Dobro jako choroba zakaźna

W tej książce odnajdziemy historie kobiet, które urodziły niepełnosprawne dziecko. Jak zaakceptowały niepełnosprawność? Czy pogodziły się z tym, że ich dzieci nigdy nie będą takie, jak ich rówieśnicy? Jak poradziły sobie z żalem, lękiem, bezradnością, zwątpieniem...? Skąd brały siłę do dalszej walki o każdy kolejny oddech, o pierwszy uśmiech, pierwszy krok swojego dziecka? Poznaj historię: Martyny, Basi, Pauliny, Magdy, Marty, Grażyny i Krystyny - autorki tej książki. To matki, które kochają swoje dzieci. Ich trudna miłość wymaga codziennych poświęceń, wielu wysiłków i zaparcia się siebie, ale nie poddają się i walczą o to, by ich dzieci były szczęśliwe. To reportaż, który trzeba przeczytać.

Jednych inspiruje, innych odstręcza takie radykalne opowiedzenie się po stronie tych co nie mają głosu, domu, których najchętniej ogrodzilibyśmy wysokim płotem by nie drażnili naszego "poczucia smaku". Dla tych co uzurpują sobie monopol na Boga i z uporem godnym lepszej sprawy wyciągają drzazgę z oczu innych ludzi nie dostrzegając belki tkwiącej we własnym, siostra Chmielewska tak jak wszyscy którzy przypominają że będziemy sądzeni z miłości a nie ilości odmówionych różańców, jest wyrzutem, dalekim od ich ortodoksji. Dla tych co traktują Ewangelię poważnie siostra jest przykładem, że można ofiarować siebie innym i Bogu i jednocześnie być szczęśliwym.

Duet autorski Maja Łozińska i Jan Łoziński jest dla mnie niczym magnes przyciągający do ich książek. Nie zawiodłam się i tym razem. Opierając się w dużej mierze na bogatej korespondencji pozostałej po Wojciechu Kossaku stworzyli autorzy interesujący portret tego znanego i cenionego malarza, pozwalając przy tym sobie, o czym lojalnie we wstępie uprzedzili, na pewne odbrązowienie jego postaci. Czyta się niemal jak powieść.

Wyszperałam w koszu za 1 zł, zawartość tego zbioru powinna być " dekalogiem " człowieczeństwa każdego człowieka. Książkę powinien przeczytać każdy przeciwnik " orkiestry świątecznej pomocy " Wywiad z panią Ewą Błaszczyk pokazuje jak pan J. Owsiak dużo robi dobrego dla chorych i potrzebujących. Albo jak My uczestnicząc w takim przedsięwzięciu jesteśmy ofiarni i pomocni. Uważam, że draństwem jest bojkotować tego typu działanie. Taką maksymę powinien wyznawać każdy lekarz, oprócz albo właśnie dlatego, że składał przysięgę - pomagać ! bez względu na okoliczności. " Kiedy człowiek umiera, nie wolno pytać w jakiego Boga wierzy albo na kogo głosował " Dla pani Anny Dymnej pomaganie to jak oddychanie, to co robi dla podopiecznych wymaga radości i oddania, bo gdyby miała przeliczać wysiłek na pieniądze ( a w fundacji jest wolontariuszką ) nie miałaby siły. Jakim trzeba być złym człowiekiem aby napisać w komentarzu ( cytuję ) " Ty kurwo , po co pieniądze na debili wydajesz ? Słodką twarzyczką naród okradasz ! " Ludzie niejednokrotnie wypowiadają się nie wiedząc jaką fundacją pani Anna się zajmuje. Niestety robienie dobrych rzeczy budzi w ludziach agresję. Bardzo mądra rozmowa z ojcem Leonem Knabitem mnóstwo wartościowych wypowiedzi, spostrzeżeń np. " jeśli zapytać ludzi, co nas dzieli, to szybko dochodzimy do wniosku, że tylko poglądy ! Wystarczy uszanować człowieka w człowieku i przyjąć zasadę " pierwszy nie dokonuję najazdu " albo : " Rodzice wychowują dzieci, a szkoła czy Kościół powinny to wychowanie wspierać, ale trudno mówić o miłości rodzicielskiej kiedy ojciec musi pracować na dwóch etatach i widzi swoje dzieci raz na dwa tygodnie. " czy też : " kapłan, który ma poukładane rzeczy fundamentalne, własną wiarę, wie że może być i do tańca i do różańca i będzie umiał zachować dystans, który nie ośmieszy jego służby. " i bardzo ważne w obecnym świecie : " Z ambony nie może paść - " dzisiaj, całą parafią, ramie przy ramieniu idziemy glosować na ....... Tak nie może być - kościół to nie miejsce na wiec wyborczy ! " Kolejna świetna rozmowa z Marcinem Mellerem o mediach, pieniądzach, polityce i trudnej sztuce kompromisu. Niestety okazuje się, że np. " Polaków nie interesuje świat. Polskie tematy są upraszczane do niemożliwości, więc jak wytłumaczyć coś, co dzieje się daleko ? W internecie liczy się nagłówek, a nie treść. Nie ma miejsca na tematy poważne, nikogo już nie interesują pogłębione materiały, za to jest przestrzeń na sensację. Liczy się klikalność ! " Smutne, że tak mało mamy czasu na kulturę szeroko pojętą że pochłania nas praca i konsumpcja. Polecam przeczytanie tych rozmów, bo jest jeszcze pani Henryka Bochniarz, która broni kobiet i ich roli w świecie zdominowanym przez mężczyzn i znany krytyk filmowy Tomasz Raczek.

