Eratosfera

Książka dzieli się na trzy części. Sobota 10 czerwca i niedziela 11 czerwca 1967 - to opowiadanie Jej (bezimiennej) życia i chwili odejścia; 19 maja 1974 niedziela - to opowiadanie Jego (lata po jej odejściu); 28 października 2011 czwartek - to króciutka refleksja córki po śmierci ojca i sprzedaży domu. Wtedy pojawia się słowo tytułowe: "Pięć i pół roku w dolinie Santoire, całe życie między Aurillac, Fridières i Paryżem. Źródło znajdowałoby się tutaj, jedno ze źródeł." Źródło przemocy chyba nie, ona wybiła wcześniej, ale źródło lęku, traumy, rozpadu rodziny, jednocześnie zaś źródło życia i wspólnoty z dziadkami, rodzeństwem, źródło wspomnień i o tragediach, i o zabawach. Piękna, subtelnie poprowadzona i do bólu prawdziwa opowieść.

Krystyna Śmigielska "Niedaleko od jabłoni " Czy wiecie kim był niejaki Szczepszczurenko? Czy ktoś o nim słyszał? A może lepiej nie posiadać takowej wiedzy? Cała historia wzięła się z zielonej teczki. Tak, dobrze czytacie i co więcej, ta teczka to taka mitologiczna puszka Pandory. Otworzona raz, uwalnia informacje, które zmienią życie kilku osobą. O czym jest ta historia? Można powiedzieć, że o tym, iż czasem nie warto wybierać drogi na skróty. Bo tak właśnie uczynił jeden student. Przygotował pracę zaliczeniową, która wywołała aferę na Wydziale Humanistycznym jednego z Uniwersytetów. Tak naprawdę, wykorzystał on pracę, którą znalazł w rodzinnym domu, schowaną w zielonej teczce. Ten występek powinien zostać zakwalifikowany jako plagiat. Tylko problem stanowi brak właściciela owej teczki oraz sama postać Szepszczurenki. Kim był Szepszczurenko? No właśnie, też do końca nie wiadomo, dlatego rozpoczęły się poszukiwania. Jakie będą jego wyniki, tego Wam nie powiem, ale zachęcam do przeczytania książki. Książka porwała mnie juz od pierwszej strony. Taka niepozorna cienka książeczka, "ubrana" w szarości a skrywa w sobie wyśmienitą historię. Świetna kreacja bohaterów. Tę historię nazwałabym określeniem "chichot losu", albo "miecz przeznaczenia". Dlaczego? Ponieważ żeby odkryć rozwiązanie tej historii, należy cofnąć się w czasie o kilkanaście lat. Głupi żart skrywany przez lata, nagle ujrzy światło dzienne przez wścibstwo i kombinatorstwo ,jednej nieświadomej niczego osoby. To dzialanie będzie miało wpływ na dalsze losy kilku bohaterów. Wiele tajemnic ujrzy nagle światło dzienne. Nie da się oszukać losu. Jeśli komuś wydaje się że oszukał przeznaczenie i jego niewinny żart, lub niemądry występek ujdzie mu płazem, to się grubo myli. Los da o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie, zadziała z zaskoczenia. A cena jaką przyjdzie za to zapłacić, będzie bardzo wysoka. Kochani polecam Wam serdecznie tę jakże ciekawą historię, którą naprawdę warto przeczytać. Ja musiałam czytać ją na raty, gdyż gdy tylko spuściłam książkę z oczu, ona zniknęła. Znalazła się w rękach innego czytelnika, który był nią równie zaintrygowany, tak jak ja. Także uprzedzam, póki nie przeczytacie, nie chwalcie się znajomym. I pamiętacie czytacie na własną odpowiedzialność 😊 Serdecznie dziękuję Autorce za ofiarowanie mi egzemplarza i możliwość przeczytania tej bardzo interesującej książki. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Krystyny Śmigielskiej, ale na pewno nie ostatnie.

