Jedna jedyna

Przyjemna, młodzieżowa opowieść o akceptacji samego siebie, okraszona odrobiną magii i tajemniczości. Pozwala się zastanowić co by było, gdybyśmy mogli czytać innym ludziom w myślach. Uwierzcie lub nie - nie byłoby to takie przyjemne jak nam się może z początku wydawać. Książkę czytało się lekko i przyjemnie, ale niczym specjalnym nie zaskoczyła. Ot opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu siebie i pierwszych miłostkach młodzieży polskiej.

Milena to jedna z głównych bohaterek powieści. Dziewczyna jest cicha, nie wychodzi przed szereg i dobrze się uczy. Niektóre zachowania nastolatki są bardzo irytujące : wstydzi się tego, że nigdy nie piła czy nie paliła. Milena często musi doradzać swojej szalonej przyjaciółce, jest głosem rozsądku. Kama jest energiczną i pomysłową szaloną dziewczyną. Brak ojca w życiu nastolatki spowodował, że czuje się gorsza, niekochana. Kamila nie dogaduje się z matką i bardzo często pakuje się w kłopoty. Kama zakochuje się w chłopakach, na których nie powinna nawet zwracać uwagi, nie zauważając tych, którzy zawsze są blisko. Wszystko wskazuje na to, że wakacje Mileny będą nudne, ale już pierwsze dni lata przynoszą wiele niespodzianek. Pomimo tego, że Kama niejednokrotnie zawiedzie nastolatkę, a Paweł – dotychczasowy obiekt westchnień nie okaże się ich wart wolne dni przyniosą wiele nowych doświadczeń. Za sprawą matki dziewczyny w ich domu pojawi się tajemniczy chłopak po przejściach. Łukasz to nastolatek z trudną przeszłością, którego wszyscy posądzają o branie narkotyków. Nowy znajomy Mileny jest bardzo zdystansowany, tajemniczy i nie przepada za Kamą. Czy Milena odnajdzie chłopaka, który jest wart jej uwagi? Czy Kama zmieni niektóre ze swoich zachowań i przestanie pakować się w ciągłe kłopoty? Czy Łukasz jest naprawdę taki, za jakiego wszyscy go uważają? Ciekawym wątkiem, który poruszyła autorka jest przedstawienie sylwetki Marii Konopnickiej. Z książki możemy bardzo dużo dowiedzieć się o polskiej poetce. Książka Barbary Ciwoniuk kierowana jest do nastolatków i porusza bardzo wiele tematów, które są bliskie tej grupie wiekowej. Polecam tą wciągającą powieść, która porusza ważne tematy między innymi siłę miłości i prawdziwej przyjaźni, rolę alkoholu czy narkotyków w życiu młodych ludzi, a także problemy rodzinne.

EDIT - 05.05.2024: Patrząc na drogę, jaką przebyłam od grudnia i jak bardzo ta książka siedzi mi w głowie, muszę jednak podnieść ocenę o gwiazdkę. I nawet to podejście do wiary zaczynam w niektórych aspektach lepiej rozumieć, chociaż dalej żałuję, że nie mam już nastu lat. 14.12.2023: Pierwszy raz przeczytałam tę książkę w wieku 13 lat i byłam wtedy jej naczelną hejterką. Kolejnych naście lat później nie wydaje mi się taka zła, chociaż chyba jestem na nią trochę za stara. Żałuję, że nie zrobiłam rereadu mając 16 lat jak główna bohaterka, wtedy pewnie wyniosłabym z lektury najwięcej, chociaż jej specyficzne podejście do wiary nawet wtedy obniżyłoby moją ocenę.

