Jelitowa rewolucja : odzyskaj zdrowie, żyj długo i jedz to, co lubisz

Kto był najgorszym królem Polski? Według opinii wielu historyków na to mało chlubne miano zasłużył Michał Korybut Wiśniowiecki. W czasie swoich rządów Korybut Wiśniowiecki nie wykazał się niczym specjalnym poza umiłowaniem do jedzenia i pijaństwa. I właśnie wątek nadmiernego obżarstwa i pijaństwa przewija się przez wiele stron tej książki. Muszę przyznać, że autorzy wiele razy rozbawili mnie tekstami krążącymi wokół obsesji króla na punkcie jedzenia 😅 "Spowiedź szlachciców. Szczera rozmowa z najgorszym królem Polski " to zapis biesiadnych rozmów dwóch szlachciców z Korybutem Wiśniowieckim. Czego dowiemy się zasiadając do stołu wraz z królem Wiśniowieckim i szlachcicami Stanisławem oraz Zygmuntem? Dowiemy się m.in. jak wyglądało życie ówczesnej szlachty, jak bardzo spektakularne były pogrzeby szlachciców, jak wystawne i pełne przepychu były sarmackie biesiady oraz dlaczego szlachcic zabierał na biesiady ze sobą testament. Podczas wspólnego biesiadowania dowiemy się również, że Michał Korybut Wiśniowiecki został królem z przypadku i ku jego zgrozie miał wielu przeciwników, a jedyną grupą społeczną, której pasowały rządy Wiśniowieckiego była szlachta, ponieważ król nie ograniczał jej swobód. Na dowód tego z jak wielką niechęcią przeciwników mierzył się Korybut Wiśniowiecki mogą posłużyć słowa Jana III Sobieskiego, który określał go w listach do ukochanej Marysieńki mianem "małpy". Czy król Wiśniowiecki swoim niskim wzrostem, nadwagą, długimi perukami ukrywającymi łysinę i umiłowaniem do jedzenia zasłużył na takie miano? Król z wrodzonym samouwielbieniem oczywiście powie, że nie, ale jego wrogowie będą bezlitośnie naciskać na abdykację króla. Humor, ironia, satyra i groteska to znak firmowy "Spowiedzi szlachciców". Podeszłam do tej lektury z przymrużeniem oka, bo ilość rubasznych żartów i wręcz pijańskie szaleństwo wylewały się szerokim strumieniem ze stron tej książki 🙃

Annie Kotowicz w swojej książce "Co mam na myśli, mówiąc, że jestem autystyczna" zabiera czytelnika w poruszającą i szczerą podróż przez świat osoby w spektrum autyzmu – świat, który zbyt często pozostaje niezrozumiały, bagatelizowany lub wręcz zniekształcony przez stereotypy. Autorka łączy psychologiczną wiedzę z osobistymi refleksjami, tworząc wyjątkowy przewodnik, który jest zarówno merytoryczny, jak i pełen empatii. Książka wyróżnia się przystępnym językiem i ogromną autentycznością. Autorka opowiada o codziennych wyzwaniach i pięknie małych odkryć, jakie niesie życie osoby w spektrum. Robi to z humorem, ale i bez unikania trudnych tematów – samotności, maskowania, niezrozumienia społecznego czy walki o diagnozę. Jej głos jest szczególnie ważny, bo prezentuje perspektywę kobiety w spektrum. To nie jest książka tylko „dla specjalistów”. Jest to przede wszystkim lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, czym naprawdę jest autyzm: nie jako medyczna etykieta, lecz jako sposób istnienia w świecie. "Co mam na myśli, mówiąc, że jestem autystyczna" to książka potrzebna, mądra i głęboko ludzka. To lektura, która może być lustrem dla osób w spektrum, drogowskazem dla ich bliskich i pomostem porozumienia dla całego społeczeństwa.

