Bez bagażu

Widzę tutaj same recenzje kobiet, więc pora na opinię o książce "Wersje nas samych" faceta. Trzeba przyznać jedno - sam pomysł na książkę jest bardzo dobry i unikalny. Trzy różne historie, które łączy taki sam początek i koniec niekiedy się przenikają i są bardzo do siebie podobne, lecz z mniejszymi, bądź większymi szczegółami. To dość interesujący zabieg, dzięki któremu można porównać poszczególne "obrazy" (bo tak autorka nazywa trzy różne historie) do siebie. "Obrazy" te są jednak niestety rozwleczone. Jako samodzielna powieść żadna z nich nie byłaby dostatecznie interesująca. To dopiero ich przedstawienie obok siebie i możliwość porównywania sprawia, że nabierają tego czegoś. Jako, że cała historia toczy się na przestrzeni kilkudziesięciu lat, a książka ma określoną długość autorka musiała całość skondensować. A przynajmniej takie jest moje wrażenie. Wygląda to tak, że rozdziały poszczególnego "obrazu" toczą się niekiedy kilka lat po sobie. Jest to w porządku, ale odniosłem wrażenie, że nawet gdybym pominął jakiś konkretny rozdział to nadal rozumiałbym fabułę. A miałem na to ochotę, bo już pod koniec książka zaczęłą mi się dłużyć. Po prostu w niektórych momentach jeden rozdział nie ma większego wpływu na kolejny, a do niektórych wydarzeń bohaterowie nigdy się nie odniosą. W "Wersjach nas samych" są dość często obecne ekspozycje, które przybliżają losy postaci z czasów pomiędzy konkretnymi rozdziałami. Same ekspozycje są bardzo dobre i - w przeciwieństwie do niektórych filmowych - nie odnosi się wrażenia, że bohaterowie tłumaczą sobie rzeczy, które i tak wiedzą. Jedna z opinii na tym portalu mówi o tym, że łatwo jest pogubić się w bohaterach opowieści. Nie odniosłem takiego wrażenia. Co prawda w późniejszej części książki liczba imion znacznie wzrasta, jednak fakt, że ci sami bohaterowie powtarzają się w różnych "obrazach" dość łatwo pozwala zapamiętać kto jest kim i dla kogo. Moja opinia może mieć wydźwięk negatywny, jednak nie żałuję czasu poświęconego na lekturę książki. Całość ma przyjemny, powiedziałbym nawet, że miejscami melancholijny klimat. Jest to ciepła opowieść, która chwilami potrafi zasmucić, albo wywołać delikatny uśmiech na twarzy. Pozycja w sam raz na takie długie, chłodne i ciemne jesienne wieczory. Lekka, niezobowiązująca i do pochłonięcia w kilka wieczorów.

ZEA to kraj pełen sprzeczności, przynajmniej dla nas, Europejczyków. Jest fascynujący swoją egzotycznością, onieśmilejający bogactwem i przepychem, a jednocześnie bulwersujący swą prymitywnością. Takie przynajmniej odniosłam wrażenie po przeczytaniu książki, bo nigdy w ZEA nie byłam. Lektura lekka i przyjemna

Młoda amerykanka odbywa staż w Neapolu, poznaje kulturę , kuchnię i mieszkańców miasta. Katherine zakochuje się w Salvadore ,poznaje tradycje rodzinne. Jeśli chcecie poznać różnicę między Stanami a Włochami oraz poznać piękne krajobrazy i kuchnię włoską -polecam.

Bogato zdobiona licznymi, super kolorowymi, pięknymi zdjęciami opowieść o ludziach Nowego Jorku, o mieście, jego klimacie, kolorach, nastrojach. Podzielona na rozdziały, w których autorka książki oddaje głos Nowojorczykom, wśród nich Robertowi Deniro, Woodemu Allenowi, czy Yoko Ono. Warto poczytać, jak zarośli się z miastem oferującym niezliczone możliwości, czy z nich skorzystali. Jaki wpływ na życie człowieka ma miejsce, w którym się urodził i dorastał. Polecam (pewnie dlatego, że marzę o podróży do Wielkiego Jabłka ...)

