Agat

Podzielę z Wami moją skromną opinią o powieści "Podniebie" Agnieszka Graca - pisarka. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. Historia wciągnęła mnie od pierwszych zdań. Mimo, że bardzo chciałam wiedzieć co wydarzy się dalej i jakie tajemnice jeszcze wyjadą na jaw, pokonało mnie zmęczenie. Dziś musiałam się odrywać od lektury, a czyniłam to bardzo niechętnie. Chciałam wiedzieć czy główna bohaterka, zaginiona Hania Wierzbicka się odnajdzie. Snułam własne przypuszczenia. Choć dawno nie byłam w Krakowie to dzięki tej historii przeniosłam się tam. Polubiłam też prowadzących śledztwo Igę i Igora. Jakie sekrety skrywa Hania? Co wydarzyło się w miejscowości z której pochodzi i która jest również tytułem tej powieści? O tym musicie przekonać się sami. Warto! Moja ocena to 8/10

Doceniam profile psychologiczne jakie tworzy autorka swoim bohaterom. Kreuje ich naprawdę różnie i każdy może tutaj odnaleźć coś dla siebie natomiast ja nie polubiłam ani głównej bohaterki ani jej partnera, która zwodziła. Polubiłam za to Jaro i Krzycha i chętnie bym więcej o nich przeczytała w roli głównej. Tempo fabularne jest idealne dla mnie, bo nie ma tutaj zastoju. Nie ma też zbędnych opisów. Są za to dialogi i emocje, które bardzo cenię. Pomysł na fabułę jest naprawdę dobry i wciągnęłam się w tę historię jednak jest ona dla mnie zbyt przewidywalna. Autorka daje czytelenikowi znaki mówiące kto jest sprawcą i są one tak jasne i klarowne, że zaczęłam się irytować bezmyślnością Joanny, a niby taka mądra jest.🤷 Cała ta akcja w jakiej udział bierze główna bohaterka ma drugie dno i muszę poznać jego rozwiązanie w drugiej części więc zostawiam Was z tymi kilkoma zdaniami i lecę czytać dalej.

Ostatnia część serii o Agacie i Arturze tylko dalej bez Artura. Książkę ogólnie czytało się okej, nie wciągnęła mnie tak jak poprzednie części, czytałam ją przez około trzy dni. Nie była ogólnie zła, tylko miałam wrażenie, że znowu wiele się dzieje, ale wszystko jest mało znaczące i czekałam na tą prawdziwą fabułę. Doczekałam się na ten moment dopiero pod koniec. Zakończenie historii można powiedzieć, że zrobiło na mnie wrażenie. W historii pojawia się kolejny pacjent Artura, który sieje zamęt. Sięgając po tę serię miałam jednak inne oczekiwania. Liczyłam, że to będzie właśnie taka przepychanka między rodzeństwem a dostałam całkowicie coś innego. Nie wiem czy jeżeli pojawi się kolejny tom z tej serii to czy po niego sięgnę. Żałuję również, że czytałam te książki jedna po drugiej, wolałabym mieć jednak odstęp między tomami. Ogólnie polecam tę serię bo jest dobra, dobrze mi się ją czytało jednak miałam całkowicie inne oczekiwania.

📝 Kryminał poruszający temat przemocy wobec dzieci, osadzony w realiach pracy policji. Historia skupia się na śledztwie dotyczącym brutalnych zdarzeń, które odsłaniają mroczną stronę rodzinnych relacji i pokazują, jak trudne bywa dotarcie do prawdy. Autor, bazując na swoim doświadczeniu, przedstawia mechanizmy działania sprawców oraz wyzwania, z jakimi mierzą się funkcjonariusze prowadzący sprawę. 💭 Moja opinia: Może to literacki szowinizm, ale chłopy to jednak potrafią w kryminały 😅 Czuć warsztat i mam wrażenie, że to nie jest „wyobrażone”, tylko gdzieś podszyte realnym doświadczeniem. Książka mnie wciągnęła totalnie. Czytałam jednym ciągiem, bo chciałam wiedzieć więcej, szybciej, teraz. Taki typ historii, który nie daje odetchnąć, tylko ciągnie dalej, choć nie jest łatwa lektura. Wątek przemocy wobec dzieci daje w pysk i piecze długo. Nie ma tu bezpiecznego dystansu, co uwiera i momentami naprawdę ciężko się czyta, ale to działa, bo nie próbuje być "ładna", tylko prawdziwa. Na pewno sięgnę po kolejne książki autora. ⭐ 7/10

