wydarzenia ugruntowały jego styl. Aktor szczerze i z pewnego rodzaju umiarem opowiada, często zaskakując spostrzeżeniami i rodzajem skromności oraz taktu, a nawet nieśmiałości. W sumie, dobry to relaks, jak i zachęta by sięgnąć po niektóre zapomniane już filmy z jego udziałem, a może nawet impuls by udać się do Kielc – rodzinnego miasta aktora.

Bardzo dobra satyra. W przypadku takich pozycji, mniej więcej w połowie książki zaczyna mnie nudzić to co na początku było dla mnie śmieszne. Tutaj tego nie doświadczyłem, prawdopodobnie dlatego, że zmieniali się współtowarzysze w niedoli głównego bohatera i każdy wnosił jakąś inną nutkę humoru. Głos rozsądku podpowiada mi, że niektóre przygody chyba nieco przesadzone, ale z drugiej strony jak przypomnę sobie wspomnienia z wojska mojego taty to nie w takie rzeczy jestem w stanie uwierzyć.

Interesujące opowiadania o kulisach realizacji znanych filmów, w czasach PRL. Warto o tym poczytać. Nie były to dla filmowców łatwe czasy, bo doskwierał często brak taśmy filmowej, rekwizytów, a także cenzura. Chociaż... Dziś taśmy nie brakuje, za to brakuje pieniędzy. Zwłaszcza tym młodym reżyserom, którzy dopiero chcą zadebiutować, nie mają jeszcze chodów i układów. A cenzura? Czy dzisiaj jej nie ma? Czy tzw. poprawność polityczna to nie jest zakamuflowana cenzura? A niektóre wątki wplatane na siłę do filmów, aby wpłynąć na myślenie ludzi? A z drugiej strony niektórzy filmowcy mają obecnie coś, o czym nawet nie mogli marzyć ich starsi koledzy. No bo kto wtedy myślał, że serial może mieć 858 odcinków i jest realizowany przez 20 lat? A przecież dla twórców takiej produkcji, a także aktorów i pseudo-aktorów występujących w takich serialach to wspaniały żywiciel, to złote jajo! No i zyskuje się popularność, nie będąc nawet aktorem zawodowym. Wystarczy się pokazać i powiedzieć parę słów. Nie, nie! Nie zazdroszczę. Myślę tylko, że takich filmów, jakie realizowano w czasach PRL już nie będzie. Bo wtedy, przy użyciu skromnych środków produkcyjnych potrafiono zrobić prawdziwe dzieła, a dziś robi się papkę filmową dla najmniej wymagającej publiki.

Fajne spojrzenie na rzeczywistość powojenną oczami nastolatka, który taki całkiem zagubiony jednak nie był ;) Wg mnie wyraźnie podkoloryzowana. Jedni mają ciekawsze życie inni mniej, jednak ilość przygód Pana Piotra jest wręcz niewiarygodna. Czyta się ją jednak znakomicie i życzyłabym sobie, aby dziennikarze dotykali życia tak jak autor.

