Bractwo Kamienia

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.

Poszukiwania zaginionych skarbów Majów przy pomocy ukrytej mapy...czy taki plan na książkę nie pobudza wyobraźni? Czy nie jest tym o czym każdy, gdzieś w skrytości ducha kiedyś marzył? Z drugiej strony jest to chyba najbardziej ,,skopany" temat w historii. Tak mi się wydaje. D.Brown i wielu innych dziesiątki razy w literaturze mieli już podobne pomysły. W mojej opinii takie książki zapowiadają mega emocje i przygody, ale w 90% okazują się ciężkostrawnym badziewiem. Dlatego List Vivera z premedytacją oceniam aż tak wysoko. Bo książka ta badziewiem się nie okazała. Okazała się prostą, zgrabną i przyjemną w odbiorze przygodówką. Dokładnie tym na co miałem ochotę. Ani autor nie ma wybitnego stylu, ani nie mamy zaskakującego zakończenia i szokujących zwrotów akcji. Niby nic wybitnego, ale za to bardzo solidnie i wciągająco. Bardzo miło spedzony czas. Polecam. :-) P.s. Dodam jeszcze, że przeczucia miałem fatalne. Raz, że zawiodłem się w przeszłości na podobnych klimatach a dwa, że zachęta wydawcy....BARDZO mnie zniechęcała. Nie wiele bardziej mnie odstrasza od książki niż porównywanie jej na okładce jak i na odwrocie do innych książek czy autorów. Masakra. A tu żeby było zabawniej Bagley jest przedstawiany jako: prawie tak dobry jak Cussler i A.MacLeanen. Biorąc pod uwagę to, że obaj wymienieni panowie w moim odczuciu nie zasługują nawet na miano w miarę dobrych pisarzy-naprawdę miałem obawy :-))) Na szczęście mimo ,,reklamy" przeczytałem. ;-)

Czytałam tę książkę po raz pierwszy wiele lat temu i wówczas zachwyciła mnie swoją wartką akcją i niesamowitym klimatem. W końcu mamy tu samolot pasażerski, rozbity wysoko w Andach, mamy komunistycznych złoli, którzy będą próbowali ocalonych rozbitków pozabijać, mamy wreszcie zdeterminowanych bohaterów, którzy z pozornie beznadziejnej sytuacji jednak potrafią jakoś się wykaraskać. A wszystko dzięki nieco wykpionemu historykowi, znawcy od średniowiecznych pól bitewnych... Kiedy jednak przeczytałam ją po raz kolejny, bogatsza o wiedzę i obycie w świecie literatury, kultury i historii, po tych zachwytach, niestety, nie było już śladu. Jasne, powieść trzyma w napięciu, obfituje w dramatyczne zwroty akcji, no i klimat nadal ma świetny (ta mordercza wędrówka przez górskie szczyty). Ale jest z nią trochę tak, jak z filmami sensacyjnymi z lat 80. ubiegłego wieku: ocierają się momentami niemal o fantastykę i choć mogą trzymać w napięciu, często wywołują na twarzy uśmiech politowania ;) Dobra powieść sensacyjna, ale nic więcej. Zepsułam sobie jeden z moich literackich mitów z młodości ;)

Przyzwoita książka szpiegowska, chociaż nie wiem czy to jest dobre określenie, może bardziej sensacyjno-przygodowa. Dodam słowo o fabule, bo opis tego tomu mówi całe nic. W tej części splatają się losy bohaterów dwóch poprzednich, zarówno Saul jak i Sean muszą kogoś odnaleźć, niby nic tych dwóch spraw nie łączy a jednak z czasem okazują się być powiązane. Treść trochę się przeterminowała, ale zupełnie nie ma to wpływu na przyjemność odkrywania tajemnic wspólnie z bohaterami. Przy okazji można się przekonać jak bardzo zmienił się świat. Dzisiaj zawód tajnego agenta niewątpliwie jest trudniejszy i wymaga innych technik niż ówczesne. Tak czy siak polecam całą serię, dobra lektura na lato.