Sophie w tej serii(przypomnę,,Wszystko o Ewie'') pokazała w udany sposób swój talent do prostego,zrozumiałego pisania powieści,których zadaniem jest urzekać i zmuszać do ukazania odczuć przy odbiorze.Jakieś plotki-zdenerwowanie,że wszystko się popsuje;zdrady-no jak tak mogli;żarty-ale fajowy pomysł;kłótnie-nie ,proszę nie kłóćcie się/no i dobrze mu tak/szkoda mi cię;ojcec zabronił-ale czemu,no co oni zrobili.Książka pełna podobnych sutacji,a ja naprawdę weszłam w fabułę i cieżko było wyjść,szkoda,że nie kończy się Happy Endem przez ojca Ewy,ale wiem,że Luke się nie podda(wiem to z ostatniej części,,Jedna jedyna'')Polecam:-)

Gdy ją czytałam, to po jakimś czasie przestała mi się podobać, bo główna bohaterka wydawała mi się troszkę zarozumiała, a ja byłam wówczas ok. rok starsza od niej. Na pewnym etapie powieść zaczęła mnie tak denerwować, że dałam sobie z nią spokój i "wywaliłam" ją na półkę. Aczkolwiek teraz chyba mam coraz większą ochotę pewnego dnia do niej wrócić, z większym dystansem. Wydaje mi się, że teraz, z perspektywy czasu, spodoba mi się dużo bardziej.

Może okładki tej serii nie są za piękne, ale miło wspominam te książki z okresu, kiedy byłam młodszą nastolatką. Nie jest to wygórowany romans wysokich lotów, ale książki czytało mi się bardzo sympatycznie i miło. Są takie lekkie o spokojnym charakterze, do poczytania w przerwach między cięższymi lekturami. Książki były trochę inaczej napisana niż typowe romansidło z którymi mam styczność, bo romanse zazwyczaj są pisane z punktu widzenia dziewczyny, a tym razem przez całą serie można posiedzieć w głowie chłopaka i dowiedzieć się jak on myśli. Jest to dość ciekawa odskoczni od oklepanych romansów.

Rodzice Wiktorii giną w wypadku samochodowym. Nastolatka zostaje rozdzielona z młodszymi siostrami – bliźniaczkami i trafia do mieszkania nielubianej ciotki w Warszawie. Czternastolatka mieszkając w obcym, dużym mieście musi mierzyć się także z kuzynką – Janką, za która nigdy nie przepadała. Wiki przypadkiem trafia do eksperymentalnej klasy, w której każdy jest miły i uprzejmy, sprawia to, że dziewczyna odkrywa nowe zasady i metody nauczania. Pani Sawicka – wychowawczyni klasy wprowadziła proste zasady, które mają sprawić, że uczniowie będą się dobrze czuli w swojej klasie bazując na regułach Rona Clarka. Traumatyczne wydarzenie jakim jest śmierć rodziców, zmiana szkoły, przeprowadzka ze wsi do miasta i rozstanie z rodzeństwem to tylko niektóre problemy z którymi musi zmierzyć się Wiki. Czy samolubna i zapatrzona w siebie Janka i nieśmiała dziewczyna ze wsi dojdą do porozumienia? Co musi się wydarzyć, by Wiki odkryła, że bezwzględna, walcząca o swoją pozycję kuzynka też jest samotna i załamana? Czy kuzynki w końcu połączą siły i staną przeciwko swoim problemom? Przyjemna, wciągająca książka opowiadająca o problemach nastolatków. Smutny wątek śmierci najbliższych – rodziców, a także zmiana środowiska i znajomych czy pierwsza miłość to tylko niektóre problemy, które autorka porusza w swojej powieści. Ciekawym zabiegiem są wprowadzone przez Barbarę Ciwoniuk listy, które główna bohaterka pisze do zmarłej mamy i jej koleżanki – Rity. Książka to typowa młodzieżówka, którą warto przeczytać.

Typowa młodzieżówka na jeden wieczór, licząca zaledwie 208 stron. Książka napisana jest bardzo prostym językiem. Ciekawa, wzruszająca książka po którą warto sięgnąć. Zakończenie mega sztos, takiego się nie spodziewałam. Przez dłuższy czas moje myśli wracały do tej historii. Warto sięgnąć po tę książkę.

