Hermes 9:10

Przesympatyczne przeniesienie legendy o mistrzu Twardowskim w nasze czasy. Wróć, już nie takie nasze. Książeczka ma już 14 lat i momentami się to czuje (oranżada Ptyś, brak komórek, niepracująca zawodowo mama). Co nie odbiera przyjemności z czytania, po prostu uświadamia upływ czasu.

Ooo, jaka dobra książka. Raczej dla młodzieży i dorosłych niż dla dzieci - ze względu na trudną terminologię, nie temat. Od piątej klasy wzwyż już chyba może być. Można przeczytać to wspólnie z młodym człowiekiem i przedyskutować. A tematów byłoby mnóstwo: chory brat, rozwód rodziców i nowe małżeństwo jednego z nich, eurosierota, dziecko niepełnosprawne w klasie, materializm, agresja i przemoc w szkole, odkrywanie własnej tożsamości (proszę nie mylić z tożsamością seksualną), przyjaźń, pierwsza miłość. Warto.

Sympatyczne perypetie tytułowego Bruna i jego starszej i młodszej siostry. Pierwsze miłości, zespół muzyczny, sąsiedzi, zdarzenia w szkole. Książka napisana w zabawny sposób, przy której można się wspólnie z dzieckiem pośmiać. My przesłuchaliśmy podczas podróży na audiobookiu. Lektorka idealnie oddała klimat książki. Baaaardzo przyjemna podróż i aż szkoda, że tak krótka, bo musieliśmy dokończyć słuchanie w drodze powrotnej.

Dobrze spędzona wieczorna godzina z niezwykłym zwykłym chłopcem i jego najbliższymi. Wielu z Was ocenia, że to książka skierowana do dzieci, ale i do dorosłych. Ja sądzę, że to książka skierowana do dorosłych, którym mały chory chłopiec oraz umierający staruszek wskazują rzeczy w życiu najważniejsze: prostotę, empatię, wdzięczność. Przeczytać razem z dzieckiem, bo trzeba mu troszkę pomóc zrozumieć.

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.

Powszechnie wiadomo, że anioły są potrzebne, żeby czuwać nad zabłąkanymi dziećmi, ratować je z opresji, wskazywać właściwą drogę, wspierać i przekazywać ważne wiadomości. Ale anioły nie są ideałami, bywają leniwe, dzikie, płochliwe i nie zawsze pojawiają się na wezwanie. Dlatego ktoś, dawno temu, próbował założyć hodowlę aniołów, aby w razie potrzeby były pod ręką. Swoje rady i spostrzeżenia spisał w formie poradnika. Hodowla nie jest łatwa, po drodze czyhają liczne pułapki. Anielnik musi być usytuowany w odpowiednim miejscu. Trzeba go chronić przed wandalami, deszczem, owadami i drapieżnikami. Kolejne wyzwania to na przykład trening bujania aniołów i unikanie sytuacji (rzadkich), w których mogłyby być agresywne. Nie wiadomo jak Grzegorz Kasdepke wszedł w posiadanie tego niezwykłego poradnika, ważne, że chciał przedstawić nam jego treść. Jeśli więc ktoś chciałby zająć się hodowlą aniołów, powinien przeczytać dokładnie wszystkie wskazówki i cenne porady. Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia Marta, która wraz z młodszym bratem i rodzicami mieszka kątem u ciotki Irenki, siostry ojca. Rodzice Marty często się kłócą, atmosfera bywa napięta i drażliwa, a świadkami sprzeczek są dzieci. Zapracowany ojciec ma wyrzuty sumienia, że nie zapewnił rodzinie godnego życia, sfrustrowana matka topi niezadowolenie w alkoholu i nie potrafi zapanować nad atakami złości, ciocia Irenka też nie jest zadowolona ze swego życia, więc bywa złośliwa. Marta tęskni za rozmowami i rodzinnymi spacerami, czuje się osaczona przez rzeczywistość, w dodatku musi wciąż zajmować się organizowaniem zabaw dla czteroletniego brata. Pewnego razu dziewczynka stojąc na balkonie wypatrzyła w oddali coś niezwykłego… zobaczyła na niebie anioły krążące nad zaniedbanymi ogródkami działkowymi. Oczywiście mimo zakazu, aby nie zapuszczać się nigdy w tamte rejony, wyrusza by z bliska zobaczyć anielnik. Jednak zanim tam dotrze, wpadnie wraz z bratem w niezłe tarapaty. Nie będzie sielsko i anielsko, będzie groźnie i strasznie jak w horrorze. Jak skończy się wyprawia Marty? Jak na zniknięcie dzieci zareagują rodzice? Czy Marta zobaczy anioły? Co takiego będą miały jej do przekazania? Czy dorośli coś zrozumieją i zawalczą o lepsze życie? W dramatycznej historii, która rozegrała się na terenie zaniedbanych ogródków działkowych nie da się nie zauważyć nawiązania do bajki o Jasiu i Małgosi. Baśniowego i trochę strasznego klimatu dodają tej opowieści niepokojące ilustracje. Ponadto co kilka stron znajdziemy szczegółowe informacje hodowli aniołów. Cytowane fragmenty starego poradnika hodowcy aniołów mają charakter naukowy, są uzupełniane ilustracjami oraz opatrzone nazwami w języku łacińskim łacińskimi, jak w starych książkach lekarskich lub zielnikach. Połączenie baśniowego tematu z naukową powagą daje momentami efekty komiczne. Z kolei przygody Marty wzruszają i skłaniają do refleksji. Doceniam wartościowe przesłania zawarte w tej książce, jednak czegoś mi tu brakowało. Może spójności obydwu części, staranniejszego dopracowania wątku obyczajowego, nie aż tak banalnego zakończenia? W moim odczuciu nie jest to najwybitniejsze dokonanie literackie tego pisarza. Powieść rekomenduję dla dzieci w wieku 10+. Tym nieco młodszym powinni ją przeczytać dorośli i przy okazji porozmawiać z dziećmi na temat opisanej historii. Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (4) Książka, której bohaterem jest dziecko.

