Eifelheim

Świetna pozycja, zwłaszcza Nakręcana Dziewczyna (powieść). Wciągająca, świetnie napisana, dobra fabuła, zgrabnie skonstruowani bohaterowie itd. Jedyna wada (co mnie minimalnie irytowało) - oparcie fabuły na deficycie paliw kopalnych - przecież jeśli się głębiej zastanowić, to już dekady temu umiano je syntezować. Ale cóż, trzeba to przyjąć jako założenie.

Ian R. MacLeod jest pisarzem, którego trudno zdefiniować w jednoznacznych kategoriach. Seria “Uczta Wyobraźni” wydaje się dla niego miejscem idealnym. Jest to bowiem fantastyka, która elementy fantastyczne często traktuje jako drobny dodatek, a pierwsze skrzypce gra historia, a właściwie jej bohaterowie. Słowem, człowiek. Nie ma tutaj nic typowego co mogłoby przyciągnąć masowego czytelnika. To opowieści bardzo obyczajowe, nostalgiczne, nieustannie bawiące się słowem oraz emocjami. Język MacLeoda można określić jako poetycki, a charakter narracji jako niespieszny. Już z tych względów trzeba mieć na uwadzę, że to lektura do powolnego czytania, a nie konsumowania. Ale wciąż pozostaje zasadnicze pytanie, czy warto? Coraz mniej jest pozycji na rynku fantastyki, które czymś by się wyróżniały. Proza MacLeoda stanowi ten element, który mocno go charakteryzuje i zdecydowanie odróżnia. Jeżeli zaś chodzi o treść opowiadań i jednej powieści zawartych w tym tomie, to stanowią one ciekawy punkt wyjścia do rozważań na temat człowieczeństwa, religii, czasu, przemijania. Niezależnie od tego, czy dane opowiadanie przypadło mi do gustu, czy też nie, to jednak ta charakterystyczna proza i świetne operowanie słowem zawsze trzymało mnie w napięciu do końca. MacLeoda nie czyta się dla fabuły, robi się to dla ciekawego języka i psychologiczno-filozoficznych rozważań. Bardzo ciekawa jest konstrukcja i pomysł na “Pieśń Czasu”, czyli jedynej powieści tego zbioru. Główna bohaterka przygotowuje się do swojej śmierci, ale ma wybór - może opuścić swoje ciało i przenieść wszystkie swoje wspomnienia do czegoś w rodzaju wirtualnej rzeczywistości. Czy zwiastuje nam to powieść sci-fi z krwi i kości? Nie do końca - kiedy w jej życiu nagle pojawia się młody człowiek z amnezją, które znajduje wyrzuconego na brzeg, zaczyna opowiadać mu historię swojego życia. I to może brzmieć cholernie nudno, jednakże w zasadzie jest to opowieść o wspomnieniach, o śmierci, o miłości. Nie ma w tym w zasadzie nic spektakularnego, jednakże ten melancholijno-nostaliczny styl narracji (wraz z ciekawym twistem fabularnym na koniec) ma w sobie coś magnetycznego. “Podróże. Pieśń Czasu”, to książka wyłącznie dla tych, którzy lubują się w powolnej prozie, lubią zanurzyć się w języku, szukają czegoś co dostarczy im głębsze emocje, nie te emocje instant w postaci pędzącej do przodu akcji, czy fantastycznych bohaterów. Bliżej temu do literatury pięknej, ale jednocześnie MacLeod pokazuje jak w ramy fantastyki możemy ubrać naprawdę różnorodne i niejednoznaczne opowieści.

