Córka gangstera. Seconda Parte

"Niegrzeczne bliźniaczki" to bardzo kontrowersyjna książka i oczywiście fikcja literacka, więc tutaj wszystko jest możliwe i dozwolone. Zdecydowanie podczas tej lektury trzeba mieć otwarty umysł, aby nie czuć jakiegoś zażenowania tym jak można takie coś robić. Historia ta osobiście bardzo przypadła mi do gustu. Niby nie realna, a z drugiej strony pod wieloma względami pokazująca prawdziwe życie. To jak nie raz bierzemy na swoje barki zbyt wiele obowiązków zamiast podzielić się nimi między domownikami. Jak również pokazuje jak wielkie znaczenie ma rozmowa w cztery oczy czy chociażby wysłuchanie drugiej osoby. Oczywiście nie zabrakło tu odważnych słów i scen erotycznych. W końcu obie siostry były w długoletnich związkach, a pożycie małżeńskie to ważny aspekt udanego związku. "Niegrzeczne bliźniaczki" to lekka, zabawna i dobrze napisana historia, którą czyta się wyjątkowo szybko. Jest to zdecydowanie coś nowego, odważnego a zarazem momentami śmiesznego.

Książka „Znajdę cię w piekle” Adelina Tulińska. Drugi tom cyklu "Poznałem cię w piekle". Kontynuacja historii Anastazji i Sebastiana, która w pewnym momencie została zawieszona w próżni. Ona została skazana i poniosła konsekwencje w pomaganiu swojemu ojczymowi. Anastazję wrobiono dzięki życzliwości osób z bliskiego kręgu. A to wszystko w imię miłości i troski. On nie wierzy, że jego żona jest niewinna. Pośród najbliższych znajomych jest dużo sprzedajnych osób, które za pieniądze są w stanie zrobić wszystko. Tropienie żony stało się głównym punktem, ponieważ zdrajcom się nie wybacza. Czasami prawda wygląda inaczej. Czy Sebastian dostrzeże prawdę? Jaką tajemnicę ukrywa Aleksandra? Kto chciał zabić Nastkę w więzieniu? Kim są zdrajcy w otoczeniu bohaterów? Ja rozwinie się relacja ojca z córką? To jedna z tych książek co przyprawia o zawrót głowy. Mnóstwo zwrotów akcji, porwanie, brawurowe ucieczki, budowanie zaufania, polowanie i wiele innych. Zwariowany, zakręcony ten tom. Przyjemnie spędzony czas z lekturą.

„Nie będę prezentem” to książka, która od początku wzbudziła we mnie sporo emocji. Sięgnęłam po nią z ciekawości i szybko okazało się, że to historia, która potrafi wciągnąć i skłonić do refleksji. Najbardziej poruszyła mnie główna bohaterka i jej podejście do życia oraz relacji z innymi. Jako czytelniczka miałam wrażenie, że obserwuję kogoś bardzo prawdziwego – kobietę, która próbuje odnaleźć siebie, swoje granice i własną wartość. W wielu momentach jej emocje i przemyślenia wydawały mi się bardzo autentyczne. Podobało mi się też to, że książka nie jest tylko lekką historią romantyczną. Pojawia się tu sporo trudniejszych tematów, które sprawiają, że czytałam ją z dużym zaangażowaniem i ciekawością, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Po skończeniu tej książki zostałam z kilkoma refleksjami. To historia o emocjach, relacjach i o tym, jak ważne jest, żeby nie zatracić siebie dla innych. Dla mnie była to ciekawa i momentami bardzo poruszająca lektura. 📚