„Nie wszystkiego, co nas stresuje, jesteśmy w stanie uniknąć. Zaakceptujmy fakty, pogódźmy się z nimi (często niewygodnymi) i postarajmy się mimo wszystko czerpać radość z życia”. Byle nie była to radość głupia lub naiwna... Dobrze, że w ostatnich latach tematy depresji, zaburzeń lękowych, ChAD i wypalenia zawodowego nie są już traktowane wstydliwie ani z przymrużeniem oka, i przyznanie się do nich oraz mocne stawianie granic w dbałości o zdrowie psychiczne, stało się wręcz potwierdzeniem szacunku do siebie oraz otoczenia. Gorzej, że powyższe zaburzenia stały się coraz powszechniejsze, i to wśród osób w każdym wieku, bo dopadają już najmłodszych. „Wyczerpanie psychiczne czyli kiedy to już nie jest zwykłe zmęczenie”, to książka trochę nietypowa na półce poradników z zakresu psychologii, bo porusza temat, który dla wielu z nas jest nierozpoznany, mylony z innymi zaburzeniami lub traktowany jako zwykła bolączka ludzi pracujących, wychowujących dzieci rodziców, zaganianych od poniedziałku do niedzieli. Mimo że już brakuje sił, chęci i radości z tego, co się robi… Często mówiąc o wyczerpaniu psychicznym, na myśl przychodzi nam nerwica lub depresja – mylimy te pojęcia, i o ile w przypadku dwóch ostatnich czasami leczenie jest dość długie, wieloetapowe i uciążliwe, bo jest już za późno by tak po prostu łyknąć tabletkę, wyjść na spacer, pocieszyć się słońcem czy standardowym „nie martw się, wszystko będzie dobrze”, o tyle wyczerpanie psychiczne, będące potężnym zmęczeniem i zniechęceniem względem do tej pory naturalnie przyjmowanych aktywności, może być wstępem do dwóch powyższych, ale wciąż jest szansa by jeszcze zatrzymać, czule się sobą zaopiekowawszy i dawszy sobie szansę na wyrwanie się ze szponów braku sił. Monika Kotlarek, doświadczona psycholog z wieloletnim doświadczeniem we wspieraniu pacjentów na ich drodze ku zdrowiu psychicznemu, autorka licznych książek z zakresu psychologii i rozwoju, wzięła tym razem na warsztat temat wyczerpania psychicznego. Autorka identyfikuje objawy, które mogą być sygnałem, że nasze ciało i umysł już nie dają rady i uczy, jak poprzez odpoczynek oraz zadbanie o siebie w wielu obszarach życia, całościowo się zregenerować. Z książki dowiemy się też, co zwykle było pomijane w literaturze tematu, że wyczerpanie ma wiele twarzy, w zależności od tego, kogo dotyka: matki z małymi dziećmi, lekarza, opiekuna osób chorych, nauczyciela czy managera dużej korporacji. Pojawia się tutaj ważna kwestia. Często, gdy okazuje się, że sobie nie radzimy, że w czymś polegliśmy, otoczenie ale i my sami obwiniamy „za nieudane życie” tylko siebie. Już dawno psychologia odpowiedziała na pytanie „czy to ja jestem winna/y?”. Nie. Chociaż na wiele rzeczy w naszym życiu mamy wpływ, to pisanie o tym, że to wyłącznie my kreujemy nasze życie, sterujemy nim i wybieramy, oraz (moje „ulubione”) szczęście to kwestia wyboru – to nie, obalamy dzisiaj ten mit. „Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana” – to słynny cytat starożytnego greckiego filozofa Heraklita. Rzeczywiście życie ciągle się zmienia i ewoluuje. Oznacza to także, że od czasu do czasu rzeczy po prostu przestają istnieć. Utrata pracy, zakończenie małżeństwa czy przeprowadzka do innego miejsca to przykłady zmian, których doświadczyło wiele osób. Tracimy coś ważnego, wali się wielki plan lub zostajemy przez kogoś odrzuceni”. Nasze życie i reakcje organizmu są zależne od tysiąca czynników: począwszy od wrodzonych predyspozycji, historii rodzinnej, nabytej odporności, przebytych chorób, środowiska w którym przyszło nam żyć (biedna wioska afrykańska kontra centrum bogatego Dubaju; wioska pod Rzeszowem kontra warszawska metropolia), rodziny z której pochodzimy, zasobności portfela, licznych przeżyć (śmierć bliskich, nieuleczalne choroby, pandemia, wojna, zwolnienie z pracy, załamanie branży czy firmy, w której pracujemy). Widzicie? Obwinianie się za to, że nie dowozimy i nie doskakujemy, to pierwsza ze ścieżek ku wyczerpaniu psychicznemu. Oczywiście możemy, a nawet jesteśmy zobowiązani mu przeciwdziałać, dbać o siebie i swoje otoczenie na tyle, by do niego nie dopuścić, nie szukać na siłę wymówek i usprawiedliwień, ale czasami stanie nam na drodze ktoś lub coś, czego naprawdę nie da się przeskoczyć… „[…] nie jesteśmy oderwani od środowiska, w którym zostaliśmy wychowani i w którym aktualnie żyjemy. Dlatego nie na wszystko jesteśmy w stanie mieć wpływ i nie nad wszystkim, co się wokół dzieje, mamy kontrolę”. Dobra wiadomość dla wszystkich jest taka, że zwykle koniec jednej rzeczy, przynosi w naszym życiu początek czegoś nowego, zaskakującego, otwarcie innych drzwi, nowe szanse, sytuacje, miejsca i życzliwych ludzi. Kotlarek krok po kroku uczy jak eliminować stres z codziennego życia, daje recepty na szybki relaks i "oddech". Uczy jak zdefiniować swoje najważniejsze życiowe wartości i poprzez ćwiczenia zbudować odporność na stres krótkotrwały jak i ten rozłożony w czasie. Zachęca do głębszego przyjrzenia się swojemu życiu i wielu jego aspektom; uczy jak poprowadzić je w taki sposób, by zbudować sobie tarczę przeciwko stresowi, pilnując swoich granic i wartości. W książce znajdziemy także test pozwalający zidentyfikować, czy na pewno cierpimy na wypalenie oraz historie osób, które wyczerpanie psychiczne przeszły i przetrwały, a dzisiaj silniejsze i pewniejsze siebie, mają swoje rady dla ciebie, jeśli doświadczasz akurat życiowego kryzysu. Świetnie opracowana, rzetelna, wartościowa, nieprzegadana książka o tym, że życie jest warte życia i można je w każdych warunkach spróbować przeżyć na własnych zasadach. https://www.facebook.com/TatraLang