John Barron wstępuje do elitarnej jednostki specjalnej 5-2 podczas swojej pierwsze akcji sytuacja bardzo się komplikuje i zamiast jednego podejrzanego mają dwóch, do tego jeden z nich jest dobrze wyszkolony i przebiegły. Od tego momentu akcja jest bardzo dynamiczna w przeciągu krótkiego okresu czasu mimo niepowodzenia w złapaniu przebiegło mordercy jakim jest Raymond, John musi zniknąć z oddziału nie pozostawiając po sobie śladu. W tym celu wyjeżdża wraz z siostrą pod zmienionym nazwiskiem do Anglii i chociaż początkowo może się wydawać, że życie policjanta zaczyna się układać to wszystko legnie w gruzach kiedy znowu dochodzi do morderstwa tym razem w Paryżu. Czy Jonh ponownie spotka Raymonda i tym razem uda mu się go schwytać? Książka jest naprawdę dobra wciąga od pierwszych stron kiedy znajdujemy się "w środku" policyjnej akcji, później trochę się uspokaja jednak nie jest nudna bo w tym momencie możemy poznać lepiej głównego bohatera oraz zmiany jakie zachodzą za równo w jego życiu jak również jego siostry. W kolejnej części znowu mamy doczynienia z krwawym morderstwem i śledztwem prowadzonym na własną rękę i przyznam szczerze, że tutaj dzieje się dużo i chociaż były momenty do przewidzenia to książka trzymała w napięciu do ostatnich stron.

Akcja goni akcję, intryga intrygę, jak na mój gust to za dużo tu zniszczonych domów, rozbitych samochodów, samolotów, bohater typu 'zabili go i uciekł', nawet jak ucieka w majtkach to i tak ma kasę przy sobie ;) Ale fakt, że trudno było się oderwać od lektury, dobra rozrywka :) Nie wiem czy sięgnę po kontynuację tej serii, chyba wolałabym Rollinsa.

Mam z Quinnellem pozytywne skojarzenia dzięki 'Człowiekowi w ogniu'. Wielu kojarzy ten tytuł dzięki adaptacji z Denzelem Washingtonem w roli tytułowej. Adaptacji mocno zmienionej, dodam. Była też adaptacja bardziej zgodna z książką, z doskonale dobranym Scottem Glenem w roli Creasy'ego. 'Człowieka w ogniu' czytałem na kryminale. Tak mi się spodobał, że kolejną książkę Quinnella odpaliłem na ślepo! To nie jest taki mięsisty akcyjniak jak ww. Bardziej bym to określił jako global conspiracy thriller w stylu Ludluma. Potężna tajemna organizacja- jest. Everyman w jej szponach- obecny. Idealiści różnych proweniencji chcący złą hydrę ukatrupić- na miejscu. Wątki romantyczne też w dobrym stylu. Te ostatnie wyjątkowo lubię :) W sensacjach działają lepiej niż w tradycyjnych romansach, bo są niby na drugim planie. W 'Szlaku łez' są nawet dwa, a jeden niezwykle uroczy. Sami zrozumiecie który :) Dziwi mnie sam tytuł książki, a raczej jego zbyt mało istotna obecność w książce. Jakby to był jeden z wątków, który autor zaczął, a nie miał czasu skończyć. Szkoda. To o tyle ważne, bo łączy się z dość kontrowersyjnym- wg mnie- wątkiem mniejszości rasowo- etnicznych. Zauważyliście, że w klasycznych sensacjacj większość 'tych złych' to biali republikanie, a inni to zwykle pozytywni bohaterowie? Bym się nie czepiał, gdyby mi to dramaturgii nie psuło, a psuje. Japończyk, Latynos albo Indianin to zwykle dobry gość. W 'Szlaku łez' zwróciło to moją uwagę też z powodu błędnego acz politycznie poprawnego wyjaśnienia sensu indiańskich skalpów. Obecnych w kulturze prekolumbijskiej na długo przed białymi! Niby drobiazg, ale jednak stereotyp. O naukowe wartości książki się nie zakładam, bo się nie znam. W kilku momentach bohaterowie zachowują się dziwnie, jakby urągali własnej inteligencji. Kilka wątków się urywa albo nie jest do końca przemyślanych. 7/10. Ale ogólnie porządnie, fajnie napisany klasyczny sensacyjniak. Nie ten poziom co 'Człowiek w ogniu', ale daje radę. Wersję audio czyta Leszek Filipowicz. Jego zaśpiew może niektórych denerwować, ale ja go uwielbiam. Jeszcze bardziej uwielbiam staromodną wersję tego nagrania. Kto zna audiobooki ten zrozumie: 'Szlak łez, taśma druga, koniec ścieżki pierwszej' :) Od czasu do czasu muszę sobie włączyć tego typu nagranie. Cudeńko! Często zdarzają się w tych wersjach problemy techniczne, ale nie tym razem. Czysta robota, bez szumów i charkotów.