Książka bez wątpienia dobra, chociaż nie jest to literatura lekka, łatwa i przyjemna, według mnie z trzech głównych powodów. Pierwszy, to wielu głównych bohaterów, których losy podawane są naprzemiennie w oddzielnych rozdziałach i na kolejną odsłonę danego wątku trzeba często czekać wieledziesiąt stron. Z tego powodu miałem pewne problemy z oswojeniem się z poszczególnymi osobami. Drugi powód, to ogromne nasycenie terminologią kultury i religii Indii, gdzie toczy się akcja. Dla przeciętnego czytelnika, częste zaglądanie do słownika podczas lektury jest nieuniknione. I wreszcie trzeci powód, to zamiłowanie Iana McDonalda do detali narracyjnych i opisowych - ten akurat element wprawił mnie w zachwyt, który trwał mniej więcej do 20% książki, a potem stawał się coraz większą "kulą u nogi", powodując mozolne brnięcie przez fabułę. Ogólnie, książkowy świat "Rzeki bogów" jest zbudowany bardzo dobrze, z akcją w 2047 roku i wieloma interesującymi wątkami, dotyczącymi niepokojów społecznych, polityki, zmian klimatu i niekontrolowanego rozwoju sztucznej inteligencji. Na plus jest również udane zakończenie. Podsumowując, książka jest dość ciężka, ale warta przeczytania.

McDonald to pisarz niedoceniany. Każda jego książka jest na swój sposób niesamowita, a jednak gdzieś to recenzentom umyka. Wiem, że gatunkowo może mijać się z głównym nurtem, ale jednak jego dbałość o szczegóły, plastyczność języka i opisywane pomysły oraz idee jednoznacznie pokazują, że jest się czym zachwycić. Oczywiście wymaga od czytelników trochę cierpliwości, ale dzięki temu można skupić się na szczegółach. Pierwszorzędna fantastyka bliskiego zasięgu.

Książka trudna, ale oceny absolutnie nie sprawiedliwe. Moim zdaniem mocne 8. Autor posługuje się specyficznym, poetyckim i nie szablonowym stylem. Ciężko jest nadążyć, ale świat który przedstawia jest obłędny. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

China Miéville to bardzo kreatywny i pomysłowy pisarz. Po przeczytaniu Ambasadorii mam wrażenie, że może nawet za bardzo. W powieści jest właściwie wszystko. Dziesiątki ciekawych koncepcji, plejada interesujących postaci, kilkanaście wątków i intrygująca oś fabularna (unikalny obcy język) oraz komplementarne zabawy językowe ( świetne słowotwórstwo). Do tego odważne przetasowania chronologii i jeszcze odważniejsza narracja pierwszoosobowa prowadzona przez protagonistkę szczycącą się własną biernością. Na okładce można przeczytać, że Ambasadoria to dojrzałe dzieło sztuki i trudno się z tym nie zgodzić. Tyle, że powieścią mogła być lepszą. Ambasadoria jest przeładowana, przez co opowiedziana na jej kartach historia nie trzyma narracyjnego rytmu. Wątki i postacie giną pod natłokiem coraz to nowych wydarzeń. Pomysły i idee ledwo mieszczą się na stronach, ale tylko nielicznym z nich autor poświęcił wystarczająco uwagi, żeby przykuć uwagę czytelnika. Protagonistka została rozpisana z rozmachem i pewną dozą wiarygodności psychologicznej, ale co z tego, skoro Miéville sprowadził ją głównie do roli beznamiętnej, lakonicznej sprawozdawczyni. Ambasadoria to świetna rzecz, którą serdecznie polecam wszystkim, zwłaszcza miłośnikom kreatywnego światotwórstwa i ciekawych pomysłów. Fani klasycznych opowieści (tak pod względem formy jak i treści) powinni jednak uzbroić się w cierpliwość.