„Polina” Magda Kukawska, Edyta Kene Drugi tom cyklu L'amour et la haine Druga część dylogii w całości koncentruje się na postaci Poliny Ojeda. Jej życie wywraca się do góry nogami w chwili, gdy mąż wybudza się ze śpiączki i wraca do domu. To wydarzenie staje się początkiem lawiny emocji, tajemnic i bolesnych konfrontacji z przeszłością. Kim tak naprawdę jest Polina? Autorki odsłaniają przed czytelnikiem bogatą i skomplikowaną historię jej życia. Z każdą kolejną stroną emocje narastają, niemal kipiąc pod powierzchnią. Polina to postać niejednoznaczna, trudna do rozszyfrowania. Intrygantka? Oddana żona Silvestra? Troskliwa matka Sebastiana? Każde z jej oblicz wydaje się prawdziwe — a jednocześnie coś w nim nie pasuje.. Pisarki z psychologiczną precyzją kreślą portret kobiety rozdartej między poczuciem winy, strachem a potrzebą miłości i bezpieczeństwa. Jej wewnętrzna walka, tłumione emocje i bolesne wspomnienia sprawiają, że trudno pozostać wobec niej obojętnym. Najbardziej autentyczna wydaje mi się jednak Polina jako matka — pełna troski, czułości i bezwarunkowej miłości. To ta odsłona bohaterki poruszyła mnie najmocniej. Przez całą lekturę towarzyszyło mi jedno zasadnicze pytanie: kto w tej historii jest łowcą, a kto ofiarą? Kto rozdaje karty, a kto nieświadomie uczestniczy w niebezpiecznej grze? Autorki umiejętnie budują napięcie i podsycają wątpliwości, nie pozwalając czytelnikowi na chwilę wytchnienia. Wyznania Poliny bolą, wzruszają i zmuszają do refleksji. To opowieść o życiu w cieniu strachu, o podporządkowaniu cudzym decyzjom i o konsekwencjach wyborów, które potrafią na zawsze zmienić życie wielu ludzi. Książka trzyma w napięciu do ostatniej strony. Finał okazał się dla mnie zaskakujący i niezwykle poruszający — miałam nadzieję , a pozostały jedynie łzy. Jak daleko można się posunąć w imię miłości? Gdzie przebiegają jej granice? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie, sięgając po tę wyjątkową dylogię. To mocne i zapadające w pamięć zwieńczenie serii, którą gorąco Wam polecam. Książkę przeczytałam w ramach booktouru zorganizowanego przez @chwila.z.ksiazka.

💜🌸 RECENZJA 🌸💜 Znacie bajkę o Roszpunce złotowłosej dziewczynie? Paulina Zalecka pokazuje nam inną wersję tej bajki. „Jesteś moim aniołem stróżem. Anioł nie odchodzi wcześniej niż osoba, nad którą czuwa.”. Cześć, kochani dziś przychodzę do was z książką „Wieża kłamstw” Pauliny Zaleckiej to emocjonalna powieść, która łączy w sobie wątki miłości, nienawiści i tajemnicy. Fabuła skupia się na relacjach między Corą Brown a Noah, ich młodzieńczej miłości oraz dramatycznych wydarzeniach, które zaważyły na ich przyszłości. Książka zaczyna, się od dramatycznego prologu co od razu budzi ciekawość podczas czytania. Autorka umiejętnie buduje atmosferę napięcia i tajemniczości, czułam się zaintrygowana historią, która z każdą stroną odsłania coraz więcej sekretów. Nie będę ukrywać, że uwielbiam pióro Pauliny, które za każdym razem zaskakuje mnie czymś nowym. Takiej książki od dawna mi brakowało, żeby przeczytać, cieszę się, że po nią sięgnęłam. Już od samego początku nie mogłam się oderwać od fabuły i tak zostało, aż nie przeczytałam ostatniej strony. Dialogi są naturalne, a opisy miejsc i emocji sprawiają, że świat Rushville staje się bliski. Autorka zręcznie przeplata wątki przeszłości z teraźniejszością. Również muszę przyznać, że lubię, jak się pojawia motyw dzieci w książce, a mała Lucy skradła moje serce już od pierwszej chwili. 🥹 Cora to postać, która boryka się z emocjami i przeszłością. Jej związek z Noah jest pełen wzlotów i upadków, a ich miłość – mimo przeszkód – wydaje się głęboka, lecz wystawiona na trudną próbę. Czy ich relacja przetrwa? Oboje pochodzą z dwóch różnych światów on – bogaty nigdy nie brakowało mu pieniędzy, ona – z mniej zamożniej rodziny jednak nie przeszkadza im to, aby się w sobie zakochać. Cora odkryta sekret Noah, który łamie jej serce postanawia uciec bez wyjaśnienia. Nagle jej życie wywraca się do góry nogami, kiedy dowiaduje się, że jest w ciąży i będzie miała córeczkę. Jej sielanka jednak nie trwa wiecznie i ponownie jest zmuszona, aby uciec w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca, jednak nie zdaje sobie sprawy, że wpada prosto do paszczy lewa, z której nie jest tak łatwo się wydostać. Po trzech latach wraca do miejsca, z którego kiedyś uciekła do domu dziadka osoby, która tylko jej została. Nie jest lekko zacząć wszystko od nowa w miejscu, w którym może ponownie spotkać Noah swoją miłość. Czy Cora ukryje swój sekret przed mężczyzną? Jak się potoczy ich spotkanie po latach, w których się nie widzieli? Podobała mi się Cora jako bohaterka jej siła, odwaga i waleczność mi imponowały. Przeszła bardzo wiele była bita, gwałcona, poniżana, ale teraz za wszelką cenę pragnęła ochronić swoje dziecko, żeby było bezpieczne. Jej relacja z Noah bardzo mi się podoba, od początku im kibicowałam, a momenty bliskości i chemia, która była między nimi było czuć na każdym kroku ich historii. 🌸 Noah, to chłopak, który skradł serce Cori jego sympatia do dziewczyny szybko przeradza się w silne uczucie. Jednak to, co się wydarza burzy ich miłość. Po nagłym zniknięciu Cori robi wszystko, aby ją odnaleźć. Pragnie się zemścić za to, że został przez nią skrzywdzony. Czy miłość, która się w nich tli uratuje ich miłość? Co się wydarzy, kiedy mężczyzna zobaczy dziewczynkę tak podobną do siebie? Co do osoby Noaha miałam z początku mieszane uczucia wydawał się chamski, władczy wobec Cori, ale też troskliwy i opiekuńczy dla swojej córki. Nagle na horyzoncie pojawia się inny mężczyzna, który zabiega o względy jego kobiety. Co z tego wyniknie? Nie mogę nie wspomnieć o Delmarze postaci, która wywarła na mnie ogromne wrażenie i wzruszała. Natomiast ojciec Noaha to bohater, którego nigdy bym nie chciała spotkać w swoim życiu okropny typ bez ludzkich odruchów i bez serca. Zakończenie zaskakuje, wzrusza i sprawia, że takich historii chce się więcej. Był moment, że wstrzymałam oddech, a to, co się wydarzyło byłam w dużym szoku. Popłakałam się. 🥹 „Wieża kłamstw” to nie tylko opowieść o miłości, ale także o przebaczeniu, tajemnicach i konsekwencjach wyborów. Książka skłania do refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na nasze decyzje w teraźniejszości i jakie znaczenie ma miłość w trudnych momentach. To książka, która z pewnością poruszy serca i pozostawi z wieloma pytaniami. Paulina Zalecka stworzyła dzieło, które zasługuje na dużą uwagę. Polecam przeczytać z całego serca. ❤️ ⭐ 10/10