Książka całkiem dobra, czytało się ją lekko, wydarzenia są jak najbardziej realistyczne i całkiem ciekawe. Dlaczego c a ł k i e m ciekawe? Bo to wydarzenia powtarzają się, może nie dokładnie, ale jednak. Dziewczyna, zakochana, nagle związek, co wybrać, miłość czy przyjaźń? Jednak zakończenie nie było tak do końca dobre, jak się spodziewałam, i było to miłe zaskoczenie, bo jestem już trochę znudzona większością zakończeń w tego typu książkach.

„Freak City” to książka, która zwróciła moją uwagę intrygującym tytułem. Kiedy okazało się, że mogę ją przeczytać niezwłocznie skorzystałam z okazji wiedziona ciekawością. „Freak City” opowiada historię piętnastoletniego chłopca, który znajduje się w krytycznej sytuacji życiowej, jaką jest dla niego zerwanie z super laską, niedoścignionym marzeniem wielu jego kolegów. Dla ścisłości dodam, iż inicjatorką rozstania była dziewczyna. Chory z miłości Mika nie mogąc znaleźć sobie miejsca w życiu razem z najlepszymi kumplami podrywa przypadkowo spotkaną na ulicy dziewczynę. Nie przeczuwa nawet, że los zetknie ich raz jeszcze. Będzie to spotkanie obfitujące we wrażenia i skrajne emocje. Ale największą niespodzianką okaże się fakt, że dziewczyna jest głucha. Za to ma piękne zielone oczy, które zapadną Mice głęboko w serce. Chłopiec zaczyna mieć rozterki. Czy zainteresować się na poważnie Leą na przekór wszystkiemu, co ich dzieli, łącznie z barierą dźwiękową, która często wydaje się być nie do przeskoczenia? Czy starać się odzyskać zmysłową Sandrę, która jest rozdrażniona faktem, że jej ex-chłopak tak szybko po rozstaniu znalazł sobie pocieszenie. Katrin Schrocke – autorka tej poruszającej historii jest cenioną pisarką powieści dla dzieci i młodzieży, opowiadań i sztuk teatralnych. Dla mnie było to pierwsze i bardzo ciekawe spotkanie z nią. Autorka potrafi dość szybko sprawić, że czytelnik zatapia się w jej świecie. Dzięki temu i sporej czcionce książkę czyta się naprawdę szybko. Jedna rzecz tylko trochę mi przeszkadzała. Mianowicie – czy naprawdę piętnastoletni chłopcy myślą tylko o seksie?! Czytając tę książkę odniosłam wrażenie, że tak. Owszem, piętnaście lat to wiek, w którym bardzo ważne są wielkie miłości, kilometrowe esemesy, piosenki przypominające pierwszy wspólny taniec, ale chyba istnieje jeszcze coś poza tym? A może jestem trochę niedzisiejsza i się mylę w tej kwestii? Mam nikłą nadzieję, że nie. Mimo że dobrze czytało mi się „Freak City” i w wielu miejscach uśmiech rozjeżdżał mi się na twarzy, to jednak nie podsunę jeszcze tej książki mojej dwunastoletniej córce. Wydaje mi się, że to lektura dla trochę starszych nastolatków – właśnie przed ten przesyt seksem. Autorka dobrze przygotowała się do napisania tej powieści. Między innymi poznała pracę z głuchymi dziećmi, dzięki czemu postać Lei jest bardzo prawdziwa i przekonująca. Osoby słyszące nie potrafią sobie wyobrazić, jak to jest nie znać dźwięków. Zakrycie uszu to tylko namiastka tego świata. Ta bariera mocno dzieli świat słyszących od świata głuchych, którzy zdecydowanie lepiej czują się we własnym towarzystwie. Zresztą trudno się im dziwić. Mowa jest dla człowieka podstawowym sposobem komunikowania się. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak szeroko korzystamy z dźwięków tak jest to dla nas naturalne. „Freak City” uświadomiło mi jak cenny jest sprawny narząd słuchu. Ale ważniejsze jednak jest przesłanie, że głusi to tacy sami ludzie jak inni a ich świat jest równie ciekawy, jeśli tylko zechce się go poznać.

