Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie

Name: Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie
Rating: 6,5 (37 reviews)
Author: Claude Clement
ISBN: 9788372784230

Okładka książki Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie

6,5 / 10

Wydawnictwo: Media Rodzina Seria: Baśnie Świata literatura dziecięca

480 str.

Kategoria:: literatura dziecięca
Format:: papier
Seria:: Baśnie Świata
Tytuł oryginału:: Keltské pohadky
Data wydania:: 2010-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2010-01-01
Liczba stron:: 480
Czas czytania: 8 godz. 0 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788372784230
Tłumacz:: Krystyna Kowalczyk

Kolejny, obok baśni chińskich i afrykańskich, zbiór baśni - tym razem z bliższego nam kręgu kulturowego. W dawnych czasach kultura Celtów była obecna na dużym obszarze świata. Ich zwyczaje i prawa nie zostały jednak przedstawione w formie pisemnej. Dlatego właśnie tylko z tych najdawniejszych opowieści przekazywanych z ust do ust możemy dowiedzieć się, kim byli nasi przodkowie żyjący w starożytności, jak żyli i jaka była ich wizja świata. Te pełne czaru opowieści o czerwonobrodym czarodzieju, warownych zamkach, księżniczkach, olbrzymach, koniach króla Conala czy tajemniczej przepaści Gowana mają w sobie coś, co od tych odległych czasów po dzień dzisiejszy łączy mieszkańców współczesnej Europy.

Ilustrowała Renata Fučíkova

Średnia ocen

6,5 / 10

3 opinii 37 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,0

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie

Średnia ocen

6,5 / 10

37 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie

Sortuj:

211

Iza

26.10.2021

7 / 10

Na półkach:

To kolejna z książek z serii baśnie świata, którą przeczytałam. Wszystkie, jak dotąd charakteryzują się pięknymi ilustracjami, zachowaniem lokalnego tła, oraz tym że opowiadania są raczej krótkie. Ja, jako osoba dorosła, czytam je kiedy mam wolne pół godziny i chcę odprężyć umysł czymś niezbyt skomplikowanym i wizualnie pięknym.

Jeżeli chodzi o same opowieści to

- Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie: jeżeli chodzi o ilustracje, to są przyzwoite ale nie porywają i nie do końca wpisują się w celtycki klimat. Same baśnie ciekawe, chociaż pojawiają się w nich zbyt często te same schematy

- Żółty smok. Baśnie chińskie: jedna z moich ulubionych jeśli chodzi o styl ilustracji, same opowiadania też ciekawe i oryginalne; sporo smoków

- Aisha i wąż. Baśnie arabskie: piękne i bardzo oryginalne ilustracje oraz wspaniale dobrane opowieści, których morał zawsze jest zrozumiały i rozsądny, na pewno jedna z najlepszych w serii

- Sługa lamy, baśnie tybetańskie: znam część tych baśni z innych przekazań i wydają mi się mało tybetańskie; same ilustracje, chociaż nadal piękne, mniej mnie zachwyciły niż w innych tomach

- Złoty ptak, baśnie perskie: to moje ulubione opowiadania, historie które są bardzo uniwersalne, mimo egzotycznych potworów i wezyrów i najpiękniej ilustrowany album

- Cudowna studzienka, baśnie polskie: generalnie opowieści są dosyć proste i nie wymagające, ale niektóre archaizmy mogą być niezrozumiałe dla dzieci, zwłaszcza mniejszych

- Sekret życia, baśnie hinduskie: niektóre opowiadania są nieco brutalne (dla przykładu członkowie rodu zabijają się nawzajem),więc też z małymi dziećmi trzeba uważać

więcej Pokaż mimo to

1583

1444

Ervisha

05.04.2018

6 / 10

Na półkach: , ,

Baśnie te przeniosą nas do świata niebezpiecznych wypraw, warownych zamków, odważnych rycerzy, książąt i księżniczek...
Świata niezbyt mądrych olbrzymów, skrzatów płatających figle a także zwierząt mówiących ludzkim głosem i pomagającym tym, którzy ich nie krzywdzą.
Świata prostych ludzi, chłopów, rybaków i mieszczan żyjących swoim rytmem i swoim życiem a także bajarzy, którzy umilali czas władców snując im mądre i pouczające opowieści.