Czy ktoś pamieta jeszcze niezwykle charakterną i wyszczekaną Maribel i aroganckiego, terytorialnego jak diabli Santina z "Taniec z diabłem" ? Jeśli tak to w drugiej części tej dylogii czeka na Was jeszcze więcej emocji, intryg, tajemnic, zagrożeń i namiętności. Autorka kończąc pierwszy tom zostawiła swoich bohaterów w takim miejscu, że nie wiem jakim cudem sumienie jej nie zagryzło 🥹🙈🤪 W tej dylogii naprawdę cały czas coś się dzieje, na tle wielu niebezpieczeństw, zdrad i intryg rozwija się wykiełkowane w poprzednim tomie uczucie między Maribel a Santino. Relacja rozwija się szybko, jednocześnie jest dla mnie typowym slow burnem, bo mimo błyskawicznego tempa bohaterowie przechodzą wszystkie etapy budowania trwałej relacji. To, że akcja nie została umieszczona w LA czy Nowym Jorku też byka przyjemną odmianą. Autorka ma bardzo przyjemny styl, szybko i przyjemnie się czytało.

Agnieszka Kowalska-Bojar – Córka mojego wroga Simon: opętany żądzą zemsty, krok po kroku zdobywa to, co – jego zdaniem – mu się należy. Joanna: jego żona, upokarzana i bita, codziennie walczy o przetrwanie. To opowieść z tych trudnych, ciężkich emocjonalnie. Przepełniona bólem, gniewem i pragnieniem zemsty. Simon jawi się jako postać bezwzględna, niemal nieludzka. Choć chwilami przebija się w nim cień człowieczeństwa, jego obsesja na punkcie przeszłości i odwetu przysłania wszystko inne. Joanna z kolei znosi jego okrucieństwo z pokorą – nie dlatego, że nie czuje bólu, lecz dlatego, że inaczej nie potrafi. Została tak wychowana. Zakończenie nie należy do łatwych, ale tli się w nim nadzieja – być może na odkupienie win i zmianę losu.