Ta książka ma 'coś' w sobie, chwilami boleśnie prawdziwa,trafiająca w sedno, lecz niestety z każdym rozdziałem zbyt mocno odlatuje w dziwność, przekracza granicę, w ramach której możemy się identyfikować, pomyśleć,że rozumiemy,że "też tak mamy".I chociaż, jestem pewna, to celowy zabieg autorki, być może coś co chce uczynić swoim znakiem rozpoznawczym, odróżniającym ją od innych autorów, to trochę w moim subiektywnym odczuciu "przedobrzyła". Bohaterowie zaczynają jako ludzie zmagający się z życiem,wydarzeniami, trochę nie radzący sobie z dorosłością (a któż sobie tak do końca radzi😉?), a przekształcają z każdą stroną książki w osoby diagnostycznie zaburzone. A to jest już zupełnie inna historia do opowiedzenia czyż nie:)? Miałam to lekkie poczucie czytelniczego oszukania;),bo zaczęłam czytać o zwykłych ludziach, którzy cierpią, a skończyłam książkę opisującą objawy chorób psychicznych. I jasne, to też ciekawe i wartościowe, ale tutaj transformacja była trochę podstępna;)

Powieść Radosława Piwowarskiego, Lekcje seksu doktora Alzheimera, to pozycja, która już samym tytułem wywołuje konsternację, obietnicę kontrowersji i pewien rodzaj nostalgicznego niepokoju. Znany reżyser przenosi swój filmowy zmysł obserwacji na papier, serwując czytelnikowi tragikomiczny koktajl, w którym erotyka miesza się z postępującym zanikiem pamięci. To historia odważna, momentami bezczelna, a jednocześnie podszyta głębokim smutkiem nad przemijaniem ludzkiego ciała i umysłu. Odważny koncept i słodko-gorzki humor Głównym atutem książki jest bez wątpienia oryginalność ujęcia tematu. Piwowarski nie boi się tabu; zestawia popęd życiowy (Eros) z powolnym umieraniem świadomości (Tanatos). Autor z właściwym sobie sarkazmem punktuje absurdy starości, pokazując, że pragnienie bliskości nie wygasa wraz z pojawieniem się pierwszych luk w pamięci. Postacie są krwiste, a dialogi prowadzone z filmową dynamiką, co sprawia, że przez pierwsze rozdziały płynie się z autentyczną ciekawością i uśmiechem politowania. Mimo intrygującego punktu wyjścia, wystawiam ocenę 6/10. Książka cierpi na kilka przypadłości: Chaos narracyjny: Momentami odnosi się wrażenie, że czytamy zbiór luźno powiązanych scenariuszy, a nie spójną powieść. Nierówny ton: Piwowarski balansuje na cienkiej granicy między błyskotliwą satyrą a rubasznym żartem, który nie każdemu przypadnie do gustu. Niektóre fragmenty wydają się zbyt groteskowe, co odbiera powagę poruszanemu problemowi choroby. Pobieżność: Choć temat Alzheimera jest nośny, autor traktuje go momentami zbyt pretekstowo, skupiając się bardziej na sferze fizjologii niż na głębokim dramacie egzystencjalnym. To lektura specyficzna – dla jednych będzie odświeżającym głosem w literaturze o starości, dla innych zbyt chaotyczną próbą oswojenia traumy humorem. Piwowarski udowadnia, że ma świetne pióro, ale w tej konkretnej historii zabrakło nieco więcej literackiej dyscypliny, by w pełni wybrzmiał jej tragiczny potencjał.

Znakomita książka. Przejmująca atmosfera dalekiej północy, którą możemy poznać tylko jako turyści. Renifery idące spokojnie szosą. W noc polarną śpią idąc. Nie przypuszczałem, że problemy społeczne są tak wielkie. To nie jest historia sprzed wielu lat, to niemal teraz. Konflikty między społecznościami kumulują się i wybuchają. Brak szacunku i włażenie innym w życie jest tak znajome. Polecam gorąco.