Katarzyna Majgier w powieści „Świat według Vanessy” serwuje czytelnikom słodko-gorzki obraz dorastania, który mimo lekkiej formy, dotyka kwestii fundamentalnych dla współczesnej młodzieży. To historia, która w rankingu literackim zasługuje na solidne 6/10 – jest rzetelnie napisana, choć nie ucieka od pewnych gatunkowych schematów. Główną bohaterką jest Vanessa, dziewczyna, której życie mogłoby wydawać się pasmem sukcesów, gdyby nie fakt, że jest ono pieczołowicie reżyserowane. Vanessa to postać, z którą łatwo się utożsamić, ale którą momentami trudno polubić przez jej powierzchowność. Żyje w świecie zdominowanym przez pozory, media społecznościowe i nieustanną potrzebę akceptacji. Fabuła koncentruje się na jej codziennych zmaganiach: od szkolnych intryg, przez pierwsze poważne dylematy sercowe, aż po skomplikowane relacje rodzinne. Vanessa musi lawirować między tym, kim chce być, a tym, kogo chcieliby widzieć w niej inni – rówieśnicy, rodzice i internetowi obserwatorzy. Autorka trafnie punktuje absurd pogoni za „lajkami”, pokazując, że pod idealnym filtrem na Instagramie często kryje się samotność i zagubienie. Zalety i mankamenty (Ocena 6/10) Książka ma swoje mocne strony, ale nie jest pozbawiona wad, które rzutują na ostateczną ocenę: Autentyczność problemów: Majgier doskonale rozumie język i lęki dzisiejszych nastolatków. Presja bycia idealnym jest tu pokazana bez zbędnego moralizatorstwa. Lekkość pióra: Styl jest dynamiczny, co sprawia, że lekturę pochłania się w jeden wieczór. Przewidywalność: To główny powód, dla którego nota nie jest wyższa. Wiele zwrotów akcji można przewidzieć już na początku rozdziału, a niektóre postacie drugoplanowe są potraktowane zbyt jednowymiarowo. Płytkość zakończenia: Finał historii wydaje się nieco pospieszny i zbyt "cukierkowy" w zestawieniu z całkiem trafną diagnozą problemów, jakie stawia autorka.

Bardzo polecam! Okładka może mylić co do treści, ale naprawdę ta książka jest mega wartościowa! Porusza bardzo dużo tematów - ważnych. Myślałam, że to będzie bardziej komedia i luźna fabuła, ale się myliłam Ta pozycja mnie zachwyciła, była: ~ wzruszająca ~ smutna ~ depresyjna ~ zabawna Tyle emocji w jednej książce! Mega wciągające i przede wszystkim dające dużo do myślenia chociażby dla tzw. szkolnych gnębicieli Bardzo dużo zwrotów akcji, których nie da się spodziewać No po prostu całość rewelacja! Styl pisania też jest super - młodzieżowy, poważny, luźny Autorka bardzo dobrze przedstawiła to, że zawsze trzeba mieć nadzieję i że z kwestią czasu wszystko się ułoży... Zakończenie było wspaniałe, tak samo jak punkt kulminacyjny, który był bardzo wzruszający i smutny, zresztą sami się przekonacie B A R D Z O polecam!