Po dwóch intensywnych tomach cyklu Przeznaczenie nie mogło być inaczej — „Katia” była obowiązkową lekturą. Marta Cyrkiel nie zwalniła tu tempa ani na chwilę i zaserwowała opowieść, która wciągnęła mnie bez reszty. Ponownie w ostatnim tomie autorka postawiła na kobiecą siłę, ale w najbardziej niebezpiecznym i mrocznym wydaniu, a ja po prostu przepadłam. Katarina Ruszczow to kobieta, której nie sposób zapomnieć. Twarda, bezwzględna, a przy tym boleśnie ludzka w swoim zagubieniu. Zniszczone dzieciństwo, przemoc i upokorzenia sprawiły, że stała się kimś, kto nie cofnie się przed niczym. Teraz to ona rozdaje karty — stoi na czele chorwackiej ośmiornicy i rządzi nią żelazną ręką… albo pejczem. W jej świecie nie ma miejsca na słabość, a mimo to gdzieś pod powierzchnią wciąż drzemie dziewczyna, którą kiedyś była. To, co wyróżnia Katię, to potężny ładunek emocjonalny i moralny. Czytanie tej części było jak spacer po bagnach, a każdy krok pokazywał więcej przemocy, zdrady i brutalności. Jednak w tym wszystkim można było znaleźć cień człowieczeństwa. Każda decyzja bohaterki to walka między instynktem przetrwania a resztkami serca, które jeszcze nie skamieniało. Autorka balansuje na granicy światła i ciemności, a ja przechadzałam się po tej historii jak w labiryncie – pełnego bólu, pasji i namiętności. Katia to mocny finał, który nie tylko domyka cykl, ale też zostawia po sobie emocjonalny ślad. Brutalna, magnetyczna i piekielnie dobra – taka właśnie jest ta część. Marta chyba uzależniłaś mnie od swojego pióra. Nie mogłam oderwać się od książki ani na chwilę — historia Katii wciągnęła mnie całkowicie, emocje bohaterki czułam pod skórą. To jedna z tych powieści, po których długo wraca się myślami do bohaterów, a ich decyzje i dramaty zostają w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki. A ja wam ją polecam! Nie będziecie żałować ani minuty! I wiecie co? Jeszcze długo będę myśleć o Katii i wszystkich jej wyborach — takiej bohaterki się nie zapomina. 💥 Zdradzę wam tylko, że na jej drodze stanął bardzo uparty motocyklista, ale co tam się wydarzyło to już musicie sprawdzić sami. Tylko od początku serii zacznijcie! Cytaty: „Nigdy nie zaprzeczałem, że jestem pieprzonym dupkiem. Mało tego, zawsze uważałem, że bardziej pasuje do mnie miano pierdolonego skurwysyna.” „Miałam wrażenie, że tonę. Próbując zaczerpnąć powietrza zachłysnęłam się wodą, która trafiła prosto w moją twarz oraz usta. Nie rozumiałam, co się dzieje, czy to jawa czy sen, ale miałam nieodparte wrażenie, że umieram.”

Autorka połączyła dwa różne światy dziewczynę z dobrego domu oraz chłopaka z marginesu społecznego. Książka porusza trudne tematy a bohaterowie i ich uczucia przedstawione w autentyczny i wiarygodny sposób. Niektóre wątki mogłyby zostać bardziej rozwinięte, całość pozostawia po sobie emocjonalne wrażenie „Nigdy nie zapomnę” to historia o miłości, bólu i próbie odnalezienia sienie. Książka idealna dla miłośników romansów obyczajowych z dramatem, fabuła opowiadana w wolniejszym tępię. Zakończenie zachęca, aby sięgnąć po kolejną część.