Według mnie baśnie są różne: mogą spodobać się mniej lub bardziej, zaciekawić lub okazać się "obojętne". Jednak styl wszystkich jest prosty i dość przyjemny w odbiorze. Z reguły nie ma tu długich i przynudnawych opisów - to takie opowiadania, które mimo iż zostały rozciągnięte na kilku stronach (zasługa dużej czcionki i sporej liczby ilustracji) czyta się w miarę szybko.
Sporo w nich elementów ludowych jak i tych charakterystycznych dla eposu rycerskiego z którego dominuje kult odwagi, bohaterstwa i czystego serca. Światem rządzą jasne reguły: za dobre uczynki można otrzymać nagrodę, a za złe – sowitą karę. Dobry i prawowity człowiek zawsze zwycięża i jest ponad tym złym oraz niegodziwym.
Zauważyłam również, że nastawione są na bajanie - typowe opowiadanie i snucie opowieści.

Cieszę się, że miałam przyjemność poznać baśnie celtyckie, chociaż w rankingu baśni świata, które do tej pory poznałam swoją treścią nie "przebiły" wcześniejszych zbiorów. Nie oznacza to, że są złe... wręcz przeciwnie.
Jeśli lubicie mądre opowieści, z których płynie morał a także dawne czasy i tajemniczość nie powinniście być zawiedzeni.

więcej Pokaż mimo to

4176

2164

eR_

03.02.2016

10 / 10

Na półkach: , ,

W każdej legendzie, baśni, jest ukryte ziarno, z którego wyrasta prawda.To nie tylko piękne opowieści, osadzone w odległych czasach, w zaczarowanych zamkach, czy w kurzej chacie.Każda z nich zawiera morał, z którego wiele wynika, wystarczy posłuchać...

"Czerwonobrody czarodziej.Baśnie celtyckie", to zbiór bajań celtyckich, w których prawda i dobro zawsze wygrywają, a zło zostaje słusznie ukarane, bądź odchodzi w zapomnienie.
Smagana wichrami wyspa, na której wędrowcy przemierzają olbrzymie odległości, przeżywając przy tym niezwykłe przygody, spotykając na każdym kroku, różne czarodziejskie istoty, czy zaklęte zamki.
Nadprzyrodzone zjawiska, egzystują tu na takich samych warunkach jak te zwykłe prozaiczne, w rodzaju deszczu, czy mgły.
Bohaterów jest wielu, a każdy z nich odkrywa coś innego w swojej opowieści.

Wydanie tej książki, w twardej oprawie, pełne jest doskonałych ilustracji, autorstwa uznanej Renaty Fucikowej, która za swoje pracy, zdobyła liczne nagrody i wyróżnienia.Obrazy te, dodatkowo potęgują wrażenie czarodziejskości całej tej księgi.Polecam, nie tylko młodym czytelnikom, ale i tym starszym.

więcej Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

188 użytkowników ma tytuł Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie na półkach głównych

Chcę przeczytać 134
Przeczytane 51
Teraz czytam 3

35 użytkowników ma tytuł Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie na półkach dodatkowych

Posiadam 21
Chcę w prezencie 4
Baśnie i legendy 2
2021 2
Ulubione 2
Audiobooki 2
Dla dzieci i młodzieży 2

Tagi i tematy do książki Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie

baśnie celtyckie Irlandia Celtowie Renata Fučíkova

Inne książki autora

Więcej

0,0

Czerwonobrody czarodziej 2. Baśnie celtyckie Claude Clement

0,0

Czerwonobrody czarodziej 1. Baśnie celtyckie Claude Clement

więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zamek Soria Moria. Baśnie norweskie

Peter Christen Asbjørnsen Jørgen Moe Maria Ekier

„Nie gardź nigdy dziećmi ubogiego, bo nikt nie wie, co z nich wyrośnie, w dziecku jest zadatek na człowieka, a rozumu nabywa się z wiekiem.” Najlepszy wybór baśni skandynawskich, jaki trafił w moje ręce. Mamy tutaj mroczne lasy, potężne góry, rwące potoki, stare zamczyska, wiedźmy, trolle, a także książąt zaklętych w białe niedźwiedzie, a nie w żaby, do czego przywykliśmy. Wspaniale było przypomnieć sobie poszczególne baśnie i ich bohaterów, ponownie zauważyć różnice pomiędzy tymi baśniami a klasycznymi, które zna każdy z nas. Dla Skandynawów baśnie miały zawsze ogromne znaczenie i ich wpływ widoczny jest w kulturze. Pozycja godna polecenia!