Książka, która bardziej przypomina film niż książkę; krótkie rozdziały, krótkie opisy, dużo dialogów, dużo akcji i bohater, który wychodzi cało z każdej sytuacji i to zawsze w ostatniej chwili. Aż się to momentami nudne robiło. Tyle miało to wspólnego z realizmem co scenariusz do 'Szybkich i wściekłych 8'.

Książka jest bardzo wciągająca. Kiedy wziąłem ją do ręki, byłem sceptyczny - sądziłem, że nudno będzie czytać o szpiegach w czasie II wojny światowej. Jak książka szpiegowska bez wzmianki o najnowocześniejszych technologiach, komputerach kwantowych czy wojnach hakerów może być ciekawa - myślałem. A jednak! Książka przykuwa uwagę od samego początku i utrzymuje ją przez cały czas. Nie zabraknie też zrealizowanych po mistrzowsku zwrotów akcji. Zakończenie nieco trywialne i niespójne z resztą książki, ale oprócz tego rewelacja.

„Tożsamość Bourne’a” Roberta Ludluma była dla mnie niespodzianką, gdyż bardzo długo wzbraniałam się przed sensacją zarówno w filmach, jak i książkach. Uważałam, że to gatunek nie dla mnie, a ta książka stanowczo mi nie podejdzie. Nie mogłam się bardziej pomylić. Chciałabym, żeby każde moje pierwsze zetknięcie się z danym gatunkiem zaczynało się od tak dobrych lektur jak ta. Bardzo szybko wciągnęła mnie swoją fabułą, nabierającą co chwila rozpędu akcją, napięciem i pogłębiającą się intrygą, grą z tożsamością głównego bohatera oraz bardzo dobrze wykreowanymi postaciami. Naprawdę przyjemnie spędziłam czas przy tej lekturze i bardzo chciałabym o niej zapomnieć, żeby znów móc przeczytać ją po raz pierwszy. Fabuła była naprawdę wciągająca, dobrze przemyślana i zaplanowana od pierwszej strony aż do ostatniej. Początek był nieco spokojny, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to tylko cisza przed burzą. Gdy Bourne trafił do Szwajcarii, akcja bardzo przyspieszyła i od tego momentu niemal nie pozwalała mi oderwać się od książki. Każdy moment na przerwanie lektury był zły. Choć zdarzały się spokojniejsze i wolniejsze rozdziały, to było ich niewiele i traktowałam je raczej jako chwile na wytchnienie, zwłaszcza że po nich tempo historii znów bardzo szybko rosło. Czasem też pojawiały się humorystyczne sceny, które bawiły, skutecznie rozładowywały napięcie i mam poczucie, że również wpasowywały się w całą historię. Dzięki nim historia zachowywała równowagę i ani przez moment nie przytłaczała mnie samą akcją. Ponadto Ludlum jak dla mnie mistrzowsko sobie poradził z dialogami oraz opisami. Gdy pochylał się nad wyglądem miejsc, choćby Paryża, to miałam wrażenie, jakbym tam była i obserwowała to, co wskazuje mi autor. Mogłam się w tym bardzo łatwo zatracić. Ludlum często też zwracał uwagę detale, jak np. co działo się w tle, jak zachowywali się przechodnie, przez co miałam poczucie, że pierwszy, drugi i dalsze plany były bardzo żywe. Z kolei dialogi między postaciami zdawały się bardzo naturalne, nieprzegadane i to właśnie za ich sprawą przekazywano istotne informacje. Dzięki nim czułam, że napięcie w scenach nie opadało, a relacje między postaciami wydawały się autentyczne. Wielokrotnie miałam poczucie, jakbym podczas