Dobra książka. Widać, że autorka lubi bawić się słowem i metaforą, niewątpliwie jest to językowe mistrzostwo. Jednak dla mnie chwilami było zbyt ciężkie do udźwignięcia. Szczególnie ostatnie 50 stron. Tematyka ponura, ale zarazem przyjemna w swoim zwariowaniu. Może trochę dystansowałam się do tej historii, dlatego nie wywarła na mnie tak wielkiego wrażenia. Ale to dobrze, gdybym za bardzo analizowała każde słowo mogłoby skończyć się na dużym przygnębieniu.

„Ucieczkę” czytałam tak jakbym oglądała film. Pochłonęła mnie całkowicie, wpadałam w rytm scen. Narracja przeskakuje w czasie i między bohaterami (przypominając flashbacki w filmie i montaż równoległy) ale zawsze są punkty zakotwiczenia np. czerwony obrus, cieknący kran, muzyka, pies czy las, dzięki czemu możemy szybko złapać się w historii, mimo że sceny są szczątkowe. Im szybciej czytałam tym więcej uczuć we mnie wzbudzała i bardziej wczuwałam się w książkę- widziałam każdy jej kadr. Ucieczka w tej książce nie oznacza po prostu odejścia od problemów. To podróż w głąb siebie, próba pogodzenia się z przeszłością i odnalezienia własnej tożsamości, konfrontacja z tym, co w nas głęboko zakorzenione, i próba przepracowania żałoby w świadomy sposób. Kocham też motywy muzyki i lasu, które mocno wpływają na odbiór bohaterów i pomagają lepiej zrozumieć ich emocje. Całość czyta się jak niszowy, poetycki film, pełen rytmu, niedopowiedzeń i emocji. Ta zabawa słowem i narracją to prawdziwa przyjemność: świetnie się bawiłam (mimo tematyki) nie tylko treścią, ale też sposobem, w jaki książka została napisana.

