Fantastyczna Czwórka - Tom 2

Z Fantastyczną Czwórką nie miałem wcześniej kontaktu – nie oglądałem filmów, nie czytałem starszych komiksów, znam ich tylko poprzez popkulturową osmozę. Na dodatek nie należę do fanów twórczości Jonathana Hickmana. Nie przebrnąłem przez „Na wschód od zachodu” i odpadłem po pierwszym tomie, podobnie było z „Avengers”. Wyjątkiem były „X-Men” i „The Black Monday Murders”, które naprawdę mnie wciągnęły (i wciąż czekam na kontynuację!). Po Fantastyczną Czwórkę sięgałem więc z umiarkowanym optymizmem. Pierwszy tom bardzo mi się podobał. Wiem, że na Goodreads i Lubimy Czytać ta część oceniana jest najniżej, ale dla mnie stanowiła bardzo pozytywne zaskoczenie. Była bardziej kameralna i skupiona na relacjach. Akcji nie było tyle, co w kolejnych tomach. Moim zdaniem cały ten run stoi postaciami, ale całe show skradły dzieci. Valeria i Franklin są świetnie napisani i z miejsca ich polubiłem. Bardzo dużą sympatię odczuwam do Sue, która jest wzorem silnej kobiecej postaci. Jest twarda, pewna swojej wewnętrznej siły i moim zdaniem to ona jest głównym spoiwem Fantastycznej Czwórki. Johnny, Reed i Ben to równie ciekawe postacie i bardzo fajnie obserwuje się interakcje między nimi. Nie odczułem do nich aż takiej sympatii jak do Sue, Valerii czy Franklina, ale każdy z bohaterów jest inny i moim zdaniem każdy czytelnik może znaleźć wśród nich kogoś, z kim się utożsamia. Graficznie komiks prezentuje się bardzo dobrze – rysunki są czytelne i pasują do tonu opowieści. Fantastyczna Czwórka Hickmana to solidny, momentami bardzo dobry komiks, który jednak nie spełnił wszystkich moich oczekiwań. Bawiłem się naprawdę nieźle i ze swojej strony cały run mogę wam polecić z czystym sumieniem. Chętnie sięgnę po inne komiksy z FF. Może tym razem run Marka Waida?

Bardzo nierówny to wydanie zbiorcze. Przez znaczącą część tego komiksu ziewałem niesamowicie nie mogąc się doczekać finału. Ale ostatnie zeszyty zawarte w tym wydaniu zbiorczym znacznie podniosły jego ocenę w moich oczach. Nie ma tutaj niestety niczego nowego - znowu pojawiają się podejrzenia, że Matt popada w obłęd, ktoś zdecydowanie robi mu pod górkę, a jego życie oczywiście powoli wali się w gruzach. Jako, że było to prezentowane już wielokrotnie to nie robi to już specjalnie wrażenia. Na szczęście ta cała mizeria w końcu biegnie do bardzo satysfakcjonującego finału. Mimo tego całościowo jest to jeden z najsłabszych komiksów o Daredevilu.

Trzeci tom Fantastycznej Czwórki Jonathana Hickmana to jazda bez trzymanki. Tytułowi bohaterowie stoją przed naprawdę apokaliptycznym scenariuszem, przez który to chcą cało przeprowadzić wszystkich na Ziemii. Stawka jest wysoka, walki dramatyczne, większość postaci ma okazję do pokazania się z najlepszej/najciekawszej strony. Powiedziałbym, że jest to bardzo dobra kulminacja tej sagi Fantastycznej Czwórki, lecz wciąż zostaje czwarty tom i szczerze, nie mam pojęcia co tam jeszcze może być do powiedzenia.