„2312” to jeden wielki manifest ekologiczny z rozszerzeniem na cały Układ Słoneczny. Plus dylematy moralne i tęsknota za gwiazdami, do których mamy małe szanse dotrzeć (autor wylicza nam proporcje w odległościach, żebyśmy „zeszli na Ziemię” z oczekiwaniami). Do tego dochodzi jeszcze ewolucja człowieka – podział na tych z przestrzeni i na Ziemian (różnice są zarówno w budowie jak i sposobie myślenia). Natomiast dla wszystkich są możliwe terapie wydłużające życie (jednak warunkiem długowieczności dla przestrzennych są wizyty na Ziemi), a radykalne zmiany w sferze płci skutecznie usunęły wszelkie (przestarzałe) nieporozumienia w tej kwestii. Równie fascynująca jest strona technologiczna opisanej rzeczywistości. Życie w tak odmiennych warunkach - od rozpalonego Słońcem Merkurego, poprzez zasiedlenie meteorytów, po lodowe księżyce Saturna - wymusiło nowatorskie rozwiązania i zmieniło samych ludzi (najbardziej zdawkowo potraktowany jest Mars - zapewne autor doszedł do wniosku, że po szczegóły czytelnik może zajrzeć do jego marsjańskiej trylogii). Interesujące są również rozwiązania na podróże po Systemie Słonecznym . Nie będę psuć radości z odkrywania ciekawostek, ale jedno było wyjątkowo inspirujące – zazdroszczę surfowania po pierścieniach Saturna ewentualnym przyszłym przestrzeniowcom. Wśród tych wszystkich oryginalnych rozwiązań, pomiędzy wewnętrznymi i zewnętrznymi planetami, jest nasza biedna „Ziemia – planeta smutku”, jak głosi tytuł jednego z rozdziałów. To tutaj właśnie zostały nierozwiązane ekologiczne problemy, tutaj nękają ludzi odwieczne problemy społeczne. I na dodatek jeszcze SI, która chce być człowiekiem. Dużo wątków i zagadnień do ogarnięcia jak na jedną powieść. Lekturę „2312” najlepiej oddaje cytat z jednej ze stron: jest jak „Impreza w suchej przystani podczas wieczornego sztormu nad pustym morzem”... Wydarzenia przeplatane są wątkami, które nabiorą sensu dopiero w zakończeniu, bohaterów poznajemy stopniowo (ale dzięki temu lepiej możemy zrozumieć ich odmienność), na dodatek autor konsekwentnie przytacza esencję całego kulturalno-filozoficznego dorobku ludzkości wplatając ją w przyszłe osiągnięcia. Czyli nie za bardzo wiemy o co chodzi, ale zabawa i tak jest niezła. Co my, teraźniejsi Ziemianie, możemy rozumieć z problemów zasiedlania Układu Słonecznego? Pewnie niewiele, ale Kim Stanley Robinson cierpliwie nam pomaga w poznawaniu jeszcze niepoznanego. Jednocześnie przestrzega przed roznoszeniem naszych nierozwiązanych problemów w Kosmos - bo to nic dobrego nie przyniesie. Dla nikogo.

Bardzo, bardzo lubię skrzyżowanie literatury psychologicznej z fantasy (obecny mój mistrz: MarMax Borowski z "Kwestią wyboru" - nie ma niczego lepszego z tego zmieszania gatunków i jeszcze z oryginalnymi smokami) i cały cykl też bardzo mi się podobał. Wspaniały świat, super koncepcja smoka, świetne autoanalizy bohaterów, a do tego zadbany język, gładka narracja + wątki filozoficzne. Jestem pod wrażeniem. Warto!

Opowiadania mnie nie urzekły, ale główna powieść jest niesamowita. Przebrnąć przez nią nie było łatwo i czytałem ją wolno, ale mimo to ciągnęło mnie do tego oryginalnego świata. Bardzo podobała mi się wizja chylącej się ku upadkowi społeczności. Niesamowita książka, której klimat i ponury ton zapisały mi się w pamięci.

Lubię fantastykę i lubię opowiadania. Kiedy zasiadam do czytania na godzinkę, lubię mieć skończoną całość. Powieść jest trochę jakby serialem, czasem irytująco wręcz wciąga, a na koniec bywa, że rozczarowuje. Opowiadanie jest bardziej szczere. Oferuje to co oferuje od razu bez wstępów, mglistych rozwinięć i denerwujących zakończeń. Lubię opowiadania. Szkoda, że te są nierówne. Ostatnie (i dla mnie akurat najmniej ciekawe) to minipowieść. Na szczęście pozostałe są lepsze i krótsze. Lepiej starałbym się je dobierać do zbioru. Generalnie jest nieźle, ale mogłoby być lepiej.