Główną bohaterką powieści Beaty Ostrowickiej jest Laura, która ma normalną, zwyczajną i kochającą rodzinę...beztroskie, idealne życie. Wciąż za czymś pędzi chce pomóc swojej siostrze Monice, która zaszła w ciążę, pomaga też Pani Wandzie jest to starsza kobieta u niej dorabia jej matka. Ma wspaniałego, przystojnego chłopaka Błażeja i najlepszą przyjaciółkę Szarą na, którą zawsze może liczyć, wspiera ją bardzo, a także ufa bezgranicznie. Beata Ostrowicka to bardzo dobra pisarka napisała wspaniale swoją powieść, bardzo fajnie się czytało, lekkim i przyjemnym językiem napisana książka. "Przecież cię znam" to życiowa,cudowna i super książka młodzieżowa wciągnęła mnie naprawdę szybko przeczytałam z przyjemnością zadowolona jestem z tej powieści poruszyła mnie za serce.

Adresowana do czytelniczek w wieku lat „-nastu” pozycja, znakomicie sprawdza się również jako lektura dla tych trochę starszych, bowiem problemy w niej poruszone nie mają ani wieku, ani metryki.Lily już od kilkunastu miesięcy jest w szczęśliwym związku z Jackiem Parmiterem i wydawałoby się, że powinna być w „siódmym niebie”. Jack jednak jest człowiekiem bez wad i to właśnie stąd wynikają problemy oraz desperacka walka Lily o odkrycie jego rzekomych grzechów i grzeszków. Jako, że chłopak nigdy nie wspomina o swojej przeszłości, nasza bohaterka zaczyna pytać, śledzić i tropić, a doskonałym terenem dla takich działań okazuje się Internet. I tak Lily dociera do popularnego portalu społecznościowego Topfriends.com, gdzie odnajduje profil byłej dziewczyny Jacka – Alex Porter, która z nim rzekomo zerwała. Nasza bohaterka wpada na szaleńczy plan zaprzyjaźnienia się z rywalką i wyciągnięcia od niej wszystkich sekretów ukochanego ... Pytanie: czy warto dociekać "prawdy"? Czy warto zaspokajać swoją ciekawość? Dobra pozycja na nastolatek i nastolatków.

Ciężko to opisać i ocenić. Najlepszym określeniem jest słodko-gorzka, ponieważ wydaje mi się trochę za wspaniała (nie koniec), ale z drugiej strony była dość prawdopodobna. No nie wiem. Mimo braku umiejętności nazwania swoich uczuć wobec prawdopodobieństwa wydarzenia się historii, książka bardzo mi się podobała. Szczerze polecam (zwłaszcza fanom Johna Greena).