Bardzo dobra i trochę kontrowersyjna historia na kanwie której powstała fabuła. Dobrze napisana, rozdziały krótkie acz treściwe. Mikst przyjemności z nauką, dla mnie to bardzo ważne. Spodobała mi się od samego początku, aż do zakonczenia. Plus na dobrze rozplanowaną akcję.

Ta historia porusza bardzo aktualny temat wpływu social mediów na codzienne życie. To coś, z czym łatwo się utożsamić i nad czym można się na chwilę zatrzymać.Całość czyta się lekko, a sam motyw jest przedstawiony w przystępny sposób, bez zbędnego komplikowania.To ciekawa i na czasie lektura, która zostawia po sobie drobną refleksję.

„Wołanie umarłych” to trzeci tom serii kryminalnej z udziałem detektywa Norberta Krzyża autorstwa Michała Zgajewskiego. Po dwóch poprzednich częściach, które zrobiły na mnie ogromne wrażenie, sięgnęłam po tę odsłonę z dużymi oczekiwaniami — i na szczęście nie zostały one zawiedzione. To, co szczególnie przyciąga mnie w twórczości autora, to niepowtarzalny klimat jego powieści oraz styl narracji, w którym umiejętnie przeplata mrok z subtelnym, często ironicznym humorem. Ten kontrast sprawia, że historia nie przytłacza, a jednocześnie nie traci swojej głębi. Humor wpleciony w dialogi i przemyślenia bohatera nadaje całości lekkości, a jednocześnie czyni postacie bardziej autentycznymi i bliskimi czytelnikowi. Akcja powieści rozgrywa się w zimowym, surowym klimacie Żywca i okolic Babiej Góry, co już od pierwszych stron buduje atmosferę niepokoju i tajemnicy. Historia rozpoczyna się od śmierci znanego przedsiębiorcy, Mateusza Grochowskiego, która początkowo zostaje uznana za samobójstwo. Jednak jego rodzina nie wierzy w tę wersję wydarzeń i zwraca się o pomoc do Norberta Krzyża. Detektyw, który niedawno otarł się o śmierć, stara się prowadzić spokojniejsze życie i unikać niebezpiecznych spraw — głównie ze względu na swoją córkę. Mimo to nie potrafi przejść obojętnie obok tej zagadki, zwłaszcza że zna rodzinę Grochowskich i ich sekrety lepiej, niż by sobie tego życzył. W miarę rozwoju śledztwa okazuje się, że sprawa ma znacznie głębsze korzenie. Trop prowadzi do wydarzeń sprzed ponad trzydziestu lat, do tajemniczej śmierci ojca Grochowskiego. Na drodze Krzyża pojawia się także medium, które może mieć klucz do rozwiązania zagadki. Lokalna społeczność zdaje się jednak skrywać więcej, niż mówi — a zmowa milczenia, przesądy i irracjonalna wiara w zjawiska nadprzyrodzone zaczynają odgrywać istotną rolę w tej historii. „Wołanie umarłych” to kryminał, który wyróżnia się nie tylko intrygującą fabułą, ale także gęstym klimatem i pogłębionym portretem psychologicznym bohaterów. Największym atutem tej książki jest dla mnie atmosfera — chłodna, chwilami wręcz duszna, przesycona tajemnicą i lokalnym folklorem. Autor znakomicie wykorzystuje motyw małej społeczności, w której każdy coś wie, ale nikt nie chce mówić prawdy. Z wyczuciem prowadzi czytelnika przez sieć niedopowiedzeń, fałszywych tropów i narastającego napięcia, stawiając pytanie: czy odpowiedzi na najbardziej skomplikowane zagadki rzeczywiście mogą kryć się po stronie zmarłych? Postać Norberta Krzyża rozwija się w sposób naturalny i wiarygodny. W tej części widzimy go jako człowieka dojrzalszego, zmęczonego życiem, a zarazem wciąż kierującego się silnym poczuciem sprawiedliwości. Jego wewnętrzne rozterki, relacja z córką oraz próba odnalezienia równowagi między pracą a życiem prywatnym nadają historii dodatkowej głębi emocjonalnej. Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki autor balansuje między racjonalnym śledztwem a elementami pozornie nadprzyrodzonymi. Motyw medium i przesądów nie pełni tu roli jedynie ozdobnej — stanowi integralną część fabuły i skłania do refleksji nad granicą między wiarą a faktami. Nie można też pominąć języka powieści — lekkiego i dynamicznego, a jednocześnie pełnego trafnych obserwacji oraz błyskotliwych dialogów. Humor, pojawiający się w najmniej oczekiwanych momentach, skutecznie równoważy ciężar poruszanych tematów. Podsumowując, „Wołanie umarłych” to bardzo udana kontynuacja serii, która nie tylko utrzymuje wysoki poziom poprzednich części, ale chwilami nawet je przewyższa. To książka, która wciąga od pierwszych stron, buduje napięcie i nie pozwala oderwać się od lektury aż do samego końca. Zdecydowanie polecam ją zarówno fanom serii, jak i miłośnikom klimatycznych kryminałów z nutą tajemnicy i refleksji.