Czego tu nie ma! Szczegółowe spojrzenie na amerykańską prowincję z rozwiniętym wątkiem rodzinnym. Wiarygodny i niezwykle pomysłowy wątek komputerowy i biznesowy. Karykatury pisarzy fantasy. Niegłupi wątek chiński. Akcje w stylu filmów z Jamesem Bondem. Szczegółowe do bólu opisy broni. Napisane świetnie, miejscami naprawdę błyskotliwie, z dużą dawką humoru i ciętymi dialogami. Co kto lubi, ale ja nie raz ryczałem ze śmiechu. Do tego barwne, ale nie nazbyt przerysowane postacie. Książka jest długa, co mi nie przeszkadzało – kompletnie mnie porwała i cieszę się, że nie jest krótsza. Tak naprawdę to uwielbiałem wszystkie dygresje, podśmiewanie się to z rzeczy w Ameryce, to w innych częściach świata. Końcówka nieco za bardzo odlatuje w mało wiarygodną stronę, jednak nie mam pretensji. Od początku widać, że to nie jest książka pisana śmiertelnie serio, tylko w stylu humorystyczno-awanturniczym, więc taki sposób zakończenia trzyma się konwencji. Tłumaczenie jak to u Wojciecha Szypuły bardzo dobre, w klimacie, żywym językiem (szanuję scenę z „Co tam się stało do ch*a wafla?”).

Wszystko co zaczyna się od „The Best...” staram się łukiem szerokim omijać z dwóch, w zasadzie, powodów: ktoś za mnie zdecydował, a drugi to to, że często tego typu publikacje są odcinaniem kuponów jedynie. No, ale nie przy „Słoniach...”. Dziewięć opowiadań i kolejne pięć zamknięte w jednym uniwersum. I łatwo nie jest, a nawet trudno. Resnick daje czternaście powodów do tego, żeby nie być obojętnym, zmuszając do zajęcia stanowiska, a co najmniej do osądu jakiegoś. Choć szafuje czasem i technologią, to bardziej są to opowiadania socjologiczne niż czyste SF, a człowiek nie wypada w nich najlepiej. Bądźmy szczerzy: wypada źle. U Resnicka ludzkie wady są konsekwencją ludzkich zalet. Chęć poznania, ciekawość, kreatywność niesie za sobą próżność, butę i permanentny brak szacunku dla wszystkiego co człowiekiem nie jest (najlepiej białym). Do tego genetycznie zakodowany imperatyw niszczenia i dominacji nawet w dziedzinach, w których dominacji nikt nie wymaga i wreszcie bezrefleksyjność. I choć cały zbiór jest tworem doskonałym, to znalazło się w nim miejsce na opowiadania wybitne i wstrząsające zarazem: „Łowy...” to przykład niekorzystnego zbiegu okoliczności i błędnych – rutynowych zachowań, które doprowadzają do śmierci Snarka. I choć nic nie usprawiedliwia ludzi, przecież wybrali się na zabawę w zabijanie, to jednak pewną rekompensatą jest decyzja Daniela Bellmana, żeby choć po części naprawić zło jakie wyrządzili. „Barnaba...” to kolejne opowiadanie bez happy endu. Naukowiec, która bawi się w boga, a kiedy zabawa ją „znudzi” wyrzuca zabawkę. To jedna z wyraźniejszych sprzeczności w ludzkiej naturze: z jednej strony twórczy, kreatywny umysł, z drugiej całkowity brak empatii i bezrefleksyjność. „Podróże z moimi kotami” - niezwykle smutne i niezwykle optymistyczne. Opowiadanie oszczędne warsztatowo, ale pięknie skonstruowane. „Czerwona kaplica” to ciekawostka sama w sobie. Resnick stworzył przyzwoity thriller, czy kryminał, porywając się na temat skrajne wyeksploatowany. Ale wyszło zgrabnie. „Kirinyaga” to osobny temat do zachwytów. Utopijna wizja powrotu społeczeństwa pierwotnego. Społeczeństwa, któremu obcy jest konsumpcjonizm, dominacja. Plemię Kikuju jest „dowodzone” przez szamana Koribo, to człowiek wykształcony, któremu obrzydł świat współczesny. Jego umysł owładnęła idea życia w zgodzie z naturą i tradycją sprzed tysięcy lat, bez wszelakich zdobyczy techniki i ingerencji z zewnątrz. Ta idea przybiera pewne znamiona szaleństwa, a sam Koribo jest na swój sposób hipokrytą (posiłkującym się komputerem do „czarowania” pogody) a nawet socjopatą. Jego ślepia wiara w słuszność tego co robi doprowadza do śmierci Kamari („Gdybym dotknęła nieba”), młodej dziewczyny, która miała szansę zostać kimś wybitnym dla siebie, dla plemienia, a może i dla świata. Szaman z tego cyklu to jedna z bardziej przemyślanych i złożonych postaci jakie pojawiły się w literaturze SF. Z jednej strony dźwiga odpowiedzialność za przyszłość plemienia, ponosząc wszelkie moralne konsekwencje swoich działań. Jest oddany bezgranicznie idei i nieugięty w drodze do doskonałości. Z drugiej jest próżny i oczarowany swoją władzą. Jego walka o zachowanie pozycji każe wątpić w szlachetność jego wcześniejszych poczynań. Do ostatnich kart cyklu trudno powiedzieć czy Koribo miał „wizję”, czy przyzwyczaił się do bycia bogiem. Summa summarum: 450 stron wybitnej literatury, od tragicznych „Łowów na Snakra” i „Gdybym dotknęła nieba” poprzez przewrotnie zabawne „Słonie na Neptunie” skończywszy na „Podróżach z moimi kotami”, które są pewnym światełkiem w tunelu. I nie ma znaczenia, że to blade światełko albo tunel cholernie długi. Książka do której wracać można wielokrotnie.