„Wychodzi, a ja wlepiam wzrok w osobę, która miała być przeszłością, a okazuje się, że jest teraźniejszością. Nawet jakbym bardzo nie chciał, ona i tak jest w moim życiu. I sam już nie wiem, czy chciałbym, żeby zniknęła, czy może została.” Miłość rodząca się w cieniu niebezpieczeństwa jest jak płomień — ogrzewa, ale i parzy. To, co daje siłę do walki, potrafi w jednej chwili stać się najsłabszym punktem. Każdy wybór niesie konsekwencje, a granica między nadzieją a klęską bywa ledwie wyczuwalna. W świecie, w którym lojalność jest walutą, a zdrada wyrokiem, uczucie staje się najpiękniejszym, ale i najbardziej ryzykownym zakładem. Mika Renado żyje w świecie mafijnych zasad i brutalnych porachunków. Gdy poznaje Carlę Caruso, jego życie nabiera sensu — do czasu, aż kobieta nagle znika, pozostawiając go z poczuciem zdrady. Carla, zmuszona do małżeństwa z bezwzględnym tyranem, decyduje się na ucieczkę. Los ponownie krzyżuje jej drogę z Miką, wywołując lawinę emocji i starych uczuć. On chce jej pomóc, choć wie, że tym samym ściąga na siebie gniew potężnych wrogów. Czy dawna miłość przetrwa w świecie, gdzie zdrada bywa wyrokiem? Carla Caruso to kobieta, której nie da się zapomnieć. Niezależna, temperamentna i zadziorna, a jednocześnie skrywająca w sobie wrażliwość i ból, którego przeszłość nie pozwala jej od siebie uwolnić. Odważna, choć często rozdarta między pragnieniem wolności a ciężarem narzuconych jej decyzji, nie godzi się na życie w kajdanach mafijnych układów. Walczy nie tylko z wrogami, którzy chcą zawładnąć jej przyszłością, ale i z własnymi demonami. Jej silny charakter sprawia, że potrafi stawić czoła brutalnej rzeczywistości, lecz w głębi serca wciąż pragnie miłości i bezpieczeństwa. To bohaterka z krwi i kości — pełna pasji, lojalności i determinacji, a jednocześnie zdolna do uczuć tak głębokich, że mogą stać się jej największą siłą lub zgubą. Mika Renado to mężczyzna, którego życie od zawsze związane było z brutalnym światem mafii. Twardy, pewny siebie i bezkompromisowy, nauczył się, że zaufanie może być największym ryzykiem. Choć nagłe zniknięcie Carli pozostawiło w nim gniew i poczucie zdrady, nie potrafi całkowicie wyrwać jej z serca. Spotkanie po latach budzi w nim lawinę emocji — od złości i nieufności po pragnienie, którego nie potrafi stłumić. Silny i władczy, ale też lojalny wobec tych, których kocha, Mika gotów jest zaryzykować wszystko, by ocalić Carlę, nawet jeśli oznacza to zmierzenie się z potężnymi wrogami i własnymi demonami. Historia Miki i Carli od pierwszych stron trzyma w napięciu. Autorka doskonale łączy świat mafijnych porachunków z pełnymi namiętności i ryzyka relacjami, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury. Bohaterowie zostali wykreowani z ogromną dbałością o szczegóły — Mika, silny i bezkompromisowy, oraz Carla, pełna odwagi i wewnętrznej siły, tworzą duet, który przyciąga uwagę i wzbudza ogrom emocji. Nie zabrakło tu niespodziewanych zwrotów akcji, tajemnic oraz momentów, które wywołują przyspieszone bicie serca. To opowieść o walce z przeznaczeniem, lojalności wystawionej na próbę i uczuciu, które mimo przeciwności staje się coraz silniejsze. To pełna pasji i niebezpieczeństw książka, która zachwyca zarówno dynamiką akcji, jak i emocjonalną głębią. Jeśli szukacie mafijnego romansu, który wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się oderwać — ta historia spełni Wasze oczekiwania. Anna Wolf to autorka, która od pierwszej strony potrafi wciągnąć czytelnika w świat pełen namiętności, tajemnic i niebezpieczeństw. Jej bohaterowie są wiarygodni i pełnokrwiści, a fabuły przepełnione emocjami i zaskakującymi zwrotami akcji. Z wprawą łączy dynamiczne wydarzenia z chwilami pełnymi uczuć, tworząc historie, które czyta się jednym tchem. Każda jej książka zostawia niedosyt i sprawia, że z niecierpliwością czeka się na kolejną. Anna Wolf udowadnia, że należy do grona autorek, które nieustannie potrafią zaskoczyć i zachwycić. Motywy jakie tu znajdziecie to: mafia, sekrety, ciemne interesy, namiętność, lekki humor, aranżowanie małżeństwo, druga szansa.

Książka wciąga. Czyta się jednym tchem. Jest napisana w taki sposób, że chcesz wiedzieć co dalej.Niestety jakbym miała wynająć taką "skuteczną" zabójczynię, to bym sobie to chyba darowała. No cóż może naoglądałam się za dużo filmów, ale kreowanie groźnej zabójczyni, która nie zna podstawowych zasad samoobrony, jest dla mnie trochę komiczne. Sama fabuła jest dość spójna.

5 lat później, gdy Colton wychodzi z więzienia a Liv ma własny biznes bohaterowie muszą się zmierzyć z wydarzeniami z tamtych lat i uknutą przeciwko nich intrygą. Przeszłość daje o sobie znać a nierozwiązane sprawy i tajemnice wystawiają relacje liv i Coltona na próbę. Miłość zostaje poddana presji czasu, bólu i braku zaufania. Autorka kontynuuje emocjonalną głębie znaną z pierwszej części, rozmowy bohaterów wyglądają realistycznie. Widzimy rozwój bohaterów i ich podejście do życia. Książka ma delikatnie szybsze tępo ale raczej nie znajdziemy tu dynamicznej akcji, a fabuła momentami jest lekko przewidywalna. Autorka pokazuje jednak, że uczucia i miłość to nie tylko piękne chwile, ale także trudne wybory, kompromisy oraz gotowość do zderzenia się z własnymi demonami.