Po przeczytaniu książki „Slamdog, milioner z ulicy” wiedziałam, że do twórczości tego autora wrócę kiedyś ponownie. Ta książka to obraz Indii zarówno ten piękny, przepełniony bogactwem jak i ten patologicznie wybiedzony. Siedem prób, które musiała przejść główna bohaterka, to tak właściwie siedem prób człowieczeństwa i tego co można zrobić, aby pomóc komuś i sobie. Ta książka to coś między twardą szkołą życia, a bajką o odważnej, silnej emocjonalnie i fizycznie dziewczynie wierzącej, że tylko dobro może uratować świat. Ale to także opowieść o plusach i minusach człowieczeństwa, takiego, które na każdym kroku bywa bardzo ryzykowne, bo często dając coś, możesz wiele stracić. Polecam tę książkę, szczególnie tym, którzy lubią połączenie ciekawiej fabuły, z nagłymi zwrotami akcji, wątkami pełnymi tajemniczych intryg i efektownie przedstawionymi bohaterami. Przy tej książce nie można się nudzić, chociaż wiele wątków jest bardzo niedorzecznych dla mocno stąpającego po ziemi człowieka. Ale dzięki tej książce poznajemy wiele tajemnic, zwyczajów i absurdów życia w Indiach. A zakończenie… Myślę, że wielu czytelników zaskoczy bardziej niż mogliby się tego spodziewać. Zapraszam w podróż książkową do Indii, a szczególnie do Delhi i Mumbaju.

Nie znam drugiej takiej autorki, która potrafiłaby pisać równie autentyczne historie, takie, z którymi łatwo się utożsamiać i którym bez trudu można oddać cząstkę serducha. Z każdą kolejną książką myślę sobie, że nie, w końcu się zawiodę. Ale to nigdy nie nadchodzi. Co najwyżej zakochuje się w piórze TJR jeszcze bardziej. Nie inaczej było z „Może w innym życiu”. Chociaż nie.. było inaczej. Ta historia jest dla mnie najbardziej wyjątkowa, bo to pierwsza książka autorki, w której mam wrażenie, że zostały opisane moje wszystkie myśli, obawy, uczucia, pragnienia. To historia, z którą rezonuje jak z żadną inną. Nie zliczę ile razy zadawałam sobie pytanie „A gdybym jednak dokonała innego wyboru?”. Ile nocy zarwałam rozmyślając o alternatywnym życiu, które prowadzę, wyobrażając sobie, że jest ono lepsze, jednocześnie żałując decyzji, które podjęłam wcześniej. Historia Hanny, a raczej dwie alternatywne jej historie pozwoliły mi spojrzeć na swoje życie z zupełnie inne perspektywy. Bo przecież wszystko dzieje się z jakiejś przyczyny. Każde wydarzenie, każda osoba którą spotykamy na naszej drodze coś wnosi do naszego życia. Jesteśmy sumą doświadczeń, które zdobywamy każdego dnia. I ostatecznie nie ma dobrych i złych wyborów, bo te.. po prostu są. „Może w innym życiu” pozwoliła mi zamknąć za sobą pare drzwi i choć dla niektórych ta książka może być zbyt oczywista, to dla mnie okazała się dokładnie tym, czego potrzebowałam. Przede wszystkim też, była przypomnieniem, że wszystko dzieje się po coś, więc najlepszym co można dla siebie zrobić to zaakceptowanie wszystkiego, czego zmienić nie można i pogodzenie się z tym, na co wpływu się nie ma.

Bardzo dobra książka. Analiza rozpadu małżeństwa, zatrważająco smutna, zapewne dlatego, że taka prawdziwa. Nie potrafiłam opowiedzieć się po żadnej ze stron , ani szczególnie żadnej ze stron nie darzyłam większą sympatią-- ale akurat tutaj uważam , że to zdecydowana zaleta tej historii. Nie przeszkodziło mi to wcale zaangażować się emocjonalnie i to bardzo. Polecam, kawał dobrej literatury !!!