Wielkim znawcą komiksów o superherosach nie jestem, niemniej nawet taki laik jak ja wie czym jest crossover. W przypadku komiksu jest to łączenie przygód postaci z różnych serii, co we wcześniej wymienionym gatunku zdaje się występować bardzo często. "Anihilacja" również wchodzi w ten nurt i wychodzi jej to dobrze, choć bez jakiegoś szczególnego szaleństwa. Pierwszy tom zawiera trzy odcinki - Drax Niszczyciel, Anihilacja: Prolog oraz Anihilacja: Nova. Za każdą część podpowiada inni rysownicy oraz koloryści, co wypada, przynajmniej dla mnie, mieszanie. W przypadku scenariusza, pierwsze dwie przygody opracował Keith Giffen, zaś ostatnią Dan Abnett we współpracy z Andym Lanning'iem. Na tym polu wyszło to znacznie ciekawiej. Zatem czy laik nie znający dobrze uniwersum xandariańskiego Korpusu Novy oraz Draxa Niszczcyiela odnajdzie się w tym albumie? Zdecydowanie tak, gdyż zawiera on sporo... wyjaśnień. Tym razem zacznę od warstwy graficznej komiksu, bo z nią mam najwięcej problemów. Na pierwszy ogień weźmy okładkę autorstwa Gabriele'a Dell'Otto - jest po prostu miodna. No czysta słodycz dla oka i szczerze nie pogardziłby nią w formie sporego plakatu, który zawiesiłbym na drzwiach wejściowych do swego gabinetu. Co prawda część postaci występuje w albumie raptem gościnnie, aby nie powiedzieć że gdzieś tam tylko mignęli (np. Srebrny Surfer), ale i tak całość w pełni oddaje ducha tego co znajdziemy w komiksie. Potem jednak sprawy nie wyglądają już tak różowo. Pierwsza przygoda zatytułowana "Drax Niszczyciel" jest, w mojej opinii, najlepsza z całego zbioru i jakby nie patrzeć bardzo ważna dla całej późniejszej przygody. Po pierwsze wygląda świetnie - postacie, sceny walk (a tych trochę jest), kolorystyka i tak dalej. Zdaję sobie sprawę, że w porównaniu do prac największych nazwisk pracujących przy komiksach Marvela, dzieło Breitweiser'a (rysunek) i Rebera (kolory) może okazać się tylko poprawne, ale dla kogoś mojego pokroju to kawał porządnej pracy. Do tego na tle pozostałych dwóch odcinków wypada najciekawiej. Szczególnie jeśli idzie o kolorystykę. "Anihilacja: Prolog" wypada za to... no powiedzmy, że słabo. Nie jest to nic szczególnie bijącego po oczach, jednak gdyby tak wyglądał cały komiks to jego lektura byłaby dla mnie katorgą. Najbardziej w tym odcinku raziły mnie twarze postaci oraz wizerunek jednej z bohaterek, którą poznajemy w pierwszej przygodzie - Cammi. O niej jednak jak i innych bohaterach napiszę później. Podsumowując - graficznie Anihilacja: Prolog nie powala, a zważywszy że niemal cały odcinek to jedna wielka rozpierducha, ciężko było przez to przebrnąć. Znacznie lepiej wypadła kolejna część, czyli "Anihilacja: Nova". Tutaj jest taki sam poziom zabawy kolorami i kreską jak w przypadku "Draxa Niszczyciela". Kolorystyka bardzo dobrze oddaje atmosferę, postacie nie wyglądają jakoś przesadnie ironicznie, a całość zwyczajnie lepiej się czyta. Prawdopodobnie duża zasługa w tym osadzenia w roli kolorysty tej samej osoby co w przypadku "Draxa Niszczyciela", czyli Briana Rebera. Za rysunek odpowiadał już Kev Walker, zaś tuszem zajął się Rick Magyar. Efekt współpracy tych trzech panów jest naprawdę zadowalający. Widać to najlepiej w finałowej bitwie tego albumu, która prezentuje się o niebo ciekawiej od strony wizualnej, niż atak floty Anihilusa na kwaterę Korpusu Novy. Co prawda tam rozmiar zniszczeń był znacznie większy, ale kompletnie nie czułem dramatu związanego z tragedią i skalą ataku. Gdyby zaś to trio zajęło się też prologiem, to upadek portu kosmicznego z pewnością robiłby o wiele większe wrażenie. W przypadku scenariusza mamy znacznie bardziej wyrównany poziom, choć chyba wolałbym aby Keith Giffen odpowiadał za całą serię. Wszak mowa o człowieku, który współtworzył postać Lobo (rysunek), zatem potrafi on jako scenarzysta dać odpowiednią dawkę humoru sytuacyjnego do poważnego tematu jakim jest wojna wyniszczająca galaktykę. Widać to zresztą najlepiej w pierwszej przygodzie, gdzie Drax wraz z kilkoma innymi więźniami rozbijają się na Ziemi. Są z dala od jakiegokolwiek portu gwiezdnego, skazańcy doskonale zdają sobie sprawę z potencjału ludzi i zagrożeń pokroju Avengers czy Fantastyczna czwórka. Wykorzystują zatem fakt, ze rozbili się na totalnym zadupiu Alaski, koło małego miasteczka. To właśnie tam mieszka Cammi, młoda nastolatka, która ma bardzo buntowniczy charakter, często szydzi z innych, w tym kosmitów, gdyż tak naprawdę jest to jej osłona przed życiem. Matka pije, ojciec odszedł, a ona uchodzi za dziwoląga przyjaźniącego się z szkolną ofermą. Trzeba przyznać, że postać Cammi od początku przykuwa uwagę, głównie ze względu na swoje teksty i postrzegania świata "superbohaterów". W kolejnych przygodach jest ona zaś coraz ciekawsza, a jej relacja z Draxem, który sam w sumie nie wie czemu ją toleruje i się nią opiekuje, wkłada niezły ładunek humorystyczny do całej opowieści. Na koniec warto wspomnieć o miłym dodatku jakim są "Raporty Wszechumysłu". Po zniszczeniu Korpusu Novy w prologu, Wszechumysł, czyli zbiorowa świadomość xandarian, łączy się z jedynym ocalałym - Richardem Riderem zwanym Novą (człowiek, a jakżeby inaczej). Pomiędzy kolejnymi rozdziałami poszczególnych odcinków "Anihilacji", czytelnik dostaje informacje wyjęte niejako z bazy danych Wszechumysłu. Zawierają one opis postaci występujących lub wspominanych w tym tomie, struktur Korpusu czy opis czym jest Wszechumysł. To pozwala nowym czytelnikom, nie mającym dotąd styczności z tym uniwersum, zaś dla fanów będzie to miły smaczek podczas lektury. Dodajmy też, że Wszechumysł toczy z Riderem często... osobliwe dyskusje, które potrafią wywołać duży uśmiech na twarzy czytelnika. Pierwszy album "Anihilacji" nie jest jakimś szczególnym szaleństwem wydawniczym, ale czyta się go naprawdę dobrze. Owszem, brak tutaj przełomowej kreski, zaskakujących zwrotów akcji, zaś cały scenariusz to pakiet oklepanych do bólu schematów, które widziało się setki razy. Znów mamy galaktyczną wojnę, samotnego bohatera i jego małą drużynę, jakieś robale atakujące wszystko co się rusza, a ich "król" zwany Anihilusem wynalazł Kosmiczny Pręt Kontrolny wysysający moc z inn.... taaaak, nie zabrzmiało to najlepiej. Może załóżmy, że mamy do czynienia z wielkim, inteligentnym robalem, który chce być nieśmiertelny. Tak czy inaczej "Anihilacja" to naprawdę porządny kawał komiksu. Nie wnoszący nic nowego do uniwersum Marvela, ale z drugiej strony czy to ważne, skoro dobrze się go czyta.