Pani Magda ma charyzmę człowieka czynu, niczym niepohamowaną wyobraźnię, potrzebę zamiany niemożliwego w stało się. Była siłą i temperamentem Trójki, którą jeszcze do niedawna kochałem. Dziś przez to radio przeszedł walec, wyrwano tej stonodze większość nóg, zamieniając stację w potworka. To jest niewybaczalne działanie i niepowetowana strata. Obecnie Pani Magda wraz z przyjaciółmi z dawnej Trójki oraz innymi twórcami podejmuje próbę stworzenia nowego radia dla inteligentnego słuchacza. Trzymam kciuki!

Przesmutna biografia. Chwile wcześniej czytałam Potwory Claire Deirdre, m. in. jest tam o matkach, które porzuciły dzieci, by tworzyć swobodnie. Nie mogłam pozbyć się myśli: co by było, gdyby Irena porzuciła narzuconą rolę żony J. i oddała się twórczości własnej? Jak namawiał ją brat? Czy byłaby wówczas na koniec szczęśliwsza? Mało o stosunkach ze Stefanią (dopiero pod koniec) i z bratanicą. I ambiwalentny jest obraz Ireny samotności i jej stosunków z przyjaciółkami. Listow jest dużo, ale czy np wyjeżdżała odwiedzić je? Dlaczego nie? Czy one odwiedzały ją? Autorka może kierując się taktem sporo też spraw pomija, których dopowiedzenie dopełniłoby jeszcze tego obrazu smutnej, nadwrażliwej, cierpiącej, samotnej, a jakże utalentowanej kobiety.

Lekki do czytania reportaż, który pomógł mi przybliżyć moje myśli ku Islandii. Nie ma tam ekstremalnych przygód. To rodzinna wyprawa, jak wiele innych, ale pełna ekscytacji. https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta https://www.instagram.com/mowaprosta/ https://www.facebook.com/profile.php?id=100042493992931

Zapiski z bloga s. Chmielewskiej zebrane w książkę. Całość prezentuje się bardzo dobrze, nawet pomimo tego, że od ich napisania minęła już dekada. Wiele sytuacji i przemyśleń siostry jest po prostu nadal aktualna. To zapiski o wierze, dobroczynności, pomocy słabszym, ale także o zakupach, sprawach urzędowych i relacjach międzyludzkich. Lektura skłaniająca do refleksji nad sobą i nad tym, co w życiu ważne.

Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję Kościoła Katolickiego, to zapewne szybko usłyszysz od kogoś, że „przecież w Kościele są i dobrzy księża”, i osoba ta szybko podeprze to zdanie nazwiskiem takiego księdza Czendlika. Powiem szczerze, jestem trochę rozczarowana tą książką. Nie jest to bynajmniej pogłębiona rozmowa. Ksiądz Czendlik doskonale czuje się w centrum zainteresowania i to widać, stąd wiele ciekawych anegdot i uniwersalnych prawd i przemyśleń, o których warto od czasu do czasu sobie przypomnieć, więc miejscami czyta się to naprawdę przyjemnie, ale jest też dużo uciekania od trudnych dla Kościoła Katolickiego tematów oraz protekcjonalnego traktowania pewnych grup społecznych, głównie kobiet. Posłużę się paroma przykładami: Spowiadanej parafiance utyskującej na relacje z mężem zaleca „wizytę u fryzjera i kosmetyczki”, a kobiece łzy uważa za środek manipulacji oraz radzi żeby jednak nie płakać, bo „uśmiechnięte jesteśmy piękniejsze”. Ksiądz również wielokrotnie sam sobie zaprzecza, nawet w kwestiach fundamentalnych: w jednej chwili deklaruje, że to dobrze, gdy rodzice chrzczą swoje nieświadome tego dzieci, bo dają im w ten sposób to co najlepsze, by zaledwie dwie strony dalej stwierdzić, że kiedy w sprawie chrztu przychodzi do niego dorosły człowiek, raczej najpierw odprawia go z kwitkiem, zachęcając by dobrze przemyślał sobie tę , nieodwracalną przecież, decyzję. Niektóre poglądy uważam z kolei za wręcz skandaliczne, na przykład gdy potwierdza że jest zwolennikiem "wychowawczego klapsa" (oczywiście stanowisko poparte koronnym argumentem, że przecież on sam też nieraz oberwał i jakoś wyszedł na ludzi), czy o tym, że męskie łzy to przejaw słabości. Notabene, co moim zdaniem wyjątkowo obrzydliwe, stwierdził to wspominając jednego z prezydentów Słowacji, płaczącego na wizji ponieważ uprowadzono wówczas jego syna, a o którym to ojcu Czendlik pomyślał, że chociaż mu współczuł to jednak "nie chciałby, żeby jego prezydent płakał [okazując tym samym słabość]"). Rozumiem, że każdy ksiądz to po prostu człowiek. W przypadku księdza Czendlika – na pewno dobry i przesympatyczny. Nie oczekiwałam zresztą od tej książki spotkania ze sztucznie wykreowaną Figurą i cieszę się, że w tym co mówił, jej bohater był autentyczny, zapewne licząc się z tym, że nie każdemu przypadnie to do gustu. Nie mogłam jednak przejść obojętnie obok bulwersujących mnie fragmentów zwłaszcza, że znaczna większość opinii innych czytelników tutaj chwali postawę Księdza za jego, nazwijmy to, antysystemowość - podczas gdy moim zdaniem ta książka wręcz powiela, a tym samym umacnia, wiele szkodliwych poglądów i stereotypów, które znakomicie się mają również w katolickim „mainstreamie”, a na który to mainstream ksiądz Czendlik miałby być remedium.

"Maria Czubaszek. Ostatni dymek" Sergiusza Pinkwarta to wyjątkowa książka, która pozwala nam spojrzeć na kultową satyryczkę z innej perspektywy. Pinkwart, współpracując z Marią Czubaszek przy jej ostatniej książce, postanowił po jej śmierci zebrać wspomnienia osób, które ją dobrze znały. To nie jest typowa biografia. To raczej zbiór osobistych relacji, anegdot i refleksji na temat Marii Czubaszek, opowiadanych przez jej przyjaciół, współpracowników i znajomych. Dzięki temu poznajemy nie tylko publiczny wizerunek ciętej i dowcipnej satyryczki, ale także jej prywatną stronę, pełną wrażliwości, ciepła i skomplikowanych emocji. Książka będzie interesująca zarówno dla fanów twórczości Marii Czubaszek, jak i dla osób zainteresowanych biografiami i reportażami. To lektura, która dostarczy zarówno rozrywki, jak i wzruszenia. "Maria Czubaszek. Ostatni dymek" to wyjątkowa książka, która pozwala odkryć nowe oblicze jednej z najbarwniejszych postaci polskiego show-biznesu. Jeśli chcesz poznać Marię Czubaszek nie tylko jako satyryczkę, ale także jako człowieka, to ta książka jest właśnie dla Ciebie.

Książka Julii Kalęby to zbiór dykteryjek o nieodżałowanym, wybitnym neurobiologu Jerzym Vetulanim. Słynął jako postać nietuzinkowa i nieco ekscentryczna. Nie wpisywał się w rolę profesora. Książka do szybkiej, łatwej lektury. Trochę mi zabrakło myśli porządkującej, połączenia tego w jakąś zgrabną całość, ale zbiór to zbiór. Rządzi się własnymi prawami. A książka może być wstępem do poznania myśli profesora Vetulaniego.