W literaturze biograficznej rzadko zdarzają się pozycje, które zamiast epatować skandalem, stawiają na kulturę słowa, skromność i głęboką autorefleksję. „Ucho od śledzia, czyli rozmowa z Leonardem Pietraszakiem” to właśnie taka perła – wywiad rzeka, w którym Katarzyna Madey z ogromnym wyczuciem oddaje głos jednemu z najbardziej charyzmatycznych aktorów polskiego kina i teatru. Tytułowe „ucho od śledzia”, nawiązujące do słynnej kwestii Gustawa Kramera z filmu „Vabank”, staje się tu klamrą spinającą życie wypełnione pasją, pracą i niezwykłym szacunkiem do widza. Portret Mistrza bez maski Książka nie jest suchym zapisem faktów z życia Leonarda Pietraszaka. To raczej intymny, ale pełen godności spacer po zakamarkach pamięci. Katarzyna Madey, występująca w roli dociekliwej, ale niezwykle życzliwej partnerki w rozmowie, potrafi wydobyć z aktora historie, które wykraczają poza ramy planu filmowego. Pietraszak jawi się tutaj nie jako niedostępna gwiazda, ale jako człowiek o wielkiej kulturze osobistej, który z dystansem i humorem patrzy na swoje sukcesy oraz potknięcia. Rozmowa toczy się niespiesznie, pozwalając czytelnikowi poczuć ciężar i piękno zawodu aktora w czasach, gdy o jakości roli decydował warsztat, a nie liczba wyświetleń w mediach społecznościowych. Sentymentalna podróż przez polską kulturę Jednym z najsilniejszych punktów tej publikacji jest tło historyczne i kulturowe. Czytając wspomnienia Pietraszaka, przenosimy się do powojennej Bydgoszczy, a później do Łodzi i Warszawy, obserwując złote lata polskiego teatru i kina. Autorzy przywołują postacie, które tworzyły historię polskiej kultury – od wielkich reżyserów po partnerów z planu. Dzięki precyzyjnym pytaniom Madey, dowiadujemy się nie tylko, jak powstawały kultowe role w „Czarnych chmurach”, „Czterdziestolatku” czy wspomnianym „Vabanku”, ale przede wszystkim, co działo się w duszy aktora, gdy gasły światła jupiterów. To fascynujący wgląd w epokę, w której etyka zawodowa i koleżeństwo były fundamentem pracy artystycznej. Rola Katarzyny Madey Należy podkreślić rolę współautorki, Katarzyny Madey. Jej wkład w tę książkę to coś więcej niż tylko moderowanie dyskusji. To ona nadaje publikacji strukturę, potrafi we właściwym momencie dopytać o szczegół, który zmienia perspektywę całego rozdziału. Między rozmówcami czuć chemię i wzajemne zaufanie, co sprawia, że narracja jest płynna i autentyczna. Madey nie chowa się w cieniu wielkiego nazwiska, ale staje się przewodnikiem, który pomaga czytelnikowi zrozumieć fenomen popularności Pietraszaka, oparty na prawdzie i nienagannych manierach. Estetyka wydania i przesłanie Książka jest bogato ilustrowana zdjęciami z prywatnego archiwum aktora, co czyni lekturę jeszcze bardziej osobistą. „Ucho od śledzia” to jednak przede wszystkim lekcja pokory. Z kart tej biografii bije spokój człowieka spełnionego, który wie, że największym sukcesem nie są nagrody, ale szacunek, jakim darzą go kolejne pokolenia widzów. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni sobie polskie kino, ale także dla tych, którzy szukają inspiracji w życiorysach ludzi, którzy potrafili zachować klasę w każdych okolicznościach. Podsumowanie „Ucho od śledzia, czyli rozmowa z Leonardem Pietraszakiem” to pozycja wyjątkowa na mapie biografii artystycznych. To hołd złożony wielkiemu aktorowi, ale też pożegnanie z pewnym stylem bycia, który powoli odchodzi w zapomnienie. Dzięki staraniom Katarzyny Madey otrzymaliśmy portret artysty kompletnego, mądrego i niezwykle ciepłego. To książka, do której chce się wracać nie tylko po anegdoty, ale po to, by ogrzać się w blasku autorytetu, jakiego we współczesnym świecie tak bardzo nam brakuje. To lektura, która zostawia czytelnika z poczuciem dobrze spędzonego czasu i uśmiechem, dokładnie takim, jakim obdarzał nas z ekranu pułkownik Dowgird czy Karol, przyjaciel Karwowskiego.

Pan Jacek Fedorowicz wspomina swoją karierę artystyczną ze szczególnym naciskiem na pracę w rozgłośniach (broń boże nie w radiostacjach) radiowych. Czytało mi się tę książkę z ogromną przyjemnością, sam jestem dinozaurem, który - owszem - zna poprawny wyraz nr 5 "Mazurka Dąbrowskiego", mówi "czyTAliście" zamiast "czytaLIŚcie" czy nie uznaje zapożyczeń i hiperyzmów typu "mega". Wszystko jest teraz mega, nie bardzo, nie niezwykle, tylko mega. Ale wróćmy do książki. Co podkreśla sam autor, młodzież może mieć problem ze zrozumieniem, czym była komuna, jak się wtedy żyło, jak (marnie) zarabiało, jakie przepisy obowiązywały np. na poczcie. Dzięki Panu Jackowi możemy sporo się dowiedzieć o tych czasach. Jak stwierdza Pan Jacek, "Syty głodnego nie zrozumie". Z jednej strony można zazdrościć pokoleniu Z, że urodzili się wolni, z drugiej ja im osobiście trochę współczuję - urodzili się syci.

A to historia! Jerzy Stuhr nie tylko świetnie odtwarza grane postaci, często fikcyjne, ale też znakomicie żongluje między rzeczywistością a fikcją. Sam się do tego przyznał. Jego książka "Ja, kontrabas" to fantastyczna opowieść o jego pracy scenicznej na kanwie granego ponad 30 lat monodramu "Kontrabasista" Patricka Suskinda w tłumaczeniu Barbary Woźniak. Stuhr znowu ma okazję odkryć rąbek tajemnicy swej profesji ubarwiając licznymi anegdotami, refleksjami, niezwykłymi opisami sytuacji w jakich się znalazł wcielając się w postać muzyka. Mogłoby się wydawać, że monolog o brzdękającym na strunach gościu będzie nudny. Tymczasem Stuhr był oklaskiwany w tej sztuce grając także za granicą. Fenomen? Coś w tym musi być skoro nawet włoska widownia dała się nabrać naszemu aktorowi udającemy wirtuoza. On sam pisze, że granica między rzeczywistościa a fikcją jest nieraz iluzją, a powtarzane wielokrotnie, wymyślone historyjki stają się dla ludzi prawdziwe. Jak chociażby ta stworzona przez Stuhra o genezie wystawienia w Teatrze Starym "Kontrabasisty". "Me ne frego" - cytując Włochów autor daje do zrozumienia, że nie należy się tym przejmować jeśli osiągnięty jest cel. Teatr to iluzja, improwizacja, prawda i fałsz zarazem. Jego znaczenie w naszym życiu tak długo będzie istotne, jak długo publiczność będzie tego potrzebowała, by kształtować swe zapatrywania, oceny, a także postawy. "Kontrabasista" to krytyczna opinia o kondycji polskiej sceny współczesnej, kształceniu adeptów tej sztuki, i choć wydana w 2015 roku, to wciąż na czasie.

Bardzo dobra książka, z której emanuje szczerość i pewna autoironia jej bohatera. Olaf Lubaszenko umie spojrzeć krytycznie na siebie, własne dokonania, a przy tym nie brakuje mu swoistego poczucia humoru, świadczącego niewątpliwie o dużej inteligencji. Nie stara się promować, wybielać, chwalić. Z pewnością nie jest aktorem, który uwielbia lansować się na ściankach. Chwała mu za to! Warto przeczytać ten wywiad, aby poznać lepiej życie tego aktora. Ja go bardzo lubię, więc czytałem z przyjemnością. Trochę dołujące są te wątki, w których Olaf Lubaszenko opisuje swoje załamania, rozterki, problemy. No, ale cóż, takie jest życie, trzymam kciuki za to, by te jego problemy należały już tylko do przeszłości.

To że z tej książki dowiedzieć można się wiele o Barbarze Krafftównie jest oczywiste. Podobnie jak oczywiste jest to, że jest to lektura ciekawa i intelektualnie wartościowa, bo Barbara Krafftówna jest aktorką wybitną, a do tego pięknym i mądrym człowiekiem. Niemniej w tej książce jest coś więcej... jest to niezwykle czułe, ciepłe, pełne emocji świadectwo spotkania dwóch ludzi: Barbary Krafftówny i Remigiusza Grzeli. To to spotkanie i wynikającą z niego wymianę myśli zapamiętam z tej książki najbardziej.

Miałam nadzieję, że z książki Grzesiuk: Król życia dowiem się więcej na temat tego, jakim człowiekiem był autor Boso, ale w ostrogach. I owszem, Janiszewskiemu dość dobrze udaje się dopełnić wizerunek czerniakowskiego łobuza. Tylko dopełnić, bo jeśli ktoś czytał, którąś z jego książek, to na ich podstawie mógł dość dobrze wywnioskować jaki Grzesiuk był. Natomiast można się dowiedzieć więcej o jego bliskich. Janiszewski cytuje także kilka niepublikowanych wcześniej tekstów, krótkich opowiadań, niektóre cytaty z wywiadów. Znajduje się tu też wiele ciekawostek z jego życia. 🪕 Chuligan o dobry sercu Grzesiuk był chuliganem, ale przynajmniej nigdy tego nie ukrywał. Porywczy, skrajny w osądach, można było go obrazić nawet drobiazgiem. Niezwykle uparty i wymagający od najbliższych posłuszeństwa. Ale nie bił żony i dzieci, czego nie można powiedzieć o niektórych późniejszych polskich bardach. Z drugiej strony wrażliwy, oddany przyjaciel, kochający mąż i ojciec. Choć wybrzmiewa też w tej biografii jego wieczna nieobecność dla swojej rodziny. Był głównie dla innych. Sam pisarz, postać kontrowersyjna, nie jest jedynym bohaterem książki Grzesiuk: Król życia. Drugim bohaterem jest sama Warszawa. Ciekawe okazuje się osadzenie go w przed i powojennej stolicy. Kontekst świata w jakim żył uzupełnia jego charakter. To nie były łatwe czasy, to nie był łatwy człowiek. Wychowany na ulicy, w niebezpiecznej dzielnicy, pisał o tym jak było. Był przeczulony na punkcie prawdy. 🪕 Kiedyś i dzisiaj Mam ogromną ochotę sięgnąć jeszcze raz po trzy książki Grzesiuka. Kiedyś już je czytałam i bardzo mi się podobały. Nie wiem, czy moja dzisiejsza wrażliwość nie zmieni mi ich odbioru. Być może. A jednak czy to, że dzisiaj przeczytam jego wspomnienia jeszcze raz i być może będę zażenowana chuligaństwem, to przecież nie zmieni to przeszłości. Taka była Warszawa na Czerniakowie jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Janiszewski pisze też ciekawie o rynku wydawniczym w Polsce w latach pięćdziesiątych. Jakie były nakłady, albo jak wyglądał proces wydawniczy. Ważne jest też to, że Grzesiuk sam siebie określał jako półanalfabetę, przynajmniej na początku. Później się nauczył, ale do końca życia popełniał sporo błędów. A jednak mimo wszystko wydał trzy książki, przy wielkim wsparciu redaktorów, którzy widzieli w nim nieoszlifowany diament. 🪕 Autenyk Dla jednych Grzesiuk był unikalnym źródłem chuligańskich wspomnień z biedniejszych dzielnic Warszawy. Dla innych człowiekiem na wskroś autentycznym, nie wstydzącym się tego kim był, czy skąd pochodzi. Śpiewając fałszował, ale chwytał za serce. Był szczery i pozytywny. Pozostawił po sobie wyjątkowe wspomnienia z lat przeżytych w obozach koncentracyjnych, które “opowiadał tak samo, jakby gadał przy wódce”. Historie Grzesiuka są “pozbawione mgiełki romantyczno-patriotycznej”. “Nie miał ambicji literackich, ale miał ambicję pokazania prawdy”. Niezwykle ciekawa postać, na pewno warta zainteresowania. Książka może nie idealna, ale na pewno nie strata czasu.

Pomimo całej jej krytyki, odbieram autorkę jako wielką miłośniczkę mężczyzn. Piętnuje ona zawsze zmęczonych, nudnych, narcystycznych, szpanujących, zasypiających z otwartymi ustami, bekających (i nie tylko) facetów. Jednak jak sama pisze, aż się pali poznać ogiera 50+. Krytyka zawsze w cenie i to jest plus książki. Minus natomiast za instrumentalne traktowanie ludzi, uczucia nie istnieją dla autorki lub są starannie skrywane. Dobre przesłanie : nie ma złych facetów, są tylko źle dobrani.

Tak słuchałam "Elektrycznych gitar" i bardzo lubiłam ich piosenki. Kuba Sienkiewicz napisał, że nie wiedział kiedy wymyślali nazwę zespołu, że będzie tak się myliła z zespołem Czerwone Gitary. Dodam, że nie u mnie. Oczywiście wiedziałam i słuchałam tamtego, ale zawsze wiedziałam że Elektryczne Gitary to właśnie Kuba Sienkiewicz!!! Opowiem jedną historię ... był w Szczecinie klub "Pinokio" świetne dyskoteki tam były. Jednak kiedy przychodziła chyba 23 to zawsze była śpiewana przez studentów "Dzieci wybiegły" wszyscy dosłownie wszyscy śpiewali ją całą to było niesamowite przeżycie. I teraz w tej książce dowiecie się najpierw dużo o samym Kubie Sienkiewiczu i o tym, że jest lekarzem. Jednak dużo macie również o tym gdzie występował zanim powstał zespół. I gdyby nie koledzy z zespołu nigdy by on nie powstał. Samemu p. Kubie nie podobały się przerobione jego piosenki jednak przekonali go i tak pierwsza płyta zespołu była platynowa. Takich anegdot i smaczków jest tutaj dużo. Polecam! #kubasienkiewicz #elektrycznegitary #wydawnictwoczerwoneiczarne @czerwone_i_czarne #czytampolskichautorów #czytamypolskieksiążki

Biografia Stanisława Barei pióra Macieja Replewicza, to nie tylko życie i twórczość znakomitego, dziś już kultowego reżysera. Głównego bohatera książki poznajemy przede wszystkim poprzez opowieści o jego filmach, które na stałe weszły do kanonu polskiej komedii. Przy okazji zagłębiamy się w kulisy powstawania dzieł Barei, anegdoty o aktorach jego filmów i szczegóły przepychanek z cenzurą. A nad całością jak dziadowski słomiany miś, któremu się oczko odlepiło, wisi szara i beznadziejna, ale miejscami komiczna rzeczywistość PRL. W książce cały czas czuć charakter nie tylko niedorzecznego PRL, ale również państwa zakazów i niewoli. Widać to szczególnie w rozdziale o serialu Alternatywy 4, podczas kręcenia którego gen. Jaruzelski spacyfikował Solidarność i wprowadził stan wojenny. Paradoks polegał na tym, że serial pełen fragmentów jawnie wykpiwających komunę, jako jedyny (lub jeden z nielicznych) był cały czas kręcony po 13 grudnia 1981 roku. Niech kręci, w razie czego trafi na półki – myśleli decydenci. Ta książka to również szerokie tło przedstawiające polską historię doby PRL. Recenzowaną pracę czyta się znakomicie. Opowieść o życiu reżysera wciąga, a wycieczki autora do tematów zbieżnych oraz ukazane anegdoty, tylko wzmacniają satysfakcję z lektury. Książkę Macieja Replewicza można czytać w każdym miejscu i w każdych warunkach. Podczas lektury przypominają się znakomite filmowe wątki, a książka Oczko się odlepiło… skłania czytelnika do jeszcze jednego, dokładnego obejrzenia wszystkich filmów Barei. (https://historia.org.pl/2015/12/01/oczko-sie-odlepilo-temu-misiu-biografia-stanislawa-barei-m-replewicz-recenzja/)

Mariuszowi Urbankowi w mojej ocenie najlepiej wychodzą biografie zbiorowe. ‎‎„Genialni” o polskich ‎‎matematykach są tu najlepszym przykładem. Saga ‎Kisielewskich również trzyma solidny poziom. ‎‎Potrafi Urbanek sprawnie poruszać się po zaklętych rewirach II RP i PRL, skrzętnie korzystając z dostępnych ‎‎źródeł i zdobytych kontaktów. ‎Sami bohaterowie książki jednak już tak dobrego wrażenia nie ‎‎robią.‎ Jan August i Zygmunt to zasadniczo osobowości dość odpychające, nawykłe do ‎tego, że wszystko ‎‎im się należy. Pierwszy, przepełniony megalomanią zblazowany ‎dramaturg. Drugi, roszczeniowy ‎‎artysta z bożej łaski i sztubacki rewolucjonista.‎ Syn Zygmunta, Stefan odmalowany jest tu do pewnego momentu jako pożyteczny ‎idiota dla ‎‎peerelowskiej władzy, a później drzazga pod tejże władzy paznokciem. ‎Niespełniony(?) muzyk i ‎‎spełniony felietonista, który pośmiertnym ‎‎„‎Dziennikiem” narobił, kolokwialnie mówiąc, do ‎własnego ‎gniazda. Swoją drogą ciekawe jak komentowałby ‎obecnie panoszący się dualizm ‎medialny.‎ Ten ‎wyrazisty, przewrotny, sarkastyczny pazur karciłby zapewne politycznych ‎‎‎„omnibusów”, nie bacząc na koterie i świętości. I wreszcie syn Stefana, Wacek, połowa eksportowego duetu pianistycznego. Odziedziczył ‎‎artystyczne cechy i dekadenckie ‎skłonności po przodkach, był jednak postacią nader tragiczną i to z ‎‎nim najprędzej można tu sympatyzować. Podpisuję się obiema rękoma pod ‎opiniami polecającymi ‎twórczość tego wybitnego muzyka.‎ Urbanek starannie odrobił zadanie domowe, znajdując wiele wspólnych nici w życiorysach panów ‎‎K. Nie jest to lukrowana biografia, nie jest ‎to pean na cześć legendarnego Kisiela. I tylko niektóre ‎wątki można ‎było jeszcze dokładniej zlustrować.‎