Doskonale wiem, że na czyt-NIKowe strony zaglądają czytelnicy poszukujący ambitnych treści. Powieści, które swą historią pozwolą wkroczyć na płaszczyzny, które prowadzą ku inteligentnym rozważaniom na temat świata, otaczającej nas rzeczywistości. Czytelnicy, którzy poszukują książek, które z jednej strony pozwolą oderwać się od codzienności, z drugiej zaś skłonią do głębokich refleksji, rozważań, Bez wątpienia "Dziennik wyjścia" to powieść, która pozwoli nam wejść w obszar, w którym nie będziemy sztywno patrzeć na rzeczywistość, lecz spojrzymy na nią z różnych stron, z wielu perspektyw. A te otwierają się przed nami podczas lektury książki Bogumiły Juzyszyn-Banaś. Warto przyjąć to zaproszenie i sięgnąć po "Dziennik wyjścia" aby znaleźć się między światem realnym a nierealnym. To, co widzialne i niewidzialnie, to, co dostrzegamy na pierwszy rzut oka, może odbiegać od obrazu, któremu przyjrzymy się z innej perspektywy. Rozpatrzymy wszystkie cienie i blaski tego, co przed nami. Do takich wniosków doszedłem podczas lektury książki niezwykłej. Ambitnej w treści i przekazie. Nie ukrywam, że "Dziennik wyjścia" jest niezwykłym zaproszeniem do świata, w którym oscylujemy między tym, co realne, a tym, co wybiega poza realny obraz świata. Bogumiła Juzyszyn-Banaś zachwyciła mnie lekkością stworzenia historii, której poznawanie z jednej strony jest niezapomnianą czytelniczą przygodą, z drugiej zaś wejściem do intelektualnych obszarów naszego JA, do odkrywania, eksplorowania obszarów, na które nie zwrócilibyśmy uwagi w codziennym życiu. Co ważne, tę książkę warto chłonąć kawałek po kawałku, aby wszelkie refleksje zanotować w "notesie złotych myśli". Aby pochylić się nad tym, co spostrzegamy, co odkrywamy podczas lektury książki "Dziennik Wyjścia". Pochylić się i wziąć do swojego życia. Autorka zaprasza nas do poznania historii Liliany Mady, młodej utalentowanej pisarki, która jest również pedagogiem oraz autorką scenariuszy seriali. Pewnego dnia przyjmuje ofertę prowadzenia letnich warsztatów artystycznych, podczas których dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem teatralnym. Dziewiętnastowieczny pałac w Staniewie to prawdziwy raj na ziemi. Aura unosząca się w tym miejscu udziela się każdemu czytelnikowi, który otworzy się na lekturę powieści "Dziennik wyjścia". Liliana wszelkie swoje spostrzeżenia notuje w dzienniku, dzięki czemu również my czytelnicy możemy odkrywać spostrzeżenia pisarki i weryfikować je z własnym obrazem tego, co odkrywamy podczas lektury. A odkrywać będziemy to, co niewidzialne, to, co niezauważalne na pierwszy rzut oka. Będziemy eksplorować niezbadane dotąd obszary, co sprawia, że lektura tej książki jest intelektualną, ambitną podróżą oraz swobodnym oderwaniem się od otaczającej nas rzeczywistości. To, co ujęło mnie w powieści Bogumiły Juzyszyn-Banaś to autentyczność, realność w ukazywaniu historii zapisanej na kartach książki "Dziennik wyjścia". Bohaterowie, których poznajemy nie są oderwani od rzeczywistości, nie są postaciami skomplikowanymi, lecz poprzez ich życiowe dylematy są w pełni prawdziwi. To sprawia, że możemy w ich postawach, decyzjach, refleksjach odnaleźć cząstkę siebie. Możemy się z nimi utożsamiać. Zdecydowanie powieść ta jest lekką historią traktującą o sprawach poważnych i ważnych. Na uwagę zasługuje fakt, że pisarka stworzyła historię wielowymiarową, skłaniającą do refleksji. Zdecydowanie "Dziennik wyjścia" to książka zasługująca na miano NIK - Najlepszej Interesującej Książki. To tytuł dla każdego czytelnika poszukującego ambitnych, mądrych treści. Ale treści takich, które są lekkim obcowaniem z literaturą, która pozwoli odsapnąć, nabrać powietrza, dystansu. Czego więcej chcieć od tej książki? Więcej takich książek! Bogumiła Juzyszyn-Banaś zaprasza nas do Staniewa. Z niezwykłą empatią kreśli historię, która wnika do naszego serca, znajduje szczególne miejsce w naszej psychice, pamięci. Pozwala nam zreflektować się, zresetować się, nastawić się na świat, na który warto spojrzeć z różnych perspektyw. A ta zapisana na kartach powieści "Dziennik wyjścia" pozwoli nam wejść w obszary, których dotąd nie eksplorowaliśmy. Lektura tej książki jest niezapomnianą czytelniczą przygodą. Warto wziąć w niej udział. Warto sięgnąć po tę książkę. Zdecydowanie do tego Was zachęcam, pisząc, że "Dziennik wyjścia" to książka, po którą sięgnę za kilka, kilkanaście lat, aby z innej perspektywy życiowych doświadczeń spojrzeć, na refleksje utalentowanej pisarki Liliany Mady, której spostrzeżenia zapisała równie utalentowana autorka - Bogumiła Juzyszyn-Banaś.