*pisk ekscytacji* MOJA UKOCHANA KSIĄŻKA DOCZEKAŁA SIĘ WZNOWIENIA! 🐧❄️ Mikołaj Golachowski zabiera nas w podróż w najzimniejsze rejony naszej planety - do Arktyki i na Antarktydę, a kto jak kto, ale on wie o czym mówi. Autor, a na codzień biolog i przewodnik po mroźnych krainach spędził część swojego życia w miejscach, które my widujemy tylko w telewizji🐧❄️ Autor od najmłodszych lat otaczał się zwierzętami i fascynował zimnem, więc decyzja o wyjeździe na rok na Antarktydę była prosta. Pytanie tylko co spakować? I jak najlepiej badać słonie morskie, żeby przy tym nie ucierpieć?🐧❄️ Chochrałem antarktycznego słonia to opowieść o zwierzętach, ale i ludziach, którzy pierwsi pojawili się w tych dwóch zimnych krainach (historie odkryć), o ludziach, którzy ciągle tam jeżdżą i wracają w te rejony, a także historie o turystach, którzy pojawiają się na statkach wycieczkowych 🐧❄️ Autor z wielkim szacunkiem opowiada o zwierzętach, które spotyka na swojej drodze (m.in. o niedźwiedziach polarnych, całej gamie waleni, słoniach morskich czy pingwinach), dzieli się ciekawostkami (np. pingwiny tak naprawdę powinny nazywać się bezlotki!), a także smutną historią o ludzkim bestialstwie (m.in. wielorybnictwo i jej skutki, które odczuwamy do dzisiaj) ❄️🐧 Mikołaj, jeszcze jako biolog spędził na Antarktydzie dwa zimowania, w tym jedno jako kierownik stacji. W skrócie opisuje jak przebiega podróż na takie zimowania (kilkotygodniowa podróż statkiem z Polski), jak wyglądają przygotowania i co spakować (na miejscu nie ma sklepu, żadnego!), jak przebiegają badania oraz o niecodziennych sąsiadach i międzynarodowych spotkaniach z okazji różnych większych i mniejszych świąt (tylko na Antarktydzie Polska sąsiaduje z Argentyną, Brazylią czy Chile) ❄️🐧 Mimo, że książka jest dość długa (ponad 500 stron) czyta się ją tak, jak słucha się opowieści o szalonych przygodach przyjaciela, a po przekręceniu ostatniej strony można tylko wymamrotać: ale jak to koniec? Ja chcę jeszcze! 🐧❄️ Jeśli mielibyście przeczytać tylko jedną książkę z mojego polecenia, to niech to będzie ta książka 🐧❄️

Dość obszerny wywiad w kształcie książki. Spodziewałam się czegoś innego, ale czytało się przyjemnie. Odpowiedzi i spostrzeżenia Prokopa na bardzo różnorodne tematy. Wiadomo, każdy ma swoje poglądy, więc jedni będą się z nim zgadzać, inni nie. Jak dla mnie, miło poczytać coś mądrego.

Kolejna książka, która poszerza mój zakres wiedzy dotyczący moje zawodu. Jednak jest ona amerykańskiego pisarza, który jest nauczycielem. Najpierw w amerykańskiej szkole. Potem z racji przeprowadzki w fińskiej szkole. I to jest akurat porównywanie tych dwóch systemów oświaty. I tutaj jest trochę mój zgrzyt. Trochę to wszystko wyidealizowane. Przerwy, które są 15 min, u nas nas też są 10 i 15 min (przynajmniej w mojej szkole). Współpraca między nauczycielami chciałabym wierzyć, że tam tak jest ... u nas różnie (niestety to bywa) dużo by pisać. Fajnie by było gdyby taka książka powstała napisana przez polskiego nauczyciela tam uczącego.

Bardzo dobra lektura, która uświadamia, że nie zależnie od tego, ile mamy lat, nadal jesteśmy potrzebni społeczeństwu, że życie polega na życiu, a nie na wegetacji. Trochę zbyt filozoficzna i przez to nie do końca moje klimaty. Wolałabym też historii tych ludzi wysłuchać na żywo, niż o nich czytać. Nie podobało mi się też to, że niektórzy rozmówcy sprawiali wrażenie, jakby swoim wywiadem robili komuś łaskę (po co w takim razie w ogóle udzielać wywiadu?) i jeden jegomość, który pozjadał rozumy całego świata. W przyszłości sięgnę po inne książki tej autorki.

Jest cos szczególnego w tej podróży. Nie można się oderwać od tego w jaki sposób pisarka wyraża swoje refleksje. Cokolwiek napiszę o tej książce, będzie miałkie, nijakie w obliczu tego co ma do zaoferowania Paulina Wilk. Niezwykły kunszt, pióro. Zachęcam. Pani Paulina Wilk, rocznik 80', doskonale o przemijaniu.