Historia II wojny światowej jest niezwykle bolesna. Tam, gdzie wielu walczyło o życie, tam i wielu się bogaciło, pławiło w dostatku i luksusie. Dwa tak skrajnie różne światy przecierały się w sposób najbrutalniejszy z możliwych. W jednym z nich żył Herman Göring, oficer niemiecki, kluczowy człowiek III Rzeszy, bliski współpracownik Adolfa Hitlera. As lotnictwa, dowódca Luftwaffe, twórca Gestapo i współorganizator obozów koncentracyjnych. Człowiek uzależniony, lekoman kochający przepych, szlachetne kamienie oraz dzieła sztuki, które gromadził, uprzednio rabując je w okupowanych krajach. Jakie miał dzieciństwo? Gdzie dorastał? Jakie były jego relacje z bliskimi? Czy poznał smak prawdziwej miłości? W jaki sposób zyskał szacunek samego Führera i dlaczego kiedyś go stracił? Jego życiorys przybliża nam Christopher Macht, niemiecki pisarz z polskimi korzeniami, autor bestselleru pt. "Spowiedź Hitlera". Książka "Spowiedź Göringa. Szczera rozmowa z zastępcą Hitlera" to zbiór najważniejszych informacji o człowieku, dla którego wszelkie okrucieństwo nie miało granic. Zapis licznych rozmów jednego z najważniejszych członków III Rzeszy ze strażnikiem więziennym odkrywa przed czytelnikiem różne oblicza Göringa. I choć fikcja literacka miesza się tutaj z niezaprzeczalną prawdą historyczną, dzięki przedstawieniu jej w formie wywiadu owa prawda zdaje się wybrzmiewać jeszcze mocniej. Podsycana sarkazmem głównego bohatera wzbudza zainteresowanie. Lektura to trudna, jednakże warta uwagi. Raz bawi, by chwilę później przerazić tym, co może skrywać ludzka psychika. Mocna w przekazie za sprawą wielu dołączonych fotografii, które uświadamiają czytelnikowi, że ten człowiek żył naprawdę.

Doświadczenia z przeszłości mają wpływ na nasze choroby. Już stresujące przeżycia podczas ciąży mogą wypływać negatywnie na płód i zaburzyć rozwój jego mózgu. Autor opisuje jakie są stany przywiązania, jakie mamy rodzaje traum, w jakich sytuacjach te traumy powstają - przeważnie jak spotka nas coś złego np. molestowanie, wypadek, zgwałcenie, czy przemoc. Rozwód rodziców wpływa na psychikę dziecka - mogą nawet mieć depresję. Nie podobało mi się jedynie, iż autor od razu założył, iż nikt na planecie nie miał beztroskiego, życzliwego, pełnego uśmiechu i miłości życia. Ja na przykład uważam, że miałam świetne dzieciństwo, moi rodzice starali się dać mi wszystko co najlepsze, dlatego nie do końca popieram to, co aktualnie psycholodzy starają się nam udowodnić, iż problem leży w dzieciństwie. Uważam, że nie warto wrzucasz wszystkich do jednego ,,worka”. Jednak prawdą jest, iż trudne doświadczenia zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych i problemów zdrowotnych w dorosłym życiu. Takie emocje jak złość, nienawiść powinniśmy zastąpić miłością. Poczucie humoru pomaga w walce z negatywnymi emocjami. Miłość jest także ważna w życiu, o ile nie najważniejsza. Podświadomie szukamy drugiego człowieka, aby czuć się dobrze i stworzyć relacje ✨