„Każde z tych marzeń obróciło się w pył, zupełnie jak zimne ciała moich zmarłych rodziców. Ta historia nauczyła mnie jednego – nie ufać nikomu.” Zemsta, intryga, napięcie i uczucie, które zaskakuje. Smaku tej zemsty nie da się zapomnieć, a intensywność emocji rośnie z każdym rozdziałem. Violet jest utalentowaną hakerką, która ma jeden cel w życiu – zemsta na Connorze Rainerze, który jest agentem FBI. Ma on odpokutować za grzechy swojego ojca. Tylko czy słusznie? Jej misterna intryga i plan zemsty na zrujnowanie jego kariery już od dawna hula, a teraz przyszedł czas na finał. Tylko czy uda się on? Bo gdy spotykają się pierwszy raz, to jest ona świadkiem, a on chce poznać prawdę. Ale żadne z nich nie przewidziało uczucia, które może być silniejsze niż wszystko inne. Bo znajdują się po dwóch różnych stronach barykady, tylko czy na pewno? Bo jest ktoś jeszcze, kto pragnie się zemścić. Tylko kto? „A jednak serce chce, czego chce. Jego głosu nie sposób oszukać, nawet jeśli jest się doświadczoną kłamczuchą.” Myślałam, że już mam jakiegoś pecha do czytanych książek, albo jakiś przesyt i wypalenie. Ale okazało się, że był to pech, bo gdy zabrałam się za czytanie „Napad na bank”, to przepadłam w niej i wystarczyło jedno popołudnie i już ją kończyłam. Zemsta kontra miłość. Już od pierwszej strony zostałam wciągnięta w świat skomplikowanych relacji, niełatwych wyborów, obsesji, intryg, napięcia, emocji, straty, żalu i uczuć. Autorka buduje atmosferę zagrożenia, nie pozwalając na chwilę wytchnienia. Wprowadza zwroty akcji i podsyca napięcie. Fabuły nie da się przewidzieć, w tle cały czas mamy napad na bank, przesłuchania, śledztwa i ucieczki. A w tym wszystkim są bohaterowie ich relacja, która wykracza poza zemstę i sprawiedliwość. To nieoczekiwane uczucie zaskakuje ich, a intensywna relacja jest pełna pożądania, które miesza się z lękiem, niepewnością, gniewem i zemstą. Ich wewnętrzna walka i rozterki odsłaniają ich emocje oraz to jacy naprawdę są, powodując, że są jak prawdziwi. Maria Karnas zaczarowała mnie swoim stylem pisania, znakomitą fabułą, wyrazistymi postaciami i emocjami, które odczuwałam przy jej czytaniu. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i już wiem, że nie ostatnie. Bo to jest to, co lubię i co sprawia mi frajdę z czytania. A jeśli chcecie się przekonać, czy miłość przełamie obsesję zemsty? Czy bohaterowie odnajdą wspólną drogę? Co będzie dla nich ważniejsze? To będziecie musieli sobie odpowiedzieć sami i przeczytać „Napad na bank”, bo jest on naprawdę wciągającą i pełną emocji historią, po którą warto sięgnąć. Gorąco polecam.

🔥 Co się stanie, gdy przez przypadek zaprosisz na randkę… samego prezesa firmy? Zapnij pasy, bo ta historia to istny rollercoaster emocji i mnóstwo humoru! Aria – cicha, serdeczna recepcjonistka w nowojorskiej korporacji farmaceutycznej – nie szuka kłopotów. Niestety, to one znajdują ją. Gdy pada ofiarą napaści podczas firmowej imprezy, ratuje ją nie kto inny jak przystojny szef działu finansowego. Z wdzięczności – i rosnącego zainteresowania – dziewczyna postanawia zaprosić go na drinka… ale przez psoty swoich zwierzaków wiadomość trafia do niewłaściwego odbiorcy. 😂Odbiorcą okazuje się być Geoffrey McMillan, prezes firmy. Milioner, chłodny i niedostępny – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Ku zaskoczeniu Arii… Geoffrey zgadza się na randkę. A to dopiero początek tej burzliwej, elektryzującej relacji, która wstrząśnie nie tylko ich światem, ale i całą nowojorską elitą. „Do mojego biura, ale już” to romans z dużą dawką pikanterii, ale również sercem i ciepłem. Monika Magoska-Suchar po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć bohaterów z krwi i kości – nieidealnych, takich, których po prostu nie da się nie polubić. To nie tylko klasyczna opowieść o kopciuszku, ale też o odwadze, lojalności i uczuciu, które nie zna granic – nawet tych klasowych. Dla kogo? Dla każdego, kto lubi intensywne emocje, sekrety zza biurowych drzwi i gorące sceny, które rozpalą niejedno czytelnicze serce. Idealna na wieczór z winem, kocem i… 😏 Zmysłowa, pełna zaskoczeń i emocji historia, która przypomina, że czasem największe pomyłki prowadzą do pięknego finału. Polecam❣️

Romans z gatunku gangu i wyścigów to coś czego dawno nie czytałam. Książka dobrze napisana, wciągająca. Autorka nie skupia się na samym romansie tylko na trudnych relacjach głównej bohaterki z rodziną, braku zaufania, niechęcią wręcz do poznawania nowych osób. Zakończenie zdecydowanie zwala z nóg, aż prawie się popłakałam. Takiego zakończenia w życiu bym się nie spodziewała. A autorka zrobiła to po mistrzowsku. Książka z "projektu słoik" - cieszę się że po nią sięgałam, tym sposobem robię miejsce na nowe książki. Polecam przeczytać I podzielić się swoją opinią na temat tej powieści.