Dawno nie czytałam tak dobrego kryminału z wątkiem miejscowych legend o Lichu i powiązanych z tą legendą zaginięć mężczyzn przez okres 3 wieków- gdzie jest o tym mowa w miejskim ratuszu w archiwum. Do samego końca też nie wiemy ,kto jest mordercą ostatnich ofiar.

„Po zmroku” - Bartosz Szczygielski Zaskakująca pozycja, świetnie wykorzystane dawne wierzenia i zabobony, których na ziemiach mazurskich jest całe mnóstwo. Kasandra oddelegowana na wyjazd służbowy sądziła, że napisze krótki artykuł, odpocznie oddychając mazurskim powietrzem i wróci. Jednak znajdując się już u celu podróży odkrywa, że całe jej życie było kłamstwem, a służbowy wyjazd to tak naprawdę powrót do domu, do korzeni, do prawdy. Wciągająca i trzymająca w napięciu.

Po zdobyciu przez powieść Roberta Małeckiego „Rumor” nagrody Bestseller Empiku 2025 w kategorii Superprodukcja Audio, nie byłabym sobą, gdybym nie jej nie wysłuchała i na własne uszy nie przekonała się o jej wyjątkowości. W „Rumorze” autor serwuje czytelnikom doskonałą powieść kryminalną, której głównym wątkiem jest zbrodnia dokonana przed laty - ukrywana przez lata w pamięci sprawców, a także świadków zbrodni, nieoczekiwanie wraca do nich domagając się wyrównania krzywd i wymierzenia sprawiedliwości. Głównym bohaterem powieści jest Andrzej Rumowski (od jego nazwiska pochodzi jego ksywa – Rumor). Od najwcześniejszych lat życie go nie rozpieszczało. Jako mały chłopiec został podrzucony do domu dziecka, tu nadano mu, wybrane przez opiekunów, imię i nazwisko. Jego dorosłe życie było poprzeplatane chwilami szczęścia i tragedii. Dane mu było doświadczyć pięknej, głębokiej miłości, ale też bólu nieodżałowanej straty po śmierci najbliższej osoby. Obecnie mieszka samotnie na obrzeżach Torunia, tam też prowadzi warsztat naprawy przyczep kempingowych. Pewnego poranka zauważa, że nieopodal jego warsztatu policja dokonała makabrycznego odkrycia – znalazła ludzkie szczątki, które przeleżały tam zakopane przez długie lata. Wtedy to zdaje on sobie sprawę, ze będzie musiał stanąć twarzą w twarz z demonami przeszłości. Policja, która jeszcze tego samego dnia zjawia się u niego, zadaje mnóstwo dociekliwych pytań. Rumor czuje się osaczony, na niego spada podejrzenie o dokonanie morderstwa, tym bardziej, że podobno istnieją dowody go obciążające. Od