Hej. Ostatnio nakładem Wydawnictwa Harperkids ukazał się cykl powieści przygodowych dla dzieci w wieku 8+. To książki stworzone przez cenionych autorów i ilustratorów znanych z serii "Czytam sobie". Pierwsza z nich to książka autorstwa Natalii Usenko i Danuty Wawiłow "Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13" z ilustracjami Diany Karpowicz. Książka jest połączeniem mitologii słowiańskiej, współczesnych realiów i dużej dawki humoru, której młodzi czytelnicy nie będą mogli się oprzeć. Składa się z krótkich opowiadań w sam raz dla młodego czytelnika. Dzięki niej dzieci będą mogły się oczytać z fantastyką czerpiącą z mitologii słowiańskiej. Recenzja na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2022/09/czytam-bo-lubie-wierzbowa-13-opowiesci.html

"W domu mojego dzieciństwa był pokój, który nazwano "Mały Pokój z Książkami". (...) W tym zakurzonym pokoju, gdzie nigdy nie otwierano okien, gdzie przez mroczne szyby z trudem wdzierał się promień letniego słońca, gdzie tańczyły lśniące migotliwe pyły, otworzyły się przede mną czarodziejskie okna na światy, których nigdy nie widziałam, na odległe czasy, których nie mogłam pamiętać" ... I ja również się tak czułam czytając baśniowe opowiadania autorki ... Akcja ich bez wątpienia rozgrywa się w czasach minionych ... oprócz typowych baśniowych postaci występują tu i te zupełnie zwyczajne ... gospodarze, kominiarczyki ... mała Kasia ... Zwykłe historie, a jednak przedstawione za sprawą jakiegoś niezwykłego baśniowym filtru... Najbardziej jednak zachwycił mnie ... wstęp ... chyba każdy kto go przeczyta, zapragnie mieć taki swój malutki (albo ciut większy;) pokoik z książkami ... I tak jak autorka poznawać za sprawą książek "historie, które zdarzyły się dawno; sztuki, których od dawna nie grano na żadnej scenie..."

Rafał Witek to jeden z tych autorów, których lubię czytać dzieciom najbardziej. "Klub latających ciotek" to historia lekka, zabawna, ciekawa, budząca w dzieciakach zew przygody. Dla trzylatka była nieco za dorosła, ale pięciolatka bawiła się przednio. A i u dorosłych może wywołać uśmiech na twarzy i wspomnienie prawdziwych zabaw z dzieciństwa. Mam wrażenie, że autor zapewnia w swojej historii naukę uważności, bycia tu i teraz i pokazuje dzieciakom, że nawet pozornie źle zapowiadające się wakacje mogą stać się super przygdą, a drętwa ciotka też jest człowiekiem i była kiedyś młoda. Polecamy do dobrej zabawy.

