After. Powieść graficzna. Tom 2

Autor: @agatandbooks Tytuł: booktok yournal Co kocham bardziej Agatę czy jej książki?? Dobre pytanie. Chyba oba tak samo. Wspaniały pomysł siostro (każdą książkarę nazywam siostrą) na książkę. Kocham uzupełniać booktok yournal. Zawsze poprawia mi humor. Przy nim nie ma miejsca na nudy. Uzupełnianie go sprawiło mi wiele przyjemności i polecam go każdej książkarze/książkarzowi. Plusy: ✨idealny prezent dla każdej książkary ✨nie ma możliwości, że będzie ci się nudzić podczas uzupełniania zadań ✨możliwość zdobycia nowych wspomnień ✨wspaniałe wyzwania książkowe, które pomogą ci się wyrwać z domu Minusy: ✨Brak Komu polecam: ✨Książkarzom/książkarom Must have wszystkich książkar! Najfajniejsze tiktokowe wyzwania i mnóstwo dobrej zabawy! Oto dziennik, który pomieści całe twoje książkowe życie. Odkryj swoje nowe kreatywne miejsce! Rysuj, maluj, wycinaj, wklejaj! Bazgrz, pisz i notuj. To Twój dziennik, możesz zrobić z nim, co chcesz! /Opis od wydawcy/

Książka która wywołała we mnie cały wachlarz emocji – od frustracji po absolutne uwielbienie. Kontynuacja historii Reed i Archera trzyma w napięciu, a Pani Mariola świetnie buduje atmosferę zagrożenia i niepewności. Zacznę od Archera... Muszę przyznać, że momentami wydawał mi się lekko toksyczny (dalej to samo zdanie jak po pierwszym tomie). Jego zachowanie bywało trudne do zniesienia, a niektóre decyzje wzbudzały we mnie irytację. Ale jednocześnie nie mogłam go nie kochać – jego lojalność, zaborczość i determinacja sprawiają, że trudno mu się oprzeć. Reed z kolei pokazała ogromną siłę charakteru i dojrzalsze podejście do sytuacji, co bardzo mi się podobało. Fabuła była intensywna, pełna zwrotów akcji, a niektóre momenty naprawdę rozdarły mi serce. Przyznaję – wylałam na tej książce łzy. Były chwile, w których czułam ból razem z bohaterami i musiałam na chwilę odłożyć książkę, żeby dojść do siebie. Ale to tylko dowód na to, jak dobrze autorka potrafi budować emocje i wciągnąć czytelnika w wir wydarzeń. Czy historia jest idealna? Nie. Czy i tak ją kocham? Zdecydowanie tak. To jedna z tych książek, które zostają w głowie na długo po zakończeniu. Polecam każdemu, kto lubi emocjonalne historie z wyrazistymi bohaterami i dużą dawką dramatyzmu.

Lubisz romanse biurowe i tajemnice w książkach? Polecam przeczytanie książki Sabiny Moone ,,My office now''. Dla mnie sama książka niczym specjalnie się nie wyróżniła, a niektóre wydarzenia wcześniej mogłam przewidzieć. Jednak kilka sytuacji mnie zaskoczyły. Bardzo fascynująca relacja między głównymi bohaterami, chociaż były sytuację, gdy zaczynali mnie denerwować tym, że zachowywali się jak para, a wmawiali sobie, że to tylko przyjaźń. W książkę bardzo dużo się dzieje, ale niektóre wydarzenia zbyt szybko się kończyły. Bardziej bym rozwinęła niektóre sceny i dała więcej opisów. Mimo kilku minusów uważam, że warto przeczytać tę książkę. Łatwo się przy niej odprężyć i szybko się ją czyta.