tej chwili w powieści dzieje się dużo i intensywnie, a Andrzej Rumowski coraz bardzie wplątuje się w sieć zaskakujących go zdarzeń. W sprawę morderstwa sprzed lat angażuje się również dawny przyjaciel Rumora, Marcin Zgonowicz, który prowadzi popularny podcast kryminalny „Zgon na służbie”. W kolejnych jego odcinkach Zgonowicz opowiada o swoich ustaleniach w sprawie odnalezionych ludzkich szczątków, jak również o kolejnych działaniach policji. Nie mniej zaangażowany w odkrycie tajemnicy morderstwa sprzed lat jest były gangster, który pragnie, z osobistych względów, dokonania zemsty na sprawcy zbrodni. Kończące sceny powieści są bardzo zaskakujące - jesteśmy świadkami kolejnych, dramatycznych, zupełnie niepotrzebnych morderstw. Duże emocje może wywołać może w czytelnikach opisana w książce przeogromna chęć dokonania zemsty, a także perfidna, przemyślana zdrada. Dużym atutem powieści jest doskonałe połączenie wątków kryminalnych i obyczajowych, przybliżających nam przeszłość i obecne życie głównego bohatera. Potwierdzam, nagroda Bestseller Empiku 2025 w kategorii Superprodukcja Audio należała się „Rumorowi” bezwzględnie. Dawno nie słuchałam tak dobrze zrealizowanego słuchowiska. Z czystym sercem polecam tę formę lektury :) Swojego głosu w „Rumorze” użyczyli: Tomasz Schuchardt, Julia Borkowska, Maciej Jabłoński, Weronika Książkiewicz, Anita Sokołowska, Przemysław Bluszcz, Sebastian Konrad, Mariusz Bonaszewski i Konrad Eleryk.

„Mężczyzna, który rozmawiał z hienami” - Przemysław Piotrowski "Kiedy otaczają cię sępy, staraj się nie umrzeć." No w Afryce nas jeszcze nie było :P. Jednak z przewodnikiem takim, jak Pan Przemysław nie wiem czy odważyłabym się tam jednak wyruszyć. Wycieczka na Safari pełne dzikich zwierząt zmienia się w śledztwo w sprawie brutalnego zabójstwa. Sprawę utrudniają dwie rzeczy - ofiarę dopadły już hieny, a po drugie nad Afryką pojawiły się ulewne deszcze pozbawiając ludzi powrotu z kurortu. Więc tak sobie wszyscy teraz czekają, a czekając obserwują, gdyż wiedzą, że wśród nich jest zabójca. Czy Bernard - wychowany w Afryce Polak, który od 20 lat walczy z demonami tego kontynentu będzie potrafił złapać zabójcę i odkryć motyw zbrodni ? Polecamy - zupełnie inna niż pozostałe przeczytane książki autora, ale inna nie znaczy gorsza :)