Profesor Bralczyk rozmawia z żoną o miłości. Omawiane są tutaj różne etapy, formy i aspekty miłości oraz sposobów jej wyrażania - zakochanie i pierwsze wyznanie uczuć, rytuały występujące w związkach, kłótnie, język czułości, rozstanie itp. Poszczególne zagadnienia przedstawiane są zarówno z psychologicznego, jak i językowego punktu widzenia - sporo tu ciekawostek na temat pochodzenia różnych słów i wyrażeń, odniesień do różnych dzieł kultury (literatury, filmu), a także do prywatnych doświadczeń autorów z ich długoletniego małżeństwa.

Książka dowodzi, że jest życia poza internetem, poza technologią, poza układami, poza gonitwą za najlepszym nagrobkiem na cmentarzu... Poza opowieścią o pasterskim życiu jest to też znakomity przykład opowieści o wewnętrznej przemianie. Choć może nie tyle o przemianie, co akceptacji samych siebie. Jest to jedno z najtrudniejszych zadań z jakimi przychodzi nam się zmierzyć. Autor świetnie pokazał, jakie to ważne i jak układa się los, kiedy akceptacja w nas się dokona. Piękne. Godne polecenia i realizacji.

Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że przysłuchuję się rozmowie Anny Seniuk z jej córką - Magdaleną Małecką - Wippich. Znana i lubiana aktorka opowiada o swoim życiu: o radościach, pasjonującej pracy,o miłości, narodzinach dzieci, szarej rzeczywistości PRL-u, a wreszcie o chorobie, a także o rozstaniu z mężem. Czy wiesz, że pradziadek Anny Seniuk zarządzał majątkiem koło Odrzykonia? Jak aktorka radziła sobie z tremą? Kto imponował jej w czasie studiów? Czy akceptuje siebie i swoją samotność po pracy? Czym Anna Seniuk się teraz zajmuje? Czy zmieniłaby coś w swoim życiu? Gdzie kupiła przytulną chatkę, w której chce wypoczywać? To książka, którą czyta się jednym tchem. Polecam miłośnikom biografii i tym, którzy chcą bliżej poznać Annę Seniuk.

Oczy księdza patrzą ze zdjęcia z mądrością, spokojem, głębią i miłością...taki też jest przekaz bijący z tego krótkiego przewodnika po życiu. Teksty filozoficzno- polityczne o życiu, pięknie, miłości, człowieczeństwie uczuciach związanych z ludzką naturą. O rzeczach ważnych, o drogowskazach... ze stoicką i uniwersalna mądrością ludzi z gór. „Być człowiekiem to znaczy zawsze umieć wyjść poza samego siebie, umieć siebie przekroczyć. Najpierw jakby oderwać się od siebie wznieść się ponad siebie i nagle znaleźć się ponad sobą i nagle znaleźć się przed sobą.” Poprzez innego poprzez jego twarz, jego spojrzenie na nowo odczytuje siebie. Od momentu jak już nie mogę patrzeć na siebie tylko i wyłącznie swoimi oczami. Etyka to nie są zbiory zakazów i nakazów. Etyka to jet to co wyrasta z doświadczenia twarzy. Nie bylibyśmy tym kim jesteśmy bez tych którym dajemy świadectwo Nosimy tych innych w sobie. Rilke mówił: Zgaś moje oczy ja cię widzieć mogę, zamknij mi uszy, a ja cię usłyszę, a jeśli w mózg mój rzucisz swe płomienie ja ciebie na krwi mojej będę niósł. Jest coś takiego ze my na „własnej krwi” niesiemy tych których dajemy świadectwo. Czujemy... wszystko trzeba będzie zacząć od nowa. Dawne gesty i dawne słowa muszą nabrać nowego sensu. Gdzie ty jesteś, wyrasta miejsce”. Miejsce to zawsze „obok kogoś” miejsce” z kimś”. Spotkanie dotyka głęboko ludzkiej wolności. Przeinacz ją. W twarzy człowieka ujawnia się to, kim człowiek jest. Spotkanie z twarzą jest spotkanie z prawda człowieka. Horyzont spotkania jest nie tylko horyzontem spotkania z drugim, lecz również horyzontem spotkania z sobą samym. W twarzy człowieka ujawnia się to kim, człowiek jest . Albo inaczej spotkanie z twarzą jest spotkaniem z prawdą człowieka. Dla Levinasa twarz jest głębią, która wykracza poza to, co z niej ujmujemy” jest ruchem ku nieskończonemu. Dlatego nie daje się objąć, zawrzeć ogarnąć, posiąść”. A jaka jest Twoja twarz?