Venom: Zabójczy Obrońca to komiks, który w pełni oddaje ducha lat 90. – zarówno w warstwie wizualnej, jak i narracyjnej. Kreska Marka Bagleya ma wyraźnie vintage’owy charakter: muskularne postacie, dynamiczne, wręcz przeładowane kadry, ciężkie cienie i intensywne kolory. David Michelinie, scenarzysta dobrze znany fanom Spider-Mana i Iron Mana, serwuje tutaj typową dla tamtej dekady historię – pełną akcji, z mnóstwem postaci i momentami wręcz chaotyczną. Jednak to, co wyróżnia ten komiks, to klasyczny już motyw przemiany Venoma z czystego złoczyńcy w bohatera. Eddie Brock wciąż jest brutalny, agresywny i nieprzewidywalny, ale jednocześnie w Zabójczym Obrońcy zaczyna przyjmować rolę „tego dobrego” – walczącego w imię słabszych, mimo że jego metody są dalekie od superbohaterskich ideałów. To właśnie ten element buduje fundamenty pod późniejsze, bardziej pogłębione historie z Venomem jako postacią złożoną moralnie. Choć miałem nieco wyższe oczekiwania – liczyłem na bardziej uporządkowaną i emocjonalnie pogłębioną fabułę – muszę przyznać, że jako kultowa pozycja, ten komiks ma swój urok. Ocena końcowa? 6/10, naciągnięte trochę z sentymentu do Venoma i jego miejsca w historii Marvela. Dla fanów to wciąż ciekawy kawałek komiksowej historii.