lektury oglądała film we własnej wyobraźni. Postacie w „Tożsamości Bourne’a” zasługują na szczególne wyróżnienie. Każda z nich była dla mnie złożona, wyraźnie zarysowana i miała swoje miejsce w historii. Nie miałam poczucia, by ktokolwiek pojawił się przypadkowo, każdy miał jakiś cel. W całej książce nawet epizodyczne postacie, np. z pozoru zwykły taksówkarz, były częścią tej historii i przyczyniały się do rozwoju zdarzeń. Szczególnie spodobała mi się postać Marie, wobec której początkowo miałam spore obawy. Bałam się, że jej rola ograniczy się do stania i bycia ładnym dodatkiem dla głównego bohatera. Szybko jednak okazała się jedną z najlepiej napisanych postaci. Niezachwianie towarzyszyła Bourne'owi w jego wyprawach, wspierała go w odzyskiwaniu pamięci, pomagała mu i wdrażała w dobrze sobie znany świat finansów. Czułam, że z Bournem byli sobie równi. Choć na początku dostrzegałam w jej zachowaniu rysy książkowego syndromu sztokholmskiego, nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór postaci i z czasem przestałam zwracać na to uwagę. Moją uwagę przykuł również Bourne, którego kreacja była według mnie fenomenalna. Bardzo podobał mi się ten zabieg, że wraz z nim odkrywałam kim tak właściwie jest i że nawet do końca książki nie było to takie pewne. Informacje na jego temat były według mnie idealnie rozmieszczone w czasie. Dzięki temu nie miałam poczucia przytłoczenia nadmiarem faktów oraz mogłam zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazł. Szczególnie ciekawił mnie dysonans między Bournem „teraz” a „kiedyś”. Jego zagubienie i niepewność kontrastowały z wyuczonymi umiejętnościami, którym w niebezpiecznych sytuacjach ufał bez wahania, choć sam ich do końca nie rozumiał. Najbardziej jednak empatyzowałam z nim w momentach, gdy na głos analizował swoją przeszłość, wpadał w potok myśli i próbował uporządkować chaos w swojej głowie. Miałam wrażenie, jakbym była tuż obok i wyczuwała narastające w nim napięcie, z ciekawością śledziłam jego próby poskładania siebie od nowa. Muszę jednak przyznać, że niektóre momenty wymagały ode mnie większego skupienia. Dotyczyło to rozdziałów, w których naradzali się wysoko postawieni urzędnicy, CIA oraz rząd. Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały 19 i 20, w których sporo kwestii się wyjaśniło, dużo się działo, ale jednocześnie pojawiło się stanowczo za dużo dla mnie postaci naraz. Dodatkowo autor naprzemiennie żonglował ich imionami, nazwiskami i pseudonimami, przez co szybko zaczęło mi się wszystko mieszać. Gdy już kończyłam 20. rozdział, żałowałam, że wcześniej nie wpadłam na pomysł stworzenia sobie listy postaci, która pomogłaby mi uporządkować wszystkie informacje. Konieczny okazał się powrót do początku 19. Nie spodziewałam się, że aż tak w tej książce przepadnę. Z ogromną przyjemnością zagłębiałam się w jej fabułę, dałam się wciągnąć akcji oraz chętnie poznawałam kolejne, świetnie rozwinięte postacie. Według mnie Ludlum zrobił kawał dobrej roboty, książka z pewnością zostanie w mojej głowie na dłużej. Z przyjemnością sięgnę po dwie kolejne tomy serii o Jasonie Bournie.