Bardzo cenną lekcje odbieram teraz jako mama, żeby wspierać męża w jego relacjach z dzieckiem, ufać mu i starać się nie rujnować autorytetu, tylko umożliwić wykorzystanie mocnych stron. Ciekawa pozycja, jako córka i mama doceniam rolę mężczyzn w życiu kobiety. Historie opowiedziane przez córki w ostatniej części książki - mrożące krew w żyłach. Rady dla tatusiów moim zdaniem są całkiem uniwersalne: być szczerym i dawać swój przykład, a nie wymagać, tego, czego sami nie robimy.

„Dobra energia” to książka, która od pierwszych stron wciąga w opowieść o tym, jak funkcjonuje nasze ciało i dlaczego czasem przestaje działać tak, jak byśmy chcieli. Dr Casey Means prowadzi czytelnika pewną ręką, pokazując, że wiele codziennych dolegliwości ma wspólne tło, choć na pierwszy rzut oka wydają się zupełnie od siebie oderwane. Jej narracja jest żywa i konkretna - zamiast suchych wykładów dostajemy historie, przykłady i wyjaśnienia, które układają się w spójny obraz. Poznajemy tu nawet prywatną historię o życiu i chorobie jej mamy, której objawy były widoczne już lata wcześniej. Means nie komplikuje na siłę, nie zasypuje żargonem. Raczej odsłania mechanizmy, które zwykle pozostają w cieniu, i robi to w sposób, który sprawia, że chce się czytać dalej. Najmocniejszą stroną książki jest jej konsekwentne budowanie narracji wokół energii komórkowej - fundamentu, od którego zależy praktycznie wszystko: metabolizm, odporność, nastrój, zdolność regeneracji. Means przekonująco pokazuje, że wiele współczesnych problemów zdrowotnych ma wspólne źródło, a leczenie objawów bez zrozumienia tego źródła przypomina gaszenie pożaru sprayem do kurzu. Means ma rzadką umiejętność tłumaczenia zawiłych procesów biologicznych w sposób, który nie tylko jest zrozumiały, ale wręcz wciągający. Jej styl jest lekki, a jednocześnie pełen konkretów. Widać, że pisze z pozycji osoby, która zna system od środka, ale nie boi się go krytykować, gdy widzi, że pacjent gubi się w labiryncie specjalizacji i procedur. Ta książka daje uczucie sprawczości. Zamiast skupiać się na chorobach, skupia się na zdrowiu. Zamiast na ograniczeniach - na możliwościach. Zamiast na tym, co „trzeba”, pokazuje, co „można”. I co najważniejsze: uczy patrzeć na siebie szerzej, głębiej, mądrzej. Jeśli komuś bliska jest idea, że człowiek to system naczyń połączonych, a nie katalog organów, „Dobra energia” trafia w samo sedno!