„Corpus Delicti” to historia, która skupia się przede wszystkim na emocjach i relacjach między bohaterami. To książka o zmianach, dojrzewaniu i momentach, w których trzeba zdecydować, czego naprawdę się chce. Podobało mi się spokojne budowanie napięcia i to, że autorka stawia bardziej na uczucia niż na dramatyczne zwroty akcji. Czyta się lekko, ale pojawia się sporo refleksji o związkach, wyborach i życiowych priorytetach. To dobra propozycja dla osób, które lubią romantyczne historie z emocjonalną warstwą i bohaterów, których łatwo polubić.

" Życie bez miłości, zaufania i przyjaźni było proste, bo miałam tylko siebie. Nikt nie był w stanie mnie zranić i opuścić. (....) Nie obchodzi mnie ból, jaki przyjdzie mi przeżyć, jeśli nagrodą będą jego czułe ramiona. Zniosę to wszystko w imię miłości, której to właśnie bałam się najmocniej. Oddam życie za pewność, że on będzie żył. Decyzja została podjęta już żadna siła mnie nie powstrzyma. " Kto pamięta jak zakończyła się pierwsza część? Ja i ogromnie czekałam na dalsze losy królowej i to co zrobi Ava i czy będzie potrafiła przywrócić tę bezwzględną Lucy do życia . Bo pobyt na Alasce i utrata pamięci, obudziły w kobiecie zakopane, głęboko ukryte na dnie serca  pragnienia o których zdążyła zapomnieć i nie chciała ich dopuścić do głosu, tak było łatwiej. A teraz jej ukochany jest przetrzymywany przez swojego psychicznego brata, i lepiej będzie dla niego, żeby Hunterowi nie spadł włos z głowy, bo wtedy Chicago zapłonie a ona będzie patrzyła na to . Autorka jak zawsze potrafi nas trzymać w napięciu co się wydarzy, czy Ava i Sznur zdążą uratować Huntera. Podoba mi się bardzo , przemiana jaka zaszła w Avie, nadal wzbudza strach w ludziach ale ma tę drugą stronę bardziej wrażliwą którą nie wszyscy mają szansę zobaczyć. Co się dzieje w tej historii, normalnie momentami wstrzymywałam oddech (nie zdradzę w jakim momencie 😉) mamy akcję, intrygi, walkę o władzę, wolność, uczucie bezsilności czasami a to jest coś czego Ava nienawidzi. Czy każdy wróg jest znany ?  A może pojawi się ktoś kogo nikt się nie spodziewał ? Pytania które trzymają nas w napięciu do ostatniej strony i za to uwielbiam książki Natalii. Jej historie nie dają odpocząć naszemu ciśnieniu, mikro zawałom serca, ale zakończenia to są jak balsam na zbolałą duszę 🥰🖤 P.S Przyznajcie się której zabiło mocniej serduszko po poznaniu troszkę bliżej Adama vel Sznura ? Bo mi tak 🤫🤭🖤🖤 " Może nigdy nie było mi dane być szczęśliwą, A to, czego zaznałam przez ten ułamek życia, to jedynie wersja demo. Na wykupienie pełnej niestety mnie nie stać." P.S Autorka  także pięknie pokazała, że nawet tak brutalnym świecie, pełnym przemocy, walki o terytorium i władzę, jest szansa na przyjaźń taką prawdziwą przyjaźń. Jaka połączyła naszych bohaterów. Polecam gorąco wam obie części królowej 👑🖤

„Mroczny taniec” to książka, która wciąga — momentami bardzo. Nie jest to moja ulubiona powieść Ady Tulińskiej, ale zdecydowanie nie ląduje też na końcu podium. To historia ciekawa, intensywna emocjonalnie i — mimo pewnych niedosytów — warta przeczytania. Autorka opowiada przede wszystkim o toksycznym pożądaniu, trudnej i bolesnej miłości oraz ciężkiej przeszłości, która kładzie się cieniem na teraźniejszości bohaterów. W tym aspekcie książka działa naprawdę dobrze. Relacja Eleny i Shaha jest nasycona napięciem, namiętnością, niedopowiedzeniami i bólem — nie jest to łatwa, „cukierkowa” miłość, lecz uczucie, które rani, wystawia na próby i zmusza do podejmowania trudnych decyzji. Mam jednak poczucie, że wątek zagrożenia — fakt, że Shaha ktoś szuka — został wykorzystany zbyt słabo. To sprawia, że książka nie do końca spełnia obietnicę romansu mafijnego i pozostaje raczej romansem z silnym rysem dramatu psychologicznego. Szkoda, bo ten element mógł nadać historii więcej mroku i napięcia fabularnego, a nie tylko emocjonalnego. Mimo to „Mroczny taniec” ma w sobie coś, co bardzo przyciąga. Ciężka atmosfera, trudna relacja i intensywna namiętność budują opowieść o uczuciu, które nie jest ani proste, ani bezpieczne. Nie zgadzam się z opinią, że zakończenie jest rozczarowujące, bo „zbyt szybko wszystko się układa”. To nie do końca prawda — historia po prostu dochodzi do momentu, w którym kluczowe sprawy zostają wyjaśnione. Finał jest może krótki, ale bardzo charakterystyczny dla stylu Ady Tulińskiej: konkretny, jednoznaczny i domykający emocjonalną drogę bohaterów bez zbędnego przeciągania. Ostatecznie dostajemy szczęśliwe zakończenie, choć okupione bólem i stratami. „Mroczny taniec” to opowieść o trudnej miłości, namiętności i konsekwencjach wyborów. Nie jest to książka idealna, ale ma w sobie coś, co zostaje z czytelnikiem na dłużej — emocje, intensywność i charakterystyczny klimat, z którego Ada Tulińska jest znana.