Kolejny klasyk z którym nie ma co dyskutować i jednocześnie powala z nóg. Jak pod względem konstrukcji intrygi tak i pod względem wykonania. Akcja non stop daje czadu a zawiła że aż kręci człowiekiem, pomysłowość autora po prostu zagina skąd on czerpał pomysły. I co tu pisać więcej dla fanów literatury sensacyjnej Ludlum jest ikoną która jest podziwiana od wieków tak samo i on staje się nieśmiertelny. Brawo i dycha

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Anioł zniszczeni to opowieść o seryjnym bombiarzu. Chłopak chce byc kimś, a byc kimś tzn. znaleźć się na liście najgroźniejszych przestępców USA. Do tego mamy jeszcze śledztwo w sprawie śmierci policjanta w skutek wybuchu bomby, panią detektyw- pijaczkę i lekomankę, tajnego agenta, który już agentem nie jest i wątek romansowy. Dużo się dzieje, przyjemnie się czyta.

Świetna rozrywka, dobrze napisana literacko, trzymająca w napięciu do samego końca. Świetny protagonista niczym młody indiana Jones, tylko zamiast lassa i kapelusza posiada laptop i komórkę. Krótkie rozdziały oraz narracja prowadzona z perspektywy kilkunastu osób. Najlepsze są zaś prawdy na temat hipokryzji kościoła katolickiego. Kościół jako ogromne przedsiębiorstwo operujące miliardami dolarów, usuwa wszystko i wszystkich niczym sycylijska mafia, kto spróbuje podważyć jego nieomylne dogmaty. Książka to przygodowa fantastyka - genialny motyw podróży w czasie oraz wszelkie związane z tym paradoksy. Mnie ta opowieść pochłonęła - polecam bardzo!

Tego typu literatury staram się nie czytać, mało co wnosi, ale... właśnie to "ale ". Nie można przestać ich czytać. Jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, a potem to już nie ma sensu iść spać. Znowu noc zarwana. Czyta się świetnie. Ocena w pakiecie ze świetnym filmem z niezapomnianym J. Nicholsonem. POLECAM !!!

To moja pierwsza przeczytana książka Roberta Ludluma i spodobała mi się. Fajny styl pisania, budowanie akcji. Naprawdę dobra rozrywka. Ani się spostrzegłem, a książka dobiegła końca. Z czystym sumieniem mogę polecić tą pozycję, zwłaszcza jeżeli ktoś lubi akcję dziejące się w arktycznym klimacie.

Najlepszy czarny kryminał, jaki w życiu przeczytałem. Motyw zgorzkniałego samotnego detektywa doprowadzony do perfekcji. Detektyw ucieka przed problemami do opanowanej przez hipisów greckiej wyspy. Nie znazna tam jednak spokoju, bo raj na ziemi okazuje się piekłem. Dla mnie wybitna książka, fantastyczny klimat opanowanej przez hipisów rajskiej wyspy. Do tego podstarzały detektyw, który usiłuje się wśród nich odnaleźć, lecz nie może tam znaleźć miejsca. Czytałem kilka razy. Mało znana książka, warto sięgnąć