[Przeczytałam zbiór opowiadań i co mam Wam powiedzieć? ... czyli o książce „Przez błękitne pola“ bez spoilerów] Teksty na okładce czytam na końcu, bo czasem zdradzają zbyt wiele z fabuły. Bywa też, że sypią obietnicami, które się nie spełnią. To ja już wolę mieć niespodziankę. Opis na okładce zbioru opowiadań Claire Keegan to nieco rozpaczliwa próba znalezienia wspólnego mianownika w ośmiu różnych tekstach. 📣 „Najważniejszą bohaterką zawsze pozostaje ona, Irlandia – jej skomplikowana historia, która odcisnęła piętno na społecznej pamięci, wpływ Kościoła katolickiego i jego wartości, plebejska kultura i tradycja.“ 📣 Pięknie powiedziane, ale nieprawdziwe. Najważniejszymi bohaterami są... bohaterowie. Keegan nie po to się trudziła przy ich portretowaniu, żeby ktoś teraz sprowadzał wszystkie osiem opowiadań do Irlandii! Fajnie byłoby teraz trafnie określić, co naprawdę łączy te teksty, ale tak naprawdę tylko tyle, że każdy z nich przedstawia skrawek historii jakiegoś człowieka. Niektórzy z nich są samotni, niektórzy zagubieni, ale nie wydaje mi się, żeby była jakaś konkretna cecha czy stan, które byłyby wspólne dla wszystkich postaci. 📣 „Na życie ich wszystkich wpływa Irlandia: niekiedy ponura i wymagająca, ale zawsze piękna.“ 📣 Lol, nie. Nie jest tak. Fakt, że Irlandia nierzadko stanowi tło tych opowiadań, ale bez przesady – nie we wszystkich odgrywa aż tak istotną rolę. Jednak... 🇮🇪 Kocham cię jak Irlandię 🇮🇪 Trzeba przyznać, że irlandzki kontekst pojawia się w część opowiadań i to w różnych wymiarach. Katolicyzm, dawne wierzenia i silnie zakorzenione obyczaje... Na mnie największe wrażenie zrobiło przedstawienie przywiązania niektórych bohaterów do ziemi. O, to jest Irlandia, którą znam z literatury! Przychodzą mi na myśl postaci z „Przeminęło z wiatrem“ czy z „Na wschód od Edenu“ (Scarlett O'Hara czy Samuel Hamilton to Amerykanie irlandzkiego pochodzenia!). To było takie dobre! 🏆 Moja ocena: 6/10 Uwielbiam pióro Keegan, ale ten zbiór zostawił mnie z mieszanymi uczuciami. W każdym z opowiadań znalazłam coś ciekawego, ale przy żadnym nie poczułam głębokiego zachwytu. Być może miało na to wpływ tłumaczenie, w którym zdarzały się niezręczności, a nawet błędy (w języku literackim narzędnik od „dwie“ to nadal „dwiema“, nie „dwoma“). Moja rekomendacja? Jeśli planujecie czytać coś autorstwa Keegan, to zdecydujcie się raczej na „Drobiazgi takie jak te“, a opowiadania zostawcie sobie na dokładkę, jeśli zatęsknicie za autorką albo za Irlandią ;) {6/52/2026, papier, z biblioteki}

„Dziewczyna na Via Flaminia” jest dla mnie czytelniczym zaskoczeniem. Nie tylko dzięki specyficznej, oszczędnej formie i buzującymi między głównymi bohaterami emocjami, które rozpędzają powieść ku jednemu z najbardziej gorzkich książkowych zakończeń ale poprzez wyjątkowe naświetlenie okresu w powojennej historii Włoch, o którym dotąd niewiele wiedziałem. Amerykańskie wojska wkraczają do Wiecznego Miasta. Front zamiera, walki z nazistami trwają „gdzieś daleko”, następuje dziwaczne rozprężenie, a chłopcy zza oceanu szukają uciech na ulicach miasta. I Rzym ma dla nich wszystko i da im wszystko. I to jest jeden świat. Po drugiej stronie panuje głód i zimno, a przede wszystkim poczucie klęski, które masakruje dumny naród. I nagle Amerykanie, którzy biorą wszystko dlatego, bo mogą i chcą brać, stają się kolejnym okupantem, wrogiem ludzkich serc. U Hayes’a wszystko rozbija się o uczucia – włoskie dziewczyny nawiązują przelotne znajomości z wybawicielami, bo żołnierze mają dostęp do produktów żywnościowych. Codzienność sprowadza się do prostej transakcji – trochę uczucia i cielesnej miłości w zamian za konserwę z amerykańską wołowiną. Do tego jeszcze groźba przyklejenia łatki „kobiety zepsutej” i nieusuwalny, urzędowy wpis do żółtej książeczki zdrowotnej, będący nowym piętnem, wiecznym zaznaczeniem, ostatecznym upadkiem. Okrutne to i straszne, bo przegranymi są obie strony – on, młody żołnierz szukający tymczasowego „domu” i „rodzinnego szczęścia”, ale nieudawanego i szczerego oraz ona, która swoje ciało decyduje mu oddać, aby żyć. Hayes wchodzi do zimnych, wilgotnych rzymskich mieszkań przy Via Flaminia, do kuchni i sypialni. Zamyka bohaterów w pokoju, który staje się jednocześnie więzieniem, azylem i ucieczką przed bezdusznym światem. Doskonale ukazuje rozpacz Włochów i beznadzieję tych „dziwnych dni”. Gorąca, niemożliwa miłość towarzyszy tu chłodowi i odrzuceniu, radość łączy się z potępieniem, prawdziwa miłość z kłamstwem. Na końcu pozostaje tylko rozpacz. Przejmujące, filmowe i literacko piekielnie dobre. Polecam absolutnie.

Ta powieść zaskoczyła mnie zupełnie innym tonem, niż wcześniej przeczytane przez mnie książki Szostaka. Historia opowiada o ludziach i miejscach, które balansują między codziennością a czymś tajemniczym, niemal magicznym, a równocześnie tętni życiem w szczegółach codzienności. Autor pokazuje świat fragmentarycznie, niemal jakby czytelnik sam musiał układać opowieść z kawałków pamięci i wspomnień bohaterów. Niestety, w moim odbiorze lektorka audiobooka nie w pełni oddała gęsty, nieco senno-baśniowy klimat książki, co osłabiło siłę narracji. Choć mój zachwyt był nieco stonowany, wciąż doceniam oryginalność powieści i literacką precyzję autora. To pozycja dla czytelników gotowych na refleksyjne, czasem niełatwe, ale wciągające doświadczenie.

Życie ludzkie to przypływy i odpływy - jedne coś wyrzucają na brzeg i pozostawiają z nami, drugie coś zabierają na zawsze. Hiszpania, nadmorskie miasteczko w Kraju Basków. Tu każda kobieta ma własną opowieść zakodowaną w genach po matce. Rządy Franco, wojna, zamachy terrorystyczne ETA - kilka pokoleń zapłaciło swoją daninę. Nie inaczej było w rodzinie Adirane, która - pozostawiając w Madrycie męża i pięcioletnią córeczkę - przyjeżdża do położonego nad zatoką miasteczka, gdzie się wychowywała, by spisać historie życia swojej babki Ruth. Ale w rodzinnym domu wciąż mieszka jej matka Adriana, którą Adirane już dawno wykreśliła ze swojego życia. Czy jest możliwe, by po tylu latach te trzy kobiety potrafiły jeszcze zamienić milczenie i ból na słowa? I co te słowa przyniosą - kolejny ból czy ulgę? Ruth, Adriana, Adirane - trzy pokolenia, różne czasy, trzy życia. Trauma matki przechodzi na córkę, wnuczka do swojego dziedzictwa dokłada własne przeżycia. To nie jest łatwa lektura - opowieści trzech bohaterek są pełne wątpliwości, z którymi się mierzą, determinują je czasy, w jakich przyszło im żyć i wybory, których dokonywały. Tu nic nie jest proste i nie podlega ocenie. Ciąg dalszy recenzji na: https://www.facebook.com/photo/?fbid=938078084781644&set=a.530574235532033

Wspaniałe! Po całości oniryczne i surrealistyczne, coś w stylu przypowieści wymagającej zaangażowania wszystkich szarych komórek, żeby cokolwiek z niej wynieść. Bohater wymienia z włóczęgą starą piżamę i kość na puzderko i kamień i zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Dla mnie to opowieść o drodze każdego człowieka kiedy otwiera na coś oczy i musi dokonać wyboru, czy z powrotem je zamknąć, czy podążyć dalej i stać się kimś innym. I czy taka zmiana jest jak śmierć?

Uchodźcy to już od dawna nie jest temat, na który można spokojnie prowadzić merytoryczna dyskusję. Ostatnimi laty szczególnie w Polsce to sprawa polityczna, niesiona na sztandarach tych, którzy chcą chronić nasz kraj przed przemocą i gwałtem, szczególnie przed wyborami czyli w praktyce ciągle, bo jak nie parlamentarne to samorządowe, jak nie prezydenckie to do europarlamentu. Uchodźca to wróg, terrorysta, przestępca. Trudno przebić się przez tę narrację pokazując dramat osób, którzy uciekając przed wojną, głodem albo w poszukiwaniu godnego życia stawiają wszystko na jedną kartę i opuszczają najbliższych, licząc, że w mitycznej Europie czeka ich lepszy los. My, w naszych wygodnych fotelach, z lodówką zapełnioną jedzeniem po brzegi nie myślimy o tym ile odwagi trzeba aby wybrać się w taką drogę w nieznane, która częściej niż rzadziej kończy się śmiercią a nie dobiciem do bezpiecznego portu, gdzie można próbować zacząć wszystko od nowa. Dzięki książce "Zmęczenie materiału" Marka Šindelki możemy przejść na tę drugą stronę i oczami uchodźców przyjrzeć się nam, tym lepszym, którzy mieli szczęście urodzić się w Europie. To historia o dwóch braciach, którzy schowani w specjalnie przygotowanej skrytce w komorze silnikowej samochodu, uciekają ze swojego kraju na ziemię, gdzie czeka ich chłód, niebezpieczeństwo i nieprzychylne spojrzenia lokalnych mieszkańców. Niestety nie udaje im się pozostać razem: młodszy trafia do ośrodka detencyjnego (czyli takiego, gdzie cudzoziemcy są przymusowo umieszczani na czas trwania postępowania migracyjnego) starszy zaś udaje się w nieznane. Znalezienie brata i staje się dla chłopca idee fixe, opuszcza więc ośrodek i idąc na północ wypatruje śladów Amira. Świat wokół niego pokryty jest lodem, jest ciemno i niebezpiecznie, ale to nie studzi jego zapału: idzie przed siebie chroniąc się przed wzrokiem mieszkańców, i ma nadzieję, że każdy kolejny krok przybliża go do celu. Ta mini powieść ma w sobie ogromny ładunek emocjonalny. Choć na chwilę każe spojrzeć na problem uchodźctwa oczami tych, którzy codziennie narażając własne życie, ruszają w podróż w nieznane. I choć doskonale zdaję sobie sprawę, że nijak jej lektura nie zmieni przekonań, tych dla który emigrant to samo zło, to zawsze byłam zdania, iż kropla drąży skałę. A ta historia ma moc. Polecam!

To moje drugie w niedługim czasie spotkanie z fińską pisarką Selją Ahava. Było to doświadczenie czytelnicze z gatunku dziwnych. Szczególnie to równoległe prowadzenie dwóch, zdawałoby się , bardzo odległych wątków. Jeden to opowieść początkowo zaskoczonej, a później rozczarowanej kobiety, której mąż postanowił zmienić się w kobietę. Musi ona pogodzić się z utratą człowieka, którego kochała i świata, jaki znała. Drugi to opowieść o trudach wyprawy Kolumba podczas zdobywania Ameryki. To bardzo nowatorskie i kontrowersyjne zestawienie tematów. Na pewno można tu znaleźć wiele powiązań pomiędzy trudnościami w znalezieniu się w nowej nieoczekiwanej i trudnej sytuacji. W tych z pozoru odległych opowieściach można się doszukać analogii. Proza ta pomimo swej niewielkiej objętości daje pole do wielu przemyśleń. Z początku mi się nie podobała, ale po pewnym upływie czasu stwierdziłam, że nadal o niej myślę. Dobrze jest napisać recenzję z małego oddalenia czasowego. Potrafię docenić taką prozę, choć nie mogłabym czytać wielu takich książek pod rząd, bo emocje w niej pokazane nie są z gatunku tych dobrych.

Pierwsze spotkanie z twórczością Pani Małgorzaty i ....mam mieszane uczucia w stosunku do tych opowiadań. 180 stron. 10 opowiadań. Jest ok. Tymczasem. Strasznie się zmęczyłem czytając te opowiadania i tak za bardzo nie wiem o co w nich chodziło. No bo mamy tu słabe, marginalizowane, osamotnione dzieci, kobiety, mężczyzn. Wszyscy oni mają swoje marzenia, pragnienia. Jednak z różnych przyczyn są skazani na pożarcie przez bliskich, obcych, system itd. Dla mnie była to katorga czytelnicza, za bardzo nie łapałem tych opowieści. Bardzo podobała mi się pierwsza opowieść ale następne to już ciemny las. Czy polecam? No każdy sam musi przeczytać i ocenić. Ja pierwszy raz chyba nie polecam jej.

Dobrze pokazuje życie na bahiańskiej prowincji, post-kolonializm i sytuację kobiet, duchowość oraz związek czarnej ludności z ziemią… ale jednocześnie zupełnie mnie nie wciągnęli bohaterowie. Nie udało się książce sprawić, bym przejmowała się zbytnio ich losem i historią. Niezrozumiały dla mnie wybór narratorki trzeciej części - czemu akurat ta encantada? Plus brak głosu Belonisii można było mocnej zaakcentować jako brak głosu społeczności - może takie było zamierzenie, ale mam poczucie, że to moja interpretacja, bo nie wybrzmiało to z opowieści.

Historia uczucia pomiędzy miłością a obojętnością oraz między miłością a obsesją. Emocje, które towarzyszą ludziom, a są często nieuchwytne albo nienazwane. Książka napisana lekkim, czasem ironicznym językiem ale w sztywnej formie, od punktów. Jakoś mnie oczarowała.

Lata trzydzieste dwudziestego wieku, mała wieś na Śląsku, to istny tygiel kulturowy. Zamieszkują ją Niemcy, Polacy, Czesi i Żydzi, protestanci i katolicy, komuniści i ci co popierają Hitlera. Mężczyźni spotykają się w karczmie, dyskutują, spierają się i popijają piwko. Spokój tej małej śląskiej wioski zaburzy pojawienie się pewnego, tajemniczego mężczyzny. W miejscu gdzie wszyscy się znają, obecność obcego intryguje, wzbudza zarówno ciekawość jak i niepokój. Rozmowy, które przybysz będzie prowadzić z mieszkańcami wsi, sprawią, że coś zacznie się w nich zmieniać a pewna swoista więź pękać. Mężczyzna zadaje niewygodne pytania, manipuluje faktami, zasiewa ziarno niepewności, nieufności tym samym nastawiając sąsiadów przeciwko sobie, a może tak naprawdę jego obecność nie ma nic wspólnego ze zmianami jakie we wszystkich zachodzą. W tej powieści nic nie jest takie jak na pierwszy rzut oka może się wydawać, jedno jest pewne nadchodzi zmierzch pewnej epoki. Ciąg dalszy recenzji na: https://www.facebook.com/photo/?fbid=890811472841639&set=a.530574228865367