Strażnicy Galaktyki powracają i jest to powrót taki sobie. Zeszyt przedstawia dwie historie oddzielone tragicznym wydarzeniem, z których w pierwszej Strażnicy walczą z olimpijskimi bogami mającymi niezdrowe zapędy w zakresie podbijania wszechświata, a w drugiej między sobą na skutek wspomnianego wcześniej zdarzenia. Krótka, średnio ciekawa, ale dość przyzwoita lektura.

Recenzja całej serii: Mam wrażenie że każdą recenzję komiksów Marvela zaczynam od wątpliwości względem komiksów superbohaterskich. Niepotrzebnie. Jest wśród nich masa perełek, jak powszechnie wiadomo. Ale Silver Surfer? Srebrny gość z kosmosu, sufrujący na latającej desce? Strzelający wiązkami Kosmicznej Mocy? Serio? Jak się domyślacie, od Surfera trzymałem się raczej z dala. Ale jestem słabym człowiekiem, który od mocnych postanowień może się odwrócić w wyniku najmniejszej choćby pokusy. A o Surferze Dana Slotta dużo dobrego się mówi w kwestii bycia jednak mniej typowym komiksem superbohaterskim, odważniejszym w formie i z ciekawą relacją napędzającą historię. I co? No i mają rację, cholera. Silver Surfer wyrusza na Niesamowicie Ważną Misję, na której przypadkiem poznaje Dawn. Dziewczynę z Ziemi, ubraną trochę jakby się urwała z Flinstonow. Odważna, wygadaną, sympatyczną. Razem wyruszają zwiedzać najdalsze zakamarki kosmosu, a my możemy z radością poznać tę pewną siebie, uroczą niewiastę, zobaczyć jej wpływ na Surfera i obserwować spokojny rozwój ich relacji. Kreska jest śliczna, wyrazista, pstrokata, ale nieprzytłaczająca i przejrzysta. Mówią że to pop art, więc to pewnie prawda - nie jest to żaden przełom, ale i tak jest cudownie. Nie ma tu napuszenia, elementy komiksowego worldbuildingu są przekazywane z odpowiednim dystansem, dialogi są napisane z wyczuciem i wdziękiem. Komiks nie daje się traktować poważnie, a jednocześnie wzbudza całkowicie szczere emocje i prowadzi do zaskakujących obserwacji. Jest tu scenariuszowa prostoduszność, niedorzeczność i naiwność wczesnego superhero, ale połączona ze współczesną narracją, przyjemną kreską, żywymi relacjami międzyludzkimi i dużą dozą ciepła. Dzięki temu jest to cudowna, kolorowa przygoda wywołująca uśmiech na twarzy, a i niepozbawiona szczerych emocji. Całkowicie mnie kupiło! Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Komiks oceniłem na 7, ale bliżej mu 6 niż do 8. Na ocenie zaważył ogromny sentyment do postaci. Daredevil to jeden z moich ulubionych komiksowych bohaterów (obok Batmana i Spider-Mana). Niestety run Marka Waida na razie mnie rozczarował. Żadna z opowieści nie została ze mną na dłużej. Podobały mi sie jedynie pojedyńcze momenty (np. lot Matta na desce Silver Surfera). Szkoda bo Waid to naprawdę utalentowany scenarzysta. Czekam na kolejny tom (tomy?), ale bez takiej niecierpliwości i emocji, jakie towarzyszyły mi oczekując na kolejne części runu Bendisa i Brubakera.

Fajnie się to czytało ale czy mnie porwało? No nie. Postać Blindspota- taki Batmanowy Robin-fajnie napisana postać i fajne zakończenie (?) jego historii. Co do rysunków: napewno nie są jakieś wybitne, natomiast ich ton to jest to co zawsze kojarzy mi się z Mattem. Polecam fanom DD

„Empireum” to na pierwszy rzut oka opowieść o walce Avengersów i Fantastycznej Czwórki z połączonymi siłami Kree i Skrulli. Niemniej, jak to dość często się zdarza, pierwszy rzut oka bywa złudny. Unikając spoilerów, album ten niemal od początku do końca przepełniony jest akcją, walką i intrygą. Dzieje się bardzo wiele, a przy tym trzeba przyznać, że fabuła jest prowadzona dość rozsądnie. Główny wątek jest całkiem ciekawy, podobnie jak większość postaci, przy czym przede wszystkim tych stojących po złej stronie. Na duży plus również szata graficzna. Zdecydowanie jeden z lepszych albumów w serii Marvel Fresh