Malwina Wrotniak zebrała kilka ciekawych opowieści ze świata. A dokładnie prezentuje w swojej książce zapiski z przeprowadzonych rozmów, a w nich spojrzenie Polaków na kraj, w którym żyją, opisują jego kulturę i politykę, sytuacje odmienne od naszych, a czasem bardzo bliskie naszym spostrzeżeniom. Spędzający za granicą dowolnego kraju rodacy mają różne doświadczenia, często obarczone żalami (ja z takimi spotykam się bardzo często), nie potrafią zrozumieć, że jeśli pływa się jedynie przy brzegu, to nie dostrzeże się piękna morza i oceanu. Jeśli nie wyrażamy chęci kontaktu z lokalnymi, nie próbujemy przełamać narosłego stereotypu, nie interesuje nas ich kultura, a co gorsza język, to będziemy traktowani, co najwyżej, obojętnie. A częściej pewnie jako ci, którzy wyłudzają socjal, niewiele dając od siebie. Historie jakie przedstawia dziennikarka są odmienne od tych, które przekazują nam malkontenci, tutaj spotykamy ludzi rozmiłowanych w świecie, przygodzie, a przede wszystkim chęci poznawania i uczenia się nowego. Pierwsza historia przenosi nas do USA lat 80'tych, gdy siedmioletnia bohaterka wraz z rodziną udaje się na przymusową emigrację, jako ucieczkę ojca przed internowaniem. W przeżyciach bohaterki odnajdujemy ślady tamtych lat, osobiste przeżycia, formy przystosowania do nowej rzeczywistości, w której przede wszystkim trudno jest znaleźć się byłemu działaczowi Solidarności. Pokazane są dwie drogi jakimi podążają obcokrajowcy: albo tworzą swoiste klany z napływem ludności z własnych krajów albo uczą się języka, otwierają na kulturę, nową społeczność, eksplorują rynek pracy i z czasem dochodzi do asymilacji. Którym jest łatwiej, a którym trudniej, łatwo sobie wyobrazić. I to samo dzieje się niezależnie od kraju, w którym ląduje obcokrajowiec. W drugiej historii wracamy na kontynent, bo w Szwecji, zaraz po studiach pedagogicznych zakotwiczyła kolejna bohaterka. Wybrała ten kraj, a raczej kraj ją przyciągnął, zamieszkała w nim dla mężczyzny. W tym wypadku mamy układ idealny. Młoda otwarta osoba wyjeżdża do kochającego człowieka, poznaje nowe środowisko, rozkochuje się również w kulturze, ludziach, uczy się języka rodzimego swego męża i w końcu może pracować w zawodzie, który jest pasją. Bohaterka dość szybko, bez skomplikowanej drogi zasymilowała się ze szwedzką społecznością i dziś może stanowić pomost między wartościami polskimi, a tym co ważne dla Szwedów. Ciekawie przebiega historia życia małżonków w Katarze. Praca na kontrakcie, zaistnienie na miejscu jedynie w oparciu o lokalnego sponsora. Taką osoba będzie tutaj szef dla którego pracujemy, ale też staje się nim mąż dla żony albo odwrotnie. Egzystencja, która toczy się pomiędzy pracą w banku, własnym rozwojem oraz poznawaniem kultur oraz świadome wchodzenie w interakcje z tym co lokalne, dla Europejczyka szczególnie egzotyczne. s.48 "Jak mówią tutejsi obcokrajowcy, Katar zmienia. Przyzwyczaja do dobrobytu i wygody. Jest lotniczym oknem na świat i furtką do poznania dziesiątków