Zawsze, gdy zabieram się do czytania takich z założenia syntetycznych, przekrojowych i interdyscyplinarnych dzieł, zacieram z zadowoleniem rączyny. Ba, wręcz ślinka mi cieknie na tak smakowite danie. Bo nie dość, że oczekuję prawdziwej uczty intelektualnej, to w dodatku spodziewam się znacznego i wyczekiwanego rozszerzenia mojego pola poznawczego. W końcu po perspektywie angielskiego profesora historii (ach, te oksfordzkie tradycje!) osadzonego mocno w specyficznych realiach Hongkongu (nareszcie obietnica nieeuropocentryzmu) wiele można się spodziewać. Wiele dobrego.. „Strach. Inna historia świata” Roberta Peckhama to książka ambitna w założeniu, lecz nieco rozczarowująca w wykonaniu. Brytyjski historyk podejmuje próbę opowiedzenia dziejów świata przez pryzmat jednej tylko emocji – tytułowego strachu – i choć pomysł wydaje się nośny, jego realizacja momentami ociera się o tautologię. Strach bowiem, jak nietrudno zauważyć, jest od zawsze nieodłącznym elementem historii: wojny, zarazy, prześladowania, rewolucji – wszystkie te wydarzenia są napędzane lękiem lub go wywołują. Czyni to tezę Peckhama dość oczywistą i, co gorsza, miejscami trywialną. Takie przynajmniej odniosłem wrażenie. Autor przekonuje, że strach był czynnikiem sprawczym w najważniejszych przemianach społecznych i politycznych. Trudno się z tym nie zgodzić – ale czy naprawdę potrzebujemy niemal pięciuset stron, by dowiedzieć się, że ludzie bali się dżumy, że strach przed obcym napędzał kolonializm, a lęk przed rewolucją wywoływał represje? Narracja momentami przypomina bardziej kolaż znanych faktów niż pogłębioną analizę. Choć Peckham z niejaką (ale, uwaga, ku mojemu rozczarowaniu, wcale nienadmierną) erudycją przywołuje przykłady z historii, literatury („Dekameron”? „Boska komedia”? „Wojna peloponeska”? Poważnie!?), socjologii i filozofii, jego wywód nie prowadzi właściwie do żadnej zaskakującej konkluzji. Raczej potwierdza to, co intuicyjnie wiadomo od dawien dawna. Choć może nawet wcale nie intuicyjnie – wiemy po prostu ze szkolnej nauki historii. Styl autora, mimo że przystępny, nie maskuje powierzchowności niektórych uogólnień. Fragmenty dotyczące najnowszych czasów – pandemii COVID-19 czy kryzysów migracyjnych, a zwłaszcza dywagacje o autorytarnym kursie władz Hongkongu – sprawiają wrażenie dość pospiesznie dodanych, by książka zyskała aktualny wydźwięk. A jednak, zamiast pogłębić analizę, wzmacniają wrażenie eseistycznego przeskakiwania po tematach. Inna historia świata? Raczej wątpię. Wciąż taka sama. Przynajmniej dla mnie, ale w opinii o moją własną ekspresję właśnie chodzi. Być może ktoś inny może będzie mniej krytyczny. Ale co ja mówię?! Oczywiście, że nie zabraknie entuzjastów! Wiem to na pewno. Uwagę przyciąga na pewno okładka książki ze stylizowanym wizerunkiem cyberpunkowej maski lekarza zadżumionych. Używali takich w XVII, XVIII i XIX wieku lekarze pomagający podczas epidemii dżumy. Dziób maski wypełniano szmatkami nasączonymi aromatycznymi olejkami, mającymi chronić przed fetorem - gnijącym powietrzem, które było postrzegane jako przyczyna infekcji (te informacje zebrałem dla tych, którzy o dżumę do tej pory się nie otarli). Maska z dziobem przyjęła się powszechnie jako przebranie na bale karnawałowe w Wenecji. Zatem strach z konkretnego i śmiertelnego zmienił się w abstrakcyjny i perwersyjnie imprezowy. Moją osobistą miarą wybitności książki tego rodzaju jest bibliografia, którą zawsze studiuję z należnym szacunkiem i wręcz zawziętością, mimo że najczęściej drukowana jest malutką czcionką. Spodziewam się, że znajdę w niej przeoczone perły, które będę mógł z dumą w przyszłości umieścić w swojej koronie. Tutaj jednak bibliografii brak. Natomiast rachityczne przypisy zupełnie nie inspirują. To jakby gwóźdź do trumny, Strachu w sercu nie mam, ale mam poczucie utraconej szansy na dzieło naprawdę znaczące. Być może ktoś kiedyś… Na pewno nie Peckham, który zapewne powrócił już z Hongkongu do Peckham, bo gdzieżby indziej miałby zamieszkać, jak nie w tej szemranej dzielnicy Londynu? Jest tam wysoka przestępczość, zatem okoliczności sprzyjają pielęgnowaniu strachu.