THANOS POWRACA Wraz z tym tomem epicka saga o kosmicznej wojnie Marvela, zaczęta niepozornie w tomie „X-Men: Mordercza geneza”, a potem sukcesywnie rozwijana w kolejnych, wreszcie dobiega końca. Można by co prawda sięgnąć dalej, aż do „Rękawicy nieskończoności” i jej kontynuacji, dorzucić jeszcze sagę „Anihilacji”, jedną i drugą, parę pobocznych rzeczy… Rozrosłoby się to i to solidnie, ale wszystko sprowadza się do tego, że w tym tomie dostajemy wielki finał całości. Pozorny, bo opowieści o Thanosie i kosmosie Marvela wciąż się ukazują, ale w tym momencie kończy się jakiś rozdział tej sagi. I to wielki. I kończy w całkiem niezły sposób. Wielka wojna królów dobiegła końca, ale konsekwencje są wciąż odczuwalne. Największym problemem, jaki pozostał jest Uskok, przejście między wymiarami prowadzące do Rakowersum, czyli koszmarnej wersji naszej rzeczywistości, zamieszkanej przez wypaczone wersje ziemskich herosów. Zbliża się więc kolejna wojna, kolejne zagrożenie, które muszą powstrzymać Strażnicy Galaktyki, ale zza grobu wraca też Thanos. A na kosmicznej scenie to jedynie fragment wydarzeń, które rozlewają się coraz to dalej i i dalej… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/08/imperatyw-thanosa-dan-abnett-andy.html

Całkiem przyzwoita historia poświęcona Strażnikom Galaktyki, a w głównej mierze Star-Lordowi i Rocketowi. Tym razem bohaterom przyjdzie się zmierzyć z Powszechnym Kościołem Prawdy, siejącym postrach i zagrażającym ludzkości. Komiks jest dość krótki, fabuła skondensowana, dzięki czemu twórcy nie przynudzają, co w konsekwencji jest chyba idealną formą i objętością dla przedstawienia tej historii. Warto zapoznać się z tą pozycją

Życie Parkera jak zwykle bywa skomplikowane, może nauka okaże się tego rozwiązaniem? Fabuła jest dość prosta, ale czytelnik nie powinien narzekać na nudę, ponieważ autor serwuje nam kilka miłych niespodzianek, szczególnie w ostatniej części komiksu. Najbardziej intrygującym wątkiem było dla mnie kasyno prowadzone przez Chance’a, gdzie złoczyńcy nie tylko grają razem w karty, ale obstawiają walki superbohaterów. Choć pierwsza połowa czyta się wspaniale, to druga nie wciąga już tak mocno. Oczywiście fabuła dalej jest prosta i przepełniona akcja, ale nie skupia się już tak bardzo na głównym bohaterze. Uwaga zostaje przekierowana na postać Boomeranga, który nie zachwycił mnie jakoś szczególnie. Wydawał się dla mnie nudny i irytujący. Cieszy mnie to, że John Jonah Jameson otrzymuje w tym albumie znacznie więcej czasu. Zazwyczaj jest tylko poboczną postacią, drugoplanową. Jednak jego bohater błyszczy zarówno w komiksach, jak i serialach czy filmach. W tej opowieści otrzymujemy więcej historii skupiającej się na jego postaci, przez co staje się istotnym elementem fabuły. Jego relacja ze Spider-Manem jest po prostu genialna, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę to, co się działo w zeszycie numer 39. Szkoda, że Wilson Fisk nie dostał większej roli w tym komiksie. Jako czarny charakter prezentował się doskonale i to on ratuje w dużej mierze drugą połowę komiksu. Jest bezwzględny i nikczemny w swoich działaniach. Wywołuje strach i przerażenie u ludzi, których spotyka na swojej drodze. Żałuję, że nie było go więcej w tej pozycji. Więcej na: CzasoStrefa

Po dłuższej przerwie od komiksów superbohaterskich, powrót do diabła Nowego Yorku bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Historia dobrze napisana,ciekawie i intrygująco, a główny bohater poprawadzony tak dogłębnie wyjątkowo, jak go zapamiętałem z najświętniejszych klasyczncyh zeszytów, czyli jako ten cień prawdziwego bohaterastwa, odbicie groteskowego lateksu jaki reprezentują inni herosi. Szczerze polecam pozycje wszystkim i sympatykom i antypatykom współczesnego bohaterstwa, bo historia naprawdę potrawi obronić się sama, będąc płynnie wplecioną w zawiłe uniwersum marvela.