Antares

ocenił na81 rok temu

Aisha i wąż. Baśnie arabskie

Iwona Taida Drózd Ufuk Kobas Smink

Naszło mnie na baśnie... i nawet nie wiem kiedy je pochłonęłam, bo czytało się niezwykle lekko i przyjemnie, choć to baśnie jak baśnie – proste opowiastki z twardym morałem. Można znaleźć wiele podobieństw z naszymi baśniami, jednak klimat arabski jest bardzo mocny, akcja często dzieje się na pustyni, wąż może okazać się zaczarowanym szejkiem, a i zdarzyć się może, że jedząc jajka można zajść w ciążę i urodzić... pisklęta. Mnie najbardziej zauroczyła baśń o tym, dlaczego flamingi są różowe (bo tak naprawdę zawsze były białe :). A ilustracje wprost oszałamiają. Połączenia barw, złotych akcentów... przepiękne!

vandenesse

ocenił na84 lata temu

Dar totemów. Baśnie indiańskie

Vladimir Hulpach Josef Kremláček

To pierwsza książka z serii "Baśnie świata", jaką miałam przyjemność przeczytać. Zaczęłam od ludu najbliższemu memu sercu, czyli od Indian północnoamerykańskich. Co do treści samych legend nie mam zarzutów - mimo, że czasem brutalne, dają świetną lekcję różnych moralnych postaw, jakie muszą przybrać bohaterowie opowieści. Mamy postacie zarówno zwierzęce jak i ludzkie, co zdecydowanie urozmaica wymowę baśni. Jednak ilustracje według mnie, to koszmarki. W mojej opinii nie są to obrazki, które pokazałabym dziecku: nieestetyczne, ani cieszące oko, a po prostu... straszne. Szkoda. Za to obniżam ocenę. Ogólnie książkę polecam, ale ja raczej trzymałabym ją na kolanach, by dzieci przed snem nie nabawiły się koszmarów ;)

Ulsien

ocenił na67 lat temu

Żółty smok. Baśnie chińskie

praca zbiorowa

Książka do szybkiego relaksu podczas czytania, mimo sporej objętości można na spokojnie przejść przez nią w jeden wieczór. Same baśnie są bardzo ciekawe, a dodatkową zachętą przy czytaniu jest to, jak książka została wydana – przepiękne ilustracje zdecydowanie uprzyjemniają lekturę.

bogdanka

oceniła na62 lata temu

Bezpowrotna góra. Baśnie japońskie

Zbigniew Kiersnowski Piotr Fąfrowicz

BAŚNIOWA JAPONIA Baśnie to coś o wiele więcej, niż tylko opowieści do snucia dzieciom najlepiej przed snem, zawierające poza samą interesującą treścią przesłanie i pochwałę pewnych konkretnych postaw. To także (przede wszystkim?) świadectwo swoich czasów, a zarazem rzut oka na kulturę, w której powstały. Właśnie dlatego słowo „baśnie” kojarzy nam się tak egzotycznie. I w ten kontekst doskonale wpasowuje się tam „Bezpowrotna góra”, który zabiera nas do odległej Japonii. Od opowieści o odważnym i walecznym młodym księciu Haitamagusuku, który na wieść o urodzie pięknej księżniczki Tomanomino z dalekiego królestwa, wyrusza zdobyć jej rękę, i historii Yasuny który pomógł uciec lisowi umykającemu przed polowaniem, przez opowiadanie o człowieku, który pod względem posiadania miał wszystko, a jednak czegoś mu brakowało oraz przypowieści o rzece, przez którą nikt nie potrafił się przeprawić, po baśnie o spotkaniu sieroty z żurawiem i ofiarach składanych władczyni trzęsawiska. Mityczne stworzenia, samurajowie, potwory, księżniczki, skarby, miłość, istoty nie z tej ziemi, demony i bogactwo przyrody. Rozległość opowieści jest wielka, ale łączy je jedno – morał płynący z ich treści. I niesamowita barwność. Bo baśnie japońskie są przecież, jak wszystkie inne baśnie świata. Niosą ze sobą te same wartości, promują takie same postawy i potępiają to samo. Są uniwersalne, jak wszystkie inne, a jeśli przyjrzeć się im bliżej, bez problemu dostrzega się coś innego – powtarzające się motywy znane na całym świecie, a to z baśni właśnie, to znów z mitologii czy literatury antycznej. Różni je tylko sceneria i miejsce stworzenia, choć wszystkie korzenie mają wspólne. To wprawdzie tylko dwadzieścia jeden opowieści z niezliczonego ogromu japońskich przekazów ludowych, ale po „Bezpowrotnej górze” widać, jak trafny jest to wybór. Czasem krótkie, czasem dłuższe, rozbudowane, dynamiczne. Nie tyle przetłumaczone, jak raczej napisane na nowo według tradycyjnych podań i legend, co zauważa sam autor, stanowią doskonałe wprowadzenie do świata baśni z kraju kwitnącej wiśni. Całość została prosto, tradycyjnie zilustrowana (tradycyjnie w sensie dla naszych europejskich gustów),pięknie wydana w twardej oprawie i z czcionką, która ułatwia samodzielną lekturę młodym czytelnikom, warta jest poznania i zagłębienia się w ten świat. Polecam tak spragnionym baśniowych historii dzieciom, jak i ciekawym ich dorosłym, którzy odnajdą w nich o wiele więcej, niż tylko opowieści dla najmłodszych. Recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2016/05/14/bezpowrotna-gora-basnie-japonskie-zbigniew-kiersnowski-piotr-fafrowicz/