Rewelacyjna książka dla dzieci przybliżająca sylwetkę słynnego pisarza w przyjaznej formie. Z książki można się dużo dowiedzieć o Fredrym oraz jego losach. Nie są to suche fakty historyczne ale ciekawie opisana historia która wciąga czytelnika. Ciekawa książka i dla małych i dla dużych. Polecam!

W książce nie tylko dowiemy się jak rozpocząć samemu hodowlę rybek, ale i zaobserwujemy relacje pomiędzy rodzeństwem oraz rodzicami i dziećmi. Książka napisana jest lekkim, pełnym humoru, a zarazem żywym językiem, który umożliwia dzieciom zrozumienie tego co się dzieje. Książka uzmysłowi dzieciom, że opieka nad żywym stworzeniem to nie tylko chwilowa przyjemność, ale przede wszystkim odpowiedzialność za jego zdrowie i życie. Fajnym elementem są zawarte refleksje dotyczące przywiązania oraz poczucia żalu po stracie przyjaciela. I oczywiście nie mogło zabraknąć tego, co w bajkach najważniejsze - pozytywnych uczuć i szczęśliwego zakończenia. Całości dopełniają czarno-białe ilustracje Przemysława Liputa, które dobrze pasują do treści.

"Książka o Hani" Wandy Ottenbreit oraz "Słoneczko" Marii Buyno-Arctowej. Dwie ulubione książki Małgorzaty Musierowicz. Książka o Hani składa się z dwóch części. Pierwsza z nich opisuje przygody Hani i Dużego Brata. Duży Brat wraca do domu na wakacje. Okazuje się, że w wypadku stracił nogę. Wszyscy czują się tak, jakby dom opuściło szczęście. Hania postanawia je odszukać. Razem z Dużym Bratem wyrusza na poszukiwanie zaginionego szczęścia. Spotykają raka, Ali-Babę i rozbójników. Wchodzą na Szklaną Górę. Hania zostaje tam królową. Okazuje się, ze bycie królową nie zawsze jest przyjemne. W końcu odnajdują szczęście - Maleńkiego Braciszka. Druga część poświęcona jest przygodom Hani i Małego Braciszka (Maleńki Braciszek stał się Małym Bratem). Na Gumowym Słoniu wyruszają do kraju Dzikich Ludzi. Spotykają Smutnego Wielbłąda, dochodzą do Zaklętej Studni. Mały Brat zostaje porwany przez tajemniczego, bezimiennego człowieka. Wszyscy mówią o nim On. Kim jest On? Czy ma jakieś imię? Jaką rolę odegra w podróży Hani i Małego Brata? Tego wszystkiego można dowiedzieć się z kart książki. Książka jest pięknie ilustrowana przez samą Małgorzatę Musierowicz. Opatrzona jest przedmową tejże autorki. Warto ją przeczytać, bo książka na ciekawą historię. Jest to książka zagubiona i odnaleziona po dziesiątkach lat. Książka zawiera wiele elementów baśniowych. Przeznaczona jest raczej dla młodszych czytelników. Mi bardziej do gustu przypadło "Słoneczko", może dlatego, że jest tam więcej realizmu oraz, to że zetknęłam się z książką Marii Buyno-Arctowej jako małe dziecko.