Podczas czytania i jeszcze po skończeniu lektury miałam problem z tą książką, bo nie mogłam znaleźć do niej klucza. Jako fabularne fantasy nie bardzo się broni, bo historia jest porwana, właściwie pozbawiona wyrazistego punktu dojścia, a w dodatku skupiona na Gwynnie, czyli postaci, która ma większość rzeczy w nosie, więc trochę trudno mi było czymkolwiek się mocniej przejąć. Świat jest co prawda barwny i brutalny, z bardzo soczystymi wykwitami dziwności (zdeformowane płody kolekcjonowane przez Raule, owadzie larwy Wielebnego, szalona menażeria Beth, wszechobecne sny), ale cały czas robił na mnie kolażowe wrażenie, jakby go posklejano z różnych elementów, które niekoniecznie się łączą w spójną całość. Gwynn jako główna postać, powtórzę to raz jeszcze, raczej mnie znużył swoim cynizmem i nihilizmem, swoją niemal absolutną odpornością na jakiekolwiek zmiany, swoim dandyzmem i obojętnością, które wielu czytelnikom chyba każą zapomnieć, że to pozbawiony skrupułów gangster na usługach handlarzy niewolników. Jednocześnie obrazy i opisy, zwłaszcza dzikiej przyrody, były rzeczywiście urzekające, i jakoś nie chciałam uwierzyć, że to wszystko jest przerostem formy nad treścią, postmodernistyczną zabawą i rozczarowującą sztuką dla sztuki. Czytałam więc cudze recenzje, aż na Goodreads natrafiłam na ciekawą myśl, że w gruncie rzeczy "Akwaforta" jest refleksją nad rolą sztuki i jej relacją do moralności, a poszczególne postaci ilustrują różne podejścia do tej kwestii, od księdza skupionego na idei odkupienia, przez Raule poszukującą sumienia i sensu oraz pogrążającą się w coraz większym eskapizmie Beth, aż po nihilistycznego aż po sam kres Gwynna, za którym jednak ostatecznie całość książki się nie opowiada - jeśli wziąć pod uwagę otwierające ją motto z Lautreamonta: "Pogardą i nienawiścią darzę pychę oraz haniebne rozkosze ironii, gdy przekształcona w gasidło odtrąca od celu trafną myśl". Ostatecznie więc muszę docenić "Akwafortę" - chociaż nadal uważam, że byłaby lepsza (i przyjemniejsza w lekturze), gdyby ograniczyć nieco perspektywę Gwynna na rzecz innych postaci.