Komandosi z Nawarony to klasyczna powieść wojskowo-przygodowa, której akcja rozgrywa się podczas II wojny światowej. Grupa alianckich komandosów zostaje wysłana na grecką wyspę Navarone, gdzie ukryte są potężne działa niemieckie — to one blokują drogę morskim siłom ratunkowym, które próbują ewakuować brytyjskich żołnierzy. Misja jest niemal samobójcza: trzeba wspiąć się po niedostępnych klifach, przeniknąć przez niemiecką obronę i zniszczyć baterie dział. Mocne strony: 1. Wysokie napięcie i tempo akcji-MacLean buduje opowieść tak, by czytelnik niemal wciąż czuł oddech zagrożenia — od trudów wspinaczki, po zdradę i wymuszone decyzje w ekstremalnych warunkach. 2. Sceneria jako postać - surowe klify, zimny wiatr, morze — to wszystko nie jest tylko tłem, ale elementem narracji, który wpływa na losy bohaterów. Czytelnik odczuwa fizyczne i psychiczne obciążenia misji. 3. Postaci i ich relacje - choć nie wszyscy bohaterowie są dogłębnie rozwinięci, to jednak relacje między nimi — zaufanie, podejrzenia, poświęcenie — dodają historii warstwę ludzką. MacLean potrafi wpleść dramat osobisty w opowieść o wojnie. 4. Zbalansowana dawka realizmu i przygody - dzieła MacLeana czasem nie unikają uproszczeń, ale autor zwykle umie je wyważyć — fabuła wymaga czasem wiary w bohaterów, ale ich poświęcenie i walka są wiarygodne w kontekście opowieści. Krytyka: 1. Nieunikniona przewidywalność - z uwagi na gatunek i konwencję, czytelnik może domyślić się kierunku, w jakim zmierza historia — choć sposób dojścia do finału nadal może zaskoczyć. 2. Płaskie postaci drugoplanowe - niektóre postaci pełnią głównie funkcje fabularne — jako sprzymierzeńcy bądź przeciwnicy — i pozostają mniej zarysowane emocjonalnie. 3. Czasem przesadna trudność misji dla wiarygodności - momentami wydaje się, że bohaterowie robią rzeczy, które przekraczają granice realnych możliwości — na potrzeby dramaturgii. Podsumowanie: Komandosi z Nawarony to bez wątpienia jedna z pereł literatury przygodowo-wojennej. Książka dostarcza porządnej dawki emocji, heroizmu i adrenaliny — idealna dla czytelników, którzy lubią wartkie tempo, misje na granicy możliwości i konflikt człowiek versus natura (oraz człowiek versus człowiek). Choć nie jest pozbawiona drobnych uproszczeń, jej siła tkwi w efektownym prowadzeniu akcji i klimacie, który wciąga. Dla fanów opowieści wojennych — pozycja obowiązkowa.

Bywając w bibliotekach lubię sięgnąć do regałów z trochę starszymi książkami. I tak trafiłem na Briana Haiga. To moje pierwsze spotkanie z jego twórczością. Porównywany był do Johna Grishama jednego z moich ulubionych pisarzy zatem ciekawość była duża. Książka jest bardzo dobra, do pewnego momentu aspirowała nawet do noty 8, jednak ostatnie 100 stron gdzie akcja toczyła się wolniej zweryfikowało moje zapędy. Nie wykluczam kiedyś powrotu do prozy Briana Haiga. Podoba mi się cyniczny język głównego bohatera Seana Drummonda.

W dzieciństwie bardzo lubiłam serial JAG, może było to spowodowane moim zainteresowaniem rozprawami sądowymi, a może tym że prawnicy na co dzień chodzili w mundurach. "Tajna sankcja" pozwoliła mi wrócić do tej fascynacji prawem wojskowym. Przedstawiona w książce historia może nie jest odkrywcza lub nieprzewidywalna, lecz czytelnik może wyciągnąć parę wniosków z jej rozwiązania. W mojej opinii dwoma największymi zaletami tej pozycji jest kontekst historyczny, który łatwo można odnieść do dzisiejszych działań wojennych oraz postać głównego bohatera. Czasami na okładkach książek jest napisane, że główny bohater to arogancki, cyniczny i czarujący mężczyzna. Zazwyczaj do takiej reklamy podchodzę sceptycznie i czuję, że nie wróży ona dobrze, jednak w tym przypadku faktycznie tak było. Major Sean Drummond czasami trochę za bardzo gra na cierpliwości swoich przełożonych, stara się być zabawny w nieodpowiednich momentach i ma osobie wysokie mniemanie, jednak jest profesjonalistą dążącym do prawdy oraz wierzącym w zasady. Dlatego tak bardzo go polubiłam i od razu sięgnę po drugi tom jego przygód.