Pałac, stare kościoły, urokliwe kamieniczki i jezioro, a wszystko to otoczone malowniczymi lasami... Dzieje miasteczka sięgają początków XIV wieku z na pograniczem województwa lubuskiego i Wielkopolski. Pałac w okresie II w.ś. należał do hrabiego Heinricha Karla von Haugwitza, tu znajdowały się woluminy i akta  "Kartoteka z Procesów o Czary", którymi interesował się Himmler i Rzesza. Najcięższe kryje się jednak głębiej, pod "folderową" powierzchnią jeziora, z dala od oczu niewtajemniczonych. To wojenne historie oparte o dokumenty i hipotez nurkow i pasjonatów o testowaniu okrętów podwodnych, tzw. U-Booty typu II. Sława, mała miejscowość i jezioro, a pełna tylu dziwnych tajemnic.... "𝐵𝑜𝑔𝑜𝑤𝑖𝑒 𝑚𝑎ł𝑒𝑔𝑜 𝑚𝑜𝑟𝑧𝑎" Jędrzeja Pasierskiego otwierą nowy cykl z Leonem Szetyckim, który na rozdrożu samotnie wychowuje nastoletnią Hanię, z żoną na etapie "separacji" zmierzającej ku rozkładowi komórki społecznej/rodzinnej. Powrót do domu rodzinnego w Sławie z wrocławskiej komendy, w którym mieszka ojciec policjanta. Małe, prowincjonalne miasteczko położone nad "Morzem Śląskim" , klimatem i spokojnym, nieśpiesznym tempem narracji dwutorowej (teraźniejszość i przeszłość scala losy wszystkich postaci) doskonale współgra z miejscem i bohaterami kryminału, wyłaniając na plan pierwszy bohatera - jezioro, które scala klamrą fakty, legendy i ludzi. Wiekowy rybak Jakub Barycz spędza całe dnie nad zatoką Radzyńską i pewnego świtu zauważa nietypowe zachowanie ptaków. Maleńka drewniana platforma Instytutu Meteorologii, zwykle oblepiona przez ptactwo, jest tego dnia zupełnie pusta. Zaniepokojony rybak sprawdza, co się stało, i znajduje na niej nagie zwłoki mężczyzny. Na miejsce przybywa inspektor Leon Szeptycki, który zaczyna nową sprawę na swoim dawnym terenie, czasów dzieciństwa i młodości. Powrócił tu nie tylko po to, by pracować, ale by rozwiązać zagadkę rodzinną (tajemnicze okoliczności zaginięcie lub samobójstwo matki oraz jego siostry, ojciec w tej sprawie prowadzi zmowę milczenia) , która stała się traumatycznym przeżyciem. Policjant , współpracownicy i okoliczni mieszkańcy nie znają tożsamości denata. Pojawia się trop prowadzący do motorówki o nazwie "Bestia", którą nocą widziano w pobliżu, a należy do lokalnego bossa, Piotra Wariana, zwanego Księciuniem. To miejsce rządzi się swoimi prawami, a jezioro jest jego terytorium. Inspektor metodycznie, skrupulatnie z aptekarską miarką prowadzi czynności operacyjno - śledczekrok, z cierpliwością i determinacją, podąża śladami zbrodni. Zastanawia się nad wieloma niejasnościami w tej sprawie, pytania piętrzą się, a odpowiedzi brak. Przełom następuje w momencie ustalenia tożsamość denata, to Adam Borowski, pracownik uniwersytetu, którego poszukiwała jednostka naukowa...i kluczowe zdjęcie "trzech młodych mężczyzn", którzy dawno temu przybyli nad jezioro, pełni nadziei i wiary, by nurkować i przeżyć przygodę. Wśród nich jeden to Borowski, tożsamość pozostałych chwilowo pozostsje zagadką. Jego powrót po latach do tego miejsca zakończył się dla niego tragicznie i budzi ciekawość inspektora oraz brak pewnego klucza w narzędziach ojca inspektora. Tytuł książki głęboko wchodzi w wieloznaczność, wielowarstwowość, wielowymiarowość tajemnic, patologii z przeszłości splatając współczesne wydarzenia w szepty i szumy. Senność małego, prowincjonalnego miasteczka z perspektywy zmian ustrojowych, konformizmu czy ludzkiego czynniku.