Wyjątkowa, oniryczno-psychodeliczna, lekko poetycka, pełna symbolizmu, z cudownie wykreowanymi światami. Uwielbiam, kiedy przeżycia bohaterów są opakowane w coś na kształt baśni-metafory. Dawno nie byłam tak rozczarowana jak przy zakończeniu, jednak i tak za sam pomysł autor zasługuje na 10.

Opowieść o alternatywnym Londynie zasilanym eterem, gdzie nie znana jest jeszcze elektryczność, a tylko w bólach rodzące się pomysły i próby jej stworzenia. Od poczatku do końca książka trzyma wysoki poziom kompozycyjny i jest bardzo spójna. Postaci i wydarzenia przeplatają się tam, gdzie wyznaczono im poprawne miejsca w scenariuszu. Klimat książki jest ciężki, duszny, a pod koniec, kiedy zaczyna się rewolucja w Londynie, dostajemy też kilka krótkich, drastycznych opisów sytuacyjnych. Przeważają tu opisy, bo są potrzebne dla przekazania tego, co autor widział w wyobraźni - w końcu nie bez przyczyny książka ta trafiła do serii MAGa 'Uczta Wyobraźni'. Dialogi są oszczędne, ale konkretne, i to sobie cenię w literaturze. Mogę jedynie polecić do wieczornego czytania, nie będzie to czas stracony.

Bardzo oryginalna książka, pokazująca świat bliżej nieokreślonej przyszłości, w którym głównym zajęciem ludzi jest branie futurystycznych narkotyków, nazywanych Wurtami. Obraz świata w tej powieści jest mocno odjechany, brudny i zdegenerowany, co wyłania się spod warstwy lekkiej, nawet nieco humorystycznej pierwszoosobowej narracji głównego bohatera. Powieść czyta się bardzo dobrze, zarówno w warstwie realnych, jak i halucynowanych przygód głównego bohatera. Pozycja godna polecenia miłośnikom mocno odjechanych klimatów.

To nie jest zwykła powieść fantasy, lecz osobliwy zbiór tekstów składających się na historię miasta, które żyje własnym, szalonym rytmem. Ambergris zachwyca rozmachem i oryginalnością, a klimat balansuje między groteską a grozą. Największą siłą książki jest pomysł i atmosfera – czuć tu literacką odwagę i zabawę formą. Jednocześnie nadmiar stylizacji i fragmentaryczna konstrukcja mogą utrudniać lekturę. „Miasto szaleńców i świętych” to propozycja dla cierpliwych czytelników, którzy lubią dziwność i niejednoznaczność. Nie w pełni satysfakcjonująca, ale zdecydowanie warta poznania.

Świat przedstawiony jest absolutnie rewelacyjny. Fabuła z kolei nie jest aż tak porywająca, chociaż jest w niej dużo akcji, co moim zdaniem daje ogromny potencjał na ekranizację. Mimo, że nie ukazały się na polskim rynku kolejne części, myślę że warto przeczytać ten tom - właśnie ze względu na chmurowy świat Virgi z jego stanem nieważkości, statkami, latającymi miastami i syntetycznymi słońcami.

Shriek: Posłowie można czytać jako fantastykę, można jako powieść psychologiczną (ale po cóż to rozdzielać?). Dla mnie to nr 1 współczesnej SF. Tak, nie Simmons, nie bełkoczący Watts, a VanderMeer. WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2020/04/jeff-vandermeer-shriek-posowie.html

No, no, no szykuje się tutaj dłuższa trylogia chyba, myślałam że to takie krótkie czytadełko jest patrząc po gabarytach książeczki, a tu proszę, solidne SF, które zapowiada sie na rozbudowaną pozycję! Bardzo sie cieszę, ponieważ pomysł na fabułę bardzo interesujący, zestawienie bohaterów cokolwiek absurdalne ale jakże interesujące. Książka nie dość, że jest SF to wydaje się również wnikliwym stadium opisu socjologicznego i kulturalnego społeczeństwa ludzi. Tutaj mimo, że powieść została napisana lata temu, to mimo, że czasem czuć to, to to nie przeszkadza. Jak dla mnie super, już się zaraz biorę za następna część, pozycja warta zapoznania się.