ｒｅｃｅｎｚｊａ „Perfect Destiny” była książką, od której nie oczekiwałam wiele przez jej wielkość. Powieść jest jedną z najcieńszych książek jakie do tej pory przeczytałam i po prostu nie myślałam, że może stać się w niej dużo. I oczywiście się myliłam. Książka pomimo swojej wielkości była strasznie interesująca i wydarzyło się w niej naprawdę dużo. Niestety był to też problem, ponieważ wydarzenia się na siebie czasem nakładały. Były też fragmenty gdzie się po prostu patrzyłam się na te kartki i miałam takie „o co chodzi” i doslownie nie wiedziałam co się dzieję. W niektórych fragmentach brakowało mi również rozwinięcia akcji, bo pomysły były strasznie dobre na różne wydarzenia i plot twisty, ale były one dla mnie za mało rozwinięte. Były fragmenty, gdzie naprawdę miałam takie CO JEST i mnie serio zdziwiły oraz zaciekawiły i były już fajnie rozwinięte. Co do zachowań bohaterów to Miles był czasem taki tępy, że miałam ochotę już go usunąć, ale jednocześnie był takim słodziakiem i tak się starałam, że go pokochałam. Co do Sophie to czasem tak strasznie jej współpczułam… moja biedna Powieść była też dla mnie takim zlepkiem różnych słodkich i fajnych wydarzeń. Pomysły na nie byly naprawdę fajne, ale tak jak wspomniałam nie byly rozwinięte!! (Oczywiście nie wszystkie) Powieść była fajna oraz szybka, ale niestety muszę się przyczepić do tych rozwinięć wydarzeń. Co prawda ten minus nie zmienił tego, że historia Milesa i Sophie strasznie mi się spodobała, dzięki niej mogłam wrócić do piosenki „The Night We Met”, którą kocham ocena: 4/5

Z plusów: Autorka potrafi pisać (bardzo nieoczywiste w tych czasach). Czyta się to płynnie i przyjemnie. Nawet sceny, które z założenia miały być niezręczne są dobrze napisane i czytelnik może się trochę pośmiać, a nie czuć się zażenowany. Z minusów: jakoś w połowie książki przeszło mi przez myśl, że sytuacja ze spektaklem może się tak potoczyć. Mimo to miałam ogromną nadzieję że jednak planowana Julia wystąpi. Tori powinna ponieść konsekwencje swojej decyzji bez tego cudu na końcu. Rozumiem, że Val jest tutaj tym złym. Ma on oczywiście swoje za uszami, ale dlaczego robimy z Tori świętą? Znalazła sobie chłopaka, choć czuła coś do kogoś innego. Na koniec dosłownie go zdradza, ale przecież ten związek to nie był na serio, a on jest toksyczny więc to nie jej wina i wszystko idzie w zapomnienie.

And Vice Versa. Layla Halton po śmierci ukochanej babci przeprowadza się do Miami. Zamieszkuje tam dlatego, bo dostała spadek. Trochę żałuję tego, że zamieszkała w tej miejscowości. Dlatego, ponieważ jak bumerang wracają do niej pewne wspomnienia. Pewnej nocy dziewczyna nie mogła spać, więc udała się w pewne miejsce z dzieciństwa. Czyli placu zabaw. Tam spotyka pewnego chłopaka, którego strasznie nie nawidziła. Ale z drugiej strony to zakochują się w sobie. Czy Alexander Sherwood i Layla Halton zakochają się w sobie? Tego Wam nie zdradzę. Moja ocena to: 1000/1000 punktów. Książkę polecam. Pozdrawiam Was.

W ogóle nie pamiętam pierwszego tomu :P Dlatego nie mogłam zorientować się, o co chodzi na początku książki :P Ogólnie książka mi się podobała, chociaż trochę za dużo było dla mnie scen jednego typu i akurat trafiłam na małą czcionkę, więc czytanie szło mi wolniej, niż się spodziewałam :D A najbardziej śmieszyło mnie powiedzonko Alessii "O Zot!" :D

Jeśli lubicie film „Pretty Woman”, to ta książka z pewnością przypadnie Wam do gustu. Sama mam ogromny sentyment do tej historii- lubię do niej wracać. „Miasto grzechu” ma bardzo podobny klimat- ten sam vibe i tematykę. Dla mnie? Strzał w dziesiątkę! 💗 To jedna z tych książek, które pochłania się w jeden wieczór- dosłownie nie mogłam się oderwać. Historia wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała aż do zaskakującego, otwartego zakończenia, które zostawiło mnie z ogromnym niedosytem. Jest to historia Sophie, młodej kobiety, która żyje jako dziewczyna do towarzystwa, choć wie, że to nie jest to co by chciała od życia. Z drugiej strony mamy, Adama starszego o ponad 20 lat, bogatego mężczyznę, który przyjeżdża do Nowego Jorku w interesach i poszukuje towarzystwa na czas pobytu. Zawierają układ- kilka namiętnych chwil, bez zobowiązań z korzyściami dla obojga. Ale los bywa przewrotny i szybko okazuje się, że nie chodzi tylko o fizyczność. Relacja między bohaterami rozwija się błyskawicznie, co jest zarówno zaletą, jak i wadą. Z jednej strony dostajemy mocny ładunek emocjonalny, z drugiej czasem brakuje temu jakiejś większej głębi. Dużym plusem jest klimat, opisy Nowego Jorku oraz sztuki, która przewija się przez powieść, co tworzy ciekawą atmosferę. Z takich minusów nie pasowała mi trochę narracja trzecioosobowa, której nie jestem zwolennikiem. Styl pisania autorki jest lekki, emocjonalny, ale niebanalny. Porusza wątki: age gap, spełnianie marzeń, traumy z przeszłości, sponsoring... Każdy z nich został ciekawie zarysowany i dobrze poprowadzone. Historia idealna dla wszystkich fanek intrygujących i niesamowicie zmysłowych romansów, tajemnic, sekretów, które wciągają od pierwszej strony.

Myślałam, że ta książka zrobi na mnie większe wrażenie. Że wywoła u mnie morze łez i wzruszeń. Nic takiego się nie stało, ale i tak wezmę się za drugi tom. Dużo się działo i byly ciekawie. Jest dobrze napisana, choć autorka często powtarza sie z opisami np. Oczu czy koloru włosów bohaterow i jest to momentami irytujące.

Ciekawa książka, ale tak naprawdę troszkę o niczym. Fajnie się ją czytało, ale momentami zastanawiałam się gdzie to się zakończy. Autorka bardzo fajnie wykreowała głównych bohaterów, ale najbardziej czego nie lubię w książkach to głupich nieporozumień a tutaj niestety było ich sporo. Powieść poruszała wiele ważnych i trudnych tematów, które większość autorek pomija w swoich dziełach. Tutaj można było zrozumieć jak może się czuć dana osoba w danej sytuacji. Książka ogólnie fajna, ale nie przeczytałabym jej ponownie. Chemii pomiędzy Maia i Liamem na pewno nie brakowało, tak zabrakło większej ilości punktów kulminacyjnych.

Zgodnie z tytułem autorka książki chce przekazać swoim czytelnikom ogrom miłości, któremu hołduje w stosunku do swoich bliźnich, gdyż jest osobą wierzącą i stale pracującą nad samorozwojem. Jest to doskonała propozycja dla młodych osób (ale nie tylko), które dojrzewają i zaczynają doświadczać różnych aspektów życia. Autorka przekonuje, by wkraczając w dorosły świat zaufać własnej intuicji, nie ulegać trendom i pozostać wiernym sobie, a na pewno będziemy dokonywać właściwych wyborów, które zaprowadzą nas dokładnie tam, gdzie chcemy. Jenna stara się zainspirować młodych ludzi do tego, by być życzliwym i nie dać się wciągać w negatywne relacje które są nośnikiem złej energii. Udziela też wskazówek jak osiągnąć samoakceptację i mądrze budować relacje z innymi oraz jak nauczyć się wdzięczności za to, co już posiadamy, by odnajdywać radość w małych codziennych czynnościach. Książkę czyta się bardzo szybko, są to tzw.: „złote myśli” poparte własnymi doświadczeniami aktorki podane w bardzo przystępnej i lotnej formie, która wg mnie trafi do każdego.

„Można zniknąć, nie wychodząc z pokoju. Wystarczy, że nikt nie chce cię już widzieć”. Bohaterką powieści Melki Kowal „Dziewczyna, którą zapomniano” jest nastoletnia Maja, której codzienność po dramatycznym wydarzeniu staje się pasmem alienacji i emocjonalnego paraliżu. Fabuła koncentruje się na jej wewnętrznym rozpadzie oraz na reakcji otoczenia, które zamiast realnej pomocy oferuje dziewczynie bezpieczny dystans i milczenie. To historia o tym, jak trauma staje się barierą nie do przebicia, czyniąc z bohaterki postać niemal przezroczystą we własnym środowisku. Moja ocena tej pozycji to 7/10. Choć jest to książka potrzebna i poruszająca ważne kwestie społeczne, momentami uderza w zbyt jednostajne, pesymistyczne tony, które mogą przytłoczyć czytelnika. Melka Kowal napisała poprawny, solidny dramat psychologiczny, który jednak miejscami grzęźnie w schematach znanych z literatury young adult, nie zawsze oferując nową perspektywę na przepracowywanie traumy. Największą wartością powieści jest bez wątpienia psychologiczny realizm. Autorka rzetelnie odmalowała stan depresyjny i poczucie wykluczenia, unikając przy tym łatwego pocieszenia. Maja nie jest bohaterką, którą łatwo polubić – jest wycofana, momentami opryskliwa i trudna w kontakcie, co akurat przydaje jej postaci wiarygodności. Niestety, ta sama cecha sprawia, że dynamika akcji bywa nużąca; długie opisy wewnętrznej pustki i powtarzające się sceny braku zrozumienia ze strony bliskich sprawiają, że powieść traci tempo w środkowej części. Surowy styl: Język jest prosty i oszczędny, co pasuje do stanu emocjonalnego Mai, ale momentami sprawia wrażenie zbyt ascetycznego, pozbawionego literackiej głębi. Jednowymiarowość otoczenia: O ile Maja jest postacią złożoną, o tyle dorośli w jej otoczeniu są często zarysowani zbyt grubą kreską – jako skrajnie nieczuli lub bezradni do granic absurdu. Emocjonalny ciężar: To lektura wyczerpująca. Brak choćby drobnych kontrapunktów sprawia, że przekaz staje się bardzo hermetyczny. Warsztatowo książka jest poprawna, choć brakuje w niej elementów zaskoczenia. Czytelnik szybko orientuje się w mechanizmie, jaki napędza cierpienie bohaterki, i przez resztę lektury towarzyszy jej w stagnacji, która – choć realistyczna – bywa literacko trudna do zniesienia. Reasumując, to przyzwoity, choć momentami zbyt jednostajny portret nastoletniej krzywdy. „Dziewczyna, którą zapomniano” spełnia swoją rolę jako głos w dyskusji o braku empatii, ale jako literatura piękna mogłaby oferować nieco więcej odcieni szarości zamiast dominującej czerni.

Zaczęło się dobrze, ale niestety z każdym kolejnym rozdziałem robiło się coraz słabiej. Dostajemy tu dużą dawkę przemyśleń, pełno nieznaczących dialogów (a to z przyjaciółką, siostrą, czy mamą) a mało rozkwitającej relacji Rose i Noahna. Praktycznie z niczego rodzi się "miłość", której nawet nie towarzyszy namiętność... bynajmniej ja jej tu nie poczułam. Suche fakty i słowa, które miały mnie przekonać, ale z mizernym skutkiem. Jedynie z ciekawości sięgnę po kolejny tom bo nie lubię zostawiać nie zakończonych historii.

Jak zaczęłam czytać książkę postanowiłam przeczytałam o niej recenzje i to był błąd, bo później w trakcie lektury miałam gdzieś z tyłu głowy sporo negatywnych o niej opinii. Na początek książki przymknęłam oko. Wiadomo, historia musi się jakoś rozkręcić, czasami dzieje się to powoli. Powoli z każdym rozdziałem zaczął mnie irytować przyjaciel głównej bohaterki. Ona sama nazywała go małpiszonem, bo jakby nie patrzeć momentami się tak zachowywał. Chcąc nie chcąc musiałam go akceptować, bo występował jeśli się nie mylę w każdym rozdziale. Może jako przyjaciel był fajny, ale ja na dłuższą metę nie dałabym rady wytrzymać z takim człowiekiem. Historia powoli się rozwijała, ale trochę mnie nudziła i przez to długo schodziło mi jej czytanie. Pod koniec książki, już na końcowych rozdziałach, główna bohaterka postąpiła według mnie nie sprawiedliwie. Wyglądało to jakby zabawiła się uczuciami pewnego chłopaka. No tak się nie robi, mogła trochę inaczej to rozegrać. A ten chłopak – Ryin -był bardzo sympatyczny i szkoda mi go było. Od tej sytuacji czułam się zażenowana tą historią. Nie chcę Wam zdradzić za dużo, ale relacja jaką stworzyła Mari na końcu mi się nie podobała. Miło spędziłam z nią czas, ale jednocześnie trochę się wynudziłam. Książka jest lekką młodzieżówką, więc myślę, że będzie dobrym wyborem na jakiś wyjazd albo wakacje. Mam nadzieję, że spodoba Wam się bardziej niż mi.

Zaskakująco dobra. Książkę dostałam w prezencie i w pierwszej chwili myślałam, że oto przede mną kolejny grafomański koszmarek, w którym nic się nie dzieje, na zmianę tylko kłótnie o nic, niedopowiedzenia, namiętne godzenie się i tak w kółko. Okazuje się, że: 1. Autorka, mimo braku wprawy ma całkiem niezły warsztat. Dialogi są naturalne, czasem nawet zabawne, akcja posuwa się do przodu wśród licznych wątków, niebanalnych postaci i niegłupich reakcji. 2. Powieść jest obszerna ale nie nudna, nie jest wypchana banalnymi opisami codzienności, większość zdań jest po coś. 3. Mamy kilka mocno zarysowanych postaci, które nie są stereotypowe, można się wczuć w ich sytuację i nie są żenujące. W sumie to całkiem zgrabny romans young adult i ze zdziwieniem stwierdzam, że jestem ciekawa drugiej części. Matko Boska od sześciopaków, co tu się dzieje? Łyżką dziegciu w beczce miodu okazało się tłumaczenie i redakcja. Od jakiejś 300 strony dostajemy tak nieskładne zdania, jakby przerzucone wprost z translatora. Do tego cała książka jest pełna błędów, literówek, powtórzeń i tego typu spraw, jakby nikt jej nie przeczytał przed drukiem.

Nie mogę uwierzyć, że w ciągu zaledwie kilku godzin przeczytałam kolejną już książkę z serii Wycena autorstwa K.N. Haner pod tytułem „Zapłata”. Po raz drugi śledzimy losy głównych bohaterów – Cassie oraz Gabriela. Czy mężczyzna zrozumie uczucia, którymi zaczyna darzyć kobietę? Jakie komplikacje staną na ich drodze? Dlaczego Eva pragnie zniszczyć Cassie? Jakie chore plany wobec dziewczyny ma teść Gabriela? Czy główna bohaterka odwiedzi w końcu swoich byłych opiekunów? I co wydarzy się w trakcie wizyty w dawnym domu? W co wplącze się Tayler? I jakie będą tego konsekwencje? Od czego Gabriel pragnie odciągnąć Cassie? Kim jest tajemniczy Caleb? I dlaczego jest aż tak podobny do Gabriela? Dlaczego Vallare pragnie, by Cassie wyszła za mąż za Lucę DeRosso? Dlaczego Gabriel traci pamięć? I co wydarzy się w domu Vallarego? Drugą część serii Wycena przeczytałam w iście zastraszającym tempie. Tak jak i poprzedniczkę, tę książkę pochłonęłam w kilka godzin. Powieść czyta się z zapartym tchem, a losy Cassie i Gabriela niesamowicie ciekawią. Już nie mogę się doczekać, kiedy zacznę czytać trzeci tom. Wracając jednak do meritum: z całego serca polecam każdemu z Was zapoznanie się z tą pozycją, bo naprawdę warto! Macie na to moje słowo.

„Narzeczona na zamówienie” to urocza powieść, która zabiera czytelnika w świat lekkiej i przyjemnej literatury obyczajowej z domieszką humoru i romantyzmu. Angelika Łabuda tworzy ciepłą historię o nietypowej sytuacji, gdzie wynajem narzeczonej staje się pretekstem do poznania siebie nawzajem i odkrywania prawdziwych uczuć. Bohaterowie są sympatyczni i wyraziści, a ich relacje zgrabnie ukazane, co sprawia, że czytelnik chętnie śledzi ich losy i emocje. Książka czyta się szybko i przyjemnie, oferując relaksującą rozrywkę z pozytywnym przesłaniem o miłości i zaufaniu. Fabuła jest płynna, a autorka skutecznie buduje atmosferę ciepła i lekkiego napięcia, które angażuje bez nadmiernego komplikowania akcji. To idealna propozycja dla osób szukających pozytywnych historii z romantycznym tłem i humorem. Ocena: 7/10 – bardzo dobra i przyjemna książka, która dostarcza sympatycznych emocji i chwili wytchnienia, z chęcią sięgnę po kolejne części.

Stars among Us Agnieszki Kareckiej to powieść, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Po raz kolejny autorka udowodniła, że ma niezwykły dar snucia historii – takich, które nie tylko wciągają od pierwszych stron, ale przede wszystkim wzbudzają emocje i sprawiają, że trudno oderwać się od losów bohaterów. To jedna z tych książek, przy których śmieje się, wzrusza i z przejęciem przewraca kolejne strony, chcąc wiedzieć, co wydarzy się dalej. Hayley staje przed ogromnym wyzwaniem – jej życie nagle się zmienia i musi odnaleźć się w miejscu, w którym wcale nie marzyła się znaleźć. Paradoksalnie wielu ludzi oddałoby wszystko, żeby być na jej miejscu, ale Hayley odkrywa, że za kulisami „wielkiego świata” wcale nie jest tak kolorowo, jak mogłoby się wydawać. To, co z zewnątrz jawi się jako spełnienie marzeń, w rzeczywistości niesie ze sobą presję, samotność i konieczność dokonywania trudnych wyborów. Obserwując jej drogę, czułam, jak wiele emocji wkłada autorka w kreację tej bohaterki – to dziewczyna, którą od razu się lubi, której się współczuje, a jednocześnie której z całych sił się kibicuje. Z kolei Caden to postać, która wzbudziła we mnie wyjątkowe emocje. Jego życie potoczyło się inaczej, niż planował – stracił swoje marzenia w wyniku okoliczności, na które nie miał wpływu, i musiał odnaleźć się w zupełnie nowej roli. To doświadczenie sprawiło, że stał się dojrzalszy, bardziej refleksyjny, ale też pełen wewnętrznych sprzeczności. Spotkanie z Hayley okazało się dla niego przełomowe – pozwoliło mu inaczej spojrzeć na rzeczywistość, zrozumieć samego siebie i uwierzyć, że nawet po trudnych doświadczeniach można odnaleźć sens i nowy cel. To właśnie ta relacja – spotkanie dwóch osób na zakręcie życiowym – była dla mnie najmocniejszym punktem powieści. Autorka pięknie pokazuje, jak ludzie potrafią na siebie oddziaływać, wspierać się i zmieniać nawzajem. Nie ma tu prostych rozwiązań ani bajkowych schematów – ich droga jest pełna emocji, wątpliwości i trudnych decyzji, a to sprawia, że historia staje się niezwykle prawdziwa i poruszająca. Ogromnym atutem książki jest także styl Agnieszki Kareckiej. Pisze lekko i przystępnie, a jednocześnie jej proza jest pełna emocjonalnej głębi. Potrafi jednym zdaniem oddać to, co najważniejsze, a dialogi bohaterów brzmią naturalnie i wiarygodnie. Dzięki temu historia płynie, a ja miałam wrażenie, że nie czytam powieści, lecz uczestniczę w wydarzeniach i towarzyszę bohaterom w ich przeżyciach. Stars among Us to opowieść o marzeniach – tych spełnionych i utraconych – ale też o sile, jaką daje spotkanie z drugim człowiekiem. To historia o odwadze, zmianach i odkrywaniu siebie na nowo. Jestem przekonana, że długo jeszcze będę wracała myślami do Hayley i Cadena, bo oboje zostali w moim sercu. Na pewno sięgnę po kolejne książki Agnieszki Kareckiej, bo wiem, że każda jej historia będzie nie tylko piękną opowieścią, ale także przeżyciem, które zostaje w czytelniku na długo.

"Aniołek z różkami" - to 2 część sagi mafijnej od Karoliny Kołbuc. Jak pierwsza część ("Rowieśniczka diabła"), była dla mnie słabiutka, tak tutaj zobaczyłam jak zmienił się styl pisania autorki, w moim odczuciu na plus oczywiście. Jak bardzo się mile tym razem zaskoczyłam, serio... Podobało mi się 👍. Nie ma już tych irytujących określeń typu:ciemnowłosy, blondyn, mordeczka (pojawia się, ale rzadko i zupełnie to nie przeszkadza)... Wątek urwany w poprzedniej części z kartą pamięci z sygnetu Baileya - wyjaśniony... Nawet sam Bailey zmienił się tutaj na korzyść i da się tego narcyza na swój sposób polubić, bo w "Rówieśniczce diabła" bardzo mnie irytował. Styl pióra autorki stał się tutaj bardziej dojrzały i choć nadal prosty w odbiorze, to jednak widać ogromną różnicę, czytało mi się to znacznie lepiej, niż część pierwszą. Miło spędziłam czas, ciekawiej i intensywniej. Ode mnie 7/10.

Captive jest to opowieść, która z całą pewnością nie mieści się w ramach tradycyjnego romansu mafijnego. Treść tej książki pozostawia pernamentny ślad na duszy i psychice czytelnika. Książka otoczona bólem i strachem, połączona z zaskakującą fabułą. Nie da się oderwać od tej książki. Wprowadza ona w bardzo niebezpieczny świat mafii. Odbiera nadzieję, ale i równocześnie sprawia, że pragniemy bardziej tego ognia pomiędzy głównymi bohaterami.