Na początku książka jest mocno niepokojąca, atmosfera jest gęsta i wzbudzająca grozę. Para nagrywająca filmiki na youtube odwiedza jedno z nawiedzonych miejsc, a mężczyzna zabiera stamtąd stary krzyż. Dziwne, dość przerażające, nadprzyrodzone wydarzenia doprowadzają głównego bohatera do powrotu na miejsce, z którego zabrał artefakt. No i... całą grozę szlag trafia, pojawia się za to realne niebezpieczeństwo. Powieść ma bardzo dobre zakończenie, jednak nie wyjaśnia skąd nadprzyrodzone wydarzenia z pierwszej części książki. Trochę szkoda, ale mimo tego lektura bardzo mi się podobała.

Znalazłam ją w dyskoncie za dychę, żal było nie wziąć. Mamy popełnioną zbrodnię, mija 300 stron i dostajemy odpowiedź. A pomiędzy to czytelnik dostaje obyczaj o trzech damach, które łączy Konstancin. Tak bym to przedstawiła. Książka jest angażująca, chciałam rozwiązać tę zagadkę. Pomysł też był niezły, Konstancin to ciekawe miejsce akcji, były wyższe sfery w wielu aspektach. Pieniądze nie przeszkodziły jednak w popełnianiu zbrodni, wręcz napędziły wszystko. Ciężko przeczytać tę książkę. To fakt. Dużo tekstu na stronie, same przemyślenia bohaterek. Nie było za wiele dialogów, no te strony nie chciały się przewracać. Jak już przysiadłam do książki to historia płynęła, ale jak ją odłożyłam, to można było o niej zapomnieć. Ale dokończyłam i było okej. Polecam przeczytać, bo zostałam zaskoczona, ciekawił mnie przedstawiony temat. Ale fan thrillera czy kryminału może czuć niedosyt.

Stettin, lato 1931 roku. Kriminalinspektor Eilhard Kurtz prowadzi śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa mężczyzny, który ocalał z katastrofy lotniczej. Gdy dochodzi do kolejnej zbrodni, a jego córka znika, szybko okazuje się, że wszystkie wydarzenia łączy jedna tajemnica – coś, co zniknęło tuż po katastrofie i co ktoś za wszelką cenę próbuje odzyskać. Jak wielu z Was wie, jestem ogromną fanką twórczości Marka Stelara i kryminałów retro, więc nie mogłam przejść obojętnie obok tej książki. I zdecydowanie nie żałuję! Historia wciągnęła mnie od samego początku – akcja jest dynamiczna, a tempo nie pozwala się nudzić. Autor stawia przed swoim bohaterem naprawdę wysoką poprzeczkę, a kolejne zwroty akcji skutecznie burzą to, co wydawało się oczywiste jeszcze chwilę wcześniej. To zdecydowanie nie jest prosta historia – nic tu nie jest takie, jakim wydaje się na pierwszy rzut oka. Początkowo miałam lekką trudność z niemieckim nazewnictwem, ale szybko się do niego przyzwyczaiłam i dalsza lektura była już bardzo płynna. Postać Kurtza została świetnie wykreowana – to nieustępliwy śledczy, który dąży do celu bez względu na cenę. Jednocześnie jego działania nabierają jeszcze większego ciężaru, gdy w grę wchodzi los jego własnej córki. Zakończenie? Zaskakujące i satysfakcjonujące – dokładnie takie, jakie lubię najbardziej. I zdecydowanie sprawia, że mam ochotę sięgnąć po kolejne części. Jeśli lubicie klimatyczne kryminały retro z mroczną tajemnicą w tle – ta książka jest zdecydowanie dla Was!

Dobrze skrojona i napisana książka. Anna Kańtoch ma warsztat, świetny styl, dyscyplinę. W jej powieściach nie ma waty, męczenia buły, niepotrzebnych wątków, pseudopsychologicznej głębi. Tylko to, co jest niezbędne do skonstruowania trzymającej w napięciu, często niejednoznacznej, opowieści. "Trzecia osoba" to klasyczny kryminał z tajemnicą z przeszłości. Dobra robota.

„Zlot” Daniela Komorowskiego to książka, która stawia bardziej na klimat niż na spektakularne zwroty akcji – i wychodzi jej to na dobre. Historia rozwija się spokojnie, ale konsekwentnie, stopniowo wciągając czytelnika w swój świat. Największym atutem są relacje między bohaterami i narastające poczucie niepokoju. Choć nie wszystkie wątki zaskakują, całość pozostaje angażująca i dobrze się ją czyta.

Dunla, miasteczko które rządzi się swoimi prawami. To tutaj dochodzi do samobójczej śmierci młodej dziewczyny. Ale z braku dowodów prokurator zamyka sprawę samobójczyni. Wkrótce potem zostają odnalezione kolejne zwłoki a to dopiero początek tego co czeka Dunle i jej mieszkańców. Kolejne ciało i podobieństwa popełnionych zbrodni wskazują na seryjnego mordercę. Kto zabija? Dlaczego? I kim będzie następna martwa osoba? Ta książka wciąga czytelnika i otula duszną, lepką atmosferą. Zwraca uwagę i przypomina nam jak groźne są sekty i ich przywódcy. Polecam!

Maciej Kaźmierczak jest autorem kryminałów, kilkudziesięciu opowiadań oraz książek z wątkami fantastyki i horroru. Niedawno rozpoczął nowy cykl kryminałów z ciekawym bohaterem, Teodorem Okrutnym. „Okrutny” to kryminał, który nie tyle opowiada historię powrotu, ile rozliczenia. Maciej Kaźmierczak opiera się na sprawdzonym schemacie: powrót po latach do rodzinnej miejscowości, tajemnica sprzed lat, hermetyczna społeczność i śledztwo, które odsłania więcej, niż powinno. Autor sprawnie korzysta z tego motywu, ale nie zawsze udaje mu się wyjść poza jego przewidywalność. Konstrukcja fabuły wokół klasycznego motywu ma ciężar psychologiczny i moralny. Skraj nie jest jedynie scenerią. To zamknięty organizm, przestrzeń przesiąknięta milczeniem i zbiorową winą, która oddycha niechęcią wobec tych, którzy próbują ją opuścić. Fabuła rozwija się warstwowo. Z jednej strony mamy bieżące śledztwo – odnaleziony w lesie fragment ciała, zniknięcie komendanta, kolejne zgony. Z drugiej – przeszłość Teodora Okrutnego, która powoli, konsekwentnie przecieka do teraźniejszości. Autor umiejętnie dawkuje informacje, budując napięcie nie przez spektakularne zwroty akcji, lecz przez nieustanne poczucie zagrożenia i niedopowiedzenia. Każdy rozdział dokłada element do układanki, ale zamiast rozjaśniać obraz, jeszcze bardziej go zaciemnia. Tempo akcji jest wyważone. To nie jest thriller pędzący na złamanie karku, lecz opowieść, która pozwala czytelnikowi zanurzyć się w dusznej atmosferze miasteczka. Kiedy jednak przychodzi moment przyspieszenia, Kaźmierczak potrafi uderzyć mocno – krótkimi scenami, dynamicznymi dialogami, brutalną dosłownością zdarzeń. Problem w tym, że mechanizm dawkowania informacji bywa zbyt wyraźnie techniczną zagrywką. Czytelnik czuje, że pewne fakty są celowo wstrzymywane wyłącznie po to, by podtrzymać napięcie, a nie dlatego, że wynikają naturalnie z sytuacji. Zamiast narastającej grozy pojawia się momentami wrażenie konstrukcyjnej kalkulacji. Najmocniejszą stroną powieści jest kreacja bohaterów. Teodor Okrutny nie jest jednoznacznym protagonistą. To postać z rysą – uwikłana w tajemnicę sprzed lat, rozdarta między obowiązkiem a lękiem przed demaskacją. To bohater z potencjałem – obciążony sekretem, funkcjonujący na granicy winy i obowiązku. Niestety, jego psychologiczna głębia bywa sygnalizowana raczej deklaratywnie niż w pełni przepracowana w działaniu. Relacja Okrutnego z mieszkańcami Skraju opiera się na napięciu i wzajemnej nieufności. Społeczność została sportretowana jako zbiorowy bohater – hermetyczna, pamiętliwa, skłonna do przemilczeń. Każdy może coś wiedzieć, każdy może coś ukrywać. „Okrutny” to kryminał, w którym zagadka jest ważna, ale jeszcze ważniejsze są konsekwencje dawnych wyborów. To też solidny kryminał z mrocznym klimatem i kilkoma mocnymi scenami, ale niepozbawiony fabularnych uproszczeń i nierówności tempa. Szkoda też, że nie zawsze wykorzystuje w pełni swój psychologiczny potencjał. Kaźmierczak pokazuje jednak, że od przeszłości nie da się uciec – można ją tylko na chwilę zagłuszyć. A Skraj nie zapomina.