egzotycznych kultur." Z gorącego Kataru ponownie wracamy do Europy i jakże banalnie przy tym wyglądających Niemiec. Za to mamy do czynienia z niebanalną osobowością w postaci Janusza Leona Wiśniewskiego, który za naszą zachodnią ścianę udał się w latach 80'tych na wydział informatyczny dzięki zaproszeniu z Frankfurckiego Uniwersytetu. Zawiodły go tam osiągnięcia naukowe oraz chęć dalszego rozwoju, co w tamtych czasach w Polsce nie było możliwe. Żelazna kurtyna skutecznie blokowała wszystko, nie tylko przepływ informacji, ale przede wszystkim dostęp do innowacji, technologii. Z wykształcenia fizyk i ekonomista, a dalej z miłości do informatyki doktorant w tej dziedzinie na Uniwersytecie w Stanach. Opowieść ciekawa, bliższa naszym doświadczeniom, to też powrót w przeszłość dla tych, którzy zaznali życia w PRL-u i są świadomi ograniczeń tamtych czasów. Ale nie ma narzekania, marudzenia na los, bo dzięki temu co było jedni zostali i po jakimś czasie budowali Polskę od nowa, a inni ruszyli w świat by osiągać swoje szczyty. Wkraczając do Kolumbii przekraczamy linię znaczących odmienności kulturowych, w tym przede wszystkim innego postrzegania czasu i ludzi. Oczywiście, nam Europejczykom, pokazuje się obrazki stamtąd jako miejsca narkotykowych karteli i życia w ciągłym strachu o własne bezpieczeństwo. Ale czy tylko tym żyje kraj, który ma niebywałe walory przyrodnicze, a obywatele słyną z gościnności? Turystyka to właśnie gałąź przemysłu, w której zakotwiczyła kolejna rozmówczyni Malwiny Wrotniak. Rozmowa toczy się na temat zauważalnych kontrastów oraz skrajności, głównie tych bytowych. Dostajemy parę cennych wskazówek, jak poruszać się po kraju, jak należy się zachować dla względnego bezpieczeństwa, by nie stać się ofiarą napaści, kradzieży. Wracając do siebie, czyli w odwiedzinach na greckich wyspach, naprawdę możemy zderzyć się z lustrzanym odbiciem. Im więcej wiemy o Grecji i jej mieszkańcach tym łatwiej dostrzec podobieństwa między naszymi społecznościami oraz tendencjami jakie rządzą Polską i Grecją. Bohaterka tej rozmowy mimo iż dostrzega słabe strony Greków, ich podejścia do spraw politycznych i ekonomicznych nadal szczerze wierzy, że Grecja mogła by osiągnąć wysoki prestiż, gdyby tylko zmieniło się nastawienie jej obywateli. (...) "Tam mieszkam" to transkrypcja z rozmów przeprowadzonych z bohaterami kilka lat temu. Interesująco wypada przeplatanie historii rozmówców osiedlonych na różnych kontynentach. Dla czytelnika jest to jak podróż samolotem i przekierowywanie się na inny schemat kulturowy. Dzięki przemieszaniu informacji z krajów europejskich, czyli kultur bardziej nam dostępnych mentalnie, z tymi dalekowschodnimi, być może bardziej ekscytującymi, mniej znanymi, czy stereotypowo do tej pory kojarzonymi, cała przygoda staje się pochłaniająca i trudniej się oderwać (a miałam czytać po jednej). Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/historie-polakow-rozrzuconych-po-swiecie-bez-malko-tam-mieszkam-zycie-polakow-za-granica