Nina jest oddaną asystentką swojego surowego i gburowatego szefa .Pracuje naprawdę sumiennie. Nie cierpi go z całego serca,więc kiedy okazuje się , że szykuje się wyjazd do Paryża i być może to jej Szef będzie musiał tam pojechać jest niezmiernie ucieszona tym , że w końcu nie będzie musiała go znosić.... Jednak jakie jest jej zdziwienie kiedy okazuje się , że Bastien bardzo chce aby Nina z nim pojechała ,a właściwie wydaje jej takie polecenie służbowe... Kobieta od razu wie że nie chce jechać, absolutnie nie chce jechać z tym surowym człowiekiem , którego tak bardzo nie cierpi.... pewnego wieczoru w niecodziennych okolicznościach Ninie udaje się odkryć maleńką cząstkę człowieczeństwa swojego szefa..... I w ten oto sposób jej mur trochę kruszeje i zgadza się na wyjazd do Paryża.... Jednak to co miało być tylko pracą za godziwe wynagrodzenie , okazuje się być odkryciem całkowicie innej , drugiej strony Bastiena.Bowiem okazuje się. że to człowiek zupełnie inny niż Nina się spodziewała...... jednak nie mogę wam zdradzić wszystkich sekretów bo nie byłoby przyjemności z czytania. ... Paryż okazuje się być pięknym miejscem ,w którym do głosu dojdzie to co oboje skrywali.... Ona odkryje ,że pod maską surowości Bastien ma to coś, co działa na jej wyobraźnię. Seria przekomarzanek i przypadkowych spojrzeń, a także odkryte sekrety spowodują, że tych dwoje zapała do siebie namiętnością..... Jednak na początku brakło mi trochę więcej chemii między bohaterami.... Całość wypadła dość dobrze,ale ten początek ich znajomości był taki lekko nijaki.Uwierzyłam w nienawiść, ale niekoniecznie w pożądanie....Jednak sceny hot są napisane dość smacznie i gorąco. Zdecydowanie to uratowało sytuację między nimi.... Co do zakończenia, to nie do końca wiedziałam w którą stronę autorka chce pójść, byłam zdziwiona kierunkiem w którym poszło te zakończenie ....Tam się stało dużo fajnych rzeczy , ale za szybko..... wszystko odbyło się zbyt szybko , tak bez takich dramatycznych uczuć. Całość oceniam dobrze,to taka lekka nieskomplikowana książka na raz....

Na tę książkę czekałam z niecierpliwością. Obietnica intensywnych emocji, niebanalnego klimatu i bohaterów z pazurem zdecydowanie rozbudziła moje czytelnicze oczekiwania. Niestety... choć Purple Rain miała w sobie potencjał, który początkowo intrygował, to z czasem moje emocje przygasły - trochę jak deszcz, który miał być purpurowy, a okazał się mżawką. To nie jest zła książka - była ciekawa, momentami nawet wciągająca. Ale zabrakło mi czegoś mocniejszego. Fabuły, która zostaje z człowiekiem na dłużej, lub stylu, który wbija się pod skórę. Miałam wrażenie, że historia balansuje między oryginalnością a niepewnością w narracji. Jakby nie do końca wiedziała, czym chce być. Największym plusem są postacie. Są wyraziste, charakterne, oryginalne. Każda z nich miała coś, co przyciągało uwagę. Nawet jeśli fabularnie czegoś mi brakowało, to właśnie bohaterowie trzymali mnie przy książce do końca. Ich dialogi, dynamika, sposób w jaki zostali napisani - to coś, co zdecydowanie wyróżnia Purple Rain na tle innych tytułów. Podsumowując: to książka, która miała ogromny potencjał, ale nie do końca go wykorzystała. Nie żałuję, że po nią sięgnęłam - ale chyba spodziewałam się po niej więcej.