Po tę książkę sięgnęłam z nadzieją na porządny thriller z klimatem, tajemnicą i napięciem, które nie pozwala odłożyć czytnika. I niestety… przez większą część książki tego właśnie mi brakowało. Fabuła sama w sobie zapowiada się naprawdę dobrze. Mamy kobietę, która prawdopodobnie została rozszarpana przez wilki, niewyjaśniony wypadek sprzed lat, w którym zginęło dwoje młodych ludzi, a do tego zaginięcie małżeństwa z łódki, po którym na pokładzie zostało tylko dwuletnie dziecko. Brzmi świetnie, prawda? I właśnie dlatego trochę szkoda, że przez długi czas ta historia nie miała w sobie tego pazura, którego od thrillera po prostu oczekuję. Książka prowadzona jest z kilku perspektyw i w różnych ramach czasowych — śledzimy wydarzenia oczami policjanta, wracamy do przeszłości związanej z dawnym wypadkiem, poznajemy też historię małżeństwa zaginionego na łódce. Kobieta z tego małżeństwa to dziennikarka, która miała napisać artykuł o kobiecie rzekomo rozszarpanej przez wilki. Teoretycznie wszystko tu jest: tajemnice, niedopowiedzenia, kilka wątków, które powinny trzymać w napięciu. Problem w tym, że przez większą część książki to wszystko było dla mnie trochę… drętwe. Niby sporo się dzieje, ale brakowało mi emocji, napięcia i tego uczucia „muszę wiedzieć, co będzie dalej”. To nie była książka, przy której człowiek mówi sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”, tylko raczej taka, przy której po trzydziestu stronach łatwo zerknąć do telefonu albo zwyczajnie zasnąć. I to chyba najlepiej podsumowuje moje odczucia. Nie pomogło też to, że nie polubiłam tu właściwie żadnego bohatera. Nikomu nie kibicowałam, za nikogo się nie bałam, nikt mnie nie obchodził na tyle, żeby emocjonalnie wejść w tę historię. A dla mnie w thrillerze to naprawdę ważne — nawet jeśli postacie nie muszą być „sympatyczne”, to powinny chociaż budzić jakieś większe emocje. Tutaj niestety tego zabrakło. Ale! Muszę oddać książce jedno — ostatnie około 30% naprawdę ją uratowało. W końcu zaczęło się coś dziać, tempo wyraźnie wzrosło, a sama końcówka była dla mnie zaskoczeniem. I właśnie dzięki temu nie żałuję, że dobrnęłam do końca, bo finał wreszcie dał mi to, czego szukałam wcześniej. Podsumowując — to nie jest zła książka, ale moim zdaniem ma dużo lepszy pomysł niż wykonanie. Gdyby napięcie, klimat i emocje były mocniejsze już od początku, mogłaby zrobić dużo większe wrażenie. Ostatecznie dostałam thriller, który długo mnie nie porywał, ale pod koniec wreszcie pokazał pazur. Ocena ode mnie: 6/10 Za świetny pomysł, niezłą końcówkę i to, że jednak finalnie potrafi zaskoczyć. Ale przez większą część książki brakowało mi tego „czegoś”, co sprawia, że thriller naprawdę wchodzi pod skórę.