Wypożyczyłam książkę "Gelsomino w Kraju Kłamczuchów" autorstwa Gianni Rodari z ilustracjami Szancera. To egzemplarz wydany w 1987 roku, a tłumaczenie Hanny Ożogowskiej jest z roku 1962. Ach, jak to się dobrze czyta! To się w ogóle nie zestarzało! To ma wdzięk, to przykuwa, to porywa.* Mam ochotę natychmiast sięgnąć po inne książki tego autora! :-) Młody chłopak Gelsomino ma tak potężny głos, że pękają od niego szyby i walą się mury. Pewne decyzje i los przywodzą go do Kraju Kłamczuchów, w którym wszystko jest na opak i w którym panuje Giacomone - były pirat. - Trzeba pozmieniać wszystkie słowa - tłumaczył. - Na przykład słowo "pirat" będzie znaczyć "uczciwy człowiek". (...) - Zmienicie nazwy wszystkich rzeczy, imiona ludzi i zwierząt. Na początek niech ludzie, zamiast mówić "dzień dobry", życzą sobie "dobrej nocy". W ten sposób moi wierni poddani będą każdy dzień zaczynać od kłamstwa. No, i rozumie się, trzeba będzie, aby idąc spać, jeden drugiemu życzył dobrego apetytu... (...) Kiedy wydrukowano nowy słownik i ogłoszono "Prawo o obowiązującym kłamstwie", zaczął się nieprawdopodobny zamęt.** Później wszyscy się przyzwyczaili. Nawet psy i koty podporządkowały się nowym zwyczajom. Trochę zamętu wprowadził Zoppino - rysunkowy kot o trzech łapkach oraz malarz Bananito, no i oczywiście potężny głos Gelsomina. Przygody, niespodzianki, zaskoczenia. Tego spodziewajcie się po książce. Polecam! :-) https://bajdocja.blogspot.com/2019/01/gelsomino-w-kraju-kamczuchow.html

Przepiękna książeczka wierszowana dla najmłodszych muzyków lub takich ,którzy marzą by się nimi stać. Proste rymy ukazują pierwszą twórczość Fryderyka Chopina, jak był jeszcze dzieckiem i nie wiedział ,że stanie się sławnym kompozytorem. Pokazuje ,że wielkim człowiekiem od razu się nie rodzimy , najpierw jesteśmy dziećmi. Tych cech nabywa z wiekiem. Świetna książka dla dzieci nieśmiałych i nie dowierzających w swoje umiejętności .Całość ilustrowana w dosyć skromną grafikę, ale wymowną. Polecam dla wszystkich.

Myślę, że bardzo warto by dzieci czytały takie książki! Jest to forma krótkich opowiadań, często zabawnych, w których akcja jest osadzona w historycznych realiach. Przemycane są nawet elementy polityczne - o carze rosyjskim, który decydował wtedy o Łodzi. Bardzo fajnie opowiedziana historia. Jedyne co mi przeszkadzało to motyw diabła i tej morskiej kobiety.

Książki Grzegorza Kasdepki często wybieram do zakupu do szkolnej biblioteki, ponieważ autor ma niesamowity dar opowiadania, a właściwie gawędzenia – dowcipny, lekki, a jednocześnie inteligentny. Jest też autorem o niekończących się pomysłach fabularnych i potrafi je dobrze „ugryźć”. Z takim nastawieniem zaczęłam czytać "Przyjaciół". Na początku dałam się ponieść cudownej, urzekającej narracji trzecioosobowej, gawędziarskiej, łobuzerskiej, po prostu pięknej. Ale gdzieś w 2/3 opowieści czar prysł. Zupełnie niepotrzebnie wprowadzono dodatkowe kontrapunkty, koniec został zastrzelony serią karabinu problemowego. Wielka szkoda, bo „Przyjaciele” mają naprawdę wiele dobrych momentów, wciągających, dających do myślenia. To jest już któraś powieść polska dla dzieci z fatalnym zakończeniem. A dzieje się to za sprawą poruszanych problemów, a właściwie z ich zmasowanym atakiem i brakiem czasu na ich rozwiązanie. Jeden problem wystarczy w literaturze dla dzieci i młodzieży. Będą starsi, będą mogli czytać bardziej skomplikowane książki. PS Nie podobało mi się również "wyzywanie" bohaterów. Książka tworzy światopogląd. Co to za świat, w którym się wyzywa? Nie tędy droga do przemiany "zwykłych zjadaczy w chleba" w aniołów ;) Więcej na: https://bookwszkole.blogspot.com/2021/08/przyjaciele-powrot-pieknej-narracji.html

Przyjemna, klimatyczna opowieść o sile wyobraźni. Czytając ją faktycznie łatwo przenieść się w czasy naszych babć. Opisy postaci bardzo plastyczne. Jedyne co mnie raziło, to kilkukrotnie wzmianki o tym jak to dzieci "dostały w skórę" - dziś nie do pomyślenia, w tamtych czasach pewnie na porządku dziennym... Za to odjęłam gwiazdki - inaczej pewnie byłaby mocna 8.

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat