Enceladus [wersja poprawiona]

Całkiem ciekawie połączony klimat klasycznego sf z nieco "mrocznymi", egzystencjalnymi nutami oraz domieszką klaustrofobicznego thrilleru. Zbudowany Świat jest surowy, nieprzewidywalny. Podbój galaktyki nie jest kolorowy a rzeczywistość jest brutalna.

Ale tu się dzieje! Akcja, pościgi, wybuchy, postrzały, zabójstwa, podwójni agenci, potrójni agenci... ukryci agenci? A to wszystko z podkładką polityczno-kulturową (a takie lubię najbardziej!). Przyznaję, że początkowo gubiłam się trochę w postaciach, bo jest ich tu od razu dużo, część dostaje swoje rozdziały, ale inni z czasem okazują się istotni. Ale jak zaczęłam sobie notować najważniejsze info, to już potem poszło gładko. Od razu dostajemy też sporo retrospekcji, które mają nam pomóc skumać background bohaterów. W nich też można się trochę pogubić, bo co drugi bohater ma coś wspólnego z pożarami i jest/był jakoś związany z wojskiem/strażą graniczną. (Nie chcę niczego zdradzać, więc zostawiam was z tymi ogólnikami.) Z tymi retrospekcjami jeszcze nie wiem czy wszystkie czemuś służyły, ale podejrzewam, że tak, tylko dowiemy się o tym w części drugiej. Bo ten pierwszy tom to tak naprawdę zarysowanie kontekstu konfliktu, głównych wątków i postaci. A mimo tego nie można się tu nawet przez chwilę nudzić, bo wszystkie informacje są nam podane bardzo dynamicznie, ciągle coś się dzieje, a jeszcze dodatkowo rozdziały są króciutkie, więc mega szybko się tą książkę pochłania. Ja się wciągnęłam w fabułę, więc cieszę się, że drugi tom już czeka na półce. Zwłaszcza, że zakończenie pierwszego wskazuje, że akcja w jakimś stopniu przeniesie się ze stacji kosmicznej New Hope w inne miejsce, więc na pewno będzie dużo budowania świata (loffciam) i jeszcze więcej polityczno-kulturowo-religijnych rozkmin (mniam).

Drugi tom cyklu "Obrońcy Ahury" autorstwa Mateusza Rogalskiego, zatytułowany "Przepowiednia", to godna kontynuacja pasjonującej historii rozpoczętej w "Pasowaniu". Choć tym razem wiedziałem już mniej więcej, czego się spodziewać po autorze, nie oznacza to, że książka była przewidywalna. Wręcz przeciwnie – Rogalski z powodzeniem utrzymuje dynamiczne tempo i wysoką jakość opowieści, nie pozwalając czytelnikowi na chwilę nudy. Fabuła jest przemyślana i spójna, a przy tym pełna niespodziewanych zwrotów akcji, które skutecznie podtrzymują napięcie. Autor udowadnia, że jego wyobraźnia nie zna granic – świat Ahury wciąż potrafi zaskoczyć swoją różnorodnością, detalami i oryginalnością. Pomysłowość z jaką prowadzi opowieść sprawia, że trudno się od niej oderwać. Widać też, że całość została jeszcze lepiej dopracowana niż w pierwszym tomie – zarówno pod względem fabularnym, jak i stylistycznym. Na uwagę zasługuje również lekki, bezpretensjonalny styl pisania Rogalskiego. Dzięki niemu nawet bardziej złożone wydarzenia czy dialogi pozostają przystępne i angażujące. Autor nie zapomina też o poczuciu humoru, które co jakiś czas rozładowuje napięcie i nadaje historii przyjemny ton. To właśnie ten balans między akcją a lekkim tonem sprawia, że książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością. "Obrońcy Ahury. Przepowiednia" to udany i satysfakcjonujący drugi tom, który nie tylko utrzymuje poziom pierwszej części, ale w niektórych aspektach go przewyższa. Mateusz Rogalski udowadnia, że potrafi nie tylko rozpocząć ciekawą historię, ale również konsekwentnie ją rozwijać. Z niecierpliwością czekam na kontynuację – jeśli utrzyma ten poziom, seria ma szansę stać się naprawdę wyjątkową pozycją w polskiej fantastyce.

Książka opowiada o Brego, który wraz z bratem mieszka na planecie Tung. Życie tam nie należy do łatwych i przyjemnych, ale początkowo jest spokojnie. Jednak pewnego dnia na ich planetę przybywa ważny galaktyczny przywódca, który burzy harmonię planety. Brego wysyła brata na inną planetę, ale sam zostaje porwany i ma trafić do karnej kolonii. Tam dowiaduje się prawdy o sobie i zawiera nowe, interesujące znajomości. Jakie? Bardzo mi się podobała, jest dobrze napisana i przyjemnie się ją czyta. Trochę przeszkadzały mi dość długie rozdziały, ale fabuła i bohaterowie rekompensowały te niedogodności. Lubię historię, więc wszelkie nawiązania do totalitarnych ustrojów w treści trafiły w mój gust. Kreacja bohaterów też jest świetna - bardzo lubię Brego, ale moje serce skradł Fili. Opowieść jest trochę zakręcona, ale bardzo wciąga. I nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po kontynuację. Na szczęście mam drugą część mam na półce.

„Ku gwiazdom” to antologia opatrzona poważną rekomendacją Polskiej Fundacji Fantastyki Naukowej i poprzedzona słowem wstępnym autorstwa osób ze środowiska akademickiego. Ten naukowy patronat od razu budzi nadzieję, że otrzymujemy zbiór ambitny, przemyślany i reprezentatywny dla współczesnej polskiej prozy science fiction. I rzeczywiście - książka zachęca do lektury już samą koncepcją: zgromadzenia w jednym tomie wybranych utworów autorów, którzy dziś tworzą polską fantastykę naukową. Nie należy jednak oczekiwać, że w antologii odnajdziemy twórców formatu Lema, Zajdla czy Snerga-Wiśniewskiego. To porównanie byłoby zresztą dla każdego zbioru krzywdzące - poprzeczka ustawiona przez klasyków jest niezwykle wysoka, a sam gatunek science fiction wymaga nie tylko sprawności literackiej, lecz także szerokiej wiedzy i umiejętności łączenia nauki z wyobraźnią. W tym sensie „Ku gwiazdom” jest próbą zmierzenia się z trudnym dziedzictwem i jednocześnie próbą pokazania, jak wygląda SF w Polsce tu i teraz. Pod względem literackim opowiadania są poprawne, często sprawnie napisane, choć trudno doszukać się w nich głębszych wartości czy przełomowych idei. Być może wynika to z faktu, że fantastyka naukowa - zwłaszcza traktowana w sposób bardziej ortodoksyjny - stała się dziś marginesem szeroko rozumianej fantastyki, zdominowanej przez fantasy i nurt rozrywkowy. W takim kontekście antologia jawi się jako projekt potrzebny: przypomina, że science fiction wciąż istnieje, rozwija się i szuka nowych głosów. Jeśli więc złagodzimy ostrze krytyki i spojrzymy na „Ku gwiazdom” jako na próbkę współczesnej twórczości, a nie jako na konkurs na nowego Lema, zbiór okazuje się wartościowy. Pozwala zorientować się, w jakich kierunkach zmierza polskie SF, jakie tematy interesują autorów i jak radzą sobie z łączeniem naukowych inspiracji z literacką formą. Zdecydowanie warto kontynuować ten pomysł i przygotować kolejne antologie. Być może właśnie dzięki takim inicjatywom uda się odkryć nowe talenty - twórców, którzy w przyszłości odważniej sięgną po naukowe fundamenty gatunku i zaproponują coś naprawdę przełomowego.

Książki o historii alternatywnej,albo się lubi,lub też nie.Autorzy popuszczają wtedy wodze swojej fantazjii.Dla mnie nie musi wtedy mieć ścisłego powiązania z faktami historycznymi,postaciami,jest to fikcja.Bardzo mi się podobała,czyta się bardzo szybko,opisy uzbrojenia,sceny batalistyczne super.Na pewno przeczytam 2 tom.

Kupiłam na targach książki. Podeszła, gdyż poczułam spojrzenia autora. Posłuchałam, kupiłam. Nie jest to mój gatunek, ale na targi pojechałam z myślą o otwieraniu się na nowe. Poza tym dedykacja od autora urocza. Przeczytałam i tyle :) nie moja bajka, ale doceniam.

Czy chcielibyście móc cofnąć czas? Bohater powieści "Chronosfera, Tomasza Tomaszewskiego potrafi robić to doskonale. Dzięki kupionemu na targu staroci zegarkowi przenosi się w czasie, by zmienić bieg historii i zapobiec najgorszym katastrofom. Żeby jednak nie było tak łatwo – Walewski musi być bardziej przebiegły, niż jego wróg, który ma pilnować, by wszystko pozostało, tak jak było. Mężczyzna, wczuwając się w rolę bohatera, wybiera coraz bardziej skomplikowane misje, nie zdając sobie sprawy, że swoim postępowaniem wywołuje prawdziwą katastrofę... Czy jednak zdoła się w porę opamiętać? Tomasz Tomaszewski przynosi nas w świat, w którym: "A gdyby tak cofnąć czas" okazuje się prawdą. Ta historia jest naprawdę wciągająca. Trzysta trzydzieści stron fantastycznej powieści o dylematach moralnych, walce dobra ze złem oraz manipulowaniem przeszłością. Muszę przyznać, że pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał i był bardzo oryginalny, w porównaniu do większości powieści science fiction, w których panuje przeważnie ten sam schemat. Podobnie jest z realiami PRL-u, które autor oddał tak realistycznie, łącznie z panującym w tamtych czasach absurdem dotyczącym tamtejszej władzy... Pokazane tu dylematy moralne, typu "Czyje życie jest ważniejsze?" są naprawdę "twardym orzechem do zgryzienia" dla głównego bohatera. Niestety, to co nam wydaje się na pierwszy rzut oka dobre, nie zawsze będzie takie dla innych... A zmiany nie zawsze są tym, co sprawia, że nasze życie staje się lepsze. Zastanawia mnie fakt, czy autor, kreując naszego "podróżnika w czasie", widział w nim starszą wersję siebie? Przyznam, że wygląd by się zgadzał, ale czy to jest prawda?🤔 Książkę czyta się szybko, przyjemnie, o emocje jej towarzyszące w związku z wyborami podejmowanymi przez postacie karzą nam zastanowić się nad naszymi decyzjami. Kto z nas jednak nie chciałby być w skórze Grzegorza Walewskiego? Trzeba jednak wiedzieć jedno: jeśli chcesz cofnąć czas, musisz zapłacić wysoką cenę... Polecam! ( I w duchu czekam, aż autor oznajmi, że planuje drugą część powieści 😉)

Po „Lodową kolonię” sięgnęłam z sympatią i całkiem konkretnymi oczekiwaniami – poprzednia książka Michała Podgórskiego zapewniła mi dobrą rozrywkę, więc liczyłam na podobne doświadczenie. I choć nie była to zła historia, trudno nie odnieść wrażenia, że autor zatrzymał się o krok przed pełnym wykorzystaniem drzemiącego w niej potencjału. Na plus zdecydowanie należy zapisać lekki, przystępny styl. Pióro autora jest przyjemne, dynamiczne, a książkę czyta się bardzo szybko. Dodatkowym atutem są różne punkty widzenia, które teoretycznie poszerzają narrację i pozwalają spojrzeć na wydarzenia z kilku perspektyw. Teoretycznie – bo tu właśnie zaczynają się pierwsze problemy. Sama koncepcja fabularna zapowiada się bowiem niezwykle obiecująco. Oto przyszłość, dystopijny świat, w którym większość Ziemi tonie w slumsach, a desperacja popycha ludzi do podpisywania kontraktów, które są biletem w jedną stronę. Główna bohaterka, Helena, decyduje się na wyjazd na Jowisza, by pracować w kopalni i wyrwać się z biedy. Do tego tajemniczy kryształ – kula, która przyciąga obcą cywilizację. Brzmi jak solidny fundament pod ambitne science fiction. Niestety, książka jest po prostu za krótka, by udźwignąć taką liczbę wątków. Akcja pędzi, momentami aż za bardzo, a wiele motywów – zwłaszcza najazd obcej cywilizacji – zostaje potraktowanych skrótowo. To właśnie ten wątek najbardziej domaga się rozwinięcia: większego napięcia, głębi, konsekwencji. Podobnie jak polityka świata, relacje między korporacjami, system społeczny czy realia życia w kolonii – wszystko to jedynie muska powierzchnię zamiast zanurzyć się głębiej. Również bohaterowie wypadają najsłabiej. Jest ich zdecydowanie zbyt wielu jak na tak krótką formę, co skutkuje brakiem wyrazistości. Trudno się z nimi zżyć, trudno zapamiętać ich motywacje, a jeszcze trudniej przejąć się ich losem. Nie są kontrastowi ani pogłębieni – raczej funkcjonalni, podporządkowani pędzącej fabule. Podsumowując: „Lodowa kolonia” to książka, która sprawdzi się jako czysta rozrywka – szybka, lekka, niezobowiązująca. Idealna „na odmóżdżenie”, gdy nie mamy ochoty na analizowanie świata przedstawionego i skomplikowanych zależności. Jeśli jednak oczekujecie rozbudowanego science fiction, pogłębionych wątków, mocnej polityki świata i pełnokrwistych bohaterów, to niestety – nie tutaj. Szkoda, bo potencjał był naprawdę duży. I właśnie dlatego pozostaje lekki niedosyt… który jednak nie przekreśla tej historii, a raczej zostawia ją jako niewykorzystaną szansę.

Książka „Ohir” to interesująca powieść science fiction, która łączy w sobie elementy kosmicznej przygody z osobistymi zmaganiami głównego bohatera. Autor, Szczepan August Urawski, przedstawia historię Stefana — zwykłego człowieka, który nie jest ekspertem od elektroniki, lecz marzy o czymś więcej, co nadaje fabule autentyczności i emocjonalnej głębi.

Coś nietypowego, co wciąga w otchłań "chcę więcej", a gdy się kończy pustka pozostaje. O Zjadaczu Skór dowiadujemy się tylko tyle, że był i jest zagubioną istotą, ale przede wszystkim samotną. Historia prosta, lecz taka typowa dla nas, w jakimś stopniu każdy z nas czuje się "nie na swoim miejscu" jakby by był obcy i boi się, że coś może złego się wydarzyć, gdybyśmy przez "przypadek" jednak odnaleźli to swoje jedyne miejsce.

Pierwszy rozdział był tak obrzydliwy, że porzuciłam tą książkę na kilka lat. Dopiero gdy naprawdę nie miałam już co czytać, wróciła ponownie w moje ręce. Byłam zaskoczona obrotem sytuacji. Książka jest naprawdę dobra! Głowni bohaterowie oryginalni, poznając conieco ich przeszłość da się odczuć nutkę sympatii, a nawet współczucia. Pomijając kolejne paskudne wydarzenie na końcu ksiażki, fabuła naprawdę ciekawa. Lecz gdy tylko zaczęłam szukać kolejnych tomów, żeby kupić resztę serii okazało się że "seria" nie istnieje. Wyszedł tylko I tom z 5lat temu i nastała cisza. Czy rzeczywiście wydarzenia z pierwszego i ostatniego rozdziału przesądziły o upadku książki? Możliwe. Ale szczerze trzymam kciuki, że jednak autorowi uda się skończyć serie ;)

ZAPOWIADAŁO SIE DOBRZE: cyberpunkowy klimat, dobrze zbudowane i przedstawione uniwersum (nawet ciekawie wkomponowane w kontekst historii alternatywnej), zarys działalności grup przestępczych i oczywiście wszczepy, implanty, upgrady, ...a wszystko okraszone wartką akcją (czasem chyba nawet za bardzo!). CO WIEC POSZŁO NIE TAK??? Głównie słabe zakończenie, ale też mocno sztampowa fabuła i upychane na siłę wulgaryzmy (nawet tam, gdzie zupełnie nie są potrzebne - co potrafi irytować czytelnika), no i ta toporna pornografia - wciskana co jakiś czas na siłę (jakby autor musiał czymś ukryć brak pomysłu na kolejny rozdział). PODSUMOWUJĄC: jednak WARTO PRZECZYTAĆ (ze względu na wykreowany świat cyberpunkowy) z zastrzeżeniem, że przymkniemy oczy na pewne niedoskonałości warsztatowe autora.

Książka dosyć ciekawa, ale przyznam że brakowało w niej głębi, niektóre elementy były dosyć bezsensowne, pierwsze 200 stron czułem się jakbym oglądał serial typu star trek, gdzie każdy odcinek był o oddzielnej misji i było w nim tylko kilka elementów dążących do wspólnej fabuły. Tak samo nazwa książki była tak naprawdę bardzo nie na temat, bo to nie ta organizacja (No-human) była przedmiotem tej powieści. Mimo to wszystko nawet trochę mnie wciągnęła. Jak na debiut to myślę, że autorowi poszło całkiem dobrze i jeżeli trochę popracuje nad warsztatem to może pisać naprawdę ciekawe powieści 🙂

Dziś trochę o fantastyce... Przyznam, że nie jest to moja bajka i że próbowałam podejść do tematu kilka razy, także w wersji czytanej... Jednak rzeczywiście nie jest to moja bajka... 🙈 Jednak są w tej książce, które zasługują na duży plus... 👉Na pewno jest to świat stworzony w tej książce - od początku do końca autor trzyma się ściśle określonych nazw dla swojego świata, w tym dla waluty, nazw królestw i imion różnych bohaterów... 👉Na plus także słowniczek tych wszystkich mistycznych pojęć (tylko dlaczego na końcu? 🤔) Niestety na minus dla mnie brak podzielenia książki choćby na rozdziały lub jakieś części, przez trudno czytało się tą książkę takim ciągiem... Jeśli chodzi o język, a dokładniej ilość przekleństw, które były zarzutem w innych opiniach (tak, poczytałam trochę) to mi to nie przeszkadzało... Dziękuję @justyna_i_ksiazki za ten bt... A @feranos_official gratuluję pomysłu i trzymania się tej fabuły od a do z... #booktour #feranos #spowiedzabysalu #fantazy #fantastyka

Z rozpędu dałem 8, choć... nie jestem tym razem w 100% przekonany. O ile wszystkie poprzednie od pierwszej do ostatniej strony nie pozostawiały wątpliwości, o tyle ta... jakaś drobna ryska się pojawiła, jakaś skaza. Ale to dajej z pewnością ponad 7 gwiazdek. Jest świetnia i trzeba ją przeczytać. A może to efekt przerwy? Poprzednie weszły jedna po drugiej. Na ten tom musiałem poczekać. Wypadłem z rytmu, nastrój się zmienił po przeczytaniu zupełnie innych gatunków i opowieści? Ale i tak z niecierpliwością czekam na kolejny tom.

Beskidy w XV wieku były obszarem pokrytym pierwotną Puszczą Karpacką, na granicy Polski, Rusi i Węgier nie było osadnictwa. Etymologia nazwy "Beskidy" (nazwa starsza niż ekspansja wołoska, początkowo w formie pojedyńczej) nie jest znana, łączona czasem z ludami trackimi (starożytne korzenie z ludem Bessów, których obecność na północ od Karpat odnotowywał Ptolemeusz) lub celtyckimi, oznaczająca pas graniczny lub pasmo górskie.  Nazwa Beskid pojawiła się m.in.; w XV wieku (m.in. w kronikach Jana Długosza) nazwa "Beskid" pojawia się po raz pierwszy jako określenie konkretnych gór oraz w XIX-wiecznej Encyklopedii Orgelbranda. Ekspansja i kolonizacja wołoska rozpoczęła osadnictwo pasterzy z południa (Wołosi), zaczęli zasiedlać dzikie tereny, wprowadzając gospodarkę pasterską (owce, woły) na podstawie prawa wołoskiego. Karczowali lasy, tworząc polany, hale, szałasy i koszary, co wpłyneło na pierwotny wygląd gór. Osadnictwo uformowało lokowanie pierwszych wsi np. Sucha Beskidxka w 1405 roku w dolinach rzek. Region stanowił pogranicze polsko-węgierskie, co sprzyjało rozwojowi szlaków handlowych (zbójnicki fach się rozwijał), tożsamości i kulturze. z czasem również zbójnictwa.  Wyższe partie gór (powyżej 800–1000 m n.p.m.) były wciąż pierwotną, nieprzestępną Puszczą Karpacką, zasiedloną przez niedźwiedzie, wilki i rysie. Podziały polityczn w Beskidach stanowiły obszar pogranicza między Koroną Królestwa Polskiego, Księstwem Oświęcimskim, Księstwami Śląskimi a Królestwem Węgier. Władcy i sytuacja polityczna w XV wieku w Beskidach otwierają Jagiellonowie: Część beskidzkich ziem (na wschód od rzeki Białej) podlegała władzy Jagiellonów. W XV wieku panowali tu Władysław Jagiełło (do 1434 r.), Władysław Warneńczyk i Kazimierz Jagiellończyk. Książęta Cieszyńscy trwali w Zachodniej część Beskidów (Beskid Śląski) była domeną Piastów cieszyńskich, którzy byli lennikami korony czeskiej, a okresowo polskiej. Władcy Węgierscy sprawowali władzę na terenie Żywiecczyzny i Orawy, przedmiot sporów i przechodziły z rąk do rąk. W XV wieku silne wpływy posiadali tu królowie węgierscy, w tym Maciej Korwin. Rody szlacheckie zarządzały lokalnie w imieniu królów sprawowały rody rycerskie (np. Komorowscy, którzy popierali Kazimierza Jagiellończyka w sporach o tron węgierski).  Władcy Piastowscy z kluczową postacią Kazimierza I Oświęcimskiego oraz jego synowie. Przejście pod koronę polską: W 1454 roku Jan IV oświęcimski sprzedał księstwo królowi Kazimierzowi Jagiellończykowi. Ród Komorowskich: W 1467 roku król nadał Żywiecczyznę w darze hrabiemu Piotrowi Komorowskiemu (za wsparcie w konflikcie z Węgrami). Komorowscy władali tymi dobrami jako magnaci polscy przez kolejne 150 lat.  Beskid Śląski (Księstwo Cieszyńskie) Tereny dzisiejszego Beskidu Śląskiego (okolice Wisły, Ustronia, Istebnej) pozostawały częścią autonomicznego Księstwa Cieszyńskiego, które w XV wieku było lennem czeskim.  Piastowie cieszyńscy z najwybitniejszym władcą tego okresu był Przemysław II Noszak (panował do 1410 r.), a następnie jego następcy, m.in. Bolesław I i Przemysław II. Pod koniec XV wieku (od 1477 r.) rządy objął Kazimierz II, jeden z najpotężniejszych książąt cieszyńskich.  "Kanthy. Od wszelakich złych przygód...” to debiutancka powieść Przemysława Samuela Gąsiorka, wydana w 2021 roku. Akcja powieści osadzona jest w 1413 roku w Księstwie Oświęcimskim i Cieszyńskim, łącząc fakty historyczne z lokalnym folklorem oraz elementami fantasy . Miasteczko Kanthy (dzisiejsze Kęty) zostało przez zarazę spustoszone i powoli przygotowuje do jesiennego jarmarku, który ma zaszczycić książę Bolko. Głównym protagonistą jest Jaczemir, młody wyrobnik i sierota o skłonnościach hazardowych, narzeczony uroczej Kochny, "wojownik" wplątany się w wielkie konflikty między siłami dobra i zła, czarami i fantastycznymi stworzeniami, z lokalnymi mrocznymi podaniami i legendami. Tajemniczy szlachcic Gotfryd Engelhardt von Wünschelburg. Natan Rubenstein – potężny i bezwzględny mag, główny antagonista, który obiera Jaczemira za swój cel, zmuszając go do ucieczki przez beskidzkie lasy.  Kluczowe postacie kobiece: Kochna – luba głównego bohatera, Jaczemira. To właśnie z myślą o ślubie z nią chłopak oszczędzał pieniądze, które później stracił w grze w kości. Meluzyna – tajemnicza postać fantastyczna, pół kobieta, pół wąż nie z tej ziemi. Spotkanie z nią w lesie ma kluczowe znaczenie dla losów Jaczemira, który musi sławić jej imię, aby przeżyć. Zdzieszka – postać związana z lokalnymi legendami i wątkiem czarów/wiedźm(wampiry anioły, faun), które pojawiają się w fabule.  Autor wiernie zrekonstruował realia historyczne regionu (przemierzamy szlaki Beskidu Małego, szlaki handlowe, twierdza w Gilowicach, zamek w Cieszynie itd) postaci historyczne wzbogacono o postaci mityczne, istoty ze śląskiej demonologii, takie jak Meluzyna czy Baba Jaga. Realizm epoki ukazuje brutalność i surowość średniowiecznego życia chłopstwa, mieszczaństwa, rycerstwa szlachty i arystokracji, nie unikając opisów przemocy psycho-fizycznej wobec kobiet, służby, chłopstwa, wątki miłosne, pokłady humoru i rozważań filozoficznych,czy skomplikowanych intryg politycznych tamtego okresu.  Interesujący pomysł na lokalną historię z elementami fantasy niedaleko Bielsku-Białej.

Ta 7-ka to tak na zachętę. Generalnie jest nieźle, ciekawa fabuła, sporo akcji, bohaterowie dosyć sztampowi, ale osobiście nie widzę w tym nic złego. Jedyne czego mi brakuje to trochę więcej opisów, autor sporo (naprawdę sporo) pozostawia wyobraźni czytelnika. Generalnie nie mam z tym problemu, ale parę wskazówek by się przydało :)

Samowydawcy w swej pierwszej antologicznej odsłonie. Trzeba się reklamować w każdej postaci, a zbiór opowiadań jest najlepsza do tego okazją. Czytelnik stawiający na niezależnych pisarzy ma okazję poznać styl, artyzm i treści. Nie wszystkie opowiadania z 16 mnie urzekły, nie każde mi się podobało... ale to wszystko zależy od tego co każdy z nas preferuje - jedni ckliwość, ja akcję i humor... Każdy znajdzie coś dla siebie!!! A potem będzie chciał zakupić wprost od autora jego dzieło z dedykacją.