Wkp

ocenił na79 lat temu

Oto minojska baśń Krety

Jadwiga Żylińska

Dziwna to książka. Przede wszystkim tytuł "Oto minojska baśń krety" sugerowałby prezentację mitów kreteńskich czy bezpośrednio związanych z Kretą. Tak jest w przypadku mitu o Tezeuszu i Ariadnie i w przypadku mitu o Dedalu i Ikarze. Historia o Heraklesie, Argonautach i Achillesie wymyka się temu ujęciu... Chociaż właściwie mit o Heraklesie dałoby się podpiąć pod sprawy kreteńskie--Herakles pojmał byka kreteńskiego, od którego zaczęło się przekleństwo Minosa, Herakles oczyścił częściowo Tezeuszowi drogę przez Przesmyk... Wreszcie same mity... Nie są to właściwie mity, ale adaptacje mitów według autorki. I tak, na przykład Herakles wykonuje swoje prace nie w charakterze pokuty, lecz dla zdobycia kobiety. Tezeusz pokonuje Minotaura, który nie jest potworem. Jazon zdobywa złote runo bez zasiewania zębów smoka i walki z zasianymi ludźmi. Achilles zyskuje odporność na ciosy nie dzięki zanurzeniu w Styksie, a dzięki natarciu ambrozją i ogniu. Nie powiem, historie są napisane interesująco i dobrze się czytają, zasługują na wyższą ocenę niż 6. Jednak osoba znająca prawdziwe mity poczuje trochę zakłopotania. Właściwie dobrze autorka wybrnęła ze sprawy w historii o Argonautach, gdzie w zakończeniu pisze o tym, iż po wyprawie niektórzy ludzie ubarwiali tę historię i w opowieściach Jazon walczył z zasianymi ludźmi, itd. W ten sposób zachowała ciągłość z mitem. W innych historiach tego nie ma i czytelnik traci orientację odnośnie tego, co jest fantazją autorki, a co autentycznym mitem.

Przemek

ocenił na711 lat temu

Cudowna studzienka. Baśnie polskie

praca zbiorowa

Bardzo starannie wydana książka. Piękne ilustracje, baśnie nie zawsze znane. Język literacki, dla mnie ciut za bardzo. Niestety, dzieci szukają innych form, to prawdziwa sztuka nowocześnie napisać legendę lub baśń. Polecam jednak, bo to przyjemność mieć taką książkę w ręku i jeśli dzieciom kupować takie zbiorki - to proponuję właśnie ten.