Liz Ward ma wszystko, o czym marzy każda kobieta: męża, dwójkę dzieci i świetną pracę. Z pozoru idealne życie rozpada się jak domek z kart, gdy bohaterka nagle uświadamia sobie, że tak naprawdę nie potrafi godzić życia zawodowego i prywatnego. Czarę goryczy przelewa wiadomość o romansie Davida. Musi coś zmienić, ale co da jej prawdziwe szczęście? Czy można mieć wszystko: szczęśliwy dom i udane życie zawodowe? To wznowienie książki, która została napisana w latach 90-tych; wywołała wtedy burzę i wiele dyskusji... Obawiam się, że nadal jest aktualna. Przeczytaj, a może i Ty zadasz sobie pytanie: czy jestem naprawdę szczęśliwa?

Mam mieszane uczucia. Po opisie spodziewałam się czegoś innego, bardziej książki podróżniczej. A to jest bicie rekordu Guinnessa w jeździe kolarki dookoła świata. Byle szybciej, byle dalej. Napis na okładce kłamie. Była przygotowana. Trenowała 8 miesięcy z instruktorem. Miała zaplecze finansowe, to nieprawda, że jechała bez pieniędzy. Na całej trasie wspierano ja rzeczowo i finansowo. Rower był też od sponsora. Miała managera i poparcie publiczne. I nie była w trasie samotna. Nie była też biedną prostą dziewczyna, bo mając 30 lat była pisarką, świecką misjonarką, założycielką fundacji. Gdybym wiedziała, że bohaterką jest kolarka biorąca udział w ultramaratonach wytrzymałościowych, to bym pewnie po książkę nie sięgnęła. Jechala szybko,przeleciała przez świat na rowerze jak burza. I nic nie widziała. Dlatego nie może być jej relacja ciekawa dla kogoś, kto liczy na bogate opisy krajów, zabytków i ludzi. I powiem szczerze, bardziej by mnie zainteresowała zwykła historia i zwykle dni na rowerze, zwykłej dziewczyny przemierzającej jakiś kontynent, niekoniecznie aż świat. Niemniej wyczyn Juliany i jej rozwój jako sportowca godny podziwu.

Książka z serii lekkich i niewymagających. Nie wiele można się z niej dowiedzieć o Tajlandii, ale gdy trafi na nią osoba w odpowiednim momencie swojego życia może się dobrze bawić. Czytając to będąc w Tajlandii mogłam mieć lepszy odbiór treści niż gdybym była poza nią ;)

Już dawno nie przeczytałam książki tak szybko - w 2 dni, chcąc jak najszybciej dotrzeć do końca, pragnąc jednocześnie, by opowieść trwała w nieskończoność. Jest trochę jak w filmach Altmana - nie dzieje się nic, a jednak dzieje się tak wiele. Przypomina mi powieści Irvinga.

Bec i Kate. Dwie tak różne postaci, które połączył los. Ona jest beztroską studentką, która nie ma pomysłu na życie. Ona powoli umiera na stwardnienie zanikowe boczne i potrzebuje opieki. Opieka na tak chorą osobą, to przekraczanie wszelkich barier oraz intymności. Między Bec i Kate rodzi się przyjaźń, albo jakaś forma bliskiej więzi. Są dla siebie więcej niż opiekunka i chora. Bec staje się częścią Kate, tak jak ona wypełnia jej życie. Powiem szczerze, że książka ma kilka wad, ale generalnie czytanie jej dostarcza wielu emocji.

Historia mężczyzny, który podróżował przez 2 lata docierając do 5 kontynentów i łapał się najróżniejszych prac, oczekując od innych jedynie noclegu oraz wyżywienia. Niezwykle wciągająca książka, która opowiada o niezwykłych przygodach oraz pokazuje jak można połączyć marzenia o podróżowaniu nie tracąc przy tym swojej kariery. Krótka i przyjemna książka, którą spokojnie można pochłonąć w jeden wieczór m.

Uwielbiam historię, która łączy przeszłość i teraźniejszość . Mają one w sobie coś tajemniczego i z gatunku kryminału a czasem thrillera, którego tak uwielbiam. Tym razem jednak czegoś zabrakło, czegoś było za dużo. Zwłaszcza awantur i dziwnej postaci żony, głównego bohatera. Chociaż reszta drugoplanowych postaci również wydawała się papierowa i bez życia. Jedyny namacalny wątek to ten związany ze szpitalem psychiatrycznym. Powieść ciekawa jako lektura na wieczór, ale sporo jej brakuje do miana zapadającej głęboko w czytelniczym sercu.

Gabby od 20 lat jest szczęśliwą mężatką . Niestety chwila zapomnienia rujnuje jej szczęśliwe małżeństwo i wystawia na próbę przyjaźń. Przyznam szczerze że na początku trocę żal mi było Gabby gdy jej mąż nie licząc się z jej zdaniem, poddał sìę zabiegowi wazektomii. Ale po tym co wydarzyło się potem , zachowywała się trochę egoistycznie. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, polecam sięgnąć po książkę 😊📚. Pamiętajmy że nawet bardzo w udanym związku może pojawić się rysa......