Książka jest prowadzona narracją pierwszoosobową, a główna bohaterka ma na imię India Jane. Dziewczyna wraz z rodziną przeprowadziła się do Londynu do cioci Sarah. Przez dwa lata mieszkała w deszczowej Irlandii, gdzie poznała Erin - swoją koleżankę. Jej tata jest Włochem i uwielbia podróżować, a jej mama jest Angielką. India Jane w przeciągu swoich piętnastu lat życia mieszkała w 5 różnych krajach. Bohaterowie Tędy do Raju mają przeróżne cechy od imprezowiczów po osoby wyrzekające się wszelakiej przyjemności. Ta barwna paleta charakterów jest fantastyczna co niesie za sobą wiele ciekawych i odmiennych od siebie wydarzeń. Oprócz Indii Jane i jej koleżanki Erin poznajemy również Kate - jej siedemnastoletnią kuzynkę, buntowniczkę, Joe - chłopaka w którym Indii Jane się podkochuje oraz Liamia - osobę, która przekona cię do swoich racji i przekonań. Akcja książki na początku powieści ma miejsce w Londynie, lecz szybko przenosi się na jedną z wysp Greckich, do ośrodka "Dziewiąta Chmura". Przygody Indii Jane trwają podczas wakacji, podczas lata. India Jane cieszy się, że w końcu ma dom. Zaczyna pozwać okolicę i zwiedzać Londyn, gdy nagle jej tata dostaje pracę i musi wyjechać w tournee, zabiera ze sobą jej mamę i brata - Dylana, a ona zostaje wysłana wraz z kuzynką do cioci Sarah do Grecji. Dziewczyna początkowo w nowym miejscu imprezuje wraz z Kate i jej dwoma nowymi kolegami, lecz po jednym z wieczorów India Jane trafia przypadkowo na spotkanie grupy medytacyjnej, do której dołącza. Z radosnej dziewczyny cieszącej się z życia, stała się poważna i zaczęła szukać swojej życiowej drogi. Początkowo sądziłam, że spotkałam się z Love Story, lecz moje zdanie zmieniło się, nagle w jednym z rozdziałów. Wątek miłosny miał duże znaczenie w książce, lecz w pewnym momencie został on przerzucony na drugi plan. Z racji tego, że dawno nie czytałam powieści pozbawionej elementów fantastyki, poprzez co zapomniałam, że książki osadzone w realnym świecie są równie fantastyczne, lecz Tędy do Raju mi to przypomniało. Początkowo książka mi się nie podobało, z winy lekkiego chaosu oraz scen, w których brakowało dopracowania, lecz resztę powieści bardzo przyjemnie mi się czytało. Język książki sprzyjał szybkiemu czytaniu oraz opis miejsc bardzo mi się podobał. Książka porusza wątki stylu życia oraz tego że każdy ma swój wybór jak i swoją ścieżkę życiową, którą sam sobie wybiera. Kiedy stajemy w punkcie kulminacyjnym, poprzez wydarzenie, które miało miejsce w przeszłości czy to bliskiej czy dalekiej próbujemy siebie zrozumieć i dalej żyć, często inaczej niż dotychczas, to stwierdziłam po lekturze Tędy do Raju. Książkę oceniam na 8,5/10 za przypomnienie mi magii czytania książek bez krzty fantastyki.

Bohaterów powieści mogliśmy już poznać w dwóch innych książkach autorki: „Ten gruby” i „Własny pokój”. W tej części bliżej poznajemy Justynę – dziewczynę Zacha. Nastolatka po wyjeździe chłopaka czuje się bardzo samotna. Pogrążona w tęsknocie i poezji nie zauważa pogłębiających się problemów rodzinnych. Ojca Tyśki boją się wszyscy domownicy, mężczyzna jest agresywny. Najstarszy brat nastolatki – Czarek nie chce już dawać sobą pomiatać i po kolejnej kłótni z ojcem ucieka z domu. Dopiero po tym wydarzeniu Justyna zdaje sobie sprawę, że nie może dłużej myśleć tylko o Zachu i musi zająć się poszukiwaniami brata. Sytuacja w domu Tyśki diametralnie zmienia się po ucieczce Czarka. Wszyscy domownicy starają się odnaleźć chłopaka i polepszyć stosunki, by taka sytuacja nie miała już miejsca w przyszłości. Problemy rodzinne sprawiają że zmienia się także drugi brat Tyśki Patryk, a sama dziewczyna zaczyna rozumieć, że skupiając się na jednej sytuacji czasem nie dostrzegamy innej, równie ważnej. Jak ucieczka Czarka wpłynie na rodzinę? Czy szczere rozmowy będą w stanie z powrotem zbliżyć ich do siebie i pozwolić zrozumieć kto, kiedy i gdzie popełnił błąd? Czy Justyna będzie w stanie pogodzić miłość do Zacha i tęsknotę za nim z nieszczęściem najbliższych? Książka Barbary Ciwoniuk opowiada o problemach nastolatków w bardzo prawdziwy sposób. Powieść bardzo wciągająca, czyta się bardzo szybko. Ukazuje, że każde zachowanie jest spowodowane wcześniejszymi wydarzeniami, a szczera rozmowa pozwala zrozumieć problem. Wątek romantyczny w powieści przestrzega młodych ludzi, by kochając nie zapominali o rodzinie i dostrzegali także inne rzeczy, które dzieją się wokół nich.

Pomysł na fabułę naprawdę mi się spodobał, jednak czegoś mi tu brakowało. Sam moment zaginięcia Judy jest tak naprawdę wspomnieniem sprzed 8 lat. Dzięki licznym retrospekcjom możemy dowiedzieć się czegoś z życia bohaterów. Powieść jest krótka, więc nie ma tu licznych opisów zdarzeń, a autorka skupia się na tym by wszystko przekazać jak najkrócej. Jest to pewnego rodzaju minus, ponieważ nie znamy żadnym innych wydarzeń z ich życia. Od mniej więcej połowy wszystko wydawało się dziwnym zbiegiem okoliczności. Czytając myślałam o tej książce, jako o powieści strasznie przewidywalnej. I niestety po części taka się okazała. Z czasem domyślałam się co spotkało Judy, choć nie przewidziałam takiego zakończenia, to jednak szłam w dobrym kierunku. Może jeśli książka ta byłaby dłuższa, autorka mogłaby wpleść więcej wątków pobocznych, więcej kryminału i stworzyć po prostu historię mrożącą krew w żyłach. Jednak ta książka nie jest taką pozycją, niemniej jednak nie zmienia to faktu, że jest warta uwagi.

Bardzo przyjemna książka. Nic wybitnego - po prostu przyjemna. Ot tak, coś lekkiego i zabawnego na poprawę ponurego humoru. India Jane - główna bohaterka i narratorka - prowadzi ze swą rodziną swego rodzaju koczownicze życie. Raz mieszkała w kolonialnym domu na Jamajce, kiedy indziej we wschodnim skrzydle indyjskiego pałacu albo w starym zamczysku w deszczowej, zielonej Irlandii. Z powodu tych ciągłych przeprowadzek India Jane czuje bardzo samotna. Ma w zasadzie tylko jedną przyjaciółkę - zwariowaną, kochaną Erin. Niestety, Erin mieszka w Irlandii a rodzice Indii postanawiają przeprowadzić się do Londynu. Dziewczynie nie poprawia nawet świadomość, że praktycznie będzie sąsiadką bardzo przystojnego Joe'go. Poza tym India Jane ma niesamowity talent do wpadania w różne żenujące, zabawne sytuacje - najczęściej w obecności Joe'go. "Nowy początek" Cathy Hopkins jest bardzo zabawną książką: bardzo często się śmiałam z wpadek biednej Indii Jane :) Książka poprawiła mi humor na cały dzień.

Michał – jeden z głównych bohaterów książki autorstwa Ewy Barańskiej poważnie uszkadza sobie kręgosłup skacząc do jeziora. Jego przyjaciele, rodzina oraz ukochana Weronika postanawiają zrobić wszystko, aby mu pomóc. Próbują zebrać kilkaset tysięcy złotych potrzebnych na operację, która może (ale nie musi) przywrócić sparaliżowanemu chłopakowi sprawność. Zgłaszają się do fundacji, organizują zbiórki i wyprzedaże niepotrzebnych rzeczy itd. Angażują kogo tylko się da. Najbardziej zaangażowana w to przedsięwzięcie jest Weronika. Jest skłonna zrezygnować ze studiów na prestiżowej uczelni, byle by tylko uratować ukochanego. Nie podoba się to rodzicom dziewczyny, którzy próbują przekonać dziewczynę do zmiany decyzji. Nie rozumieją jej i zamiast pomóc, tylko bardziej dołują i tak zrozpaczoną (ale pełną nadziei) dziewczynę. Książka napisana jest naprawdę lekkim językiem, bez zbędnych opisów. Pozostawia jednak pewien niedosyt, ponieważ jest … niedokończona. No cóż, nie wiem czy to wada czy zaleta, mam dość mieszane uczucia. xoxo L.(https://slowotok-laury.blogspot.com/)