Olga

oceniła na74 lata temu

Królewna i goblin

George MacDonald

Nie pamiętam już w sumie, czemu chciałem to przeczytać. To klasyka nie do końca jeszcze fantastyki (II poł. XIX w.). Jesteśmy jeszcze przed Conanem Barbarzyńcą i Tolkienem, a sam autor George MacDonald – był dużą inspiracją dla C.S. Lewisa. MacDonald pojawił się nawet w jego katabazie „Podział ostateczny” jako przewodnik à la Wergiliusz. Samą książkę przesłuchałem w oryginale. Na szczęście udało mi się wszystko zrozumieć, mimo archaicznego czy bardziej lokalnego języka. Ten archaizm widoczny jest szczególnie w poezji, która jest ważna dla fabuły. Nie wiem, jak tłumacz sobie z nią poradził, ale dla niej warto posłuchać po angielsku. W ramach fantastyki trzeba przyznać, że „Królewna i goblin” ma bardzo baśniowy klimat. Jej magia jest całkowicie spleciona z przeznaczeniem i gwarantuje szczęśliwy los. Jednak nawet mimo tego zagrożenie jest cały czas namacalne i nie zawsze wiadomo, co się zaraz stanie. Pozwala to na powolne, ale stałe i interesujące pchanie fabuły do przodu. Najbardziej interesujące jest tu przedstawienie płci. Dwoje głównych bohaterów – królewna Irene (Irenka źle brzmi szczerze) i Curdie – ma okazję zabłysnąć niezależnie od ról płciowych. W dodatku obojgu pomaga przysłowiowa dobra matka chrzestna – wręcz dosłownie, kiedyś często dostawało się imię po chrzestnych. „Królewna i goblin” jest ewidentnie książką dla dzieci. Jednak każda dobra książka dla dzieci jest też dobra dla starszych. Na szczęście tak było z tą, choć raczej na razie nie będę sięgał po kontynuację, ale na pewno moja lista ciekawych i prostych książek do polecenia się rozszerzyła.

Adam Słojewski

ocenił na82 miesiące temu

Córka smoka. Chińskie opowiadania fantastyczne

Pu Songling Li Fuyan Chen Xuanyi Pei Xing Li Chaowei Niu Sengru Yuan Jiao Qingpen Dongshu Ling Mengchu Zhou Yu

"Córka smoka" to moje pierwsze zetknięcie z baśniowymi opowieściami, dotykającymi erotyki (poznałam je wcześniej niż Księgę tysiąca i jednej nocy) Zbiór został opracowany na podstawie chińskich poematów fantastycznych z okresu obejmującego VII-XVII w. n.e. Oczywiście fabuły zostały znacznie uproszczone w stosunku do oryginałów i nabrały przez to baśniowego szlifu. Pozycję czyta się płynnie i z dużą przyjemnością, bo brak tu znanych nam w Europie rozwiązań fabularnych. Główne tematy tych baśni dotykają relacji damsko męskich, przy czym mężczyzna to zazwyczaj urodziwy acz gapowaty student, a kobieta - wyrafinowana kurtyzana lub byt z innego wymiaru (duch, demon lub człekokształtna lisica). Co ciekawe - zgodnie z tymi baśniami żywy człowiek może związać się węzłem małżeńskim z martwą osobą. Jest to dla niego niebezpieczne, ponieważ dusza zmarłej, obrócona w diablicę lub demonicę, stopniowo wysysa z małżonka siły żywotne. Te makabryczne historie miłosne nie zawsze kończą się śmiercią nieszczęsnego młodzieńca - jeśli zakochana upiorzyca ma w sobie dobrą wolę, może ocalić małżonka, a sama odrodzić się na nowo lub wniknąć w ciało żywej kobiety - i na powrót złączyć z ukochanym.

Stary_Zgred

ocenił na81 rok temu

O wróżkach i czarodziejach

Natalia Gałczyńska

Gdyby ktoś mnie zapytał, dlaczego dorosła kobieta lubi czytać bajki i baśnie, odpowiedziałabym, że w niesamowity sposób nie tylko przenoszą do cudownych, wykreowanych przez ich autorów światów, ale też z prostotą i niewymuszenie przypominają o rzeczach najważniejszych. Często o tych rzeczach zapominamy, gmatwamy i relatywizujemy. Zdarza się, że będąc w tzw. dołku, sięgam po tego typu literaturę, żeby ukoić nerwy, a przy okazji otrzymuję odpowiedzi na pytania, które mnie dręczą albo też zwyczajnie odnajduję w poszczególnych opowieściach swoją sytuację. Uważam ponadto, że takie książki są idealną propozycją dla tych, którzy odczuwają jakiś opór przed czytaniem, ale jednocześnie czują, że nie czytając wcale, tracą coś dobrego... To nie wstyd czytać baśnie w wieku mocno pełnoletnim! W trakcie ostatniej podróży towarzyszył mi również zbiór "O wróżkach i czarodziejach", czyli zebrane przez Natalię Gałczyńską opowieści na motywach ludowych bajek francuskich z ilustracjami Olgi Siemaszko. Czytanie tej książki było dla mnie wyjątkową przyjemnością. Bajki ludowe mają w sobie często pewną surowość, a nawet toporność. Przynajmniej dla mnie. Tu jednak wykreowano światy poetycko piękne. Każda strona to drzwi do innej, fantastycznej rzeczywistości. Trudno mi wskazać wybrane bajki, które uznaję za szczególne, bo każda jest wyjątkowa i podejmuje tematy nierzadko trudne, wśród których króluje odrzucenie, brak miłości czy podła głupota... Ujęły mnie dosłownie wszystkie historie! Ale ucieszyła bardzo "Naneta i Lew", gdzie odnajdziecie elementy popularnej i mojej ulubionej opowieści pt. "Piękna i Bestia". Aż żałuję, że już przeczytałam tę uroczą książkę... https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

justynazwanaruda

oceniła na102 lata temu

Gałązka z Drzewa Słońca. Baśnie cygańskie

Jerzy Ficowski

Zbiór baśni cygańskich, opracowany przez Jerzego Ficowskiego towarzyszył mi w czasie mojego dzieciństwa. Uwielbiałam tę książkę i kochałam bohaterów tych niezwykłych dla mnie, a czasem naiwnych opowieści. Podobały mi się imiona cygańskie - Bakrengro, Andrusz, Keszalia, z zainteresowaniem czytałam o obozowiskach cyganów, tym bardziej, że jako dziecko miałam okazję przyglądać się taborom, które zatrzymywały się w okolicach Starogardu Gd. Przepiękne ilustracje Jerzego Srokowskiego podnoszą walory książki.

Aleksandra Krzemińska

oceniła na108 lat temu

Baśnie

Ernst Wiechert

W przedmowie do "Baśni" Ernst Wiechert pisze, że jego opowieści powstały w czasie wojny (I wojny światowej),kiedy "nienawiść oraz ogień spalały ziemię i serca". Autor, który ze względu na głoszone przekonania przeżył zesłanie do obozu koncentracyjnego, już do końca życia niósł w sobie traumy związane z wojenną zawieruchą i zarazą nazizmu, która toczyła jego naród. Jego baśnie są jak wołanie o miłosierdzie nad ludźmi i światem. Podejmują trudne tematy: grzechu, winy, odkupienia i ofiary, która zamazuje zło. Pokazują jak straszliwą i niszczycielską siłą jest nienawiść i pogarda. Nie stronią od przeraźliwych obrazów krwi i śmierci, która dotyka niewinnych. Są głęboko poruszające i szokujące w przedstawieniu okrucieństwa. A jednak każda z nich woła o tym, że dla świata jest jeszcze nadzieja, dopóki znajdą się na nim ludzie prawi, zdolni do poświęceń. Uczą, że przed złem nie można schylać głowy ani dawać mu przyzwolenia. Są bardzo cenną lekcją moralności, ujętą w piękny, poetycki język. Dla mnie są wspaniałe i wyjątkowe.

Stary_Zgred

ocenił na97 miesięcy temu

Czarownica znad Bełdan

Klemens Oleksik

Kolejna moja książka z mojej starej biblioteczki, wnuczki przyniosły ja ze strychu i jak niemal każdy weekend, czytam im różne baśnie, bajki i bajeczki... Tytułowa "Czarownica znad Bełdan" to jedna z osiemnastu baśni warmińsko-mazurskich, w których autor nawiązuje do dawnych wierzeń ludowych. Wszystkie baśnie rozgrywają się nad jeziorami, autor bardzo sprawnie opisuje charakterystyczne krajobrazy. Ja czytałam w dzieciństwie kilka razy tę książkę, więc część historii pamiętam dobrze do dziś. "Było to dawno, bardzo dawno temu. Ci, co widzieli i słyszeli, opowiedzieli drugim, ci z kolei swoim dzieciom i wnukom, a ponieważ nikt w opowieści skąpy nie był, opowieść rosła i rosła." Historia Anny z baśni "Czarownica znad Bełdan" od zawsze mi się podobała, tak jak ona bardzo lubiłam jarzębinę i czekałam na jej owoce, żeby zrobić sobie korale. Co prawda ona dostała swoje korale od czarownicy, lecz inne dziewczęta chcąc mieć takie same, pytały ją o to, skąd je wzięła, bo odkąd je zaczęła nosić, od razu wypiękniała. Wszystkie tak chciały. Lecz Anna nie chciała zdradzić swojej tajemnicy, więc im odpowiadała: "- Byłam w lesie nad strumykiem, tam gdzie rośnie jarzębina. Jarzębinie się skłoniłam, o korale poprosiłam." Co było dalej a nawet to, co było wcześniej to już sami musicie sobie przeczytać. Jeżeli oczywiście macie na to ochotę. Nie może być baśni z regionu mazurskiego bez obecności wszędobylskiego kłobuka oraz snującego się po terenie Warmii i Mazur Smętka... Jeśli chcesz poznać historię o najznaczniejszym z kłobuków, jakie się urodziły w tamtych czasach, lub o dobrym duchu krainy jezior - Smętku, albo o dobrych i złych przygodach parobka Roztropka, o diabłach z Czarciej Wyspy, o Królowej jezior, o królewiczach i królewnach, lecz także o zwykłych ludziach, to musisz przeczytać tę książkę. Moim zdaniem to bardzo cenny zbiór regionalnych baśni, które warto poczytać dzieciom, chociaż nie tylko dzieci mogą się wielu rzeczy z nich nauczyć. Dla mnie dużą zaletą jest również to, że znam wszystkie jeziora i miejsca, o których opowiada autor. To mój region, więc głupio byłoby nie znać... "Ale jeszcze dzisiaj pokazują starzy ludzie w Mikołajkach miejsce, gdzie stała kuźnia. Stoi tam wielki, drewniany król Sielaw. On jeden przechowuje w pamięci wszystko, co tu zostało opowiedziane." Te legendy są może trochę mniej znane, bo tylko trzy razy były wydane, a szkoda. Najbardziej znana jest baśń stanowiąca tytuł całego zbioru a nawet został nakręcony swego czasu animowany film, lecz moim zdaniem niezbyt oddający cały klimat i dramaturgię tej opowieści. Te baśnie są dość oryginalne a nawet intrygujące, dają wiele do myślenia i na dodatek nie wszystkie mają szczęśliwe zakończenia, i pewnie dlatego bardziej się je pamięta.

Myszka

oceniła na82 lata temu

Alonuszka: rosyjskie baśnie ludowe

autor nieznany

85/180/2022 Wyzwanie LC czerwiec 2022 - Książka dla dzieci Ach, jak miło wrócić do tych baśni. Roztropni carowie, ubogie acz piękne dziewice, biedni acz odważni chłopi, zło przegrywa, dobro zwycięża. Wystarczy słuchać rad mądrzejszych, pomagać innym i przyjmować wsparcie, być wdzięcznym za okazaną pomoc, szanować starszych i już. I żyli długo i szczęśliwie. A jak się jest sierotą i ma się złą siostrę i jeszcze gorszą macochę, to na końcu zawsze wychodzi się za mąż za możnego kawalera. Albo i cara. Nie piszę tego złośliwie, może te weselne zakończenia już się mocno zestarzały, ale cała reszta jest wciąż aktualna. A jakie ilustracje piękne, takie... rosyjskie. Rzadko jest okazja na coś takiego natrafić.

AgaGaga

oceniła na83 lata temu

Z powrotem, czyli fatalne skutki niewłaściwych lektur

Zbigniew Batko

Żeby zrozumieć, trzeba to przeczytać. Bywało że śmiałam się w głos, bywało, że czytałam to samo zdanie dwa razy bo szermierka słowna zaszła za daleko 🤣 poziom humoru i abstrakcji jest wspaniały, a sama abstrakcja paradoksalnie charakteryzuje się logiką i konsekwencją. Jedna z tych książek których się nie zapomina. Zdecydowanie też polecam wydanie z 1984 roku, z ilustracjami jak żadne inne, pięknie komponującymi się z opisanym światem.

Syngonium_mottled

ocenił na91 miesiąc temu

Skrzaty

Wil Huygen Rien Poortvliet

Skrzaty stały się od dawna czymś więcej niż folklorystycznym produktem ludzkich fantazji. Choć są małego wzrostu, nietrudno je przegapić. Przedostały się do przestrzeni rozrywkowej, buszują jeszcze w niektórych ogródkach, natykamy się na nie w miejskich obszarach, a czasami ozdabiają także wnętrze naszego domu. Skrzaty są miłe dla oka i cieszą się ogólną sympatią. Może zabrzmi to śmiesznie albo nawet niedorzecznie, ale sama nie miałabym nic przeciwko, gdyby istniały na świecie takie skrzaty. Niezależnie od tego całego wiążącego się z nimi magicznego kramu, podoba mi się ten eksperyment myślowy, że gdzieś w ukryciu żyją miniaturowe wersje ludzi. Wygląda na to, że Wil Huygen kierował się podobnymi zamiłowaniami w trakcie pisania swojej książki. W jaki sposób przedstawił skrzaty? Posiłkował się przede wszystkim ogólną wiedzą, którą znamy z wierzeń ludowych, ale też dorzucił kilka ciekawych informacji od siebie. Wykazał się pewną wyobraźnią, gdy opisywał skrzacią fizjologię, ich kulturę czy życie codzienne. Interesujące były też próby dostosowania tych miniaturowych istot do tego ogromnego otoczenia oraz ich symbioza z naturą. Spodobała mi się też ta niby realistyczna narracja, w której ukazano skrzaty jako realne stworzenia, które żyją gdzieś wśród nas. Autor „rozbija” w pomysłowy sposób wszelkie argumenty, które negują istnienie małych ludzi w czerwonych czapeczkach. Ukazuje je jako istoty, które opanowały tak perfekcyjnie sztukę kamuflażu i tropienia, że nie w sposób je odnaleźć. Od razu skojarzyło mi się to z popularnym paradoksem Schrödingera i powiedzeniem, że jeśli coś jest logiczne, to nie musi być zawsze prawdziwe. Jednak te skrzacie historie nie byłyby w połowie takie interesujące, gdyby nie piękne ilustracje Riena Poortvlieta. Ten holenderski artysta uchodził nie tylko za utalentowanego samouka, ale także za „rysunkowego gawędziarza”. Jednak nie zasłynął jedynie z ilustrowania skrzatów. Jego specjalnością były przede wszystkim leśne pejzaże i dzikie zwierzęta. Szczególnie zainteresowanie wzbudzają jego jesienne i zimowe motywy. Muszę przyznać, że bardzo umiejętnie wkomponował w te naturalistyczne obrazy małe skrzaty z ich szpiczastymi czapeczkami. Nie każdy potrafiłby to uczynić w tak swobodny sposób. Artysta i autor dobrze się ze sobą dobrali i stworzyli razem fantastyczną książkę, która zainteresuje zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Ann-chan

ocenił na83 lata temu

Baśnie angielskie

Joseph Jacobs Bogdan Zieleniec

Książka przede wszystkim dla miłośników baśni ... ich stylistyki i ... ukrytego sensu. Bardzo ciekawe doświadczenie czytelnicze. (Szczególnie fascynujące jest przenikanie wątków, motywów baśniowych). Autor (badacz; ten, który zebrał baśnie i je zredagował ...) prezentuje zarówno znane baśnie o trzech niedźwiadkach, o Jasiu i łodydze fasoli, czy o Tomciu Paluchu; jak i te mniej znane. Całość jest bardzo ciekawie graficznie zilustrowana .

Łowczyni_historii

ocenił na72 miesiące temu

Na szczęście mleko…

Chris Riddell Neil Gaiman

Przezabawna historia o tym, że każda wyprawa do sklepu może być zapierającą dech w piersiach przygodą, a tata, który mężnie zdeklarował się, że kupi mleko jest prawdziwym bohaterem. Chociaż ta książka wydaje się skierowana do dzieci, to dorośli też znajdą w niej coś dla siebie: odniesienia do literatury, historii (chociaż z solidnym przymrużeniem oka),a nawet do własnych zainteresowań i zabaw z dzieciństwa. Tę opowieść można czytać kilkakrotnie i za każdym razem odnaleźć w niej coś nowego, a ilustracje tylko dodają wszystkiemu uroku!

Ania

oceniła na104 miesiące temu

Botanicum

Kathy Willis Katie Scott

Mimo, że Botanicum widnieje na półkach z literaturą dziecięcą, myślę że dorośli również mogą czerpać wielką przyjemność z obcowania z tą pozycją. W książce znajdziemy podstawowe informacje o świecie roślin ale ta pozycja to bardziej uczta dla oczu. Przepięknie wydana, podoba mi się wszystko- format A4, faktura papieru, czcionka, cudowne ilustracje. Przeprowadza przez historię powstania roślin, ich ewolucję, aż do wyodrębnienia współczesnych grup, omawia najważniejsze przystosowania roślin do różnych środowisk, ciekawe gatunki.

literackie_konfitury

ocenił na93 lata temu

Baśnie narodów Republik Nadbałtyckich

praca zbiorowa Robert Babłojan Mirlena Szumska

Jedna z książek z dzieciństwa, jedne z najwspanialszych strasznych baśni. Długo pamiętałam ilustracje i dlatego jak tylko ją znalazłam - kupiłam. Mam zamiar kiedyś czytać moim dzieciom :) Zdecydowanie dla tych co się lubią bać (i to nie tylko dla dzieci).

aenyeweddien88

ocenił na1011 lat temu

Cytaty z książki Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Czerwonobrody czarodziej. Baśnie celtyckie