Nie będę ukrywał, że w świecie Marvela X-Meni zawsze byli moimi faworytami. Za X-Menami zawsze stoi jakieś drugie dno, poważniejsze pytania, ciekawe historie. Ród X/Potęgi X to może nie restart historii o uczniach Charlesa Xaviera, ale próba opowiedzenia jej na nowo. Metody Profesora X na współżycie z ludźmi nie sprawdziły się. Inne wizje funkcjonowania mutantów, w tym Magneto, również nie przeszły próby czasu. Xavier zwiera wiec szyki z Magneto i wraz z Moirą tworzą państwo mutantów - Krakoę. W zamian za leki i pomoc ludzom, chcą jedynie spokoju. Czy to się uda? Jak potoczą się losy bohaterów? Czy Magneto faktycznie będzie w stanie na dłuższą metę dogadać się z Xavierem? Komiks Hickmana nie należy do lektur najłatwiejszych. Mamy tutaj kilka równoległych rzeczywistości czasowych, mieszanie się bohaterów, wątków, rozwiązań, a wszystko na 500 stronach komiksu. Dla niektórych może to stanowić problem, ja dzięki temu czytałem uważniej – wracałem do wątków, które wcześniej wydały mi się nieistotne ale w gruncie rzeczy stanowiły oś tej opowieści. Uwielbiam postać Magneto, więc zobaczenie go z trochę innej strony niż zwykle stanowi dla mnie dodatkową wartość. Świetnie ukazany jest Xavier, który przestaje w końcu żyć mrzonkami w postaci współistnienia mutantów i ludzi i realizuje wizję, która jest wypadkową myśli jego i Magneto. Tworzą oni państwo oparte na silnym ale sprawiedliwym prawie, niezwykle rozwiniętej biotechnologii oraz jasnej wizji przyszłości. Kluczową postacią okazuje się Moira, której supermocą jest pamiętanie swoich poprzednich wcieleń. Oglądamy więc historię Krakoi w roku zerowym i następnych, oddalonych czasem o tysiąclecia. Jaki jest wynik tych zabiegów? To musicie sprawdzić sami. Niewątpliwie jest to jedna z ciekawszych opowieści o mutantach jaką czytałem. Rozmach tego przedsięwzięcia, masa wątków science-fiction, wrzutki w środek narracji rodem z archiwów Krakoi (hej czytelnicy Illuminae, to coś dla was), świetnie napisani bohaterowie stanowią o mocy tej pozycji.

Czwarty tom "Daredevila" ze scenariuszem Waida to dość obszerna lektura. Na zawartość tej cegły składa się 18 zeszytów i 3 specjale. Jest co czytać, a w komiksie dzieje się naprawdę dużo. Murdock w przerwach na pisanie swojej autobiografii i randek ze swoją dziewczyną, mierzy się z szeregiem różnych zagrożen i przeciwników (w tym tych dawno niewidzianych). Komiks czyta się lekko i przyjemnie. Nie jest to żadne arcydzieło, ale solidny odmóżdżacz, który warto przeczytać, aby zrelaksować się po ciężkim dniu pracy. Graficznie jest naprawdę fajnie. Kreska Samnee bardzo dobrze pasuje do fabuły oraz zabawniejszej i bardziej rozrywkowej wersji Matta Murdocka.

W DC lubi się czasem przeginać, takie mam wrażenie. Czasem te przegięcie potrafią być odrealnione, a czasem bezsensowne. W tym superbohaterskim świecie dziwne rozwiązania fabularne są tak częste, że wręcz przewidywalne, jednakże przede wszystkim w tym właśnie świecie było mi dane doświadczyć sztuki najwyższych lotów. Album „Wojna z Korpusem Sinestro” nie jest co prawda największym arcydziełem DC, za to jest tak kanoniczy, a przy tym logiczny i zawierający coś co nazywamy sensem człowieczeństwa, że dla mnie jest po prostu perełką. Niektóre aspekty przedstawione w historii zostały spłycone inne mają swój background. Reasumując to świetnie grający samodzielny mechanizm, a zarazem pomost do innych historii ze świata DC.