Anhedonia to jedno z tych zaburzeń, z którymi regularnie spotykam się w pracy psychologa. Choć rzadziej omawiana niż depresja, bardzo często jest jej cichym towarzyszem. Utrata zdolności do odczuwania przyjemności i radości z życia potrafi skutecznie odebrać sens codzienności, a jej diagnoza i leczenie bywają trudne i wymagają czasu oraz zaangażowania – zarówno farmakologicznego, jak i terapeutycznego. Właśnie dlatego książka Tanith Carey wydaje się tak potrzebna. Autorka w przystępny i empatyczny sposób wyjaśnia, czym jest anhedonia, skąd się bierze i jak można z nią pracować. Znajdziemy tu zarówno konkretne informacje, jak i praktyczne wskazówki – wszystko podane w sposób zrozumiały i wspierający. Całość została podzielona na trzy odrębne, ale wzajemnie uzupełniające się części: Pierwsza część wprowadza nas w temat anhedonii – wyjaśnia, czym dokładnie jest to zaburzenie, skąd się bierze i jakie mogą być jego przyczyny. Pozwala także przyjrzeć się własnym odczuciom i ocenić, czy – i w jakim stopniu – problem dotyczy nas samych. Druga część koncentruje się na fizjologicznych podstawach anhedonii. Znajdziemy tu wiele odniesień do mechanizmów działania mózgu, neuroprzekaźników i funkcjonowania układu nerwowego. Dla osób zainteresowanych medycyną i psychobiologią będzie to fascynujący fragment, choć dla czytelników mniej obeznanych z tematyką biologiczną, może okazać się nieco bardziej wymagający. Trzecia część to praktyczny przewodnik po tym, jak radzić sobie z anhedonią. Autorka pokazuje, jak różne aspekty codziennego życia – sen, dieta, relacje, aktywność fizyczna czy sposób myślenia – wpływają na nasze samopoczucie. Wskazuje, że zmiany w tych obszarach mogą realnie poprawić jakość życia i przywrócić zdolność do odczuwania radości. Dla mnie to cenna publikacja – nie tylko dla osób doświadczających anhedonii, ale też dla ich bliskich i specjalistów. Takie książki nie zastąpią terapii, ale mogą stanowić ważny krok ku zrozumieniu siebie i rozpoczęciu procesu zdrowienia. Edukacja w tym zakresie to już pierwszy, odważny krok naprzód.

Kolejna książka Andersa Hansena, którą przeczytałem równie chętnie i szybko, jak poprzednie. W maju 25 zdiagnozowano u mnie "oficjalnie" ADHD, diagnoza wywołała u mnie uśmiech na twarzy: No i co z tego? Autor fajnie napisał, że diagnoza może często stygmatyzować i pacjent może kryć się za nią. W moim przypadku niewiele to zmieniło, może trochę tylko wyjaśniło coś, o co podejrzewałem się od dawna (samodiagnoza?!?) ale nauczyłem się z tym żyć i jakby w naturalny sposób korzystałem z "dobrych" stron ADHD, o których autor napisał, lecz i nadal borykam się z tymi "gorszmi" czy nazwę je trudniejszymi w danym środowisku. Dziękuję serdecznie również p. Emilii Fabisiak za przekład tej książki. Nauka to do potęgi klucz!

Dla mnie większość poruszanych tu kwestii to rzeczy dość oczywiste, znane, powtarzane przecież też wielokrotnie w różnych tekstach psychologicznych. Myślę, że książka powinna być bardziej odkrywcza dla młodszych kobiet - ale tu znowu może zajść niedopasowanie, jako że jej grupę docelową tworzą kobiety właśnie w średnim wieku (40+) - rozmowy odnoszą się do matek i babek należących do pokolenia powojennego. Nie do końca to chyba się spina, bo jednak dojrzałe kobiety te problemy opisywane w książce mają raczej przepracowane.

To jest świetna książka. Rewelacyjna. I sytuacje w niej przedstawione wcale nie są przesadzone. Tacy są nastolatkowie, drodzy Państwo. Obowiązkowa lektura dla rodzica dorastających dzieci. Myślę, że dla rodziców uczniów zerówek i pierwszych klas będzie odpowiednia. A za kilka lat - do ponownego przesłuchania. Lub przeczytania.

Tematyką zdrowego odżywiania i stylu życia interesuję się już od kilku lat, więc byłam ciekawa, czego jeszcze dowiem się od Michała Wrzoska. Książkę czytało się przyjemnie, natomiast nie dowiedziałam się niczego nowego, bo większość informacji było mi już wcześniej znanych. Na pewno plus za ciekawostki, poparte badaniami naukowymi, zdrowe przepisy i przykładowe treningi.

Ciekawa pozycja dla osób mniej lub bardziej związanych ze światem zdrowia. Na plus na pewno unaocznienie jak wielowymiarowe jest nasze zdrowie i jak wiele dobrego możemy zdziałać tzw. interocepcją, czyli obserwacją sygnałów płynacych z naszego ciała. Wiele się dowiedziałam, chociaż z podejście holistyczne nie jest dla mnie nowe. Duża dawka wiedzy, ciekawie i dość przystępnie napisana. Trochę na minus wyzwanie na końcu, ale bardziej dlatego, że jestem zwolenniczką małych kroków i realistką. Wiem, że tak ekstremalne zmiany diety czy nawyków mogą skończyć się frustracją i powrotem do wszystkiego co było.

Ciekawe ujęcie tematu zdrowia oraz postrzegania choroby i zdrowia w aspekcie socjologicznym. Momentami przeszkadzał mi ten socjologiczny rys, jednak z czasem zauważyłem, że autor zręcznie porusza się w nauce rozumianej jako przedmiot interdyscyplinarny. Nie jest to typowy poradnik w stylu "jak w 14 dni zmienić swoje życie". Raczej proponuje szersze ujęcie tematu i motywuje do poszukiwania własnej drogi do zdrowia, szczęścia i dobrostanu.

Masz problemy ze zdrowiem fizycznym lub psychicznym? Czujesz się przygnębiony, masz obniżony nastrój, a może nawet depresję? Receptą jest kontakt z naturą, spacery na łonie przyrody czy hortiterapia (metoda lecznicza, w której przepisuje się ogrodnictwo na receptę na wiele różnych dolegliwości fizycznych i psychicznych). Kathy Willis, w publikacji zatytułowanej „Dobro natury. Jak przyroda może polepszyć nasze życie” pokazuje „intrygujące korelacje między środowiskiem a zdrowiem człowieka”.   Autorka, opierając się na licznych badaniach, eksperymentach i doświadczeniach, przedstawia jakie zmiany zachodzą w naszym ciele, mózgu, układach oddechowym, odpornościowym, krążenia i hormonalnym, kiedy nasze zmysły – wzroku, słuchu, węchu i dotyku – obcują z roślinnością.   Okazuje się bowiem, że kontakt z roślinami, barwnym kwieciem i zielonym listowiem ma pozytywny wpływ na nasze zdrowie fizyczne i psychiczne, a przebywanie na łonie natury, jak mówi autorka, może poprawić nasze wyniki zdrowotne i psychiczny dobrostan.   Zielona roślinność obniża stres i poprawia nasz nastrój, jesteśmy bardziej zrelaksowani i kreatywni. Naturalny krajobraz wywołuje psychiczne i fizyczne reakcje pozwalające na „uspokojenie, szybszą regenerację po przeżytym stresie i poprawę naszej pamięci operacyjnej i koncentracji”, jak twierdzi Willis. Odprężamy się, rozluźniamy i odzyskujemy równowagę psychiczną.   Dobroczynne są dla nas również zapachy i woń roślin. Kiedy wdychamy określoną mieszankę aromatów (lotnych związków organicznych) wydzielanych przez rośliny, poprawiamy nasze wyniki zdrowotne i wspomagamy nasz układ odpornościowy. Któż z nas nie wdychał aromatu drzew iglastych w lesie, owoców cytrusowych, czy ziół, takich jak lawenda, rozmaryn czy mięta, albo kwiatów, na przykład róży? Wdychanie zapachu lawendy i świeżych róż powoduje fizjologiczne odprężenie, rozluźnienie i spowolnienie tętna, relaksujemy się. Lawenda działa również na bezsenność i zapobiega skutkom stresu.   Z kolei wąchanie rozmarynu, – a dokładnie terpenu zwanego eukaliptolem sprawia, jak mówi autorka, że jesteśmy dłużej przytomni i czujni, nie zasypiamy i zachowujemy uważność poznawczą.   Wąchanie natomiast określonych aromatów roślin z rodziny cyprysowatych może znacznie podnieść poziom komórek NK (tak zwanych naturalnych zabójców), które atakują wirusy i komórki nowotworowe w naszym ciele. Wąchając określone związki roślinne, możemy również złagodzić reakcje zapalne i alergiczne.   Kathy Willis opisuje również jak naturalne odgłosy wpływają na naszą fizjologię i psychikę, gdyż słuchanie przyrody ma na nas bardzo pozytywny wpływ.   Dźwięki natury, takie jak na przykład ptasie trele, odgłosy lasu, żaby w stawie, strumyki w lesie, burza z piorunami, fale oceanu i mewy, wiatr w drzewach, cykanie świerszczy i inne odgłosy przyrody, mogą obniżyć poziom fizjologicznego i psychicznego stresu, poprawić sprawność poznawczą, a nawet złagodzić ból i przynieść fizjologiczny spokój.   Udowodniono również zdrowotne zalety przytulania drzew, okazuje się, że możemy czerpać podobne korzyści z dotykania liści i gładzenia pni drzew.   Podsumowując, według autorki jest mnóstwo zdrowotnych zalet płynących z obcowania z przyrodą i powinniśmy jak najwięcej obcować z naturalnym środowiskiem. Według Kathy Willis  „wyłania się całkiem nowa dziedzina nauki, która pokazuje niezwykle ważną medyczną relację między czuciem natury a ludzkim zdrowiem”. Książkę szczerze polecam!