"Francuzki nie potrzebują liftingu", to książka, której prawdę mówiąc nie zamierzałam przeczytać (jeszcze nie dla mnie!). Jednak - przeczytałam. I myślę, że poradnik Mireille Guiliano powinna przeczytać każda kobieta (nawet ta, która jeszcze nie wie co to „lifting”). Dlaczego? Bo"Francuzki nie potrzebują liftingu" to kwintesencja francuskiego podejścia do mody i urody, to pochwała życiowego luzu i dystansu do siebie i świata. Autorka pokazuje jak ważne jest pozytywne nastawienie do własnego wyglądu i wieku. Książka jest zabawna i znakomicie poprawia humor! Naprawdę przyjemnie się ją czyta. Ponadto poradnik Mireille Guiliano zwiera wiele praktycznych rad dotyczących pielęgnacji, ze szczególnym naciskiem na naturalne i domowe sposoby.

Zacznę od tego, że nie jestem fanka , ani anty fanką państwa Lewandowskich. Co do książki jest pięknie wydana, napewno cieszy oko. Jednak co do treści, o ile przepisy są proste i wiele z nich lub podobnych już gościło na moim talerzu to brak mi po ludzku treści. Opisy przygotowania są za krótkie, a ja w myślach nikomu nie czytam. O ile książka okraszona jest masą zdjęć to na sporej jej części widnieje pani Ania, a nie gotowe potrawy, by sobie podejrzeć do czego dążymy. Przepisy proste trochę jak dla nowej współczesnej zabieganej kobiety, nie znajdziemy tu nowych przepisów na gołąbki czy dania bardziej wymagające jednak można odkryć kilka perełek. Reasumując książka ładnie wydana, ale ten skrót myślowy, i nadmiar zdjęć trochę od czapy w książce kucharskiej często mnie po prostu irytował.... :(

Zabawna bardzo, ukazująca społeczność najbogatszych mieszkanek elitarnej dzielnicy Nowego Jorku z punktu widzenia socjologa, antropologa i prymatologa, analizującego przedmiot badań tak, jak się to robi w przypadku plemion pierwotnych, szympansów czy innych naczelnych. Autorka, na własnym przykładzie, pokazuje kolejne elementy, tworzące swoistą kulturę Upper East Side: przejście przez weryfikację zarządu mieszkańców, którzy wcale nie muszą zgodzić się na nowego mieszkańca (a po wyrażeniu zgody i tak nie zauważą go w windzie). Skomplikowany proces zapisywania dziecka do renomowanej szkoły. Społeczny przymus wtopienia się w otoczenie poprzez odpowiedni ubiór, wygląd, schemat zachowań czy światopogląd. Zamknięty krąg spotkań, dyktat akcji dobroczynnych, obiadków, wydarzeń towarzyskich, poprzez które wchodzi się w strategiczne sojusze, wzmacniające (lub nie) hierarchię społeczną. I presja, ogromna presja, strach i stres przed utratą tego wszystkiego, przed starością, odrzuceniem przez męża – posiadacza i dysponenta wszystkich dóbr. Ale najlepsze w tym wszystkim jest zestawienie funkcjonowania elit i zachowań plemion pierwotnych czy ssaków na poziomie małp, co tworzy przekomiczne obrazki i porównania. W efekcie tych badań, jasnym staje się, że zachowania społeczne zamkniętych grup właściwie niczym się nie różnią, niezależnie od tego, czy członkowie grupy walczą o banana czy lepszy model własnego odrzutowca. Ale odkrywanie tego i śledzenie wszelkich przejawów nieustającej „walki o ogień” jest naprawdę ciekawe, śmieszne i warte polecenia.

"Stories" przypadły mi do gustu zdecydowanie bardziej niż pierwsza, genialna zresztą odsłona dzieła Stantona. W tej książce, oprócz pięknych zdjęć, otrzymujemy obszerne, często intrygujące, poruszające lub wywołujące uśmiech opisy sytuacji lub wspomnienia fotografowanych osób. Wspaniała koncepcja autora na przekazanie emocji oraz poznanie chociaż części barwnego społeczeństwa metropolii, jaką jest Nowy York.