W końcu ponownie coś wartego uwagi w serii Marvel Fresh. Tym razem akcja koncentruje się najpierw wokół Tony’ego Starka w czasach prehistorycznych, do których trafił w poprzednim zeszycie, a następnie wokół Moon Knighta, który stara się podjąć walkę z wielkim zagrożeniem, jakie dla ziemi stanowi Mephisto. Fabuła jest ciekawa, dość mroczna i brutalna, a przede wszystkim pozbawiona tego, co szczególnie przeszkadza mi w serii Fresh, czyli wstawiania na siłę scen pseudo-humorystycznych, niekiedy żenujących i infantylnych. Tym razem tego brak i komiks zdecydowanie zyskuje na jakości.

Bardzo nierówny jest ten trzeci tom przygód nieśmiertelnego Hulka. Przez około 3/4 lektury fabuła niemiłosiernie się dłuży, a czytanie staje się wręcz męczące, przy czym apogeum ma miejsce w zeszycie, w którym zastosowane zostały wyrazy neutralne płciowo - przebrnąć przez to stanowiło nie lada wyzwanie („było ich spójnium. Poprowadziłu ni, ostrożnie acz wytrwale, otworzyłu jednum na drugum”). Dopiero w końcówce, kiedy dochodzi do starcia Hulka z Roxxonem, akcja nabiera rozpędu i w końcu zaczyna dziać się coś ciekawego. Niemniej nie da się ukryć, że z każdym kolejnym tomem przygody Hulka są słabsze.

Był sobie Krzyś. Krzyś za dzieciątka oglądał kreskówki o Spider-Manie. Któż nie oglądał. Potem filmy. I te pierwsze, i te kolejne (najlepsze), i te najnowsze. (Tak. Krzyś do dziś uważa, że Andrew Garfield był najlepszym Spider-Manem) Coś Krzysia tknęło kilka lat temu i postanowił nadrobić swoje kulturowe kalectwo objawiające się w nieznajomości komiksów. Postanowił poznać te ważne. Te dobre. Ale też te, z których wyrosły postaci, które kiedyś pokochał na ekranie. I w zasadzie odkąd Krzyś sięgnął po pierwszy komiks, szukał „swojego” komiksowego Spider-Mana. A łatwo nie było. Komiksy superbohaterskie są, cóż, zazwyczaj dość takie sobie. Ale nie poddał się ów Krzyś, dzięki czemu doczekał się wydania na naszym rynku pełnego runu Pajęczaka ze scenariuszem Straczynskiego - uznawanego bezwzględnie za jeden z najlepszych. I rad był Krzyś z jego lektury. Bardzo. Najbardziej bodaj charakterystycznymi elementami tego runu są dwie rzeczy. Po pierwsze, dużo tu gmerania w mitologii i historii Pająka. Dodawania tej postaci tła mistycznego, wprowadzania kontrowersyjnych modyfikacji w życiorysach postaci pobocznych, zaburzania statusu quo. Ale cholera, nie po to czytamy kolejne komiksy, żeby dostawać cały czas to samo. Po drugie (co jest dla mnie znacznie bardziej prominentne), seria buduje wszystko wokół relacji Petera, cioci May i Mary Jane. Relacje w tym gronie są burzliwe, żywe, zmienne, intensywne i momentami przeogromnie poruszające. I o to mi chodziło. Tego mi było trzeba. Dzieją się superbohaterskie rzeczy, często srodze wydumane, ale emocjonalny trzon historii jest silny, angażujący, wiarygodny i potraktowany z ogromnym sercem. W dodatku Peter jest tu postacią dającą się lubić, dowcipną, ale też zmienną, pokazującą swoje lęki, ciemne strony i słabości. Powiedzieć że dobrze się to czyta to jak nic nie powiedzieć. Serię się pochłania, lektura jest gładka jak pupcia niemowlęcia, a i wzruszyłem się kilka dobrych razy. Serio. Ale tak, finał korzysta z jednego z najbardziej znienawidzonych przeze mnie zabiegów fabularnych - podobno tak wymusił wydawca. Ale przymykam na to oko, przymykam, co mi ta seria dała, to nikt mi tego nie odbierze. Polecam. Po więcej opinii zapraszam na Instagram: @traczytanko