„Opowiedzcie mi o miłości” to wartościowa lektura dla każdego, kto chce spojrzeć na miłość od kulis – bez lukru, za to z dużą dawką empatii i autentyczności. Jestem fanką książek, które pokazują konkrety, a nie tylko teorie – i tu autorka trafia w punkt. Przykłady z gabinetu psychoterapeutycznego sprawiają, że każdy z tematów staje się bardziej zrozumiały i prawdziwy. Relacje międzyludzkie to dla mnie fascynujący temat, a w tej książce mamy ich cały wachlarz: od problemów rodzinnych, przez brak zrozumienia, aż po kwestie tożsamości i samotności. To nie jest poradnik z prostymi rozwiązaniami, ale raczej zaproszenie do refleksji i rozmowy – o tym, jacy jesteśmy i jak trudno czasem się porozumieć, nawet z tymi, których kochamy. Polecam jako literaturę uzupełniającą wiedzę o związkach, ale też jako inspirację do lepszego rozumienia siebie i innych.

Dokładnie to, czego szukałem - Krótkie i ogólnikowe wprowadzenia do różnorakich koncepcji z dziedziny psychologii. Świetna sprawa dla osób niewtajemniczonych, ale łaknących wiedzy o umyśle, nie wiedząc od czego zacząć i jaki dział je szczególnie zainteresuje. Napisane błyskotliwie i z subtelnym humorem. Styl pisania autora podszedł mi na tyle, że w kolejce mam już kolejne książki z serii "...dla zabieganych".

Bardzo lekko napisana i przyjaźnie dla oka wydana publikacja. Autorzy przywołują w niej utarte slogany, wciąż powtarzane od lat te same powiedzonka ... mające na celu trochę podniesienie nas na duchu, trochę zaczarowanie nieprzychylnej nam sytuacji ... W zderzeniu ze złożoną otaczającą nam rzeczywistością zdają się być bardzo ogólne, blokujące, a często nietrafne ... Autorzy zachęcają nas, czytelników do refleksji nad sensem (ukrytym znaczeniem) tego, co czasem bezwiednie powtarzamy.

„Można znaleźć artykuł naukowy potwierdzający każdą opinię.” A jeśli nie robi tego wprost, to zawsze można go „odpowiednio” zinterpretować, albo przedstawić informacje wyrwane z kontekstu. Korzystają z tego setki internetowych guru od zdrowego odżywiania. Czasem ich porady są jedynie nieskuteczne, ale czasem mogą być wręcz groźne dla zdrowia. Jak się zatem odnaleźć w gąszczu internetowych bzdur i półprawd? Stawiać na opinie ekspertów i włączyć krytyczne myślenie. Ktoś twierdzi, że ma dla Ciebie suplement o stu procentowej skuteczności? Oczywiście za miliony monet i dostępny wyłącznie na stronie autora? Omijaj szerokim łukiem;) A jeżeli chcesz mieć wszystkie najważniejsze fakty o zdrowym odżywianiu zebrane w jednym miejscu, oto idealna propozycja. Zacznijmy od tego, że autor jest lekarzem specjalizującym się w dziedzinie badań żywieniowych i medycyny stylu życia. Wie, o czym mówi. Co równie istotne, potrafi to robić przystępnie, ze swadą i poczuciem humoru. Przedzieranie się przez labirynt mitów dietetycznych w takim towarzystwie to czysta przyjemność:) Na zaostrzenie apetytu mały wycinek tematów poruszonych przez autora: „Czy pora, o jakiej jemy, ma wpływ na zdrowie? Czy utrata wagi to tylko kwestia przyjmowania i spalania kalorii? Czy od węglowodanów się tyje? Czy gluten powoduje stany zapalne? Czy nabiał jest dla nas groźny? Czy wszystkie choroby zaczynają się w jelitach?” Dr Idz ma ode mnie wielkiego plusa za podjęcie tematów, o których jest ostatnio głośno w naukowym światku. Mowa o chronoodżywianiu, mikrobiocie jelitowej, chorobach neurodegeneracyjnych i demencji. Muszę też pochwalić układ książki, gdzie każdy rozdział kończy się podsumowaniem najważniejszych informacji. Do tego bogata bibliografia i aneks odnośnie metodologii badań naukowych, dobitnie pokazujący, że badanie badaniu nierówne;) Ja jestem tą pozycją zachwycona. Mam nadzieję, że Wy również się skusicie;) Współpraca reklamowa barterowa z wydawnictwem. Zapraszam na instagram @zaczytana_farmaceutka